Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Και ξαφνικά... πάλι εδώ!

Κοιτάω την ημερομηνία της τελευταίας ανάρτησης και δεν το πιστεύω! Μα σχεδόν ένα χρόνο χωρίς ανάρτηση το μπλογκάκι μου; Πόσο το παραμέλησα... Και δεν είναι ότι δεν είχα υλικό, είναι που ο άτιμος ο χρόνος δεν τεντώνει όταν το χρειάζεσαι κι έτσι εκεί που λες, θα κοιμίσω τα παιδιά και θα γράψω λίγο, τσουπ! βρίσκεσαι να σε παίρνει ο ύπνος και να μπερδεύεις τους στίχους των τραγουδιών που τραγουδάς για να κοιμηθούν, ενώ αυτά είναι με το μάτι γαρίδα! Σας θυμίζει κάτι μάλλον ε;


Και να που μια πρόσκληση από τις εκδόσεις Διόπτρα εκτός από ένα εξαιρετικό απόγευμα γεμάτο παιδικά βιβλία, με βοήθησε να θυμηθώ πόσο μου έχει λείψει αυτό το διαδικτυακό μοίρασμα στη blogoγειτονιά.Μαζευτήκαμε που λέτε ουκ ολίγες και όλες αγαπημένες στο υπέροχο Yoleni's  σε μια ζεστή εκδήλωση που ετοίμασαν τα κορίτσια από το team της Διόπτρας και ενημερωθήκαμε για όλες τις τρέχουσες παιδικές εκδόσεις τους, που είναι και πολλές και πολύ πολύ ενδιαφέρουσες! Μπορείτε να δείτε όλα τα παιδικά βιβλία εδώ . Είναι  πολύ προσεγμένα, με όμορφη εικονογράφηση για μικρούς αλλά και για μεγάλους και το κάθε ένα έχει και κάτι να πει. Και ναι, έχουν και ειδική κατηγορία με Χριστουγεννιάτικα! Ειδικά αυτό με τα Καλικαντζαράκια τύπου Find Wally με έχει ενθουσιάσει! 


Επέλεξα για το Γιώργη τον Άτλαντα για τα Ζώα, μιας και το project του στο σχολείο αυτόν τον καιρό είναι τα λιοντάρια και όλο ζητάει πληροφορίες για αυτά αλλά και άλλα ζώα, για τον Προκόπη, που είναι πάντα γεμάτος απορίες τον Άτλαντα για τον Κόσμο και για τη Λένα, το νέο Άνω-Κάτω παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά "Η Κοκκινομπλουτζινίτσα". Περάσαμε όλο το πρωί μας σήμερα διαβάζοντας και το διασκεδάσαμε πολύ! 
  

Επίσης, πολύ μου γυάλισε το graphic novel του "Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές", που μας παρουσίασε η Κάλλια και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα φιγουράρει στη βιβλιοθήκη μου! Να σας πω επίσης, πως εκτός από τα παιδικά βιβλία, μας παρουσίασαν και είχαμε τη χαρά να μας μιλήσει λίγο η συγγραφέας και blogger Εύη Σταθάτου αλλά και η ψυχολόγος - παιδοψυχολόγος Σοφία Ανδρεοπούλου, η αμεσότητα της οποίας με έχει κάνει να περιμένω πώς και πώς την παρουσίαση του νέου της βιβλίου "Γονείς ακούστε μας" που μόλις κυκλοφόρησε! 


Ευχαριστούμε #dioptrabooks για την οργάνωση, για τα δωράκια κι από μένα ένα παραπάνω ευχαριστώ γιατί σταθήκατε η αφορμή να θυμηθώ τις χαρές του blogging και να μπω να ξεσκονίσω εδώ μέσα.


