Η επιστροφή της Πολυάννας και μια αγαπημένη συνήθεια

Καλέ πότε πέρασαν 9 μήνες που έχω να γράψω; Εννιά μήνες που μέσα στη μέρα σκέφτηκα άπειρες αναρτήσεις κι όμως δεν έγραψα καμία. Σήμερα όμως είναι η μέρα της επιστροφής! 

Χάθηκα λίγο. Κάτι η δουλειά μέχρι που σταμάτησα που ήταν παραπάνω από πολλή και ζόρικη αν και αγαπημένη, κάτι η αναγκαστική ξάπλα που με έβαλε ο μπούμπης μέχρι να γεννηθεί για να αποφύγουμε πρόωρους τοκετούς, κάτι η γύρω μας κατάσταση, ε λίγο και οι ορμόνες, πολύ θέλει η blogger να κρυφτεί για λίγο?

Εχθές όμως ξεκίνησα μια αγαπημένη ετήσια συνήθεια που θέλησα πολύ να τη μοιραστώ μαζί σας και με αυτή δειλά δειλά να κάνω την επιστροφή μου στη μπλογκογειτονιά. Οπότε σας έλειψα δε σας έλειψα να΄μαι! 

Καθώς φτάνει ο Ιούλιος που είναι τα γενέθλια των δύο μεγάλων (αχ πότε γίνανε μεγάλα τα παιδάκια μου καλέ!?!?) άρχισα να συγκεντρώνω τις φωτογραφίες για τα αλμπουμάκια τους. Κάθε Ιούλιο τους φτιάχνω από ένα μικρό ψηφιακό άλμπουμ με την εξέλιξή τους το χρόνο που πέρασε, τις σημαντικές γιορτές, ιδιαίτερες στιγμές κλπ. Τα χωρίζω ως εξής: 

12 φωτογραφίες - 1 για κάθε μήνα (συνήθως ίδια η κοντινή ημερομηνία κάθε μήνα)

Χρονικά τις μεγάλες γιορτές - επετείους (Χριστούγεννα, Πάσχα, Καθαρά Δευτέρα κλπ. κλπ.)

Σημαντικές στιγμές της χρονιάς που πέρασε (π.χ. περπατόπιττα όταν περπάτησαν, 1η φορά σχολείο, παραστάσεις κλπ.)

Στιγμές με τα αδερφάκια

Στιγμές με τα ξαδερφάκια

Σχολείο - Κολυμβητήριο 

Οικογένεια όπου βάζω φωτογραφίες με όλη τη στενή οικογένεια (παππουδες, θείους κλπ.)

Πλέον υπάρχουν τόσα πολλά sites που σου δίνουν τη δυνατότητα να στήσεις μόνος/η το άλμπουμ και σε πολύ καλές τιμές. Εγώ συνήθως χρησιμοποιώ το Photomemories που είναι ελληνικό, έχει μια πολύ εύχρηστη πλατφόρμα και μέχρι τώρα είμαι εξαιρετικά ικανοποιημένη από τη συνεργασία. Εναλλακτικά και αν πετύχω κάποια καλή προσφορά τύπου 2 στην τιμή του 1 κλπ. χρησιμοποιώ το Photobox. 

  

Πέρα του ότι πιστεύω είναι κάτι που θα τους αρέσει πολύ όταν μεγαλώσουν και τους τα δώσω, η διαδικασία αλλά και το τελικό αποτέλεσμα αυτό καθαυτό μου αρέσει πολύ! Σοκάρομαι κάθε φορά από το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν και από το πόσο αλλάζουν. Η διαφορά από μήνα σε μήνα είναι εκπληκτική! Ξαναζώ καρέ καρέ στιγμές από το χρόνο που μας πέρασε, μου δίνεται η ευκαιρία να θυμηθώ όμορφες αλλά καμιά φορά και δύσκολες στιγμές (στο πρώτο άλμπουμ του Προκόπη έχει και δύο φωτογραφίες απ' όταν ήμαστε στο Παίδων με βρογχιολίτιδα), θυμάμαι ατάκες που μπορεί να είχα ξεχάσει και συνειδητοποιώ για ακόμη μια φορά πόσο μα πόσο ευτυχισμένη, περήφανη και χαρούμενη είμαι για την οικογένειά μας.  

Το ακόμη καλύτερο είναι ότι δημιουργώ έτσι μια δική μας οικογενειακή παράδοση που πλέον τα παιδιά ξέρουν και περιμένουν. Αρκετές φορές μέσα στη χρονιά φέτος η Λένα μου είπε: "βγάλε μια φωτογραφία για το φετινό μου άλμπουμ μαμά!". Και μέσα στη χρονιά τα ξεφυλλίζουμε και ο καθένας μας θυμάται και κάτι διαφορετικό. Και πλέον θα το κάνω δυό φορές το χρόνο μιας κι έχουμε και το μικρούλη μας που ξέφυγε από τα καλοκαιρινά γενέθλια των άλλων δύο και μας βγήκε Απριλιάτικος!

  

Δοκιμάστε το κι εσείς είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει και θα σας συγκινήσει :-) Καλώς σας βρήκα και πάλι!   

Η Πολυάννα μαμά - Ο μπομπίκος παιδάκι ετών... 2

Το βιαστικό αγοράκι της φωτογραφίας, πριν δύο χρόνια αποφάσισε ότι 7,5 μήνες που έμεινε στην κοιλιά της μαμάς του ήταν μια χαρά, τα 2.160 γραμμάρια βάρους του ήταν σε απόλυτη αναλογία με τους 45 πόντους ύψος του κι έτσι άρχισε να διεκδικεί με πυγμή την έξοδό του στον κόσμο. 

Και εγένετο... μπομπίκος (το Προκόπης Γεώργιος Κιούσης του Βασιλείου ο 3ος ήρθε αργότερα)! Δεύτερο παιδάκι στη χαρούμενη φαμίλια μας, με ένα πρώτο τις χάρες του οποίου έχουμε εκθειάσει πολλάκις οπότε δε θα επεκταθούμε, ήρθε σε μια περίοδο γεμάτη αλλαγές για μας κι έκανε το χαμόγελό μας μόνιμο.

Μην τον βλέπετε έτσι μικρούλη, έχει κάνει επίβλεψη στο γιαπί από μάρσιπο τον καιρό της ανακαίνισης, διαβολοβδομάδα και σκηνάκια το 5νθήμερο που αλλάζαμε τα κουφώματα, δίαιτα κατά λάθος όταν η μάνα - γκουρού του θηλασμού (τρομάρα μου) τα έκανε ρόιδο, επιβίωσε των επιθέσεων αγάπης της αδερφής του που δεν ήταν και λίγες στην αρχή, μια βρογχιολίτιδα που τον έστειλε στο νοσοκομείο 7 μηνών, ένα ανοιγμένο κεφάλι με 2 ράμματα, ένα ξυρισμένο χείλι γιατί αποφάσισε ότι πρέπει να ξυριστεί τώρα που μεγάλωσε, άπειρες τούμπες γιατί είναι και λίγο μπουρντουβαλάκι - βιάστηκα να την κάνω την περπατόπιττα βιάστηκα -  και διάφορα άλλα. 

