Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

...and what have you done?

Πώς το λέει το τραγουδάκι; ..and so this is Christmas, and what have you done? Είναι λοιπόν αυτό το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς που κοιτάμε όλοι τη χρονιά που πέρασε, αναλογιζόμαστε τους στόχους, ευχές, ελπίδες -όπως θέλει ο καθένας- που είχαμε και κάνουμε το μικρό προσωπικό μας απολογισμό. Πέρσι δε, έχοντας επιστρέψει στη δουλειά 5 μέρες πριν τα Χριστούγεννα με αρκετό άγχος για τη χρονιά που σε λίγο θα ξεκίναγε, ήμουν σούπερ οργανωμένη με τις -γνωστές πια- λίστες μου και με τους στόχους μου χωρισμένους σε: Προσωπικούς στόχους, Τop 5 στόχους για τη χρονιά και Γενικούς στόχους. Ας δούμε μαζί λοιπόν τους Top 5 στόχους που είχα για τη χρονιά: 

Η εικόνα που είχα επιλέξει για την εκτυπωμένη λίστα μου

1 Δε θα ασχολούμαι με τη δουλειά αφού φύγω από το γραφείο - No mails!!!
Οκ, όλοι ξέρουμε πόσο καλά πήγε αυτό! Μέχρι Μάρτη οκ, μετά που ξεκίνησε η περίοδος της φουλ δουλειάς, τον χαιρετήσαμε αυτό το στόχο μέχρι που το καλοκαίρι χαιρετήσαμε και τη δουλειά αφού οι προτεραιότητες αυτή τη χρονική στιγμή είναι άλλες. 
2 Θα βρίσκω κάθε μέρα λίγο χρόνο μόνο για μένα.
Σε αυτό θα πω mission accomplished κατά 75% καθώς ναι μεν σε γενικές γραμμές καλά το πήγα, αλλά σηκώνει ακόμη βελτίωση η κατάσταση!
3 Θα διαβάζω 2 βιβλία κάθε μήνα #readathon2015. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι το readathon δείτε εδώ, τρέχει και φέτος!
Εμένα που με βλέπετε (διαβάζετε τέλος πάντων) παλιά, δε μου ξεκόλλαγες τα βιβλία από το χέρι ούτε με εγχείρηση. Είμαι ο άνθρωπος που διάβαζε 600 σελίδες σε μια μέρα, τη δε χρονιά των Πανελληνίων το καλοκαίρι, στις 18 μέρες της κατασκήνωσης διάβασα 40 βιβλία για να ισοφαρίσω για τη χρονιά. Ε, λίγο τα παιδιά, λίγο η δουλειά, λίγο που είμαι και τηλεορασάκιας, internetάκιας κλπ. αυτό το είχα χάσει και μου έλειπε πολύ. Με την ευκαιρία του #readathon15, φέτος είμαι στα 18/24 βιβλία της πρόκλησης. Δε θα την ολοκληρώσω αλλά έβαλα γερές βάσεις και πάω για τα 26 για το #readathon16
4 Θα προσπαθήσω να βλέπω μια παράσταση / συναυλία κάθε μήνα
Αυτό το στόχο θα τον θεωρήσω 100% εκπληρωμένο αν και δεν μέτρησα πραγματικά τις παραστάσεις και συναυλίες. Έκανα όμως πολλά άρα θεωρώ ότι τον κατέκτησα και θα τον περάσω στα κιτάπια μου στις "καλές συνήθειες" της επόμενης χρονιάς που σκοπεύω να συνεχίσω! 
5 Θα βγαίνουμε με το Βασίλη πιο συχνά οι δυό μας
Εντάξει λόγω του νεαρού της ηλικίας του μικρού μας τη χρονιά που πέρασε και αυτός ο στόχος μεταφέρεται στο 2016 αλλά... έχοντας ήδη κερδίσει πολύ έδαφος

Ας πούμε λοιπόν ότι στο Top 5 μου πήρα 3/5 - καθόλου άσχημα! Σε συνδυασμό με τους προσωπικούς αλλά και τους γενικούς μου στόχους που κι εκεί είχα μια επιτυχία 7/11 θα καταλήξω με ασφάλεια πιστεύω στο συμπέρασμα ότι αν και με ζόρισε στα σημεία, το 2015 σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο ήταν μια αρκετά καλή χρονιά! Έβαλε βάσεις για τη χρονιά που έρχεται, που ως γνήσια Πολυάννα θέλω να πιστεύω ότι θα είναι σούπερ! Είμαι σχεδόν έτοιμη να φτιάξω τις καινούριες μου λίστες χρησιμοποιώντας ό,τι δεν κατάφερα την προηγούμενη χρονιά αλλά και νέους, φιλόδοξους στόχους μικρούς και μεγάλους!!!!

Φέτος μάλιστα, έχοντας ήδη μια χρονιά δουλέψει το σύστημα Family Binder , είμαι ήδη ετοιμοπόλεμη με το ντοσιέ μου, τις κόλλες τα ψαλίδια μου και όλα τα εκτυπώσιμα που κατά καιρούς συγκεντρώνω ώστε να φτιάξω ένα σούπερ ντούπερ binder για φέτος. Άλλωστε έχει προσφερθεί και η Λένα να βοηθήσει που πολύ διασκέδασε τη χρήση του πέρσυ.

Α, και πριν κλείσω να σας πω να ρίξετε μια ματιά σε αυτό εδώ το περσινό ποστ της Αθηνάς  και συγκεκριμένα στο κομμάτι που αναφέρεται στην πρόκληση των 52 εβδομάδων. Εμείς το δοκιμάσαμε τη χρονιά που πέρασε και αν και δεν καταφέραμε να το κρατήσουμε μέχρι το τέλος και να έχουμε τώρα το ποσό συγκεντρωμένο, καταφέραμε να έχουμε στην άκρη για κάποιους μήνες που χρειάστηκε. Φέτος μάλιστα λέμε να το κάνουμε από την ανάποδη (δηλ. από τα μεγάλα ποσά προς τα μικρά) να δούμε πώς θα πάει! 

Εύχομαι σε όλους ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ γεμάτη υγεία, ευτυχία και αγάπη στα σπίτια και τις καρδιές μας!!! 

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Χριστουγεννιάτικο πιτζάμα πάρτυ για μικρές crafters - the 2015 edition!

Επιτέλους το Σάββατο που μας πέρασε, έφτασε η ώρα για το πολυπόθητο Χριστουγεννιατικο πιτζάμα παρτυ μας! Μετά την περσινή επιτυχία, κόρες αλλά και μαμάδες περιμέναμε το φετινό πως και πως! Οι προσκλήσεις έγιναν τηλεφωνικά μιας και αυτο το παρτυ ειναι για τις ξαδέρφες και τις πολύ κολλητές κι ετσι με τη Λένα έπρεπε απλά να αποφασίσουμε το μενού και τις κατασκευές!

Στο μενού δεν κολλήσαμε πολύ μιας και η ουσία του παρτυ αυτού για μας ειναι η καλή παρέα και οι κατασκευές. Ετσι μετά απο ενα σύντομο meeting ένα κρύο απόγευμα που περιμέναμε να αρχίσει η προπόνηση του τένις αποφασίσαμε: μακαρονοσουφλέ, κοτομπουκιές, λουκανικάκια και σαλάτα λάχανο - καρότο. Ε, στην πορεία, επειδή πάντα θέλω να δοκιμάζω και κάτι καινούριο, αποφάσισα για τις μαμάδες να κάνω τις τορτίγιας με φέτα και cranberries της Ερμιονης. Εκ του αποτελέσματος σας λεω ότι πολύ καλα έκανα! Εκπληκτική γεύση και σας προτείνω να τις συμπεριλάβετε στο γιορτινό σας μενού! (Συνταγή εδώ: http://theonewithallthetastes.com/2014/12/rudolph-birthday-party.html)

Και αφού αποφασίσαμε τα του φαγητού, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε για τις φετινές μας κατασκευές. Το κεντρικό μας θέμα ηταν ότι φέτος θα φτιάχναμε στόλιδακια. Με την εμπειρία την Χειροτεχνικα τόσο πρόσφατη, το μυαλό μας ηταν γεμάτο ιδέες και εικόνες κι ετσι αφού έπεσαν πολλά στο τραπέζι, τελικά το craft μενού μας διαμορφώθηκε ως εξής:
- Ζυμαρένια στολιδάκια με τη ζύμη της Λαμπρούκας (http://lamproukam.blogspot.gr/2012/11/blog-post_25.html?m=1)
- Στόλιδακια με πολύχρωμες χάντρες Pyssla
- Στεφανάκια απο κουρελάκια 

Σάββατο απόγευμα και όλα έτοιμα για τις μικρές crafters:


Ξεκίνησαν δειλά δειλά με τη ζύμη όσο περιμέναμε να μαζευτούν όλες. Το glitter  έρεε άφθονο, μιας και η συγκεκριμένη ζύμη προσφέρεται για έξτρα λάμψη! 