Μετά την παρουσίαση, είχαμε την ευκαιρία να πιούμε καφέ, να βγάλουμε φυσικά φωτογραφίες και να μιλήσουμε με τη Μάγδα, την Ασπασία, την Εύη, τη Γιούλη, τη Συννεφούλα μου την αγαπημένη, την Έλενα τη Ζωή, την Έφη, τη Μαρία, τη Γεωργία, την Πελιώ και την Κάλη που τόσο με συγκίνησε που μου είπε ότι της έλειψε η Πολυάννα μου, που με έβαλε σε σκέψεις και να'μαι πάλι! Γνώρισα επίσης και πολλές νέες κοπέλες, θυμήθηκα τι όμορφα που τα περνάμε και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να δώσω ακόμη μια ευκαιρία στη ζωή του Πολυαννόσπιτου να μεταφέρεται και εκτός τειχών και πάλι στη blogόσφαιρα πού και πού! Αν έχει μείνει κανείς να με διαβάσει εκεί έξω, καλώς σας ξαναβρήκα λοιπόν :) :) :) 



Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που μια χαρά περιγράφει γιατί κόντεψε να κλείσει σχεδόν χρόνος μακριά από το blogάκι μου. Θυμηθείτε βέβαια ότι είμαι Πολυάννα και όλα τα βλέπω από την αισιόδοξη πλευρά τους, οπότε μείνετε στο... Είμαι εντάξει κι αφήστε τα δύσκολα στην άκρη!

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η αγάπη είναι... μια μαμά!

Χθες η βόλτα μου στα social media ξεκίνησε με αυτό το στάτους της Μάγδας, που πριν καν ανοίξω τα σχόλια είχα καταλάβει τι εννοεί, μιας και συχνά βρίσκομαι κι εγώ στη θέση της και κάτι τέτοια τα νιώθω στο πετσί μου αμέσως.


Πόσα και πόσα πρωινά δεν έχω μπει στο αυτοκίνητο με τρία πιτσιρίκια μουτρωμένα (στην καλύτερη) ή και κλαμένα (στη χειρότερη) και τα δικά μου νεύρα κρόσσια. Για να μη μιλήσουμε για τα απογευματινά νεύρα, γκρίνιες και καυγάδες. Φεύγοντας προχθές από το σχολείο, λέγαμε με μια μαμά το πόσο κουραστική μπορεί να γίνει αυτή η διαρκής διπλωματία κι αυτό το συνεχές ντιμπέιτ. Και χθες, σε κουβέντα με τη δασκάλα της Λένας για το πόσο πιο ήρεμη είναι μετά τις γιορτές η απάντησή μου ήταν ότι εγώ κοντεύω να γίνω γιόγκι για να είναι εκείνη έτσι. Ειλικρινά σας μιλάω είναι μέρες που είναι πραγματικά εξοντωτικό. Δεν ξέρω σε σας τι γίνεται, αλλά εδώ με τρεις, και μάλιστα σκληρούς διαπραγματευτές που ο καθένας έχει τη δική του ατζέντα βεβαίως βεβαίως, γίνεται πόλεμος. Διότι έχουν κι επιχειρήματα τα χρυσούλια μου, έρχονται στη μάχη διαβασμένα!

Παρόλα αυτά είναι πολύ περίεργο πώς δουλεύει όλος αυτός ο μηχανισμός και όλη αυτή η σχέση γονιού - παιδιού. Τι εννοώ: 

Λίγο πριν σταματήσουν τα σχολεία για γιορτές είχαμε έναν πολύ άσχημο καυγά με τη Λένα το πρωί πριν φύγουμε, από αυτούς που τους σκέφτεται η δόλια μάνα όλη μέρα και την τρώνε οι ενοχές κλπ. κλπ. Ε, την ίδια εκείνη μέρα λοιπόν η Λένα έγραψε το εξής σε μια εργασία που έπρεπε να επιλέξει ένα αγαπημένο της πρόσωπο και να το περιγράψει και παρά τον καυγά μας 2 ώρες πριν διάλεξε εμένα. Και το κερασάκι; Έγραψε απλά ότι μερικές φορές είμαι αυστηρή! (καρδούλες, λουλουδάκια και αγάπη ολούθε όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό η μητέρα για το κορίτσι της)