Έχει 1,5 μήνα περίπου που εκτός από την παντομίμα πλέον λέει και τα πάντα με το δικό του μοναδικό τρόπο και συνεννοούμαστε απίθανα. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι επειδή η Λένα από 1 έτους έκανε προτάσεις, αυτό το στάδιο που περνάμε τώρα με τον Προκόπη δεν το ήξερα και ομολογώ αν και μερικές φορές δυσκολεύομαι να αποκωδικοποιήσω τι θέλει, το απολαμβάνω! Κάθε νέα λέξη, κάθε προσπάθεια να κάνει πρόταση, να συνεννοηθεί και να επικοινωνήσει είναι μοναδική.

Να πω σε αυτό το σημείο επίσης, πώς πλέον δε θα ξαναπώ τίποτα για τα δεύτερα παιδιά και θα σταματήσω να τη λέω στον αδερφό μου ότι "πατούσε για όλα στην πλάτη μου και τα έκανε όλα νωρίτερα από μένα". Τώρα που το βλέπω από την άλλη πλευρά καταλαβαίνω ότι είναι λογικό κι επόμενο αυτό που συμβαίνει. Από τη μια τα δεύτερα αναγκάζονται να γίνουν πιο διεκδικητικά πιο γρήγορα κι από την άλλη οι γονείς είναι (είμαστε) πιο εκπαιδευμένοι και στις μισές περιπτώσεις ξέρουν τι να περιμένουν. Συγγνώμη αδελφούλη λοιπόν!

Και κάπως έτσι ο Μπομπίκος έγινε Προκόπης και το μωράκι που ήταν σαν κοτοπουλάκι μέσα στη θερμοκοιτίδα έγινε αγοράκι που το Σεπτέμβρη θα πάει και παιδικό σταθμό. Κανονικό παιδάκι λοιπόν το αγοράκι μας κι εμείς συνταξιδιώτες του στους δρόμους που θα διαλέξει!

ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΚΟΠΗ ΜΑΣ!

Υ.Γ. Η πρώτη μας αγκαλιά με την πράσινη ρομπίτσα "ήμουν κι εγώ εκεί" (που λέει κι η φίλη μου η Χριστίνα), 15 μέρες αφού γεννήθηκε , είναι από τις πιο δυνατές αγκαλιές της ζωής μου ως τώρα κι ακόμη κι όταν γίνει 2 μέτρα σαν τον μπαμπά του έτσι θα τον σκέφτομαι.

Άλλωστε είπαμε ..... από το "αγορομάνα" δεν ξεφεύγει καμιά τελικά! 

Η Πολυάννα μαμά - Τέσσερα (4) χρόνια μετά

"Μαμά, εσύ θα πας προνήπιο?"

"Όχι αγάπη μου εγώ πήγαινα προνήπιο πολύ παλιά"

"Πότε; Τότε που ήταν οι δεινόσαυροι;;;;"

"Θείε, με τόση διασκέδαση εδώ, εμείς λέμε να πάμε πάνω και να σας αφήσουμε με το μπαμπά να τελειώσετε μόνοι σας το πλύσιμο του αυτοκινήτου!!!!"

Τάδε έφη γοργονίδιο, ετών πλέον.... τεσσάρων (4)

Κι εμείς με τον καλό μου, τους θείους και τις θείες της, γιαγιάδες, παππούδες, νονούς και νονές μένουμε να αναρωτιόμαστε πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια σα νερό μπροστά μας και πώς μεγάλωσε έτσι το γοργονάκι μας.

Το γοργονάκι, που ήταν το πρώτο μωρό της παρέας και ο Μ. της μίλαγε με τις ώρες στην κοιλιά μου πριν να βγει. Που βγήκε από το μαιευτήριο, μια σταλίτσα αλλά trendy με την αλυσιδίτσα της νονάς Ε. στο πόδι και από 19 ημερών έγινε βαλιτσάκι και η καλύτερη παρέα στις βόλτες μας και τώρα μας κοιτάει με ύφος, έχει άποψη για τα πάντα, δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα να πέσει κάτω και -σαν τη μαμά της οκ το παραδέχομαι - μιλάει ασταμάτητα και ακούει ακόμη και υπερήχους.

Στα 4 της και είναι ήδη τόσο ανεξάρτητη που μερικές φορές με αγχώνει, τόσο πεισματάρα που μερικές φορές με φέρνει εκτός εαυτού και με μια αυτοπεποίθηση απίστευτη που σε κάποιον σαν εμένα με αρκετές ανασφάλειες φαντάζει άθλος από αυτή την ηλικία. Παρόλα αυτά ένα άγχος το έχω μήπως "παραπάρει το μυαλό της αέρα", μήπως της παραλέμε καλά λόγια και φάει αργότερα τα μούτρα της, μήπως μήπως μήπως... Σαν κάθε χρόνος που περνάει, μαζί με τα άπειρα χαμόγελα και τις ευτυχισμένες μας στιγμές να μας γεμίζει και με αγωνία αν οι δρόμοι που της δείχνουμε είναι αρκετοί, αν θα καταφέρει να ξεχωρίσει στο μυαλό της αυτά που της χρειάζονται κι αυτά που θα τη βοηθήσουν και τόσα άλλα αν. Έχω καταλήξει όμως ότι αυτά πάνε πακέτο με το ρόλο του γονέα, είμαι πεπεισμένη χρόνια τώρα ότι γεννήθηκα για να γίνω μαμά -καλή, κακή θα δείξει δεν ξέρω- οπότε σαν γνήσια Πολυάννα, κρατάω μόνο τα καλά και σας δηλώνω..... κλείσαμε τα τέσσερα και κολυμπάμε για τα πέντε της γοργονίτσας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΝΟΥ ΜΑΣ !!! 

Υ.Γ. Το πρώτο μας βράδυ στο μαιευτήριο όταν έφυγαν όλοι και μείναμε οι δυο μας, θήλασες και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου με αυτό το τραγούδι. Νομίζω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε το ακούω, είτε της το τραγουδάω είτε μου το τραγουδάει εκείνη -γιατί πλέον συμβαίνει κι αυτό- μπροστά στα μάτια μου θα έχω αυτό το ήσυχο, στρουμπουλό και αλλήθωρο μωράκι που κράτησα στην αγκαλιά μου στις 9 Ιουλίου του 2009. 