Και αφού ζεσταθηκαμε και μας έπιασε για τα καλά ο πυρετός της δημιουργίας, μοίρασα τα ταμπλό και τις πολύχρωμες χάντρες και το γλέντι άναψε! Είχα βρει πατρονακια σε Χριστουγεννιάτικα σχέδια -τα οποία δεν εκτιμήθηκαν ιδιαιτέρως-, για πριγκίπισσες της Disney -που είχαν μια κάποια πέραση- και ενα πατρόν μίνιον Άγιο Βασίλη -που έγινε ανάρπαστο !- Επίσης μεγάλη πέραση είχαν και οι καρδούλες:





Και αφού μερικές μερικές είδανε αστράκια απο τις χαντρουλες, τα σχέδια και τα χρωματάκια και φτιάξαμε ωραια πράγματα, ήρθε η ώρα για τα στεφανάκια ή όπως είπε και η κουμπαρά Ιωάννα που έφτιαξε ενα καταπληκτικό με τα κορίτσια της, για τα ωραιότατα Χριστουγεννιάτικα βραχιολάκια!!!



Για τρεις γεμάτες ώρες, το καθιστικό μας έγινε πραγματικά ενα πολύβουο μελίσσι με γέλια, κατασκευές (και λίγες γκρίνιες φυσικά απο την κούραση της ημέρας, οι οποίες όμως ξεπεράστηκαν γρήγορα). Οι μαμάδες είπαμε τα νέα μας ανάμεσα από καφέ, μελομακάρονα, θεϊκό τιραμισού της Ιωαννούλας αλλά και ζύμες, χάντρες και κουρελάκια και τα κορίτσια μας ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους κι έπαιξαν όλες παρέα φτιάχνοντας τα στόλιδακια τους!!! 

Φυσικά το καλύτερο για όλες, όπως και αγαπημένη δική μου στιγμή ηταν η ώρα της βραδινής στρωματσάδας και ταινίας! Φέτος τα κορίτσια διάλεξαν Mary Poppins κι ετσι όσο χαλάρωναν και μέχρι να τις πάρει ο ύπνος, εγώ μάζευα κι έπινα το ποτάκι μου τραγουδώντας σουπερκαλιφραντζουλιστικεξπιαλιντοσας!!!!!



Και του χρόνου να ειμαστε καλά με ακόμη περισσότερο κέφι και όρεξη για δημιουργία και όμορφες στιγμές!!! Τα αγαπώ αυτά τα παρτυ μας και παρόλο που γίνεται τρελοκομείο κάποια στιγμή το σπίτι απο τα πιτσιρίκια και τη φασαρία, αξίζει κάθε λεπτό και περνάμε τέλεια!!! Ξεχωριστά αγαπημένη μου στιγμή η στιγμή του πρωινού με τη Ρ. και τη Ν. που κοιμούνται κι αυτές εδώ μαζι μας με τα κορίτσια τους και πίνουμε χαλαρά καφεδάκι. Πάντα τέτοια και καλές γιορτές να έχουμε όλοι!!!!




 


 

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι!

Το Σάββατο στο σπίτι μας έγινε ένας μικρός Χριστουγεννιάτικος χαμούλης! Διότι στολισαμε μεν, αλλά κάναμε κι ένα μίνι παιδικό πάρτυ ταυτόχρονα. Να σας εξηγήσω: Συζητούσαμε πριν μέρες για το Χριστουγεννιάτικο πιτζάμα πάρτυ μας και η Λένα ζήτησε φέτος να έρθουν και οι κολλητές της. Της εξήγησα λοιπόν ότι δε θα χωράμε όλοι και δε θα μπορούμε να κάνουμε τις κατασκευές μας κλπ. Όμως μου ήρθε ιδέα! Της θύμισα ότι πέρσι όταν λέγαμε την ιστορία του δέντρου μας είχε ζητήσει να έχει στολίδια και από δικούς της φίλους και της πρότεινα, οι φίλες της απο το σχολείο να έρθουν για το στόλισμα του δέντρου! Αυτό ηταν, η συμφωνία έκλεισε.

Τις επόμενες μέρες, έκατσα κι έφτιαξα μια μικρή πρόσκληση που εξηγούσε την ιστορία του δέντρου μας και προσκαλούσε τις φίλες της αλλά και τις μαμάδες και τους μπαμπάδες να έρθουν να στολίσουμε παρέα και να συμπληρώσουν την ιστορία του δέντρου μας :) 

Το Σάββατο το πρωί λοιπόν και ανάμεσα στο πήγαινελα των μεγάλων στις δραστηριότητες του Σαββάτου, με τη βοήθεια του καλού μου κατέβηκαν τα Χριστουγεννιάτικα απο το πατάρι. Μετά, με τη βοήθεια των μικρών μου ξωτικών ανοίξαμε το δέντρο:

Όταν στήθηκε το δέντρο, η Λένα με το Βασίλη ανέλαβαν το κέικ κι εγω το σουφλέ. Λίγο πριν έρθουν οι καλεσμένοι μας, βάλαμε τα κουτιά με τα στολίδια σε παράταξη και το Χριστουγεννιάτικο σερβίτσιο στο τραπέζι και ήμαστε έτοιμοι:

Άρχισαν σιγά σιγά να έρχονται τα πιτσιρικάκια και να βάζει το καθένα το στόλιδακι του στο δέντρο! Γέμισε το σπίτι μας χαρούμενες φωνούλες και πιτσιρίκια να τρέχουν πάνω κάτω! Φυσικά και γίνανε διαλείμματα για παιχνίδι αλλά στο τέλος το δέντρο μας γέμισε ομορφιά :) 


Κι αφού τα παιδιά εκπλήρωσαν την αποστολή τους και αποσύρθηκαν στα παιδικά για παιχνίδι, έφτιαξα λίγο Glühwein και τα είπαμε οι μεγάλοι. Έχουμε κάνει ωραίο παρεάκι απο πέρσι που ηταν ακόμη στο νήπιο τα παιδιά και το διασκεδάζουμε πολύ κάθε φορα που βρισκόμαστε όλοι μαζι. Το χάρηκα πολύ αυτό το Σαββατιάτικο! 

Και το χάρηκα πιο πολύ για ακόμη ένα λόγο. Γιατι φέτος τα παιδιά είδαν ποσο όμορφο ειναι μια κατ'εξοχην οικογενειακή συνήθεια και παράδοση (όπως το στόλισμα του δέντρου), μπορεί να μοιραστεί με τους φίλους και να γίνει μια κοινή όμορφη ανάμνηση! Μπορεί να μη βγάλαμε την καθιερωμένη οικογενειακή μας φωτογραφία αμεςως μετά την τοποθετηςη της κορφής, έχω όμως τις ωραιότερες selfies κυκλωμενη απο χαρούμενες παιδικές φατσούλες!!!Το έχω ξαναγράψει, ειναι ωραίο για τα παιδιά να βλέπουν το σπίτι ανοιχτό, να παίρνουν μέρος σε ετοιμασίες για φίλους και τα Χριστούγεννα ειναι η κατ' εξοχήν περίοδος για κάτι τέτοιο! Δεν χρειάζονται υπερπαραγωγές, μη σας πω ότι με τα πολλα πήγαινελα και τις δουλειές ξέχασα να πάρω ξηρούς καρπούς και πίναμε λίγο ξεροσφύρι, τόσο γιουχου η οικοδέσποινα. Καλή διάθεση, ωραία παρέα, συμμετοχή όλης της οικογένειας και είστε έτοιμοι!!! Η εικόνα της Λένας δέκα λεπτά αφού έφυγαν οι τελευταίοι τα λεει όλα νομίζω:


Ευχαριστούμε φίλοι μας για την παρέα, τα στολίδια σας και την όμορφη βραδιά που περάσαμε!!!

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Δεκέμβριος στο Πολυανόσπιτο - It's beggining to look a lot like Christmas!

Καλημέρα και καλό μήνα για όλους μας! Ο Δεκέμβρης ήρθε με τα λαμπιόνια του και εδώ στο Πολυανόσπιτο έχουμε αποφασίσει να μπούμε στη Χριστουγεννιάτικη φούσκα μας για τα καλα!!! Στολίδια, γέλια, χαρές, οικογενειακές παραδόσεις, μαζώξεις και μαγειρέματα αλλά και χριστουγεννιάτικες ανταλλαγές, κινήσεις προσφοράς και αγάπης και όλα όσα συνθέτουν τη δίκη μας Χριατουγεννιατικη ιστορία, δειλά δειλά έχουν ξεκινήσει!