Δε νομίζω πως θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει, να με εντυπωσιάζει αλλά και παράλληλα να με εξουθενώνει, το πόσο πολύ εξαρτάται από μας τους γονείς η διάθεση, το κέφι, ο θυμός ή ακόμη και η ένταση των παιδιών. 9,5 για να μην πω 10 στις 10 φορές που τα πράγματα έχουν εξελιχθεί σε τραγωδία, όταν ηρέμησα σκέφτηκα τουλάχιστον ένα διαφορετικό τρόπο χειρισμού από πλευράς μου που θα είχε κάνει τη ζωή μας ευκολότερη που όμως την ώρα της κρίσης φυσικά αγνόησα τελείως. 
 
Με αυτό στο μυαλό λοιπόν και στο πλαίσιο της χαλάρωσης και ξεκούρασης των γιορτών και παράλληλα της οργάνωσης της νέας χρονιάς, έκατσα κι έκανα με τα μεγάλα κυρίως μια κουβέντα για τις φάσεις κατά τις οποίες είχα παρατηρήσει ότι δημιουργείται ένταση μεταξύ μας και για το πώς μπορούμε να την αποφύγουμε. Κάναμε λοιπόν τις (αγαπημένες μου) λίστες, συμφωνήσαμε και μια ρουτίνα πρωινή και ομολογώ ότι υπάρχει σαφής βελτίωση για όλους μας. Δε θα σας πω πως δεν πιέζομαι για να είμαι ήρεμη και υπομονετική, πιέζομαι και σκάω. Ούτε θα σας υποσχεθώ ότι δε θα ξαναξεφύγω γιατί άνθρωπος είμαι. Κάνουμε όμως μαζί με τα παιδιά μια προσπάθεια να βρούμε κοινό έδαφος κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία.   

Το καλύτερο δε και αγαπημένο μου, που δίνει και τον τίτλο στο σημερινό ποστ: διαβάζοντας χθες κάτι με τον Προκόπη και βρίσκοντας αφορμή για κουβέντα, τον ρωτάω. Εσύ τι πιστεύεις ότι είναι η αγάπη; Και όσο ο Προκόπης σκέφτεται την απάντησή του, πετάγεται ο Γιώργης: "μια μαμά! Η α(γ)βάπη είναι μια μαμά!" 

  

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Secret Santa 2016//Crafting Christmas Wonderland - Part I

Και σιγά που δε θα σας τα έλεγα όλα για τις φετινές Χριστουγεννιάτικες ανταλλαγές μου! Φέτος, δήλωσα συμμετοχή στο #secretsanta2016 της (φίλης πια) Ef Zin Creations και φυσικά στο #secretcrafter2016 της αγαπημένης In my Closet. Και ομολογώ ότι ήμουν πολύ τυχερή! Καθώς δεν έχω ακόμη ολοκληρώσει τις δημιουργίες μου με τα υλικά του secret crafter, για να σας τα πω όλα μαζί, σήμερα λέω να σας δείξω τι πήρα και τι έλαβα στην ανταλλαγή της Ζήνας!

Secret Santa 2016
Όταν είδα στη σελίδα της Ζίνας, τη φωτογραφία της Μάρως aka Akamatra από την προετοιμασία του δώρου της, είπα από μέσα μου: "τυχερό το ταίρι της!" Που να φανταστώ ότι μερικές μέρες αργότερα θα άνοιγα αυτό το πακέτο:


και καραμελίτσες, και καρτούλα, και δάφνη από τον κήπο της και τα σούπερ γάντια σε χρώμα που λάτρεψα και - το κυριότερο - πλεγμένα από τα χεράκια της!!! Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Κι όλα αυτά με μωρό στο σπίτι, για να μη σου πω και φορεμένο πάνω της :)

Στο blog της Μάρως, αλλά και στο προφίλ της στο Pinterest μπορεί κανείς να βρει ιδέες για διακόσμηση, φυσικά για crafting αλλά και προτάσεις μαγειρικής, μόδας και τόσα άλλα. Και αν δείτε τη δουλειά σας και την αγαπήσετε (πράγμα βέβαιο), μπορείτε να αγοράσετε τις υπέροχες δημιουργίες της εδώ.  