  

Οι "φρουτατζούδες"

Κάθε Σάββατο η αγαπημένη μας πρωινή βόλτα με τη Λένα είναι στη λαϊκή. Φωνές, χρώματα, μυρωδιές, άνθρωποι, ασκούν και στις δυό μας μια περίεργη γοητεία. Τη βλέπω πώς παρατηρεί ανάλογα με την αλλαγή της εποχής τα καινούρια πράγματα στους πάγκους και πώς ενθουσιάζεται μόλις φτάνουμε στον πάγκο της "φίλης της με τα φρούτα" ή στον "καλό κύριο με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια". Όλη τη βδομάδα, μαζεύει ψιλά και κάθε Σάββατο έρχεται με τ πορτοφολάκι της κι αγοράζει λουλούδια. Πριν κάνα μήνα, σε ένα πάγκο ήταν μια πιτσιρίκα γύρω στα 10 που διαλαλούσε με βροντερή φωνή την πραμάτεια της και η Λένα ενθουσιάστηκε. 

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην κουζίνα κι η Λένα στο δωμάτιό της. Την ήθελα κι έτσι της φώναξα από μακρυά. Μόλις ήρθε μου λέει: "Μαμά, τι έπαθες και φωνάζεις σαν ψαράς?".Κάγκελο εγώ: "Πώς σου ήρθε καλέ αυτό? ΤΙ εννοείς?". "Ε, μα μαμά σαν τους ψαράδες στη λαϊκή φώναζες!!!". Μετά καθόταν σκεφτική και σε λίγο τη ρώτησα: "Τι σκέφτεσαι κι είσαι τόσο σοβαρή?" Και μου απαντάει: "Μαμά, θέλεις όταν μεγαλώσω να γίνουμε φρουτατζούδες?!!? Θα έχουμε ένα πάγκο στη λαϊκή και θα σε βοηθάω όπως το κοριτσάκι την άλλη φορά που ήταν με τη μαμά του, θα περνάμε τέλεια!" Γέλασα και της εξήγησα λίγο για τη δουλειά των παραγωγών και της λαϊκής και κατέληξα λέγοντας της ότι είναι λίγο δύσκολο, γιατί δεν έχουμε χωράφια να καλλιεργήσουμε και να έχουμε τα δικά μας φρούτα για να πουλάμε, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστομωτική απάντηση: "Μα πώς, έχουμε τη λεμονιά σου, την πορτοκαλιά μου και τη μανταρινιά του Προκόπη στο Λαγονήσι!"Τι ήθελε να πει ο ποιητής? Θα σας εξηγήσω αμέσως.

Όταν ήμουν μικρή μια μέρα στο Λαγονήσι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς αποφάσισα να φυτέψω ένα ολόκληρο λεμόνι για να έχω ένα δικό μου δέντρο. Το δέντρο όχι μόνο έπιασε, αλλά κρατάει ακόμη, είμαστε περίπου συνομήλικοι (όπου να'ναι τριανταρίζει κι αυτό) και μας τροφοδοτεί νοστιμότατα λεμόνια: 

Όταν η Λένα έγινε ενός έτους, το γιορτάσαμε στο Λαγονήσι και αποφάσισα να δημιουργήσω μια "οικογενειακή παράδοση" που ήξερα ότι θα έκανε και πολύ χαρούμενους τον παππού και τη γιαγιά μου. Έτσι αγοράσαμε μια πορτοκαλιά και πριν σβήσει το πρώτο της κεράκι, το γοργονάκι μας φύτεψε το δικό του δέντρο:

   

Τα πρώτα γενέθλια του Προκόπη, η αρρώστια του παππού δυστυχώς δε μας άφησε να τα γιορτάσουμε στο Λαγονήσι,κι έτσι το δικό του δέντρο άργησε λίγο να φυτευτεί. Όμως πριν 15 μέρες, η γιαγιά με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: "Αγόρασα μια μανταρινιά να πάμε να τη φυτέψει ο Προκόπης, δε γίνεται το παιδί να μην έχει το δέντρο του". Και πήγαμε, η Λένα τον βοήθησε να σκάψει με το τσαπάκι της και να έχει κι αυτός το δέντρο του:

Και κάπως έτσι, στο μυαλό της Λένας, τώρα μπορούμε να γίνουμε "φρουτατζούδες", γιατί έχουμε τα δέντρα μας! Η γιαγιά μου είπε χθες ότι είναι φορτωμένα με ανθάκια κι ότι σίγουρα θα έχουμε καλή παραγωγή. Και τώρα που το σκέφτομαι, σα να έχει λίγο χώρο δίπλα στον πάγκο του "καλού κυρίου με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια". Μωρέ λες??? 

Update 19/10/2015:

Και επειδή είπαμε, δημιουργήσαμε οικογενειακή παράδοση, χθες φύτεψε και ο Γιώργης το δέντρο του, λεμονιά αυτή τη φορά:

και μετά η Λένα τον έκανε βόλτα στον κήπο του έδειχνε και τα υπόλοιπα δέντρα κι εγώ τους καμάρωνα χαρούμενη που όντως η παράδοση που ήθελα να δημιουργήσω άνθισε μέσα τους!!

Η Πολυάννα μαμά - Καλωσορίσατε στην άλλη πλευρά!

Παρασκευή βράδυ. Χαμόγελα, αγκαλιές, γεμάτα ποτήρια κι ο πράσινος αναπτήρας στη μέση... Κουβέντες για όλα, πειράγματα. Ξαφνικά λες και κάποιος σήκωσε όλο το βάρος που κουβαλούσε ο καθένας μας τις προηγούμενες μέρες. Αν ένα από αυτά τα βράδια με ρωτήσει  κάποιος πόσο χρονών είμαι και τι υποχρεώσεις έχω στη ζωή μου, είμαι σίγουρη ότι χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντήσω 22 και καμία :-) 

Πάνω στην κουβέντα αρχίζουμε να μιλάμε για τους "έρωτες" των πιτσιρικιών μας στον παιδικό, στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό και συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν είμαι η μόνη που αναρωτιέται: πότε περάσαμε στην άλλη πλευρά;

Μέχρι προχθές αναλύαμε με τις ώρες τα δικά μας και των φίλων μας, και τώρα γίναμε οι γονείς μας; Και αν ναι, πού τη βρίσκανε οι γονείς μας την ψυχραιμία, πού θα τη βρούμε εμείς και πώς θα τα αφήσουμε μεν να βρουν το δρόμο τους χωρίς παρεμβάσεις, δίνοντας τους δε το χάρτη για την καλύτερη διαδρομή; 

Σε πολλές περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι ακόμη κάνω τραμπάλα ανάμεσα στην πλευρά που ξέρω κι έχω μάθει και σ'αυτή του γονιού, την αχαρτογράφητη που δεν ξέρω. Ίσως γι' αυτό αφήνω τη Λένα πολλές φορές και με κάνει ό,τι θέλει αλλά από την άλλη γι'αυτό κάνω και τις άπειρες καραγκιοζιές μαζί της. Σίγουρα γι' αυτό όταν η μαμά μου γίνεται λίγο πιο αυστηρή μαζί της ή της μιλάει λίγο πιο απότομα, εγώ μαζεύομαι και αντιδρώ σα να μάλωσε εμένα. Και γι'αυτό μάλλον όταν είμαστε όλοι μαζί με τους γονείς μου,  πιάνω τον καναπέ και το βιβλίο μου (ή το κινητό μου το ομολογώ) και ξεχνιέμαι και τσαντίζομαι όταν μου τη λένε.