Φυσικά 1η του μήνα σήμερα και το advent των παιδιών μετράει ήδη ένα σακουλάκι λιγότερο μιας και το πρώτο ανοίχτηκε με το που ξύπνησαν:


Το advent αυτό ήταν δικό μου και του αδερφού μου και έχει ήδη αρκετά χρόνια στην πλάτη του μιας και η σούπερ φανταστική μαμά μας ήταν (όπως πάντα) μπροστά από την εποχή της. Φέτος όμως με την αγαπημένη Ρ. αποφασίσαμε να ανταλλάξουμε και μεταξύ μας advent όποτε έχω κι εγώ να ανοίγω δωράκια!!! Προλαβαίνετε κι εσείς να φτιάξετε κάτι και να το ανταλλάξετε με κάποιον αγαπημένο σας ή απλά να κάνετε κάποιον χαρούμενο. Σας έχω κι έτοιμα τα νουμεράκια από την Ελένη κι εγώ αυτά χρησιμοποίησα για της Ρ.:) 




Φέτος λοιπόν που είμαι σπίτι και πιο χαλαρή, είπα να μπω στο φουλ στο Christmas spirit και για μας αλλά και μοιράζοντας χαρά σε ανθρώπους που δεν ξέρω συμμετέχοντας σε κάποιες ανταλλαγές και φυσικά με κάποιες δράσεις που έκανα και πέρσι. Έτσι φέτος η Πολυάννα συμμετέχει στα παρακάτω:


- Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή υλικών χειροτεχνίας και όχι μόνο της αγαπημένης In my Closet . Στο περσινό secret crafter είχε γίνει χαμός και φέτος με εμπειρία ενός έτους ως ξωτικό, ετοίμασα το πακετάκι μου και υπομονετικά περιμένω να το παραλάβει το ταίρι μου. Ελπίζω να το ευχαριστηθεί! Εννοείται ότι με αντίστοιχη αγωνία περιμένω και το δικό μου πακετάκι από το μυστικό μου ξωτικό:



- Είμαι ένα από τα Μυστικά Ξωτικούλια της Δέσποινας αλλά προς το παρόν δε μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα καθώς αυτό το πακετάκι δεν έχει σταλεί ακόμα σσσσσσσςςςς.....

- Ετοιμάζω κάρτα και περιμένω το ταίρι μου για το Handmade Xmas Cards Swap 2015 της Ασπασίας και της Τρελοτουρίστριας Αντωνίας. Φέτος έχω σκεφτεί κάτι που αν μου πετύχει θα είναι σούπερ!

- Βιβλιοφιλική ανταλλαγή από το So much reading . Κι εδώ το πακετάκι είναι έτοιμο και ταξιδεύει προς τον μυστικό του αποδέκτη μαζί με μερικά καλούδια ακόμη:

Και φυσικά πέρα από τις ανταλλαγές που είναι καθαρή διασκέδαση έχω και τα παρακάτω και πιο σημαντικά που θα κάνουμε μαζί με τη Λένα γιατί της εξήγησα και μου ζήτησε να βοηθήσει: 

- Η Μυρσίνη από το  Tosodoulika ετοιμάζει και φέτος δώρα αγάπης για τις μαμάδες της ΜΕΝ του Αγία Σοφία. Ως μαμά τοσοδούλικου φυσικά και δε μπορούσα να λείπω και φέτος από αυτή τη δράση κι έτσι μέσα στις επόμενες μέρες τα πακετάκια μου θα πάνε να συναντήσουν τα υπόλοιπα της Μυρσίνης. 

- Για το Ξεblogάρισμα σας έχω ξαναμιλήσει και πέρσι. Τα μπισκοτάκια μας θα είναι και φέτος εκεί. Αν θέλετε να δείτε πως μπορείτε κι εσείς να βοηθήσετε ρίξτε μια ματιά εδώ κι αν έχετε κάτι που θέλετε να δώσετε στείλτε μου ένα μήνυμα και θα φροντίσω εγώ για την προώθησή του αν δε μπορείτε να πάτε οι ίδιοι: 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ BAZAAR

To Χριστουγεννιάτικο bazaar της ομάδας Xeblogarisma θα γίνει το Σάββατο 12/12 ώρα 11π.μ - 8 μ.μ. και Κυριακή 13/12 ώρα 11 π.μ.- 6 μ.μ. στο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Θησείο. Καλούμε:

* Φίλους εθελοντές που θέλουν να γνωρίσουν από κοντά την προσπάθεια μας και μπορούν να βοηθήσουν στην οργάνωση του bazaar (από Παρασκευή 11/12 έως και Κυριακή 13/12, για όσες ώρες μπορεί να διαθέσει ο καθένας.) 

* Επαγγελματίες που θέλουν να συνεισφέρουν, προσφέροντας δώρα για τη λαχειοφόρο μας, όπως μαθήματα, αντικείμενα αξίας, χειροποίητα κοσμήματα, χειροποίητα καλλυντικά, ρούχα, αξεσουάρ, θεραπευτικές συνεδρίες, προσκλήσεις, γεύματα σε εστιατόριο, διαμονή σε ξενώνες κ.α
ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΧΕΙΟΦΟΡΟ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ ΣΕ ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

* Εθελοντές που θέλουν να φτιάξουν και να προσφέρουν χριστουγεννιάτικα στολίδια, κεριά, χειροποίητα αντικείμενα κ.α για να πωληθούν στο μπαζάρ.

Email επικοινωνίας: xeblogarisma@gmail.com

Πριν ξεκινήσω να φτιάχνω ένα ένα τα πακετάκια μου και να προγραμματίζω τις δουλειές μου, κάποια στιγμή που έφτιαξα την (καθιερωμένη για μένα) λίστα με το τι έχω να κάνω σκέφτηκα μήπως είναι πολλά, μήπως δεν τα προλάβω, μήπως μήπως, μήπως... Έχω μείνει βλέπετε πίσω και σε μια άλλη ετήσια ανταλλαγή που συμμετέχω και της έχω δώσει προτεραιότητα αυτές τις μέρες και λίγο ομολογώ αγχώθηκα. Μετά, ξεκίνησα να φτιάχνω κι άρχισα να σκέφτομαι την προσμονή και τη χαρά όσων παραλάβουν, την χαρά που ένιωθα ξαφνικά να με γεμίζει, αλλά ακόμη και το "μάθημα" που έπαιρναν τα παιδιά απλά βλέποντάς με να ετοιμάζω πράγματα και δώρα για αγνώστους και μου διαλύθηκε κάθε αμφιβολία! Καλό και γιορτινό μήνα να έχουμε! Γεμάτο αγάπη, υγεία, όμορφες στιγμές και ακόμη πιο χαρούμενους ανθρώπους! Φέτος, περισσότερο από άλλες χρονιές το χρειαζόμαστε όλοι νομίζω! 
Ho! Ho! Ho! 


   

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Χειροτέχνικα 2015 - Η εμπειρία μας

Τη σχέση μας με τη Χειροτέχνικα οικογενειακώς, είτε την ξέρετε είτε τη μαντεύετε από τις αναρτήσεις μας στο facebook. Τα τελευταία δύο χρόνια δε, έγινε εντελώς προσωπική μιας και η γνωριμία με τα κορίτσια του ftiaxto.gr, την Ελίνα και τη Βάλια εξελίχθηκε σε αγάπη μεγάλη. Επιπλέον φέτος, η Χειροτέχνικα φιλοξένησε και τις πρώτες επίσημες παρουσιάσεις του βιβλίου της Μάν(ι)ας οπότε καταλαβαίνετε ότι ήταν ΤΟ γεγονός του τελευταίου διμήνου, αφού μέχρι και στη Θεσσαλονίκη έφτασε η χάρη μας μάνας, κόρης και εγγονής!

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή! Όταν λίγες μέρες πριν τη Χειροτέχνικα της Αθήνας, τα κορίτσια με ρώτησαν αν μπορούσα να βοηθήσω τις μέρες της έκθεσης εννοείται πως δέχτηκα με χαρά. Κι έτσι βρέθηκα στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου με καταρρακτώδη βροχή στις 22/10 για την προετοιμασία αλλά και στις 23,24 και 25 για την καθεαυτό έκθεση που είχε σούπερ επιτυχία! Αναλυτικά τον απολογισμό για την Αθήνα μπορείτε να τον δείτε εδώ. Εγώ απλά θα σας μεταφέρω τη δική μας εμπειρία, ξεκινώντας φυσικά από την παρουσίαση που έγινε την πρώτη μέρα (αυτή με την περισσότερη βροχή) και που ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας σε προσέλευση! Υποκειμενικά να πω ότι ήμουν κατασυγκινημένη γιατί ήξερα από πρώτο χέρι όλη την κούραση, τη λαχτάρα και την αγωνία της Μάν(ι)ας για το βιβλίο!


Σε κλίμα ενθουσιασμού, συγκίνησης και απόλυτης επιτυχίας λοιπόν, έκλεισε η πρώτη μέρα. Την επόμενη, δε χόρταινα να βλέπω τον κόσμο που πηγαινοερχόταν ενθουσιασμένος στην έκθεση! Το Craft room δεν άδειασε λεπτό και ο χώρος των παρουσιάσεων ήταν συνέχεια γεμάτος. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η μέρα! Και φτάσαμε πια στην Κυριακή, όπου είχα υποσχεθεί και στη Λένα ότι θα έρθει μαζί μας και θα κάνει χειροτεχνίες στο Krafty Kid's corner μια νέα γωνιά της Χειροτέχνικα μόνο για τα πιτσιρίκια που ελπίζω πως ήρθε για να μείνει!!!  Η Μάν(ι)α επίσης είχε να κάνει ένα workshop οπότε ξεκινήσαμε χαρωπές και οι τρεις πρωί πρωί με selfie στο photobooth στην είσοδο της έκθεσης. Εξίσου χαρωπές αν και κουρασμένες φύγαμε αργά το βράδυ, δίνοντας ραντεβού με όλους στη Θεσσαλονίκη. Εγώ είχα περάσει τέλεια, το workshop της Μάνιας πήγε εξαιρετικά και η Λένα ήταν νυσταγμένη δε, κατενθουσιασμένη δε με όσα είχε φτιάξει, γεμάτη μπογιές, κόλλες και ανείπωτη ευτυχία! 