Μάρω για ακόμη μια φορά σε ευχαριστώ πολύ!!!!









Εγώ πάλι, είχα δύσκολο καθήκον, μιας που μου έτυχε να στείλω δώρο στη διοργανώτρια της ανταλλαγής Ζήνα. Δύσκολο αλλά και πολύ ευχάριστο! Και μιας και η φίλη μου είναι άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια, ενέργεια και κέφι, τι καλύτερο από ένα χρωματιστό νεσεσεράκι με τα δικά μου υφάσματα κι ένα βραχιολάκι αστέρι σαν κι εκείνη. Αν θέλετε να το δείτε καλύτερα, μπορείτε να διαβάσετε τη δική της ανάρτηση για τη φετινή ανταλλαγή εδώ, από την οποία είναι και η παρακάτω φωτογραφία: 

   

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Νέα Χρονιά - Νέα Αρχή!

Μέρες τώρα όποτε έχω λίγη ηρεμία (πράγμα που σ' ένα σπίτι για πέντε δε μου συμβαίνει συχνά), αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να γράψω για να κάνω την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς και να πάρει πάλι μπρος το blogοσπιτάκι μου. Να, θα μπορούσα να σας πω για τις Χριστουγεννιάτικες κατασκευές και τις ανταλλαγές μου, αλλά... όχι όχι αργότερα αυτά. Να σας έλεγα μήπως για την πραγματικά μαγική παραμονή Χριστουγέννων που περάσαμε οι πέντε μας με επιτραπέζια, ζεστό φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και το Πολικό εξπρές και τον ύπνο που κάνανε τα παιδιά κάτω από το δέντρο περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη; Μπα, λέω να το κρατήσω για μένα αυτό, χιχι! Ή να κάνω την ανατροπή, να βγω από τη ροζ φουσκίτσα και να σας διηγηθώ, πώς σχεδόν δώδεκα παρά πέντε στην κυριολεξία παραμονή Πρωτοχρονιάς, ο βαρυφορτωμένος μου Δεκέμβρης με χτύπησε κατακούτελα και snap! Μπα, μπα, είπαμε τα εν οίκω (τα τόσο εν οίκω τέλος πάντων) μη εν δήμω. Άλλωστε, δώδεκα και πέντε ήμουν η γνωστή χαζοχαρούμενη και χόρευα με τα αγόρια μου στη μέση του καθιστικού. 

Γενικά νιώθω ευγνώμων για τη χρονιά που έφυγε. Πολλά και όμορφα νέα ξεκινήματα, όμορφες στιγμές, υγεία και αγάπη για όλους μας. Σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, ήταν καλό μαζί μας το 2016. Έτσι δε μπορώ να πω ότι είχα τη λαχτάρα των στόχων και του νέου ξεκινήματος για το 2017, πιο πολύ μια ομαλή και βελτιωμένη συνέχεια θα έλεγα ότι θα ήθελα. Ας πούμε λοιπόν ότι για την αρχή του χρόνου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μυστική απάντηση στην ερώτηση που συχνά πυκνά μου κάνουν: "Μα πώς τα προλαβαίνεις όλα;" Ε, δε θα σας πω καμία σοφία, θα σας πω την αλήθεια που μεταξύ μας όλοι ξέρουμε: "ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ!". Και το κυριότερο, όποτε πάω να τα στριμώξω, όπως όλο τον προηγούμενο μήνα που λέγαμε καλή ώρα, κάποια στιγμή θα γίνει το μπαμ! Αυτό θα είναι και η απόφασή μου και ο στόχος μου για την επόμενη χρονιά. Να συνειδητοποιήσω πραγματικά ότι δεν τα προλαβαίνω όλα, να οργανώσω όσο καλύτερα μπορώ το χώρο και το χρόνο μας και να αναδιοργανώσω τις προτεραιότητες μου (πρώτα) και μας (στη συνέχεια). Έχω διάφορες ιδέες και λίστες φυσικά στην ατζέντα μου. Μάλιστα με τη Λένα φέτος δοκιμάζουμε το Bullet Journal , φτιάξαμε η κάθε μια το δικό της κι αν κάτι από αυτά δουλέψει, σίγουρα θα σας το πω, με ξέρετε δεν είμαι και τύπος που τα κρατάει κρυφά αυτά!