Από την άλλη οι άνευ παιδιών κολλητοί μου φροντίζουν να μου θυμίζουν άθελά τους  συχνά πυκνά ότι έχω περάσει στην άλλη πλευρά. Πλέον, θεωρείται δεδομένο μάλλον το ότι δε θα μπορώ να πάω μαζί τους κάπου κι έτσι το τηλέφωνό μου δε χτυπάει τόσο συχνά για να ακολουθήσω. Γενικά είμαι οκ μ'αυτό, μερικές φορές όμως, ειδικά σε περιόδους στρες με παίρνει από κάτω και τους αναζητώ με λίγη νοσταλγία. 

Και τελικά υπάρχει άλλη πλευρά, ή απλώς όλα αυτά είναι συνέχεια στην ίδια πορεία; Γιατί αλήθεια σας το λέω όσο κλισέ κι αν είναι, η μαμά (και ο μπαμπάς ασφαλώς) είναι άνθρωπος με πολλές πτυχές στο χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του και καλό είναι να παραμένει και λίγο παιδί και να αποσυμπιέζεται πού και πού. Δεν ξέρω αν το χειρίζομαι σωστά, δεν ξέρω αν αφού έγινα μαμά αυτομάτως θα έπρεπε να αποκηρύξω πράγματα που με κάνουν να είμαι καλά, το ψάχνω όμως. Είπαμε, το να είσαι γονιός δεν έρχεται με manual, είναι DIY project και σαν όλα τα χειροποίητα είναι τόσο πιο όμορφο κι έχει μέσα του τόσο περισσότερη αγάπη...

Απόκριες, 1 βραβείο και 10 ακόμη πράγματα για μένα

Είχα σκοπό η σημερινή ανάρτηση να αφορά τις Απόκριες και το πώς ντυνόμαστε κάθε χρόνο θεματικά. Μετά όπως μου έδωσε η αγαπημένη Σοφία του Share your likes ένα βραβειάκι κι έτσι έπρεπε να μοιραστώ μαζί σας 11 πράγματα για μένα. Σκέφτηκα λοιπόν να τα συνδυάσω, δίνοντας μεγαλύτερη έκταση στο 1^ο, τη σχέση μου με τις Απόκριες δηλαδή, και αναφέροντας στο υστερόγραφο του post τα άλλα 10:

Η Πολυάννα μαμά και οι Απόκριες

Πάντα το διασκέδαζα τις Απόκριες, πάντα ντυνόμουν και πάντα έδινα μεγάλη σημασία στο όλο event. Από κάποια ηλικία και μετά δε, παράσερνα μαζί μου και τον καλό μου και από κάποιο σημείο και μετά ντυνόμαστε οι δυό μας θεματικά. Κι ύστερα ήρθε η Λένα, το γοργονάκι μας! Κι όταν πλησίασαν οι πρώτες τις Απόκριες φυσικά η στολή της δε μπορούσε να είναι τίποτα άλλο εκτός από γοργόνα. Άρα…. Όλη η οικογένεια αποφάσισε να ντυθεί Βυθός και να αφεθεί στα έμπειρα χέρια της χρυσοχέρας μαμάς μου. Συγκεκριμένα η Λένα γοργόνα, ο Β. Τρίτωνας κι εγώ Βυθός. Ομολογώ ότι το αποτέλεσμα μας ενθουσίασε όλους:

Την επόμενη χρονιά τις Απόκριες, ήμουν ήδη έγκυος στον Προκόπη και το χιτάκι της Λένας ήταν το «Γαρύφαλλο στ’ αυτί» οπότε πάλι η οικογενειακή μεταμφίεση ήταν μονόδρομος: Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο / Φιλότιμο. Εκείνη την Τσικνοπέμπτη δε, το μαγαζί που πήγαμε ήταν και το τέλειο σκηνικό για τη φωτογραφία μας, η οποία πλέον έχει μπει πάνω στη λατέρνα και κοσμεί το σαλόνι μας:

 

Πέρσι, ρωτήσαμε τη γνώμη της Λένας, η οποία ζήτησε να ντυθεί Κοκκινοσκουφίτσα όπερ και εγένετο με εμάς τους τρεις υπόλοιπους να μοιραζόμαστε λίγο «ανορθόδοξα» για να κάνουμε και πλάκα τους ρόλους. ΟΚ, το παραδέχομαι, ο καλός μου ως γιαγιά μας επισκίασε λιγάκι, αλλά το ευχαριστηθήκαμε όλοι πολύ:

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη φετινή χρονιά κι εκεί που έλεγα ότι η Λένα θα ζητήσει να ντυθεί κάτι άσχετο μόνη της, πριν τη ρωτήσω εγώ μας ανακοίνωσε ότι φέτος θέλει να ντυθούμε Η Χρυσομαλλούσα και οι 3 Αρκούδες. Ομολογώ ότι η ιδέα μας ενθουσίασε και αν και ζοριστήκαμε και τις στολές τις τελειώσαμε στο παρά πέντε (πάντα ας είναι καλά η σούπερ μαμά μου) κάναμε και φέτος την εμφάνισή μας:

Υ.Γ. Και για να είμαι σύμφωνη με τους κανόνες του βραβείου που παρέλαβα ορίστε και τα υπόλοιπα 10 πράγματα για μένα – δείτε το σαν τις άχρηστες πλην όμως ενδιαφέρουσες  πληροφορία της ημέρας –. Επειδή είμαι από τις τελευταίες που το παρέλαβαν δε θα το προωθήσω παραπέρα συγχωρήστε με.

1. Μικρή ήθελα να γίνω αρχαιολόγος αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα πρέπει να ταξιδεύω και δε θα μπορώ να κάνω οικογένεια και εγκατέλειψα την ιδέα
2. Η τωρινή μου δουλειά αν και με αγχώνει πολύ κατά βάθος μου αρέσει όσο τίποτα άλλο
3. Από τα 6 μου ως τα 23 μου πήγαινα φανατικά κατασκήνωση και κάθε καλοκαίρι μου λείπει αφάνταστα
4. Δεν έχω δει ποτέ και κανένα Star Wars, Star Trek κλπ.
5. Δε μου αρέσει καθόλου η Coca Cola
6. Είμαι φρικτά μαμόθρεφτο και μπαμπόθρεφτο και το απολαμβάνω (οκ κλέβω λίγο αυτό σας το έχω ξαναπεί)
7. Μιλάω σε όλα τα αντικείμενα γύρω μου και συχνά μιλάω μόνη μου. Μάλλον επειδή είμαι πολυλογού και δε μπορώ να μένω πολύ ώρα σιωπηλή.
8. Δε μπορώ να βήχω και να αναπνέω ταυτόχρονα με αποτέλεσμα να τρομοκρατώ τον κόσμο γατί πνίγομαι (κατά βάθος ξανθιά μάλλον:P)
9. Πάντα ονειρευόμουν να έχω ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα, γι’ αυτό και νιώθω απέραντα τυχερή που αποκτήσαμε τη Τζιά
10. Μ’ αρέσει πολύ να τραγουδάω και θα ήθελα να το είχα κυνηγήσει περισσότερο (ή τουλάχιστον να είχα ανέβει στη σκηνή σ’ εκείνη τη συναυλία του Μίλτου)

Το γαϊτανάκι μας - Μια παιδική φωτογραφία...