Και έφτασε πια η ώρα της Θεσσαλονίκης! Τα του ταξιδίου μας θα σας τα πω άλλη φορά, σήμερα είναι η μέρα της Χειροτέχνικα. Εντάξει ό,τι και να σας πω είναι λίγο, ξεσαλώσαμε κυριολεκτικά! 3 μέρες σχεδόν πρώτες μπαίναμε και τελευταίες βγαίναμε!!!! Το δε craft room ήταν απέναντι από το krafty kid's οπότε μαμά και κόρη μπορέσαμε άνετα να χαρούμε δημιουργικές στιγμές. Είδαμε και φτιάξαμε ένα σωρό πράγματα!!!! Και πήραμε ιδέες ένα σωρό για το τι θα κάνουμε και μόνες μας σπίτι με πρώτα πρώτα τα στολίδια από πλαστικές χάντρες που μας έδειξαν η Βάλια και η Ελίνα. Αν θέλετε δείτε τα κι εσείς εδώ! Ενθουσιαστήκαμε επίσης με το ψηφιδωτό κολλιέ που φτιάξαμε με την Καλλιόπη και φυσικά με τις χιονόμπαλες που μας έμαθε η Άννα ή αλλιώς το πολυαγαπημένο ντουλαπάκι! Στα δε παιδικά workshops έγινε χαμός!!! Η μικρή μου crafter δε χόρταινε να μαθαίνει τεχνικές!!!

Η παρουσίαση κι εδώ πήγε εξαιρετικά, ήρθαν αγαπημένοι φίλοι και όχι μόνο και το workshop ήταν γεμάτο! Όλοι έφυγαν με καινούρια πορτοφολάκια που έραψαν μόνοι τους γεμάτοι καμάρι! Επίσης μεγάλη χαρά πήραμε που είδαμε φίλες που τόσο καιρό τα λέμε μόνο διαδικτυακά!!!! Είπαμε η Χειροτέχνικα ενώνει crafters και μη. Ευχαριστηθήκαμε και την έκθεση, κάναμε και τα ψώνια μας και γενικά δε βλέπουμε την ώρα για την επόμενη καθώς εννοείται ανανεώσαμε με όλους το ραντεβού μας!!! 

Θα μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω πολύ και ιδιαιτέρως τη Βάλια και την Ελίνα για τη φιλοξενία στο craft room, τη Ρία που υπομονετικά έκανε τις εγγραφές στα workshops, τον Κώστα, την Τόνια, τη Βανέσσα και το Γιάννη για τη φιλοξενία στο γραφείο τους όταν τη χρειαστήκαμε αλλά και την υπομονή τους με τη μικρή "ουρά" (Λένα) που τους κυνηγούσε όπου τους έβρισκε!!! Πάντα τέτοια παιδιά, ευχαριστούμε πολύ και we love you κάργα που έλεγε κι ένας φίλος!!!! 





  


 

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Το Αττικό Πάρκο αλλιώς: Ακολουθώντας το πρόγραμμα ταϊσματος των ζώων

Για το Αττικό Πάρκο, δε θα σας τα ξαναπώ τα βασικά, τα είπαμε άλλωστε πρόσφατα. Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας, έναν εναλλακτικό τρόπο επίσκεψης όπως την κάναμε χθες με τα πιτσιρίκια αφού λόγω γιορτών σχόλασαν πολύ νωρίς και η μέρα ήταν εξαιρετική για να τη χαραμίσουμε μέσα στο σπίτι! Αφού λοιπόν τα φόρτωσα και τα τρία και το καρότσι, χωρίς υλικά για πικ νικ μαζί μας αλλά με σνακ για μικρές στάσεις ξεκινήσαμε! 

Φτάνω, παρκάρουμε, βγάζω το καρότσι και ουπς! Η πρόκληση της ημέρας με κοίταζε κατάματα. Βλέπετε είχα το μικρό καρότσι μαζί μου μιας και ήταν αυθόρμητη η απόφαση για τη βόλτα και σα να μην έφτανε αυτό, κατά τη διάρκεια της γιορτής του δημοτικού που ο Γιώργης τεντωνόταν και προσπαθούσε να αποδράσει, έκοψε το λουρί που τον δένει στο καρότσι -χωρίς φυσικά εγώ να πάρω χαμπάρι-. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια σκέφτηκα, οπλίστηκα με θάρρος και υπομονή, εξήγησα και στα μεγάλα ότι θα πρέπει να είναι έξτρα συνεργάσιμα και μετά φόβου ξεκινήσαμε! Την ώρα που περιμέναμε να μπούμε και αφού είχα ήδη συμφωνήσει να ξεκινήσουμε με δελφίνια, αφού προλάβαμε, έπεσε το μάτι μου στο πρόγραμμα ταΐσματος των ζώων και τότε μου ήρθε η ιδέα να διαμορφώσουμε τη χθεσινή μας επίσκεψη με βάση αυτό κι όχι με τον κλασσικό γύρο από όλα τα ζώα.

Όσο πηγαίναμε προς τα δελφίνια, μετά την απαραίτητη στάση στις χελώνες και αφού μάζεψα δυό - τρεις φορές το Γιώργη που το έσκαγε από το καρότσι, είπα και στα παιδιά την ιδέα μου και ενθουσιάστηκαν. Η Λένα ορίστηκε αρχηγός της αποστολής με το χάρτη στο χέρι κι ο Προκόπης βοηθός της στη χάραξη πορείας καθώς εκείνοι θα διάλεγαν από ποιό δρόμο θα φτάναμε κάθε φορά στα ζώα που θέλαμε να παρακολουθήσουμε να τρώνε το φαγητό τους! Η αρχή της βόλτας μας στα δελφίνια ήταν όπως πάντα φαντασμαγορική!

Μετά, και καθώς είχαμε λίγο χρόνο πριν αρχίσουν τα ταΐσματα, πήγαμε απαραιτήτως στα λιοντάρια να τα δούμε και να οδηγήσουν το τζιπ, κάναμε μια βολτίτσα στη σαβάνα και συγκρίναμε το ύψος μας με τις νεογέννητης καμηλοπάρδαλης, κάναμε μια σύντομη στάση να φάνε το κουλούρι τους και μετά, πήγαμε μια βόλτα από το εκπαιδευτικό κέντρο για ζωγραφική και να δούμε τα ζωάκια που είχαν εκεί για παρακολούθηση. Ευχαριστούμε πολύ την ευγενική κυρία Τζωρτζίνα που ήταν εκεί και μας βοήθησε αλλά μας έλυσε και τις απορίες μας! Επίσης η Λένα είδε κάτι παιδάκια γυμνασίου που ήταν εκεί ως εθελοντές και βοηθούσαν στο εκπαιδευτικό κέντρο και μόνο που δε ζήτησε να της δώσουν να συμπληρώσει κι εκείνη αίτηση!

Μετά πήγαμε βουρ στους χιμπατζήδες! Με τη Λένα είχαμε ξαναπάει σε τάισμα και μάλιστα σε μια από τις δραστηριότητες του πάρκου που τα παιδιά ετοιμάζουν τα φαγητά σε πακέτα και μετά παρακολουθούν τους γίβωνες να ανοίγουν τα δώρα τους αλλά τώρα και τα τρία μαζί είχαν πολύ πλάκα, σκαρφαλωμένα να παρακολουθούν! Σα μικρά χιμπατζάκια όπως τους είπα χε! χε! χε! Ο δε μικρός, απελευθερωμένος από τα δεσμά του καροτσιού και κύριος στη συμφωνία μας (μετά από δυο τρια μπες βγες και τις σχετικές νουθεσίες, φάνηκε να καταλαβαίνει ότι όσο κινείται το καρότσι θα πρέπει να μένει μέσα και μόλις σταματάμε θα τον κατεβάζω να βλέπει τα ζώα και να ανεβαίνει όπου και τα αδέρφια του), απολάμβανε το θέαμα αλλά και την πρωτόγνωρη ελευθερία του.

Ε, μετά νύσταξε, εννοείται ταυτόχρονα με μια πρώτη κούραση που έπιασε τα άλλα δύο, οπότε χαρίσαμε απλόχερο γέλιο στους περαστικούς που παρακολουθούσαν συγκαταβατικά τις διαπραγματεύσεις ώστε να καταφέρω να τον κοιμίσω. Τελικά, με έσωσαν οι πυγμαίοι ιπποπόταμοι που αποφάσισαν να κάνουν ένα μικρό σόου στη λασπολιμνούλα τους κι έτσι τα βλαστάρια μου έκατσαν και χάζευαν όσο χρόνο χρειάστηκε ο αδερφός τους για να κοιμηθεί! Thank you hippos!!!  