Για τώρα, θα σας ευχηθώ απλώς καλή και φωτεινή χρονιά! Υγεία, ζεστά σπιτικά και φαγητό για όλους. Χαμόγελα και Αγκαλιές. Φωνές, Γέλια και Τραγούδια! Ας είναι οι μέρες μας ξέγνοιαστες και λαμπερές σαν το μισάωρο που περάσαμε με τα παιδιά και το μπαμπά μου σήμερα στον Υμηττό!      


  

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Πικ Νικ πάρτυ!

Είχα σχεδόν πειστεί ότι δε θα ξαναέγραφα στο blogάκι μου παρόλο που μου λείπει πολύ! Είναι όμως από αυτά που αφήνω στην άκρη μέσα στο καθημερινό τρέξιμο κι ενώ μέσα στο μυαλό μου τρέχουν σελίιιιδες αναρτήσεων, τελικά στην οθόνη 0. Παρόλα αυτά, όταν η αγαπημένη Σ. μου έστειλε τις φωτογραφίες από το πάρτυ για τα 2α γενέθλια του Γιώργη είπα ή τώρα ή ποτέ! Άλλωστε σεβόμενη τις παραδόσεις αν δεν αργήσω ένα εξάμηνο να γράψω για το πάρτυ μας πώς θα με πειράζει η Κάλλη; Για πάμε λοιπόν!

Ο Γιώργης ήταν αποφασισμένος στα δεύτερα γενέθλιά του να κάνει πάρτυ Πέππα! (Να μιλάει γρι δεν ήξερε τότε αλλά η Πέππα Πέππα). Τι να κάνω κι εγώ λοιπόν, πάτησα στο ότι τον αδερφό της τον λένε George κι άρχισα να ψάχνω ιδέες. Σίγουρα θα ήταν πικ νικ πάρτυ και μάλιστα αφού είχα σταματήσει τη δουλειά και είχα χρόνο -κρατήστε το είχα θα μας χρειαστεί στην εξέλιξη της πλοκής-  θα ήταν πικ νικ πάρτυ υπερπαραγωγή! Με δεδομένο ότι ο μικρός ακόμη δεν πήγαινε σχολείο και θα ήμαστε 6-7 οικογένειες είχα στο μυαλό μου το τέλειο σχέδιο! Τσάντες πικ - νικ ανά οικογένεια ραμμένες από τα χεράκια μου, τσίγκινα κουτιά με σερβίτσια ανά οικογένεια και ταπεράκια με τα φαγητά μοιρασμένα εξίσου ανά οικογένεια. Ένα αυτοσχέδιο photo booth - κορνίζα, πομ πομ και φυσικά η αγαπημένη Τέτα από τα Παιδικά Γλέντια για να απασχολήσει τα πιτσιρίκια όπως μόνο εκείνη ξέρει! ξεκίνησα λοιπόν με την πρόσκληση ένα μήνα πριν:


Κατέβηκα στο κέντρο να διαλέξω υφάσματα για τις τσάντες πικ νικ που θα έραβα. Είχα καταλήξει ότι το καλύτερο θα ήταν να πάρω ύφασμα "αλέκιαστο" ώστε να μην έχουν φόβο και να κάνω την πιο απλή κατασκευή, μεγαλώνοντας απλά το τσαντάκι φαγητού που είχα φτιάξει πέρσι στη Χειροτέχνικα! Βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα στον Παρασκευόπουλο, έντονα ριγέ και τα πήρα. Και μετά αντί να στρωθώ στη δουλειά είπα "έλα μωρέ όλη μέρα σπίτι είμαι, τα κάνω την άλλη βδομάδα. Ή την παράλλη". Και μετά χτύπησε το τηλέφωνό μου, για κάτι που είχα θεωρήσει πώς δε θα γίνει ποτέ -αφού δεν έγινε όσο ακόμη ήταν ζεστό- και βρέθηκα μια εβδομάδα πριν το πάρτυ να ξεκινάω καινούρια δουλειά -τόσο καλή, τόσο ταιριαστή σε μένα και που τόσο μου αρέσει που θέλω μια ολόκληρη νέα ανάρτηση για να σας την πω -. Οπότε.... παλιά μου τέχνη κόσκινο και φωτιά στα βράδια της εβδομάδας πριν το πάρτυ ώστε να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους. Πολύτιμη για μια ακόμη φορά η βοήθεια της Μάνιας, που ανέλαβε εξ' ολοκλήρου την τούρτα George και φυσικά της Ράνιας που ανέλαβε την πινιάτα-γουρούνι! Με βρήκε λοιπόν η Πέμπτη το βράδυ, να ράβω και να κόβω και να μελετάω συνταγές, να γράφω και να σβήνω στη λίστα μου και να αναρωτιέμαι αν και πόσα θα προλάβω. Παραμονή πλέον του πάρτυ κι αφού έχουμε βάψει με τη Λένα το photobooth κι έχουμε φτιάξει τις γουρουνίσιες μύτες από αυγοθήκες που βρήκα εδώ ξεκινάω το μαγείρεμα: Κεφτεδάκια, σπιτικές κοτομπουκιές, σουβλάκια τυρί - ντοματίνι, αυγά βραστά και κάτι κράκερς που παραβγήκαν αλμυρά για τα παιδιά ήταν όμως εξαιρετικά για τη μπύρα των μεγάλων! 

Με βρήκε λοιπόν το βράδυ της παραμονής κάπως έτσι: 
Το πρωί του Σαββάτου φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για το πάρκο. Κάτσαμε δίπλα σε ένα ξύλινο κιόσκι ώστε να υπάρχει αρκετός χώρος για όλους και οριοθετήσαμε το χώρο του πάρτυ με σημαιάκια και πομ πομ! Χρησιμοποίησα ένα τραπέζι πικ νικ που υπάρχει στο χώρο, το έστρωσα με ένα κομμάτι χλοοτάπητα κι έβαλα πάνω τις τσάντες του πικ νικ και το αυτοσχέδιο photo booth που έκανα από χαρτόκουτο: 

Στην αρχή οι μεγάλοι τα λέγαμε χαλαρά με καφεδάκι στο όρθιο και τα πιτσιρίκια έπαιζαν γύρω γυρω. Μετά όμως ήρθε η Τέτα και ξεκίνησαν όλοι μαζί να ψάχνουν το "μυστικό δώρο της φύσης", καθώς η αγαπημένη όπως πάντα είχε φτιάξει ένα ολόκληρο δύωρο πρόγραμμα γύρω από την ιδέα της φύσης, της άνοιξης κλπ.


Αφού λοιπόν βρήκαν όλοι το σακουλάκι με τους μαγικούς τους σπόρους ήταν η ώρα του φαγητού. Μοίρασα τις τσάντες πικ-νικ -μια ανά οικογένεια- που ήταν και ταυτόχρονα το δωράκι του πάρτυ, στρώσαμε τις κουβερτούλες μας κι άρχισε το φαγοπότι! 


Με τούτα και με κείνα πέρασε η ώρα και έφτασε η ώρα της τούρτας. Εντάξει, περιττό να σας πω ότι η Μάνια έδωσε τα ρέστα της  κι έφτιαξε τον πιο τέλειο George που έχετε δει ποτέ. Όχι πείτε μου:

Σε συνδυασμό δε με την πινιάτα γουρούνι που μας έφτιαξε η Ρ. είχαμε grande φινάλε στο πάρτυ:
Και του χρόνου λοιπόν! (Ή για να ακριβολογούμε άντε να ξεκινάμε το σχεδιασμό γιατί ο Απρίλιος πλησιάζει χεχεχε!)