"Το Γαϊτανάκι" - Α2 τμήμα του 72ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, Μάιος 

Έχω ξαναπεί ότι είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς δασκάλους, αρχής γενομένης από την Α' Δημοτικού. Για το τέλος της πρώτης μας σχολικής χρονιάς λοιπόν, ο δάσκαλός μας Κώστας Ψαρουλάκης αποφάσισε να επενδύσει πολύ από το χρόνο του και να ανεβάσουμε το "Γαϊτανάκι" της Ζωρζ Σαρρή. Το πόσο πολύ δούλεψε πάνω στο έργο και μαζί μας το συνειδητοποίησα όταν φέτος πήγα τη Λένα να δει την ίδια παράσταση που παίζεται στο θέατρο Ακάδημος. Πόσες δεκάδες επιπλέον ρόλους έφτιαξε για να μην νιώσει κανείς αδικημένος, με πόσο αγάπη μας τους μοίρασε και φρόντισε να νιώθουμε όλοι καλά με αυτούς...  

Δε θυμάμαι να σας πω πολλά από τις πρόβες... Δε θυμόμουν καν ότι ο ρόλος μου (διέπρεψα ως Τριανταφυλλένια με τη μια και μοναδική αλησμόνητη ατάκα στην έναρξη της παράστασης "Ααααχ! Να' σαι καλά μπάρμπα - Γαρούφαλε") επινοήθηκε ειδικά για μένα γιατί δεν "τράβαγα" με τίποτα στον αρχικό ρόλο που μου είχε δώσει που είχε ΜΙΑ ολόκληρη παράγραφο. Ευτυχώς η ταλαντούχα συμμαθήτρια Ν.Κ. επωμίσθηκε 2 ρόλους και σώθηκε η παράσταση χωρίς να μου μείνει κι εμένα ψυχικό τραύμα που "δεν τα έλεγα". Ο κύριος Κώστας φρόντισε ώστε το έργο μας να έχει μια θέση για όλους μας. Δίκαιος, όπως ήταν δίκαιος σε όλα του δύο χρόνια που τον είχαμε.

Θυμάμαι όμως πολύ έντονα τη χαρά μας που ετοιμάσαμε κάτι όμορφο όλοι μαζί... Θυμάμαι τη μαμά του Σπύρου να μας βάφει στα παρασκήνια, τη μαμά του Θοδωρή να φτιάχνει τα υπέροχα σκηνικά μας, τη μαμά μου να διαλέγει και να φτιάχνει στολές και αξεσουάρ.  Θυμάμαι πώς μέσα από αυτή την παράσταση από 25 παιδάκια άγνωστα μεταξύ τους, γίναμε 25 φίλοι που φέτος, 25 χρόνια μετά από αυτή την παράσταση, θα μαζευτούν -όπως και κάθε χρόνο τα τελευταία 20 χρόνια- ένα Σάββατο του Μάρτη (παράδοση που καθιερώθηκε από τη δασκάλα που είχαμε τα επόμενα χρόνια την κυρία Μαρία που μας μάζευε τις Κυριακές και μας πήγαινε θέατρο, βόλτες, λούνα - παρκ). Και ξέρετε κάτι? Μπορεί να έχουν αλλάξει τόσα στις ζωές μας, να έχουμε παιδιά, δουλειές, σπουδές, νέα και υποχρεώσεις αλλά δεν έχει υπάρξει reunion που να μην αναφερθούμε στην πρώτη μας σχολική παράσταση, στην πρώτη μας ομαδική δουλειά, στο "Γαϊτανάκι" μας... 

Μπορεί να μη μαζευόμαστε όλοι πια... Ο ένας μας έφυγε πολύ νωρίς δυστυχώς, άλλοι ζουν στο εξωτερικό, άλλοι δε θα είναι φέτος γιατί λόγω κρίσης τα έξοδα για να έρθουν από την επαρχία είναι πολλά, άλλος δεν έρχεται γιατί παλεύει με δικούς του δαίμονες πότε καλά και πότε όχι και κάποιοι δε θα έρθουν γιατί απλά αδιαφορούν. Όλοι όμως έχουμε πάντα μέσα μας τα παιδιά αυτής της φωτογραφίας κι όπως λέει και το τραγούδι:

Ακόμη κι αν αυτοί που θέλαμε δε γίναμε 

ακόμη κι αν αυτοί που ήμασταν δε μείναμε 

Είμαστε ακόμα εδώ, είμαστε ακόμα εδώ,

ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους.

Η παραπάνω ανάρτηση αποτελεί μέρος αφιερώματος με θέμα "Μια παιδική φωτογραφία", με εμπνευστή τον Βιβλιοθηκάριο και το άβαταρ του Χαμένο Επεισόδιο. Στο αφιέρωμα συμμετέχουν επίσης και οι παρακάτω φίλοι - bloggers:

Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι
Καγουρώ: Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες 
Deva Aleema: Μια παιδική φωτογραφία
Nefosis & RoubinakiM: Φωτογραφίες χωρίς αρνητικό

Βιβλιοθηκάριος: Οι φωτογραφίες είναι καθρέπτες
A mother's diary: Παιδική φωτογραφία
Σημειωματάριο: Μια παλιά φωτογραφία
AnnaSiliaQ: Παυλάκης ο Τρομερός
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία
Κυνοκέφαλοι: Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
KidsCloud: Απόκριες κάποια χρόνια πριν
Ο ήχος του ανέμου: Είναι ψεύτρες οι φωτογραφίες;
Mambo Tango: Κοίτα το πουλάκι
Κόκκινο καγκουρώ: Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία

Η Πολυάννα blogger - Τα πρώτα γενέθλια :-)

Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012 ξεκινήσαμε με Τρικυμία εν κρανίω... Σήμερα ένα χρόνο μετά, το blog αυτό μπορεί ακόμη να μην έχει βρει το ρυθμό του και την ταυτότητά του, σίγουρα όμως έχει βρει μια θέση στη ζωή μου και σίγουρα μου την άλλαξε προς το καλύτερο. 

Ξεκίνησε "μαμαδίστικα", σε μια περίοδο που ακόμη δεν είχα γυρίσει στη δουλειά μετά τη γέννα και ο μικρόκοσμός μου ήταν κάπως περιορισμένος. Κι όπως άλλαζε η ζωή μου, προσαρμοζόταν κι αυτό κι ακόμη προσαρμόζεται... Και ξέρετε κάτι, αποφάσισα ότι δεν είναι ανάγκη να έχει ένα συγκεκριμένο στυλ και χαρακτήρα, όπως κι εγώ δεν έχω μόνο μια πλευρά. Κάθε φορά γράφω γι' αυτά τα οποία έχω ανάγκη να μιλήσω. Σίγουρα με βοηθάει και σίγουρα είναι εγώ! 

Αυτό όμως που κρατάω από αυτόν τον πρώτο χρόνο, είναι όσα μέσα από τη blogo-γειτονιά  ανακάλυψα, διάβασα, έμαθα και πάνω απ' όλα μια παρέα που πολύ γρήγορα την ένιωσα πολύ δική μου και με βοήθησε να ανακαλύψω ένα κομμάτι μου που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να τους αφιερώσω αυτή την ανάρτηση, ακόμη κι αν κάποιους ακόμη δεν έχω καταφέρει να τους γνωρίσω από κοντά. 

(Κι επειδή δε βρίσκω βιντεάκι στο youtube για την αφιέρωση, σας βάζω μόνο τους στίχους από αυτό που τραγουδούσα με τη Λένα χθες):

Η πόλη

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

παραμυθένια, αστεράτη

όλο παιδιά να 'ναι γεμάτη.

Να έχει δέντρα και πλατείες

να 'χει τζαμιά και εκκλησίες

να έχει σπίτια ένα κι ένα

ωραία, νοικοκυρεμένα.

Κι εγώ μπορώ κι εσύ και όλοι

να φτιάξουμε όμορφη την πόλη

φυτεύω εγώ ένα δενδράκι

κι εσύ στη γλάστρα λουλουδάκι!

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

χωρίς σκουπίδια και λακκούβες

να μη σκοντάφτουν οι παππούδες!

Να είν' οι κήποι ανθισμένοι

κι οι τοίχοι τους ζωγραφισμένοι

να 'χουν βεράντα και μπαλκόνι

να κουβεντιάζουν οι γειτόνοι.

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

να' ναι οι άνθρωποι όλοι φίλοι

φίλοι κι οι γάτες και οι σκύλοι. 

Μια την ημέρα!!!

Η προηγούμενη εβδομάδα για την ψυχολογία μου ήταν σαν οδοστρωτήρας, το ομολογώ και  οι Πολυάννες λυγίζουν όταν Παρασκευή αφήνουν το inbox της δουλειάς με 450 αναπάντητα emails και ξέρουν τι τους περιμένει τη Δευτέρα! Παρόλα αυτά, κάτι η Παρασκευή βράδυ με καινούριους υπέροχους φίλους στο Κονσερβοκούτι, κάτι ο κυριακάτικος καφές με τη σταθερή αξία στη ζωή μου Ε., η οικογενειακή ατμόσφαιρα του ΣΚ, γενικά έστρωσε λίγο το πράγμα. Μετά βέβαια ήρθε η Δευτέρα και τα emails που είχαν γίνει 490 και το στομάχι ξαναδέθηκε κόμπος… Ήμουν όμως αποφασισμένη να τα νικήσω κι έτσι αισίως φτάσαμε στην Παρασκευή που ξεκίνησε με μόλις 45 mails (επιτέλους!) 

Ή μάλλον ψέμματα. Ξεκίνησε με τη Λένα να με ρωτάει αν θα προλάβει μετά το σχολείο να αλλάξει ρούχα για να υποδεχτεί το καμάρι της – έρχεται ο αδελφός μου σήμερα βλέπετε και μια αδυναμία υπάρχει πώς να το κάνουμε; Συνέχισε δε με αυτή την καταπληκτική φωτογραφία της αγαπημένης @roubinakiM. 

Οι ανθισμένες αμυγδαλιές ασκούσαν πάντα πάνω μου μια περίεργη γοητεία και πάντα μου φέρνουν χαμόγελο. Συνειρμικά και ενώ άνοιγα τον υπολογιστή μου στη δουλειά, θυμήθηκα αυτή την ανάρτηση της @KidsCloudgr και ψάχνοντας να τη βρω, είδα και τη σημερινή της – άτιμο κάρμα!!!

Έτσι λοιπόν μου ενισχύθηκε αυτή η ωραία διάθεση, δούλεψα με κέφι όλη μέρα και αποφάσισα ότι το μότο μου για αυτό το μήνα αλλά και η προτροπή μου για όλους θα είναι η εξής: Μην περιμένεις να σε βρει η μεγάλη χαρά και ευτυχία, βρες μια μικρή χαρά ΚΑΘΕ μέρα!!! (Κατά το τρώγοντας έρχεται η όρεξη ένα πράγμα…). Σιγά το πρωτότυπο θα μου πεις αλλά θα σου απαντήσω ότι αφού ακόμη δεν το έχουμε εμπεδώσει μια επανάληψη δεν έβλαψε κανέναν. Κι όμως, δε θα αλλάξει τη μαυρίλα που μας περιβάλει, δε θα βάλει λίγο περισσότερα λεφτά στις τσέπες μας, δε θα μειωθεί ο όγκος της δουλειάς μας, αλλά θα αλλάξει σίγουρα τη στάση μας απέναντι στα πράγματα, θα μας βοηθήσει σίγουρα να τα αντιμετωπίσουμε, ε και πώς να το κάνουμε η θετική ενέργεια είναι μεταδοτική, μπορεί να κάνουμε και τους υπόλοιπους χαμογελαστούς!!! 

Η δική μου χαρά σήμερα είναι η μυγδαλιά της Ρούμπι κι ο αδελφός μου που έρχεται το απόγευμα – η δική σας? 

Καλό και φωτεινό Σαββατοκύριακο !!!

Ωραία που'ναι η Κυριακή...

μα να'ταν πιο -ο-ο-ο μεγάλη. Γιατί περνάει γρήγορα - α - α κι αργεί να έ -έρθει η άλλη :-)  Τραγουδούσε κι η Αλίκη κι απορούσα εγώ πριν μερικά χρόνια. "Καλά χαζή είναι αυτή? Τι ωραία η Κυριακή κι αηδίες! Χάλια μέρα. Ξυπνάς αργά γιατί έχεις βγει ή και να μην έχεις βγει έχεις ξενυχτήσει, κι από το μεσημέρι και μετά σκέφτεσαι ότι έρχεται η Δευτέρα και ξενερώνεις. Χαρά στην ωραία μέρα για να τη θέλουμε και μεγαλύτερη". 

Τα πάντα όμως εν σοφία εποίησε, ή αλλιώς ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι, στην περίπτωση της Κυριακής με την καλή έννοια. Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα ότι όλος ο σχεδιασμός του ΣΚ μας όπως και η προσμονή μου επικεντρωνόταν για ένα περίεργο λόγο στην Κυριακή. Θέατρο με τη Λένα, βόλτες στην πλατεία για ποδήλατο, βόλτα η δύο μας με τον καλό μου, παιχνίδι, χαλάρωση, όλα με ένα μαγικό τρόπο βρίσκουν πια τη θέση τους στην Κυριακή. Το συζητούσα και με τη Ρ. εχθές στον απογευματινό μας καφέ στην πλατεία ότι ξαφνικά "άλλαξε νόημα κι η Κυριακή δεν είναι πια μελαγχολική" (άρα αυτό εννοούσε ο Φοίβος τόσα χρόνια, έπρεπε να παντρευτώ και να κάνω παιδιά για να τον καταλάβω :P ). Από τότε που κάναμε παιδιά, οι μουρτζούφλικες Κυριακές βάλανε ροζ παντόφλες και έγιναν απλά χουχουλιάρες και αγαπησιάρες που τους αρέσει η παρέα, το σπίτι και τα παζλ :-) 

Εντάξει δε θα σας πω ότι πού και πού δε θέλω να βγω κι ένα Σάββατο βράδυ να πάρω σβάρνα τα μπαράκια και να γυρίσω ό,τι ώρα θέλω και να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, ειδικά τώρα που επαναπατρίστηκε η ιδανική μου παρέα για τέτοιες εξορμήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ :P  

H αλήθεια είναι πως τώρα με τα μικρά και με τις άπειρες δουλειές και τον ελάχιστο χρόνο σε καθημερινή βάση, το Σάββατο έχει μετατραπεί στη μέρα που τρέχουμε να στριμώξουμε λαϊκή, σούπερ μάρκετ, φασίνα, σπανίως τίποτα ψώνια κλπ. κλπ. κλπ., τόσο που όταν πια έχουν γίνει όλες οι δουλειές το μόνο που θέλουμε είναι να ξεκουραστούμε. Μοιραία λοιπόν, όλες μας οι προσδοκίες μεταφέρονται στην Κυριακή. Για παράδειγμα χθες, το πρωί πήγα με τη Λένα θέατρο, μετά πήγαμε στον πεθερό μου για φαγητό, μετά για καφέ και ποδήλατο στην πλατεία και μετά ήρθαν οι γονείς μου σπίτι για καφέ. Μετά είδα και Grey's Anatomy αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά. Υπερπαραγωγή οι Κυριακές πια σας λέω, ποιος να μου το' λεγε πόσα πράγματα χωράνε μέσα τους και πόσο καλύτερες είναι τώρα που έχουν ροζ αντί για γκρι απόχρωση!!! 

Όπως ήταν αναμενόμενο λοιπόν, με το που βούτηξα σήμερα πάλι σε λίστες, προθεσμίες, χρονοδιαγράμματα, ατέλειωτα mails κλπ. κλπ. δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να τραγουδάω από μέσα μου ως άλλη Αλίκη το γνωστό σκοπό και να περιμένω να βραδιάσει για να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου τη σκέψη. Α, και μια ατάκα της Λένας από χθες: "Μαμά, όταν μεγαλώσω θα πηγαίνουμε πάλι μαζί θέατρο σε θέατρο για μεγάλους και θα σε πηγαίνω και στις συναυλίες του Μίλτου, εντάξει?  :-)" Είναι να μην τις αγαπώ τέτοιες Κυριακές?

       

Ένα αντίο που άργησε...

Την προηγούμενη Κυριακή, πήγαμε με τον καλό μου στο θέατρο να δούμε "Το κοροϊδάκι της δεσποινίδας". Κλασσική και αγαπημένη ως ταινία και μπαίνοντας στο θέατρο το σκηνικό με έντονο άρωμα Παλιάς Αθήνας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αυτή είναι μια παράσταση που υπό "κανονικές" συνθήκες θα έβλεπα με τον παππού.... Για τις εξόδους μας με τον παππού σας έχω μιλήσει άλλωστε κι εδώ. Το είχε καμάρι ο παππούς, που βγαίναμε παρέα, σε ένα κύριο μάλιστα στην τελευταία μας έξοδο το είπε: "Εγώ την έχω μάθει την εγγόνα μου και την πηγαίνω πάντα στις ωραίες παραστάσεις" - παρόλο που τα τελευταία χρόνια εγώ τον πήγαινα αλλά τι να κάνεις το χούι δεν αλλάζει -. 

Άρχισε η παράσταση, η οποία ήταν ομολογουμένως πολύ προσεγμένη και καλή κι εκεί που προσπαθούσα να θυμηθώ ποιός έπαιζε στην ταινία το μπαμπά, ξαφνικά άκουσα στο μυαλό μου τη φωνή του: "Στην ταινία αυτόν τον έκανε ο Παπαγιαννόπουλος. Και ήταν γυρισμένη...... μπλα μπλα μπλα". Γιατί έτσι έκανε ο παππόυς, για όλα είχε να σου πει κάτι παραπάνω, μια ιστορία, ένα παραλειπόμενο, κάτι να σε βάλει μέσα στην εποχή. Δεν τα πάω καλά με το θάνατο, δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη και δεν μπορώ να τον χωρέσω καθόλου στη λογική μου. Και κάπου εκεί, μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα, παρακολουθώντας μια αγαπημένη κωμωδία, που όλα της μου τον θύμιζαν, το συνειδητοποίησα. Δε θα μπορέσει να με ξαναπάει στις παραστάσεις που του άρεσαν, δε θα τον ξανακούσω να τραγουδάει παρέα με το ραδιόφωνό του, ούτε θα μου ξαναπεί για τότε που ταξίδευε στα πλοία, για το ζαχαροπλαστείο του μπαμπά του στην Αίγινα, για τα τσολιαδάκια που πουλούσε σε πάγκο στην Ακρόπολη και για όταν πρωτοάνοιξε το μαγαζί στην Πλάκα. Ούτε θα τον ξανακούσω ποτέ να με φωνάζει "κοπελάρα του"...... 

Έπρεπε να βρεθώ σε κάτι τόσο οικείο και τόσο δικό μας για να μπορέσω να ψιθυρίσω μέσα μου: Αντίο παππού....       

Καλωσόρισες 2013!

Ας μην επαναλαμβανόμαστε, η χρονιά δεν έκλεισε καλά κι η φετινή παραμονή Πρωτοχρονιάς σετάκι με ψαρόσουπα, μαύρα και θλίψη δεν ήταν η καλύτερη.... Παρόλα αυτά, αλλάξαμε χρόνο όλοι μαζί και βρήκαμε μικροχαρές, όπως το βράδυ μετά την αλλαγή που γυρίσαμε σπίτι με τα παιδιά κοιμισμένα να τσακώνονται για το ποιος θα κοιμηθεί πάνω στη δόλια μάνα:

Καλωσόρισες 2013!

Ή ανήμερα, που φάγαμε όλοι μαζί το μεσημέρι και γιορτάσαμε τον καλό μου, κόψαμε την πίττα μας και τα παιδιά μαζί με το Βασίλη σπάσανε το ρόδι μας χίλια μικρά κομματάκια και το θεώρησα πολύ καλό σημάδι για το σπίτι μας και τη χρονιά που έρχεται!!! Βοήθησε σίγουρα επίσης το γεγονός ότι την πρώτη βδομάδα του χρόνου είχαμε άδεια και ευχαριστηθήκαμε ο ένας τον άλλον (καλέ πόσο καιρό είχαμε να πάμε οι δύο μας για καφέ?!?!), ο καθένας τον εαυτό του και οι δύο μαζί τα παιδάκια μας. Έτσι μπορώ να πω ότι ξεκινήσαμε αρκετά αισιόδοξα και με πολύ καλή ψυχολογία. 

Επιπλέον, τηρήσαμε την παράδοση πια της παρέας μας - "Αλκοολικά μίτινγκ Πέμπτης" και κόψαμε την πίττα μας (από τα χεράκια μου βεβαίως βεβαίως) με τσιπουράκι, κουβεντούλα και κέφι. Το όνομα η παρέα μας το πήρε από την προ παιδιών (για εμάς) και προ μετανάστευσης (για 2-3 από την παρέα) εποχή, που κάθε Πέμπτη μαζευόμαστε, πίναμε και κάναμε την ψυχοθεραπεία μας. 

Η πίττα μας απ' τα χεράκια μου
Αλκοολικά Μίτινγκ Πέμπτης 2013

Το ένα από τα 2 νικητήρια κομμάτια
& η κάρτα που κόπηκε επίσης στη μέση 

Το ότι ακόμη και φέτος καταφέρνουμε όσοι έχουμε μείνει Αθήνα να βρισκόμαστε που και που αλλά και το ότι καταφέραμε την περίοδο των γιορτών να μαζέψουμε και τις ξενιτεμένες και να κόψουμε και την "αλκοολική" μας πίττα μου θύμισε πόσο τυχερή είμαι που έχω ανθρώπους σαν αυτούς και σαν μερικούς ακόμη στη ζωή μου και με βοήθησε να ξεκινήσω τη χρονιά μου αισιόδοξα! Άλλωστε το 13, χρόνια τώρα είναι ο αριθμός μου, επομένως και το 2013 θέλει δε θέλει θα είναι η χρονιά μου!!!!

Δε θα σας πω τα New Year's Resolutions μου, θα σας πω μόνο ότι είναι μόνο ένα - δύο στοιχήματα με τον εαυτό μου και ότι αν τα καταφέρω έστω και στο μισό, τότε πραγματικά θα έχω καταφέρει να έχω μια καλή χρονιά. Να είμαστε όλοι καλά :-) 

Κ Α Λ Η    Χ Ρ Ο Ν Ι Α    ! ! ! 

And so this is Christmas...

Πάει ένας μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα και ομολογώ ότι δεν ήταν κι ο καλύτερος της ζωής μου, αν και ευτυχώς όχι και ο χειρότερος. Ο παππούς στο νοσοκομείο χωρίς να προβλέπεται να βγει κι εμείς σε μια δυσάρεστη διαρκή αναμονή του αναπόφευκτου, πολλή δουλειά (ναι, ναι ξέρω, ευτυχώς που υπάρχει θα μου πείτε αλλά αφήστε με λίγο να γκρινιάξω οκ?), λίγος χρόνος για τα παιδιά και τον καλό μου, 2-3 απανωτές αρρώστιες των παιδιών συνοδευόμενες με αυτή τη χαριτωμένη γκρίνια και μια επίσκεψη στο νοσοκομείο, πολλές μέρες χωρίς τη μαμά μου (είπαμε μαμόθρεφτο μην τα ξαναλέμε αυτά) και μέσα στη μέση τσουπ! Χριστούγεννα..... Ναι αλλά ποιά Χριστούγεννα? Όχι αυτά που έχω συνηθίσει, 31 χρόνια τώρα. Ο αδερφός μου στο Λονδίνο, ο παππούς στο νοσοκομείο, η γιαγιά φυσικά δίπλα του και το οικογενειακό τραπέζι με μισή οικογένεια. Α, και η Λένα με 38,9 ανά 12ωρο σαν το κοτόπουλο και μόλις της δίναμε πονστάν να μεταλλάσσεται σε τέρας ενέργειας. Α, και το σπίτι σα βομβαρδισμένο γιατί 1,5 μήνα τώρα δούλευα ασταμάτητα 7 μέρες τη βδομάδα. Πώς να μην ξυπνήσει ο Σκρούτζ μέσα μου μετά? 

Παρόλα αυτά (γιατί κάπως πρέπει να δικαιώσουμε και το όνομα της Πολυάννας) και κυρίως επειδή αν εξαιρέσεις το θέμα του παππού όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται και δεν είναι σοβαροί λόγοι Χριστουγεννιάτικης κατάθλιψης, φυσικά υπήρξαν και καλές στιγμές, όπως ας πούμε την παραμονή που ετοιμάσαμε το κέρασμα του Άι - Βασίλη, ή όταν φτιάξαμε με τη Λένα μαρεγκάκια για να μπουν σε όμορφα βαζάκια και να τα κάνουμε δώρα στους αγαπημένους μας:

Τα μαρεγκάκια μας έτοιμα
να μπουν στα βάζα

Όχι Προκόπη
δεν είναι για σένα αυτά!

Ή ακόμα το ζεστό και γεμάτο χαρά απόγευμα που περάσαμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με αγαπημένους θείους και ξαδέρφια του καλού μου. 

Και κάπως έτσι κυλάνε οι Χριστουγεννιάτικες μέρες μου ως τώρα, έχοντας ποντάρει στην άδεια της επόμενης εβδομάδας μπας και ισιώσω και μείνω στο Polyanna mood. 

Και μετά κοιτάω το ημερολόγιο και βλέπω 28/12...η μέρα που έφυγε η Γωγώ τόσο άδικα και τόσο απότομα 5 χρόνια πριν στα 27 της. Έχω ακόμη στ' αυτιά μου τη φωνή της Αριάνας όταν με πήρε τηλέφωνο και μου το είπε κι ας μην καταλάβαινα τι έλεγε από την παγωμάρα μου... 

Και κάπου εκεί αποφασίζεις: ΘΑ ισιώσω! Γιατί είμαι καλά, γιατί όλοι οι δικοί μου άνθρωποι (εντάξει σχεδόν όλοι, είπαμε ο παππούς είναι το μόνο σοβαρό που αφήνουμε απέξω) είναι δίπλα μου, γιατί τα παιδιά μου χρειάζονται μια χαρούμενη μαμά και ο καλός μου μια ήρεμη σύντροφο κι όχι μια με τα νεύρα τσίτα. Γιατί αύριο δε θα έχω την ευκαιρία που ίσως έχω σήμερα και δεν θα τη δω βουτηγμένη στη γκρίνια μου. Γιατί στην ουσία, δεν έχω κάποιο πρόβλημα και ΝΑΙ γιατί είναι Χριστούγεννα κι έρχεται η Πρωτοχρονιά!!!! Και γιατί δυστυχώς τελικά αυτά που μετράνε τα αναγνωρίζουμε με τον άσχημο τρόπο και μόνο...

Υ.Γ. Επιφυλάσσομαι για πιο αισιόδοξα ποστ πριν το κλείσιμο της χρονιάς, αλλά το σημερινό το είχα ανάγκη...