Με το μωρό κοιμισμένο και σκεπασμένο στο καρότσι, τίποτα δε μας εμπόδιζε να συνεχίσουμε να ακολουθούμε το πρόγραμμά μας! Σειρά είχε η επίδειξη πτήσης αρπακτικών πουλιών. Ναι, ήταν τόσο ουάου όσο ακούγεται! Γύπες, αετοί κι ένας γλυκούλης μπούφος πέταξαν πάνω από τα κεφάλια μας. Κι όταν απογειώθηκε το μαραμπού ο ενθουσιασμός μικρών και μεγάλων κορυφώθηκε!!! Τελευταίος μας σταθμός ήταν οι πολυαγαπημένοι λεμούριοι, που όμως τους πετύχαμε στο τέλος του φαγητού κι έτσι χάσαμε το μεγάλο σαματά! Παραδοσιακά όμως, τους τραγουδήσαμε "Γουστάρω να χορεύω! Γουστάρω να χορεύω! Γουστάρεις? Δώσεεεε"

Για το τέλος, αφήσαμε φυσικά ένα πέρασμα από την κουνελοχώρα να χαϊδέψουμε λίγο τα λαγουδάκια και την κλασσική μικρή μας στάση στην παιδική χαρά γιατί "Ε, δεν έχουμε παίξει και καθόλου βρε μαμά!!!" (Σωστά μόνο περπατάμε πέντε ώρες τώρα και μαθαίνουμε ένα σωρό πράγματα) 

Και κάπως έτσι, κάναμε μια εντελώς διαφορετική επίσκεψη στο αγαπημένο μας Πάρκο, μάθαμε πράγματα για τα οποία συζητήσαμε πολύ και στο γυρισμό και στο σπίτι και περάσαμε σούπερ! Αν λοιπόν κι εσείς όπως εμείς είστε από τους τακτικούς θαμώνες στο Αττικό Πάρκο, προτείνω μια από τις επόμενες επισκέψεις σας να την οργανώσετε έτσι. Την επόμενη φορά δε, σκοπεύω να είμαι πιο οργανωμένη μιας και το Αττικό Πάρκο ανακοινώνει και στο site του τις ώρες ταϊσμάτων, οπότε να έχουμε διαβάσει λίγα πράγματα για το κάθε ζώο και να πάμε "διαβασμένοι". Αφήστε που έτσι καλύπτω και τις απογευματινές δραστηριότητες κάποιας μέρας! 

Επίσης, να μοιραστώ εδώ μαζί σας, το ότι αν και κώλωσα στην αρχή μόλις είδα ότι δε μπορούσα να έχω το μικρό δεμένο, χαίρομαι τελικά που δεν τα μάζεψα να φύγουμε. Σίγουρα αν είχα κι άλλον έναν ενήλικα μαζί μου θα ήταν πιο εύκολο, μιας και στις 5,5 ώρες που κάτσαμε υπήρξαν και φορές που ένα φούντωμα το έπαθα, λίγο καπνό από τα αυτιά τον έβγαλα αλλά ο τελικός απολογισμός ήταν πολύ πολύ καλός! Μεγαλώνει κι αυτό το ανθρωπάκι...σνιφ! Μπορεί σε μερικούς να φαίνεται βουνό που τα φορτώνω τρία και τρέχω, μπορεί κάποιοι να με θεωρούν λίγο λοξή, αλλά όσο υπέροχα περνάμε όταν είμαστε όλοι μαζί άλλο τόσο με γεμίζουν κάτι τέτοιες μέρες που οι τέσσερις μας βολτάρουμε ανέμελοι κι όταν το βράδυ τα ρωτάω ποια ήταν η αγαπημένη τους στιγμή της ημέρας, επειδή δε μπορούν να διαλέξουν μου λένε: "Όλη η μέρα μαμά όλη!!! Και εκεί που πήγαμε μόνοι μας και μετά που τα λέγαμε στο μπαμπά και γελάγαμε! "

Υ.Γ. Εντάξει μεταξύ μας είμαστε θα σας το πω: και που γυρίσαμε και τα δύο από τα τρία κοιμήθηκαν ξερά δυό ώρες και ήπια καφέ και μαγείρεψα ήσυχα κι αυτό πολύ το εκτίμησα :) :) :) 

   

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Ε ναι λοιπόν, 34!


Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου περιμένω πάντα με ενθουσιασμό τα γενέθλια μου! Θέλω χαμό τη μέρα εκείνη, ευχές απο παντού, κόσμο, τούρτα, πυροτεχνήματα, όλο το πακέτο! Όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι το ξέρουν και πάντα είναι το γεγονός του μήνα για όλους μας. Ε τώρα που έχω δικό μου blog θα αφήσω τέτοιο γεγονός να περάσει έτσι;

Έχω να θυμάμαι πολλές ωραίες στιγμές: το πάρτυ στη δευτέρα λυκείου που ακόμη συζητάμε, τον αδερφό μου που στην τρίτη λυκείου έβαλε το πρωί στο σχολικό την κασέτα που εγω τριών χρόνων τραγουδάω για να μου ευχηθεί, τα γενέθλια των 18 στου Ψυρρή που απηυδισμένοι οι μουσικοί απο την παραγγελιά "Σε βλέπω στο ποτήρι μου" απάντησαν στην Ειρήνη "κι εγω"... Ένα τρελό πάρτυ στη Σουίτα πάλι στου Ψυρρή, μια βραδιά στη Στοά, ένα διπλό πάρτυ στο Barfly, μια βραδιά με μύδια και μπυρα και τους πολύ κολλητούς στο Αβαλον, μια τούρτα με μονόπετρο στην καφετέρια του αεροδρομίου επιστρέφοντας απο Μόναχο, αλλά και γενέθλια στην εστία στο Portsmouth με μπουγατσα αντί για τούρτα. Μέχρι και στη γραμματεία του Χειρουργικού στο Hilton έχει σβήσει κεράκια η χάρη μου αφού τα γενέθλια μου ήταν στη μέση του Συνεδρίου!

Και φυσικά όλα τα οικογενειακά γενέθλια που κρατάνε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Απο τα παιδικά μου πάρτυ με του φοβερούς μπουφέδες της μαμάς μου απο τα βιβλία της Βέφας και τις σούπερ τούρτες, την οικογενειακή εκδρομή που τους έτρεχα όλους (και τους κουμπάρους και κολλητούς των γονιών μου) στα Γρεβενά, μέχρι τα καθιερωμένα πλέον Κυριακάτικα διπλά γενέθλια (με τον αδερφό μου έχουμε δυο μέρες διαφορά) στην ταβέρνα δίπλα στο μαγαζί. Αυτό το τελευταίο το συνεχίζουμε ανελλιπώς κάθε χρόνο μόνο που γίνεται πια σπίτι απο τότε που κλείσαμε το μαγαζί. Γονείς, η γιαγιά και η θεία μας, νονοί, κουμπάροι, όλοι οι αγαπημένοι άνθρωποι που μεγάλωσα κι ακόμη μεγαλώνω μαζί τους!!!

Και φυσικά τα πρώτα μου γενέθλια ως μαμά με τη Λένα να βάζει τα δαχτυλάκια της στην τούρτα και να φυσάει μαζί μου το κερί, με τον Προκοπή τέσσερις πια στο καινούριο μας σπίτι και πέρσι με το Γιώργη να μας κοιτάει καλά καλά εφτά μηνών μωράκι :-) Και τα καλύτερα έρχονται.... 

Σας αφήνω τώρα, έχω και τούρτα να φτιάξω για το βράδυ και φαγητά και να στολισω και το σπίτι! Ε, και ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ λοιπόν!!!!!

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Μικροί χημικοί: εσείς ξέρετε το μαγικό λαχανόζουμο;

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν γεμάτο δραστηριότητες και κέφι για μικρούς και μεγάλους στο Πολυαννοσπιτο και κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος! Το κλείσιμο όμως μας επιφύλασσε από το πουθενά, διασκέδαση και για τους πέντε μαζί.

Η Λένα που όπως σας έχω πει έχει αναπτύξει μια φοβερή αγάπη για τη χημεία και τα πειράματα, κατα τις 19:00 το απόγευμα της Κυριακής αποφάσισε ότι θέλει να κάνει ένα πείραμα. Παρακάλεσε λοιπόν τον μπαμπά της και καλό μου να της βρει κάποιο στο internet με υλικά που είχαμε ήδη. Και βρήκε ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΛΑΧΑΝΟΖΟΥΜΟ!!! Δείτε το και κάντε το κι εσείς:

1. Κόβετε ένα κομμάτι κόκκινο λάχανο και το χτυπάτε με λίγο νερό στο μπλέντερ: 


2. Σουρώνετε το ζουμί και το μοιράζετε σε δυο ποτήρια:


3. Στο ένα ρίχνετε σιγά σιγά υγρή αμμωνία ή (αν δε σας βρίσκεται όπως εμάς) μαγειρική σόδα. Ως δια μαγείας το ζουμί γίνεται μπλε:


4. Στο άλλο ρίχνετε ξύδι ή χυμό λεμόνι και ταραταταμ, έχετε ένα ωραίο ροζακι:


5. Μετά μπορείτε να κάνετε δοκιμές αυξομειώνονται τις ποσότητες για να δείτε τις διάφορες αποχρώσεις αλλά και εναλλαγές στα μείγματα για να τα δείτε να επανέρχονται στο μωβ ή και να αφρίζουν:


Το σίγουρο είναι ότι θα το διασκεδάσετε και αν τα πιτσιρίκια σας έχουν και απορίες όπως τα δικά μας μπορείτε με απλό τροπο να τους κάνετε μια εισαγωγή στις βάσεις, τα οξέα και τους διαλύτες! 

Διάβασα επίσης ότι αν βρέξεις ένα φίλτρο καφετιέρας με το μαγικό λαχανόζουμο και το αφήσεις να στεγνώσει, ρίχνοντας του μετά λεμόνι η αμμωνία κάνει ψυχεδελικά χρώματα και σχέδια όποτε ανυπομονούμε να το δοκιμάσουμε και αυτό!

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Ιστορίες ΠροΝηπίου - Το Κουτί: Τιμώμενο πρόσωπο για μια μέρα // Η σειρά του Προκόπη

Όσοι θυμάστε την αντίστοιχη ανάρτηση για τη Λένα πέρσι καταλαβαίνετε από τον τίτλο περί τίνος πρόκειται. Ο Προκόπης φέτος, πάει προνήπιο (Πρώτη Προνηπίου για την ακρίβεια απαντάει σε όποιον τον ρωτάει) στο δημόσιο νηπιαγωγείο που πήγε και η Λένα. Οι δασκάλες έκαναν καταπληκτική δουλειά κι έτσι για μας δεν υπήρχε δίλημμα εφόσον έμειναν θέσεις για προνηπιάκια. 

Για να γνωριστούν τα παιδιά καλύτερα, αλλά και για να ενισχυθεί η αυτοπεποίθησή τους, οι δασκάλες χρησιμοποιούν "το κουτί". Κάθε παιδί με κλήρωση παίρνει την Παρασκευή το κουτί και τη Δευτέρα πρέπει να το πάει γεμάτο με αγαπημένα του πράγματα. Επίσης με τη βοήθεια των γονιών, συμπληρώνει μια μικρή παρουσίαση του εαυτού του και υπαγορεύει μια μικρή έκθεση για εκείνο που τη διαβάζει η δασκάλα στην τάξη. Επιπλέον εκείνη τη μέρα είναι βοηθός της δασκάλας και στο τέλος όλοι οι φίλοι του, του κάνουν από μια φιλοφρόνηση, τις οποίες η δασκάλα γράφει σε ένα "αναμνηστικό" που παίρνει το παιδί μαζί του! Έχοντας δει τη Λένα, ο Προκόπης το περίμενε πώς και πώς, οπότε καταλαβαίνετε τη χαρά του την Παρασκευή που κληρώθηκε: 


Μέχρι να φτάσουμε σπίτι εννοείται συζητούσαμε μόνο για το τι θα βάλουμε στο κουτί. Ήθελε να το ετοιμάσουμε αμέσως και "να το βάλεις κάπου ψηλά μαμά μη μου το χαλάσει ο Γιώργης!". Το τι ευχαριστιόμουν τη χαρά του δε λέγεται. Όπως έκανα και στη Λένα είχα αποφασίσει να τον αφήσω να διαλέξει ό,τι θέλει εκείνος και σε αυτά που έπρεπε να γράψουμε να λειτουργήσω μόνο σαν δακτυλογράφος χωρίς να επέμβω καθόλου στη σκέψη του. Για ακόμη μια φορά, αυτά που άκουσα (και έγραψα) με συγκίνησαν και με εξέπληξαν! Ας δούμε όμως πρώτα τι διάλεξε να παρουσιάσει στους φίλους του: 



- Τη συλλογή με τα αυτοκινητάκια του (με τέτοια μανία σιγά μη δεν τα έβαζε πρώτα πρώτα)
- Μια μπάλα McQueen (εντάξει είπαμε ό,τι κυκλοφορεί με το McQueen το αγαπάμε διπλά)
- Μια μπουμπουνιέρα από τη βάφτισή του (εντάξει εδώ έβαλα το χέρι μου για να αποφύγω τα δράματα. Βλέπετε το βλαστάρι μου ήθελε το βραχιολάκι του από το μαιευτήριο για να τους δείξει πόσο μικρούλης ήταν - ναι αυτό του ήρθε να θέλει- και εκεί που το είχα δεν ήταν πολύ εύκολο να του το δώσω, οπότε αντιπρότεινα τη μπουμπουνιέρα και ευτυχώς δέχτηκε)
- Τα Ψηλά Βουνά (δικό μου βιβλίο από το 1988) που τα διαβάζουμε το βράδυ, για να διαβάσουν λίγο αλλά και για να τους πει για την παράσταση που είδε
- Τα αλμπουμάκια του, λέγοντας μου κιόλας: "Μαμά, είμαι τέσσερα που είναι το τέταρτο αλμπουμάκι μου?!?!?!" Υπενθυμίζοντάς μου έτσι ότι δεν έχω φτιάξει ακόμη τα περσινά τους και πρέπει να το βάλω στο πρόγραμμα. 
- Το "Νυχτόπαιδο", όπως λέει το αρκουδάκι που του είχε φέρει ο μπαμπάς του από ένα επαγγελματικό ταξίδι και είναι το αγαπημένο του.

Και αφού γεμίσαμε το κουτί, ξεκινάμε να συμπληρώνουμε τα χαρτιά με τις πληροφορίες:
Του αρέσει να παίζει με αυτοκινητάκια, αγαπάει όλα τα ζωάκια, του αρέσει ο χορός και το θεατρικό παιχνίδι (σας έχω ξαναπεί ότι μεγαλώνω ένα μικρό Δημήτρη Χορν άλλωστε), το αγαπημένο του φαγητό είναι το παστίτσιο και η μοσχαρίσια γλώσσα, πάει κολυμβητήριο, του αρέσει η θάλασσα και ψαρεύει με το καλάμι, του αρέσει να παίζει με τα αδέρφια του. Ως εδώ μια χαρά, είναι πράγματα που τα ξέρουμε, τα βλέπουμε, μας τα λέει συχνά. Θα σταθώ όμως σε τρία που με συγκίνησαν και με εξέπληξαν: 

- Την ώρα που γράφουμε την έκθεση για τον εαυτό του η Λένα του λέει: "πες της να γράψει ότι έχεις δύο πολύ καλά αδέρφια!" (μη χάσει). Οπότε γυρνάει ο Προκόπης και λέει και σε κείνη και σε μένα: "Όχι! Μαμά, γράψε: Έχω μια καλή οικογένεια!!!" Αλοιφή έγινα η μάνα σας το λέω...
- Στο φύλλο "Το παζλ του εαυτού μου" έχει ένα κομμάτι που λέγεται Εγώ και η οικογένειά μου. Μέχρι πολύ πρόσφατα, ο Προκόπης έλεγε ότι η οικογένειά του είμαστε μόνο οι υπόλοιποι τέσσερις, δηλαδή οι γονείς και τα αδέρφια του. Μάταια προσπαθούσαμε να του εξηγήσουμε ότι και οι παππούδες κλπ. είναι οικογένεια και μερικοί μάλιστα το έφεραν βαρέως που δεν τους συμπεριλαμβάνει στην οικογένεια. Τώρα λοιπόν όταν του είπα εδώ πρέπει να γράψουμε για την οικογένειά σου, μου είπε και έγραψα τα εξής:


Όπως βλέπετε δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο το αγόρι μου! Επιπλέον διάσπαρτους στο παζλ του εαυτού του ζωγράφισε ένα ένα κάποια από τα μέλη της καλής και μεγάλης οικογένειάς του :) 
- Και για το τέλος σας φυλάω το καλύτερο. Στην ερώτηση Όταν μεγαλώσω..... η απάντησή του ήταν κατηγορηματική και στα δύο φυλλάδια: Θέλω να γίνω ένας μπαμπάς που θα κάθεται στο σπίτι με τα παιδιά του!!!
Τον ρωτάω: "Δηλαδή δεν έχεις σκεφτεί ακόμη τι δουλειά θα σου άρεσε να κάνεις?" και απαντάει: "Όχι μαμά, θέλω απλά να γίνω γονείς!!!!" Εντάξει όποια αμφιβολία υπήρχε διαλύθηκε είναι δικό μου κατάδικό μου αυτό το παιδί!!!

Η παρουσίασή του πήγε περίφημα και αν κι εκείνος δεν πολυμιλάει "αφού τα ξεχνάω αμέσως βρε μαμά", η δασκάλα του μου είπε ότι ήταν πανευτυχής και έδωσε ολόκληρη παράσταση παρουσιάζοντας τα πράγματα του!!! Μου παρέδωσε δε τις φιλοφρονήσεις του πολύ πολύ περήφανος: 


Όπως και με τη Λένα, έτσι και με τον Προκόπη ευχαριστήθηκα πολύ τη διαδικασία με το κουτί, όλες τις κουβεντούλες που ξεπήδησαν από αυτή και αυτές που θα προκύψουν μιας και είμαι σίγουρη ότι σε ανύποπτο χρόνο θα θυμηθεί κι άλλες λεπτομέρειες από τη μέρα του ως τιμώμενο πρόσωπο! 

Ομολογώ ότι θα ήθελα να ψάξω λίγο περισσότερο την κατασταλαγμένη του άποψη για το ότι θα γίνει μπαμπάς που θα κάθεται σπίτι με τα παιδιά του. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι ίσως θα ήθελε περισσότερο χρόνο με το μπαμπά του, αν και ειδικά αυτό το διάστημα περνάνε πολύ καιρό μαζί. Ένα άλλο ότι ίσως έχει πρόσφατη τη δική μου απόφαση να μείνω σπίτι μαζί τους και θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμά μου προσαρμοσμένο στο φύλο του. Ίσως και να λανσάρει Σουηδικό μοντέλο στην ελληνική οικογένεια μεγαλώνοντας. Σίγουρα πάντως η ερώτηση: Όταν μεγαλώσω θέλω να..... θα είναι αυτή που θα περιμένω με αγωνία όταν του χρόνου νηπιάκι πια θα ξαναπάρει το κουτί :)  

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Η Πολυάννα μαμά - Crash test: Μόνη με τα παιδιά στο Αττικό Πάρκο!

"Τρία ε? Πωπω και πώς τα καταφέρνεις? Και σταμάτησες και να δουλεύεις ε? Και τώρα, αντέχεις? Τα νεύρα σου? Χαρά στο κουράγιο σου! κλπ. κλπ. κλπ." 

Ό,τι παραλλαγή μπορείτε να σκεφτείτε στα παραπάνω την ακούμε συχνά πυκνά και εγώ και ο καλός μου. Να σας πω ένα μυστικό? Πότε την παλεύουμε και πότε όχι. Υπάρχουν μέρες που τα νεύρα μας είναι τόσο τεντωμένα - όχι γιατί κάνουν κάτι τα παιδιά, απλά λόγω βαβούρας μέσα στο σπίτι - που μετά βίας γλυτώνουμε το να αρπαχτούμε κι εμείς. Υπάρχουν όμως και μέρες σαν την προχθεσινή:

Η μέρα δεν ξεκίνησε πολύ καλά. Ένα χαζό μικροτρακάρισμα στη διάρκεια του πρωινού πήγαινελα για τις γιορτές νηπιαγωγείου και δημοτικού, σηματοδότησε μια στραβή αρχή, την οποία όμως αρνήθηκα να δεχτώ. Αφού ήταν μόνο μια μικρή ζημιά στη λαμαρίνα, το πρόγραμμά μας θα συνεχιζόταν κανονικά. Δηλαδή: παραλαβή Λένας και Προκόπη από τα σχολεία τους και βουρ και με τα τρία για βόλτα στο Αττικό Πάρκο! Ξεπερνώντας λοιπόν την αρχική μου ταραχή και αναστάτωση, φορτώνω και τα τρία -το καρότσι είχε φροντίσει να μου το φορτώσει ο καλός μου από το βράδυ- και ξεκινάμε.

Αν ήμουν απολύτως σίγουρη για το εγχείρημά μου (μόνη με τα τρία στο πάρκο);;; Όχι ούτε κατά διάνοια. Θεωρούσα ότι θα αναγκαζόμαστε να φύγουμε άρον άρον αφού θα τα κυνηγούσα προς όλες τις κατευθύνσεις. Ε λοιπόν, με διέψευσαν πανηγυρικά και είμαι πολύ χαρούμενη που τους έδωσα την ευκαιρία να το κάνουν!

Ξεκινήσαμε φυσικά ταΐζοντας τις χελώνες και με μια μικρή βόλτα στα κοντινά με τα δελφίνια ζώα. Μετά από μια ώρα περίπου, κάτσαμε για κολατσιό ώστε να πάμε στα δελφίνια χορτάτοι και να μπορέσουμε μετά να συνεχίσουμε. 

Στα δελφίνια, ο Γιώργης βρήκε ευκαιρία να ρίξει έναν υπνάκο ενώ τα αδέρφια του παρακολουθούσαν εκστασιασμένα. Μόλις τέλειωσαν τα δελφίνια, με το μωρό να συνεχίζει τον ύπνο του πήγαμε και κάτσαμε στο γρασίδι να διαβάσουμε λίγο "Τρελαντώνη" που ο Προκόπης είχε φροντίσει να φέρει μαζί του "για όταν κοιμηθεί ο Γιώργης μαμά να χαλαρώσουμε λίγο". Περιττό να πω ότι αυτό το εικοσάλεπτο διαβάσματος στο γρασίδι ήταν για μένα highlight της ημέρας φυσικά. Εντάξει, δε θα σας πω ψέμματα, εκεί κάπου μετά το διάβασμα και αφού είχαν περάσει δύο ώρες που ήταν τύποι και υπογραμμοί, αποφάσισαν να παίξουν και λίγες αδελφικές μπουνίτσες, αλλά η κρίση ξεπεράστηκε γρήγορα μόλις τους είπα ότι μάλλον κουράστηκαν και πρέπει να φύγουμε.  

Με το μωρό φρέσκο φρέσκο και ξύπνιο, η Λένα αποφάσισε να αναλάβει χρέη οδηγού και με το χάρτη στο χέρι, συνεχίσαμε να βολτάρουμε και να θαυμάζουμε τα ζώα

Μετά και από ένα τελευταίο τέταρτο στην παιδική χαρά (όπου επίσης τα θαύμασα για τη συνέπειά τους στη συμφωνία που κάναμε για το χρόνο παραμονής) και έχοντας περάσει 4,5 σούπερ ώρες πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. 

Το πιο εντυπωσιακό για μένα ήταν το πόσο καλά συνεχίστηκε το απόγευμα μας και στο σπίτι και το πόσο καλύτερη ήταν η διάθεση όλων μας. Τα αγόρια έριξαν κι έναν υπνάκο, μετά φτιάξαμε όλοι μαζί λουκανικοπιτάκια και όταν γύρισε ο Βασίλης τον περικύκλωσαν (και τα τρία) για να του πουν όλα όσα είχαμε κάνει και τι ωραία που πέρασαν. Κι όταν έστρωσαν τη στρωματσάδα τους για "ξενύχτι στο καθιστικό" και τα ρώτησα για την αγαπημένη τους στιγμή της ημέρας, δε μπορούσαν να ξεχωρίσουν και είπαν απλώς: "Όλη η μέρα μαμά ήταν τέλεια!"

Και θα μου πεις, οκ και είναι θέμα αυτό τώρα για ποστ? Μπορεί και όχι, αλλά ήθελα να υπάρχει κι εδώ αυτή η μέρα. Για να τη θυμηθούν κάποια στιγμή που θα το διαβάσουν αλλά κυρίως για να το διαβάζω εγώ τις μέρες που δεν την παλεύω επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν την ενέργειά τους και να θυμάμαι ότι με το κατάλληλο ερέθισμα και κίνητρο όχι απλά συνεργάζονται αλλά περνάμε και τέλεια! Ναι, τρία παιδιά. Ναι, είμαι όλη μέρα μαζί τους (συνήθως). Όχι, δεν είναι πάντα σα διαφήμιση του Βιτάμ αλλά ναι, είναι πάντα στο χέρι μας να γίνει!       

Υ.Γ. Αν θέλετε να δείτε περισσότερα για το Πάρκο, μπορείτε να δείτε τη σχετική ανάρτηση της Μάγδας εδώ που είναι κατατοπιστικότατη. Εμείς το προτιμάμε απ' όταν ήταν η Λένα μωρό και κάθε χρόνο βγάζουμε ετήσια κάρτα ώστε να πηγαίνουμε όποτε θέλουμε. Κατά καιρούς έχουν και πολύ αξιόλογα εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ 

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Οικογενειακές Ιστορίες - Η Πολυάννα περήφανη κόρη!

Από πάντα τη θυμάμαι με ένα πλεκτό στο χέρι. Το πρώτο αγαπημένο ρούχο, το κόκκινο πουλόβερ που ακόμη φοράω, είναι από τα δικά της χέρια. Το πρώτο μπλουζάκι με έξω την κοιλιά των εφηβικών μου χρόνων επίσης. Κάθε είδους κατασκευή και χειροτεχνία, την τραβάει χρόνια τώρα σα μαγνήτης. Κεριά, Ντεκουπάζ, Πλέξιμο, Κέντημα, Ράψιμο, Φελτ, Κόσμημα και ότι μπορείτε να φανταστείτε. Για χαλάρωση, για χόμπι, για να περνάει η ώρα όσο περίμενε εμένα και τον αδερφό μου σε προπονήσεις, μαθήματα κλπ.  
Στην πορεία, το χόμπι μπλέκεται με το επάγγελμα, μιας και λαμπάδες σαν τις δικές της δύσκολα έβρισκε να βάλει στο μαγαζί ο καλός της (και μπαμπάς μου). Από το άγχος και την πίεση για όλα όσα «έπρεπε» να φτιάχνει, σχεδόν ξεχνάει την ευχαρίστηση που μέχρι τότε αντλούσε από όλα αυτά κι αφήνει τα πλεκτά της μισοτελειωμένα. Και κάπου εκεί, μαζί με την κρίση που μπήκε στη ζωή της και την έκανε άνω κάτω, ήρθαν και τα κουρελάκια... Εκείνη, που με πλήρωνε στο δημοτικό για να ράβω ότι κουμπί ξηλωνόταν γιατί ήταν το χειρότερό της, τώρα ξαφνικά έχει ερωτευτεί τη ραπτομηχανή. Και φυσικά, φτιάχνει αριστουργήματα! Λίγο σπρωγμένη από την κρίση που λέγαμε και πολύ περισσότερο από την αγάπη που ανέπτυξε γι’αυτό έκανε για ακόμη μια φορά «στροφή» στην καριέρα της και πλέον διδάσκει αποκλειστικά Πάτσγουορκ.

Και επειδή όπως με όλα όσα κάνει, στοχεύει ψηλά (και τα καταφέρνει), αυτή τη βδομάδα εξέδωσε και το πρώτο της βιβλίο, το πρώτο στα ελληνικά για το Πάτσγουορκ & το Quilting!


Καλωσορίσατε, στη φωτεινή πλευρά της ..... μαμάς μου!!! Πέρα από το πόσο μαμμόθρεφτο είμαι όπως πολλάκις σας έχω δηλώσει (που είμαι πολύ), δεν μπορώ παρά αντικειμενικά να της βγάλω το καπέλο! You did it για ακόμη μια φορά - Είμαστε όλοι μας πολύ πολύ περήφανοι για σένα!
  • Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο όπως και τους χώρους στους οποίους θα διατίθεται θα ακολουθήσουν σε επόμενο ποστ, μαζί φυσικά με διαγωνισμό. Η πρώτη επίσημη παρουσίαση θα γίνει στο πλαίσιο της φετινής Χειροτεχνικά, την Παρασκευή 23/10/2015 και ώρα 19:30. 
  • Το Πάτσγουορκ είναι μια μορφή χειροτεχνίας τόσο παλιάς αλλά και τόσο καινούριας ταυτόχρονα, η οποία τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη στην Ελλάδα. Φέτος ιδρύθηκε και ο Ελληνικός Σύλλογος Πάτσγουορκ (www.papalomatoudes.gr ). Περισσότερα  μπορείτε να δείτε και στη σελίδα μας στο FB Και στην Ελλάδα αγαπάμε το Πάτσγουορκ αλλά και στο blog της συγγραφέως και μαμάς μου βεβαίως βεβαίως!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Παπιά, ρομπότ και ... ζόρια - Ιστορίες προσαρμογής: Το Πολυαννάκι πάει δημοτικό!

Ένα συνηθισμένο απόγευμα στην προπόνηση του τένις. Από τα εύκολα μιας και το μωρό κοιμάται στο καρότσι οπότε μπορώ να την καμαρώνω με την ησυχία μου. Παίζει στο μικρό δίχτυ με τη φίλη της σα να είναι στην παραλία κι όχι στην προπόνηση. Τη βλέπω και θέλω να της κάνω παρατήρηση, κρατιέμαι… Προχωράνε στην επόμενη άσκηση και πάλι είναι αλλού, σχεδόν δεν κοιτάει την προπονήτρια. Πάλι κρατιέμαι…. Θυμάμαι κάτι γονείς όταν πήγαινα τον αδερφό μου το μπάσκετ, να φωνάζουν να κοκκινίζουν, να μην αφήνουν ούτε τα παιδιά να χαρούν κι ούτε τον προπονητή να δουλέψει. Αρνούμαι να κάνω τα ίδια… Σε δυο λεπτά η προπονήτρια έχει τελειώσει με το προηγούμενο ζευγάρι και πάει κοντά τους. Της λέει δυο κουβέντες και ξαφνικά μεταμορφώνεται στην πιο υπάκουη αθλήτρια! Τελειώνει την προπόνηση πανευτυχής! Μαζί κι εγώ γιατί κατάφερα να συγκρατηθώ και δεν ακύρωσα στα μάτια της την προπονήτρια, την άφησα μόνη της να καταλάβει ότι εκείνη είναι ο "αρχηγός" στο γήπεδο. 

Είναι αυτή η ηλικία, που πρέπει να καταρρίψει μέσα της το μύθο ότι η μαμά είναι η αυθεντία για όλα (έχω τις αμφιβολίες μου βέβαια για το αν έτσι κι αλλιώς πιστεύει κάτι τέτοιο αλλά άλλο είναι τώρα το θέμα μας). Και καλά, με το τένις καλά τη βγάλαμε με το σχολείο όμως τι κάνω;;;

Τρίτη μεσημέρι μετά το φαγητό, το πρωτάκι μου κάθεται να διαβάσει. Ή μάλλον ΔΕΝ κάθεται να διαβάσει. «Μαμά, εγώ δε διαβάζω. Είναι βαρετό. Μια σελίδα με τη λέξη παπί στο σχολείο κι άλλη μια στο σπίτι γιατί?!?!?! Άλλος τρόπος δεν υπάρχει να μάθουμε? Όλο τα ίδια και τα ίδια?????» Και ο διάλογος συνεχίζει:

Μ: Μα Λένα μου τον πρώτο καιρό πρέπει να τα γράφετε αρκετές φορές για να συνηθίσει το χέρι σας. Είστε πολλά παιδάκια και δεν ξέρετε όλα τα ίδια πράγματα οπότε και η κυρία θέλει το χρόνο της για να σας μάθει κι εσείς το χρόνο σας για να εξασκηθείτε. 
Λ: Εγώ βαριέμαι και δεν τα κάνω! Θα πάω στο μπαλκόνι να λιώσω το παλιό air condition, θα πω και στο μπαμπά να μου φέρει ένα τσιπακι από τη δουλειά και θα φτιάξω ένα ρομπότ να τα κάνει. Αυτές είναι ασκήσεις για ρομπότ όχι για παιδιά ακούς?!?!?! (αμ δεν ακούω η δόλια μάνα, ακούω…. και το κακό είναι ότι συμφωνώ αλλά και τι να κάνω?)
Μ: Είμαι σίγουρη ότι μια μέρα θα καταφέρεις να φτιάξεις ένα ρομπότ και θα είναι τέλειο αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ξέρεις να γράφεις και να διαβάζεις οπότε πρέπει να κάνεις τις ασκήσεις σου.
Λ: Ξέρω να γράφω!!!!
Μ: Για γράψε μου σκουληκομυρμιγκότρυπα (ε δε θα με τρελάνει εσύ)
Λ: Μόνο το σκου δεν ξέρω και κάτι λίγα ακόμη…. Ουφ, καλά!!!!















Η σελίδα με το παπί γέμισε όπως κι αυτή με το 9, παρόλα αυτά γέμισε και η δόλια μάνα με σκέψεις και άγχη. 

Γιατί, (στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον) έχει δίκιο!!! Δε θέλω να είμαι από τους γονείς που βλέπουν οι δάσκαλοι και λένε «Ωχ, πάλι αυτή με τις παρατηρήσεις της» και ξεκάθαρα το μήνυμα που θέλω να περάσει στη Λένα είναι ότι στην τάξη και στο σχολείο το πρόσταγμα είναι της δασκάλας. Από την άλλη όμως ομολογώ ότι την προέτρεψα αν συνεχίσουν να της φαίνονται βαρετές οι ασκήσεις να το συζητήσει και με τη δασκάλα της (οι φίλες μου δασκάλες μη βαράτε αλήθεια πιστεύω ότι μπορεί και να τη βοηθήσει) όπως και να ρωτήσει και τις φίλες της αν κι αυτές έχουν το ίδιο ή αντίστοιχο πρόβλημα (ελπίζοντας ότι από τις απαντήσεις θα καταλάβει ότι δεν ξέρουν όλα τα παιδάκια τα ίδια πράγματα και δεν είμαι εγώ και η δασκάλα μόνο που το λέμε αυτό). Σωστές συμβουλές, λάθος, δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι δε μπορούσα με τίποτα να της πω ένα ξερό, "θα τα κάνεις γιατί έτσι θα μάθεις"! Διαβάζω και χθες την ανάρτηση της Μάγδας και ενώ χαίρομαι τόσο μα τόσο πολύ για τον Άρη και τους συμμαθητές του με πιάνει κι ένα παράπονο...

Την αμαρτία μου θα σας την πω, έχοντας ακούσει τον Άγγελο Πατσιά να λέει ότι το σύστημα μπορείς να το «παρακάμψεις» μένοντας στην ύλη απλά προσαρμόζοντάς το μάθημα στα μέτρα και τις ανάγκες των παιδιών, αναρωτιέμαι…. Πώς γίνεται να είναι τόσοι οι γονείς που συμμερίζονται και είναι πρόθυμοι να στηρίξουν τέτοιους δασκάλους κι όμως αυτοί οι δάσκαλοι να είναι ακόμη η εξαίρεση; Γιατί ακόμη να πρέπει να εύχεσαι να πέσεις σε ένα τέτοιο δάσκαλο; Ίσως η επετηρίδα, ο τρόπος που γίνονται οι διορισμοί κλπ. να είναι ένας λόγος και απλά να περιμένουν τη σειρά τους. Ίσως πλέον τα προβλήματα της κοινωνίας μας να είναι τόσα που κάνεις πια δεν αντέχει να κάνει το κάτι παραπάνω πόσο μάλλον σε μια δουλειά απαιτητική όσο αυτή. 

Ίσως απλά έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρω, τι να πω?!? Ουφ…. Δύσκολα για τα πρωτάκια αλλά κι οι μάνες πρωτακίων δεν πάμε πίσω! Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς :)