Που είναι τώρα οι φοιτητές μαμά;

Ανέκαθεν η επέτειος του Πολυτεχνείου ασκούσε πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Να σας δηλώσω εδώ, ότι δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν έχω καταλήξει ακόμη) είμαι ένα πλήρως απολιτίκ ον. Δεν πέρασα ούτε στην εφηβεία μου ούτε μεγαλώνοντας καμία φάση πολιτικής αναζήτησης, παρόλο που οι παρέες μου θα μπορούσαν να με είχαν τραβήξει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Σε κατάληψη έχω πάει μια φορά στη ζωή μου και σε πορεία καμία. Είμαι δειλή, βολεμένη, φοβιτσιάρα πείτε το όπως θέλετε. Το Πολυτεχνείο όμως με μαγεύε πάντα. Ένιωθα και νιώθω απεριόριστο θαυμασμό και δέος μπροστά σε αυτό που ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα φοιτητών. Από την ηλικία του δημοτικού ακόμη, διάβαζα ό,τι βιβλίο έπφετε στα χέρια μου, έβλεπα ότι αφιέρωμα υπήρχε και φρόντιζα πάντοτε να συμμετέχω με πάθος σε όλες τις σχετικές σχολικές γιορτές. Τις δύο γιορτές του Κλασσικού Αναβρύτων στην Α και τη Β Λυκείου αν κλείσω τα μάτια μου τις βλέπω μπροστά μου. Στην πρώτη, βάλαμε εμβόλιμα στα τραγούδια της χορωδίας και το "Δεν παν να μας χτυπάν" του Άσιμου και ο λυκειάρχης μας που νόμιζε ότι είχε εγκρίνει την πραγματική λίστα τραγουδιών κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό! Στη δεύτερη, ο λόγος του εκπροσώπου των μαθητών, φίλου και τωρινού κουμπάρου Μιχάλη με έκανε να κλαίω με λυγμούς για την αμεσότητα και την αφοπλιστική ειλικρίνειά του.

 

Ήταν αναμενόμενο λοιπόν για όσους με ξέρουν, ότι η Λένα (και ο Προκόπης μετέπειτα) θα μάθαιναν την ιστορία του Πολυτεχνείου από νωρίς. Όταν λοιπόν η Λένα ήταν 4 μηνών, στο πρώτο Πολυτεχνείο της ζωής της, την έβαλα μπροστά στον υπολογιστή και της έβαλα τραγούδια από τα τραγούδια της εποχής και της διηγήθηκα την ιστορία πολύ απλά. Όχι ότι κατάλαβε πολλά πράγματα αλλά έτσι ένιωθα έτσι έκανα. Την επόμενη χρονιά, 16 μηνών καταλάβαινε αρκετά και μιλούσε οπότε έμαθε 1,2 από τα τραγούδια και τα λέγαμε μαζί. Πέρσυ, σχεδόν 2.5 χρονών πια μου είπε κάποια στιγμή: "Μαμά θέλω να μου πεις την ιστορία με τους φοιτητές" και την είπαμε πάλι, πιο εμπλουτισμένη αυτή τη φορά. Έπρεπε να την ακούσετε να τη λέει στον μόλις 4 μηνών αδερφό της και μετα να τραγουδάει με τη φωνούλα της το "Λεβέντης εροβόλαγε". Από τον περσινό Νοέμβρη μέχρι φέτος, μου τη ζητούσε συχνά πυκνά την ιστορία και ποτέ δεν της είπα όχι. Της την έλεγα και σιγά σιγά είχε κι απορίες μιας και άρχισα να της λέω και καινούριες λέξεις χούντα, δικτατορία κλπ. Πριν κανένα μήνα λοιπόν, περνούσαμε με το αμάξι έξω από το Πολυτεχνείο και της έδειξα το χώρο, την πόρτα... Φαίνεται τότε μέσα στο μυαλουδάκι της συνειδητοποίησε ότι η "ιστορία με τους φοιτητές" δεν είναι απλώς παραμυθάκι κι έτσι γύρισε και με ρώτησε: "Και μαμά, όσοι δεν πέθαναν που είναι τώρα; Τι κάνανε μετά που έφυγε η χούντα και οι κακοί άνθρωποι;" Εδώ σε θέλω κάβουρα! Δαγκώθηκα, σκέφτηκα λίγο και μετά της είπα ό,τι κάποιοι συνέχισαν τη ζωή τους στην Ελλάδα, κάποιοι στο εξωτερικό, κάποιοι έγιναν σπουδαίοι και συνέχισαν να βοηθάνε τον κόσμο, κάποιοι συνέχισαν να αγωνίζονται και αρκετοί δυστυχώς ξέχασαν όλα όσα έγιναν εκείνες τις μέρες και προσπάθησαν απλά να ανέβουν με κάθε τρόπο.

 

Σε κάποιο από τα πρόσφατα συλλαλητήρια, έφευγα από τη δουλειά και πέρασα με τα πόδια από την κάτω πλατεία του Συντάγματος για να περπατήσω μέχρι Ακρόπολη να πάρω το μετρό. Την ώρα που περνούσα έπεφταν δακρυγόνα. Στάθηκα λίγο κοίταξα τον κόσμο που ήταν μαζεμένος και έφυγα. Όσο περπατούσα έβλεπα κόσμο, άσπρα πρόσωπα, δακρυσμένα (μαζί και το δικό μου από τα δακρυγόνα), και όλο αυτό κάπως μου έκατσε. Έκλαιγα όταν έφτασα στο μετρό, όχι όμως πια από τα δακρυγόνα, αλλά από θυμό, ντροπή και νεύρα. Θυμό για όσα συμβαίνουν κάθε μέρα γύρω μας και κυρίως ντροπή γιατί εγώ, εμείς όπως θέλετε πείτε το, ζω στο συννεφάκι μου! Δεν κατεβαίνω σε κανένα συλλαλητήριο γιατί φοβάμαι. Ντρέπομαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Έχω μια δυο blogoφίλες που μου υποσχέθηκαν ότι την επόμενη φορά που θα νιώσω την ανάγκη να κατέβω αλλά θα φοβάμαι θα μου κρατάνε το χέρι. Όχι μόνο για μένα, αλλά να, η Λένα σήμερα ρώτησε για τους φοιτητές και μπόρεσα να της απαντήσω, όταν θα με ρωτήσει που ήμουν όταν άλλοι αποφάσιζαν για το μέλλον της τι θα της πω; Προσπαθώ να μάθω τα παιδιά μου να ενδιαφέρονται για τους γύρω τους, να τους αγαπάνε όλους, να μην είναι ρατσιστές, να, να, να..... αλλά και πάλι νιώθω πώς πρέπει να είμαι το παράδειγμα κι όχι απλά να τους λέω τι πρέπει να κάνουμε.

 

Στα εφηβικά μου χρόνια άκουγα Ξυλούρη κι αναρωτιόμουν πώς ήταν άραγε να ακούς αυτά τα τραγούδια και να ζεις τις εποχές για τις οποίες γράφτηκαν. Το καλοκαίρι παρακαλούθησα την παράσταση "Το Μεγάλο μας τσίρκο" κι έκλαιγα σα μωρό παιδί γιατί τα ένιωθα στο πετσί μου.

 

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι την επόμενη χρονιά, θα πάω να αφήσω ένα γαρύφαλλο στο Πολυτεχνείο. Χθες η Λένα μου είπε ότι είπαν στον παιδικό για το Πολυτεχνείο: "Τα ήξερε η δασκάλα μαμά σαν κι εσένα μου τα είπε. Μόνο μας είπε και για τους γαρύφαλλους!". Του χρόνου θα πάω μαζί της κι ελπίζω να είναι η χρονιά που θα τηρήσω την υπόσχεσή μου 

 

Υ.Γ. Συγγνώμη αν ήταν ασυνάρτητη λίγο η σημερινή ανάρτηση. Φορτίζομαι μέρες τώρα και η σημερινή επέτειος σε συνδυασμό με διάφορα που έχω διαβάσει από το πρωί με φόρτισαν λίγο ακόμη. Σας αφήνω με το αγαπημένο μας επετειακό μαμάς και κόρης:

      

Μια αφιέρωση που δεν έγινε ποτέ....

Το παρακάτω ποστ αποτελεί φιλική "εισβολή" στο διιστολογικό Αφιέρωμα με αφορμή τις 100 "Αφιερώσεις Συγγραφέων" που ξεκίνησα να διαβάζω και το ζήλεψα μιας κι αμέσως σκέφτηκα τη δική μου ιστορία αφιέρωσης, με την ευγενική ανοχή της @nefosis του Rubies and Clouds και του @bibliothekarios:  

Οκτώβρης 1994 και η φιλόλογος της Β' Γυμνασίου μας χωρίζει σε ομάδες και μας δίνει από ένα βιβλίο με ποιήματα του Ελύτη στο πλαίσιο εργασίας για τη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Το σχολείο μας ήταν πρότυπο βλέπετε και η συγκεκριμένη καθηγήτρια με εξαιρετικό μεράκι για τη δουλειά της κι έτσι συμμετείχαμε ως τμήμα σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα. Είχαμε 2 μήνες να ετοιμαστούμε πάνω στο έργο του ποιητή και μετά θα το παρουσιάζαμε ολοκληρωμένο ανά ομάδες σε φοιτητές. Το βιβλίο που έτυχε στη δική μου ομάδα ήταν η "Μαρία - Νεφέλη".  Η καθηγήτριά μας, μας έδωσε δικά της βιβλία γι'αυτή την εργασία και το συγκεκριμένο από την πρώτη σελίδα μου έκλεισε το μάτι και με πήρε από το χέρι. Ήταν διαβασμένο πολύ, με τριμμένη ράχη, με σημειώσεις, με διάσπαρτα τετραγωνάκια με λουλουδάκια που έκανε πάντα η κυρία Σοφία όταν μιλούσε ή όταν σκεφτόταν... Φαινόταν βιβλίο που ο κάτοχός του το αγαπάει, που έχει πολλά να πει και που έπρεπε να το διαβάσω καλά... 

Για 2 μήνες, όσο κράτησε η προετοιμασία για την εργασία, ζούσα κι ανέπνεα Ελύτη χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμη και τώρα αν κλείσω τα μάτια και γυρίσω πίσω στο μυαλό μου το χρόνο για 1-2 λεπτά είμαι σίγουρη ότι μπορώ να απαγγείλω νεράκι τις τρεις πρώτες σελίδες διαλόγου της Μαρίας - Νεφέλης με το Νεφεληγερέτη κι αν ζοριστώ λίιιγο παραπάνω μπορώ να θυμηθώ και τα πιο πολλά από τα μονόστιχα, τα γραμμένα με πλάγια γράμματα κάτω από τα ποιήματα, μικρά αλλά με τόσα νοήματα. Περιττό να σας πω ότι οι δόλιοι που ήταν στην ομάδα μου μαρτύρησαν με τις συναντήσεις, αναλύσεις κλπ. στις οποίες τους υπέβαλα. Με αφορμή την εργασία, διάβασα όλα τα ποιήματα, είδα ότι είχε γραφτεί ως τότε, άκουσα όλα τα μελοποιημένα και γενικά έπαθα την εμμονή που κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του μπορεί να πάθει όταν καταπιαστεί τόσο έντονα με κάτι. Μου έμεινε όμως κι αγάπη για την ποιήση, με αφορμή αυτή την εργασία διάβασα κι άλλους ποιητές, άσχετα που πάντα στον Ελύτη ξαναγύριζα... Και τώρα ακόμη, εχω ένα ράφι μόνο με δικά του κι εκεί ανατρέχω συχνά πυκνά στα ζόρια. 

Καταλαβαίνετε λοιπόν, τη χαρά μου, όταν αφού τελείωσε η εργασία μας, η ομάδα μου τα είχε πάει περίφημα και το σχολείο μας είχε πάρει ειδική μνεία για το αφιέρωμα στον Ελύτη στο πλαίσιο του προγράμματος που συμμετείχαμε, πήγα να επιστρέψω στη δασκάλα μου το βιβλίο και αντ' αυτού  γυρνώντας από το επόμενο διάλειμμα το βρήκα πάνω στο θρανίο μου με μια αφιέρωση:  Επειδή σου αρέσει τόσο...

Αρχές Μαρτίου του 1996, παρόλο που δεν την είχα καθηγήτρια κι εκείνη τη χρονιά, είχαμε άριστες σχέσεις και πάντα έβρισκε χρόνο για κουβέντα κι επειδή το πρόγραμμα θα έτρεχε πάλι μου είπε ότι είχε κανονίσει να πάμε στο σπίτι του Ελύτη, να τον γνωρίσουμε από κοντά και να μιλήσουμε για την εργασία που είχαμε κάνει και για τη δουλειά του όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργασία. 

Δυστυχώς δεν προλάβαμε ποτέ μια και στις 18/3/96 έφυγε από τη ζωή και η "Μαρία - Νεφέλη" μου έμεινε με μια αφιέρωση πολύ πολύ αγαπημένη κι άλλη μια που δεν έγινε ποτέ αν κι έφτασα τόσο κοντά.....  

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν με εξαιρετικά κείμενα οι:

SilentCrossing 
Τσαλαπετεινός
Theorema
Κυνοκέφαλοι 
Φαούδι 
Σημειωματάριο 
Δύτης των Νιπτήρων
Κόκκινο Καγκουρό
Καγκουρό 
Infoscience addict 
Greek libraries in a new world 
Dina Vitzileou 
Niemandsrose
Roadartist 
Anna Silia 
Χαμένα Επεισόδια
Κουπέπια
Εξεγερμένο το 2009 
Βιβλιοθηκάριος 
Η ωραία Σελίτσα

Αναγεννημένη 

Επειδή και οι γκουρού κάνουν λάθη.... ενημερωθείτε σωστά!

Ας ξεκινήσουμε με λίγη Ιστορία: To 1992 καθιερώνεται διεθνώς ο εορτασμός της Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού από την WABA (Παγκόσμια συμμαχία για την προώθηση του θηλασμού), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη UNICEF, στις 1-7 Αυγούστου. Στην Ελλάδα, η εβδομάδα αυτή εορτάζεται 1-7 Νοεμβρίου και φέτος έχει θέμα «Κατανοώντας το Παρελθόν, Σχεδιάζουμε το μέλλον». Φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από την πρώτη Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού και δέκα χρόνια από τον Σεπτέμβριο του 2002, όπου ο ΠΟΥ και η UNICEF θέσπισαν την Παγκόσμια Στρατηγική για την Βρεφική και Νηπιακή Διατροφή ή Διεθνές Σχέδιο Δράσης (Global Strategy on Infant and Child Feeding ή GS).

Τις τελευταίες μέρες έχει γεμίσει το διαδίκτυο με άρθρα, ποστς και σελίδες σχετικά με τη φετινή Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού και το θηλασμό γενικότερα, πράγμα το οποίο με χαροποίησε ιδιάιτερα αλλά μου δίνει και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταγράψω και τη δική μου (ή μάλλον τη δική ΜΑΣ, μιας και ο θηλασμός εξ' ορισμού αφορά τη δυάδα μητέρας - παιδιού) εμπειρία.

 

Ο τίτλος του ποστ εμπνεύστηκε από τον τίτλο που μου έχει απονείμει η φίλη μου Ιωαννούλα, ως "γκουρού" του θηλασμού στον οποίο ανατρέχει για κάθε της απορία τους 6 μήνες που είναι μανούλα. Αν και όπως της έχω εξηγήσει πολύ απέχω από αυτόν, μου αρέσει και τον κρατώ. Όταν γεννήθηκε η Λένα το 2009, δεν είχα διαβάσει τίποτα για το θηλασμό, θεωρούσα απλά δεδομένο ότι θα θηλάσω την κόρη μου αποκλειστικά όπως τόνιζα παντού στο μαιευτήριο και για καλή μου τύχη και η Λένα ήρθε σ'αυτό τον κόσμο αποφασισμένη να "ξεζουμίσει" τη μανούλα κανονικότατα. Έτσι, αν εξαιρέσει κανείς τις ματωμένες θηλές το πρώτα 20ήμερο και κάτι "μαραθώνιους" θηλασμούς μέχρι να 40ίσει, κατά τα άλλα 40 ημερών είχα ένα μωρό που έπαιρνε 200 - 250 γραμμάρια βάρος στο τριήμερο (αντί 100 που μου είχε πει η παιδίατρος), που κοιμόταν κάτι υπέροχα 5ωρα και 6ωρα το βράδυ και την ημέρα θήλαζε ευχαριστημένο όποτε και όσο ήθελε. Επιπλέον και επειδή όταν θα ήταν 4 μηνών θα επέστρεφα στη δουλειά, έκανα παράλληλες αντλήσεις κι έτσι η παραγωγή μου ήταν άψογη, η μικρή πάντα ευχαριστημένη κι εγώ στον πλανήτη happy!!! Κάπως έτσι λοιπόν, η Λένα θήλασε 11 μήνες κι ένα ωραίο πρωί ενώ την έβαλα στο στήθος, εκείνη έδειξε την κουζίνα, είπε "μαμ!" και δεν ξαναήπιε ποτέ και κανένα γάλα. Δε θα σας περιγράψω την απογοήτευσή μου για το φτύσιμο που μου έριξε έτσι στην ψύχρα μιας κι εγώ υπολόγιζα ότι θα θηλάσω αρκετά ακόμη, θα σας πω μόνο ότι από αυτή την επιτυχημένη πορεία με τη Λένα, μου έμεινε ο τίτλος του "γκουρού".

Δύο χρόνια μετά γεννήθηκε ο Προκόπης, πρόωρα στις 34 +2 ημέρες, 2.160 και με αναπνευστικό σύνδρομο οπότε και μπήκε θερμοκοιτίδα, οξυγόνο και σωληνάκι για σίτηση. Η επιλογή μου αυτή τη φορά φυσικά ήταν πέρα από όλα τα άλλα και απαίτηση του παιδιού για να συνέλθει πιο γρήγορα οπότε με το που είδα τη μαία στο δωμάτιο της ζήτησα θήλαστρο κι άρχισαν τα όργανα: "Δεν έχεις γάλα ακόμη, σε 2 μέρες!!!!". Διαβασμένη ούσα, την έκραξα πολύ ευγενικά και πήρα το θήλαστρο κι άρχισα να στέλνω γάλα στο μικρό. 17 μέρες στη θερμοκοιτίδα, δεν πήρε ούτε σταγόνα ξένο. Ούτε καν όταν με ύφος η παιδίατρος εκεί μου είπε "Δεν πήρε βάρος από χθες, μάλλον δεν είναι θρεπτικό το γάλα σου είπα να του δώσουν λίγο ξένο". Πρέπει να με φοβήθηκε λίγο ομολογώ έτσι που της απάντησα κι επίσης τους μπαστακώθηκα από εκείνη την ώρα σε κάθε τάισμα για να είμαι σίγουρη. Όταν τον πήραμε σπίτι, μας είπαν αν δεν πάει 3 κιλά να μην τον βάλω στο στήθος και τους έγραψα μη σας πω που είμαι και μάνα και δεν κάνει. Ο μικρός έπιασε σα βεντουζίτσα και όλοι ήμαστε πανευτυχείς!!! Μέχρι και τον 3ο με 4ο μήνα, όλα πήγαιναν ρολόι όπως και στη Λένα, μόνο που ο μικρούλης μας ξυπνούσε και το βράδυ δυό τρεις φορές, πράγμα πολύ λογικό κι αναμενόμενο.

Από κει και πέρα παραδέχομαι και δημοσίως ότι ο γκουρού την έχασε τη μπάλα κι άρχισε μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου. Παρόλο που αυτή τη φορά ήμουν πιο διαβασμένη και πιο έμπειρη, αγνόησα πλήρως το γεγονός ότι ο Προκόπης ήταν προωράκι και του έδωσα πιπίλα (όπως δηλαδή είχα κάνει και στη Λένα). Ξαφνικά ο μικρός λοιπόν άρχισε να μένει στάσιμος στο βάρος, να τρώει 2 λεπτά και να κλαίει, να μην κοιμάται καλά, να γκρινιάζει και και και..... Πανικός! Επιστρατεύω τις διαδικτυακές αλλά και πραγματικές πλέον φίλες μου θηλάζουσες για να βρω τι φταίει (Κασσιανή, Σίλια και Κλαίρη αλλά και τα κορίτσια στο γκρουπάκι του 2011 ευτυχώς που ήσαστε κι εσείς αυτό λέω μόνο). Και τη βρίσκουμε την πατάτα. Πάνω που το δόλιο έκανε άλμα ανάπτυξης και έπρεπε να θηλάζει παραπάνω για να αυξήσει την παραγωγή, τσουπ η πιπίλα το νάρκωνε κι έτσι και αυτό δεν έτρωγε και η παραγωγή μειωνόταν. Εξοπλίζομαι φουλ χάρη στη Γιώτα και την Πολίνα, αρχίζω πρωτόκολλο αντλήσεων λοιπόν, αναγκαστικά δίνω και μερικά μπουκάλια συμπλήρωμα γιατί φυσικά δε θα άφηνα το παιδί να πεινάει επειδή είχα κάνει εγώ βλακεία και σιγά σιγά την ξαναφέρνω την παραγωγή στα ίσα της! Πάρτυ στο σπίτι, χαρά εγώ και το θήλαστρο αγκαλιά παρόλο που ο μικρός ξαναγύρισε στο στήθος μην τυχόν και τα κάνω πάλι σαλάτα. Δυστυχώς μετά χρειάστηκε να μπει νοσοκομείο ο μικρός με βρογχιολίτιδα κι εκεί κάπου την έχασα τη μπάλα με τις αντλήσεις, το θηλασμό και το νοσοκομείο. Οπότε πάμε για δεύτερο επαναγαλακτισμό. Ομολογώ επειδή κάπου εκεί αρχίσανε και οι στερεές και επειδή με είχε ταλαιπωρήσει πολύ η όλη διαδικασία ότι το κράτησα με νύχια και με δόντια μέχρι που ο Προκόπης πήγε 8 μηνών και μετά σταμάτησα τις αντλήσεις οπότε και σταδιακά αποθήλασα.

Αυτό που θα'θελα να πω γράφοντας όλο αυτό, είναι ότι ο θηλασμός είναι μεν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, θέλει όμως πέρα από πολύ αφοσίωση και την κατάλληλη ενημέρωση γιατί κυκλοφορεί μεγάλη παραφιλολογία γύρω από αυτόν. Η φράση "θήλαζε και μη ερεύνα" που κυκλοφορεί ευρέως δε με βρίσκει 100% σύμφωνη γιατί από την πείρα μου είδα ότι αυτό που με ένα παιδί δουλεύει και το κάνει να θηλάζει 10, 11, 20 και 30 μήνες με ένα άλλο μπορεί να έχει τα άκρως αντίθετα αποτελέσματα. Αν ένα πράμα είναι να σας μείνει από αυτό το ποστ, θα ήθελα να είναι ότι ο θηλασμός είναι υποχρέωση της μάνας προς το παιδί και όχι επιλογή της ή όπως λέει και η φίλη Κασσιανή: Το γάλα είναι του παιδιού. Το παιδί το φέρνει μαζί του και το χρειάζεται!!!  Προσπαθήστε λοιπόν όσο και όπως μπορείτε καλύτερα να του το δώσετε. Και αν για χ, ψ λόγους δεν τα καταφέρετε όπως θα θέλατε όπως συνέβη σε μένα με τον Προκόπη, να ξέρετε που να το αποδώσετε και να μη βολευτείτε σε δικαιολογίες. Αν χρειάζεστε οποιαδήποτε βοήθεια, υλικό, κατεύθυνση, συμπαράσταση ή απλά παρέα και γυναίκες που να βιώνουν το ίδιο με σας, υπάρχουν ομάδες υποστήριξης θηλασμού σχεδόν σε κάθε πόλη (εδώ της Αττικής), υπάρχουν πιστοποιημένοι σύμβουλοι γαλουχίας και ευτυχώς πλέον υπάρχουν και αρκετοί παιδίατροι αλλά και γυναικολόγοι πραγματικά υπέρμαχοι του μητρικού θηλασμού. 

Στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού*, 1-7 Νοεμβρίου 2012, το Δίκτυο των Ομάδων Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας, σας προσκαλεί την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012, σε μια εκδήλωση γιορτή για τον μητρικό θηλασμό, στην πόλη σας! Η ‘’Ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής’’ σας περιμένει στις 11.00 πμ, στο Ζάππειον Μέγαρο, στο συντριβάνι. Αν και ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 θα καταμετρηθούν στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Θηλασμό που θα γίνει την ίδια ώρα σε όλες τις πόλεις!

 

 

Πάμε..... θέατρο!

Ένα πράγμα θα σας πω.... Αν θέλετε να ξεχάσετε και άγχος και νεύρα και γκρίνια και όλα, απλά πάρτε ότι σε παιδάκι σας βρίσκετε πρόχειρο (δικό σας, ανήψι, βαφτηστήρι, της γειτόνισσας) και πηγαίνετέ το στο θέατρο!!! Για να μη μιλήσω για το καλό που θα κάνετε στο ίδιο το παιδάκι με αυτή σας την κίνηση και το πόσο καλές βάσεις θέτετε για τη μελλοντική του σχέση με το θέατρο και τον πολιτισμό γενικότερα.



Η σκηνή λίγο πριν την έναρξη



Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω μια ανάρτηση σχετικά με το θέμα παιδί και θέατρο. Συγκεκριμένα κάθε φορά που γυρνάω από παράσταση με τη μικρή, είμαι τόσο γεμάτη εικόνες και συναισθήματα και όλο λέω ότι θα κάτσω να γράψω κι όλο το αφήνω. Σήμερα λοιπόν ήρθε η ώρα. Η χθεσινή μέρα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δύσκολη, ήταν αρκετά φορτισμένη. Μάλλον μάζευα κούραση αρκετό καιρό και χθες για ασήμαντο όπως συμβαίνει συνήθως λόγο ξέσπασα πολύ. Τι να κάνεις, στο πρόγραμμα είναι κι αυτά. Δεν κατάφερα να καλοκοιμηθώ και το μεσημέρι κι έτσι το ότι είχαμε βγάλει εισιτήρια για το Disney on Ice το απόγευμα μου φαινόταν βουνό! Η Λένα επιπλέον, δεν κοιμήθηκε λεπτό για μεσημέρι και την ώρα που έπρεπε να ντυθεί για να ξεκινήσουμε έγινε πανηγύρι. Ξεκινήσαμε λοιπόν με μια διάθεση μούρλια όπως καταλαβαίνετε. Η δε Λένα (εννοείται) στο αυτοκίνητο κοιμήθηκε παρόλο που ήταν μαζί και η ξαδέρφη της και μιλούσαν κι έτσι φτάσαμε και φορτωμένη τα 17,5 κιλά παραμάσχαλα, μπήκαμε, πήρα πρόγραμμα και το ασορτί καπελάκι με τα αυτιά του Μίκυ, την ξύπνησα, με λίγη ευτυχώς δυσκολία, πήραμε κι ένα κουβά ποπ κορν και ήμαστε πανέτοιμες.

Λίγο νυσταγμένη αλλά... ετοιμοπόλεμη!



Η έκφραση τόσο η δική της όσο και της ξαδέρφης της μόλις βγήκαν οι αγαπημένοι τους ήρωες απλά έσβησε όλα μου τα νεύρα, την κούραση, τα πάντα!!! "Μαμά κοίτα, ο Πήτερ! Και η Γιασμίν!!!! Κοίτα! Κοίτα!!! Είναι τέλεια :-)" Και δώς του να χειροκροτάει και να λάμπουν τα μάτια της.... Όσο συνέχιζε δε η παράσταση και δυνάμωνε το κέφι και η μουσική, περιττό να σας πω ότι δεν έβαλε τον πωπό της κάτω και χόρευε όλη την ώρα. Ομολογουμένως το θέαμα ήταν αρκετά εντυπωσιακό ακόμη και για τους μεγάλους και σε συνδυασμό με τη μουσική σε βοηθούσε να περάσεις ένα ευχάριστο δίωρο. Ο λόγος όμως που τα γράφω όλα αυτά δεν είναι για τη συγκεκριμένη μόνο παράσταση, αφορά ένα γενικότερο δικό μου συμπέρασμα.

Δεν έχει σημασία το ότι είναι μόνο 3 ή 4 ή 5 χρονών τα παιδάκια και μπορεί να φοβάστε ότι δε θα θυμούνται τίποτα κι ότι είναι χαμένος χρόνος και χρήματα το θέατρο σε αυτή την ηλικία. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα "μιλάνε" σε ένα παιδί σε μια παράσταση. Το Σεπτέμβρη πήγαμε στον Οδυσσεβάχ, πολύ αγαπημένο δικό μου έργο από όταν ήμουν παιδί που όμως θεωρούσα ότι δεν είναι για την ηλικία της Λένας και ίσως την κουράσει. Μάλιστα σε κάποια στιγμή μου φάνηκε πολύ βαριεστημένη και τη ρώτησα: "Βαρέθηκες"? Η απάντησή της ήρθε αποστομωτική: "Όχι μαμά είναι πολύ ωραία παράσταση κι έχω αγωνία αν θα πάει σπίτι του ο Οδυσσεβάχ!". Στον Ηρακλή που είδαμε, όταν γυρίσαμε σπίτι με έβαλε να κατεβάσω τη Μυθολογία του καλού μου να της ξαναδιαβάσω την ιστορία και μετά βάφτισε τις κούκλες της Ιφικλή και Αλκμήνη. Όταν είδαμε την Τενεκεδούπολη, τραγουδούσε στον αδερφό της το τραγούδι και όταν είδαμε "Την ακρίδα που δε μπορούσε να πει το Ρο" μας έβαλε να τη λέμε Μάβγκαβετ (Μάργκαρετ δηλαδή) κι εγώ δε θυμάμαι για πόσο καιρό. Και τόσα άλλα, που κάνουν εμφανές ότι κάθε παράσταση είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη κι ότι την ευχαριστιέται όχι μόνο για το 2ωρο που είναι στο θέατρο αλλά για πολύ καιρό ακόμη μιας και της δίνει τροφή για παιχνίδι, για διήγηση αλλά και όρεξη να μάθει παραπάνω πράγματα για την εξέλιξη της ιστορίας που είδε. 

Ακόμη πιο σημαντικό βέβαια, είναι η κάθε παράσταση να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία για το παιδί. Δεν αρκεί απλά να το πάμε, να κάτσουμε δίπλα του και μετά να το γυρίσουμε. Ανάλογα με την ηλικία του, για να μπορέσει να καταλάβει καλύτερα ίσως χρειαστεί να του εξηγούμε λίγο παραπάνω την πλοκή, να το ενθαρρύνουμε να συμμετέχει με χειροκρότημα, τραγουδάκια κλπ. Σίγουρα όμως και ανεξαρτήτου ηλικίας, καλό είναι να συζητάμε μαζί του για την παράσταση, να το βοηθάμε να θυμάται την ιστορία, να το ρωτάμε τι του άρεσε και τι δεν του άρεσε κλπ. Με τη Λένα, έχουμε καθιερώσει να αγοράζουμε το πρόγραμμα της παράστασης και στο γυρισμό το ξεφυλλίζει και διηγείται ό,τι θυμάται κι εγώ τη συμπληρώνω. Μετά στο σπίτι, ο μπαμπάς της τη ρωτάει κι εκείνος και συνήθως για τις επόμενες 1-2 μέρες την ακούς να αλλάζει ονόματα στις κούκλες της σύμφωνα με την παράσταση που είδαμε. Αν δε μιλήσεις με το παιδί για αυτό που είδε, να του πεις τη γνώμη σου και να ακούσεις τη δική του, αν δεν το βοηθήσεις να κάνει κτήμα του την εμπειρία που μόλις απέκτησε τότε ναι σε 1 εβδομάδα θα το έχει ξεχάσει και όσοι σου λένε "είναι μικρό για θέατρο, δε θα καταλάβει, πού να τρέχεις τώρα..." θα μοιάζει να έχουν δίκιο. Για πάρτο λίγο αλλιώς να δεις όμως τι θαύματα που γίνονται :-)

Ήμουν τυχερή και οι γονείς μου πίστευαν το ίδιο κι έτσι από πολύ μικρή έβλεπα θέατρο. Ακόμα θυμάμαι το βράδυ που μετά από άπειρες παιδικές παραστάσεις η μαμά μου μου ανακοίνωσε: "Σήμερα θα έρθεις μαζί μας στο κανονικό θέατρο για τους μεγάλους" και είδα τη Λοκαντιέρα με την Καλογεροπούλου και το Φέρτη. Ήμουν ακόμη πιο τυχερή και είχα δασκάλους με Δ κεφαλαίο που δαπανούσαν χρόνο κι ανεβάζαμε παραστάσεις κανονικές, και μας πηγαίνανε και σε παραστάσεις κανονικές πολλές φορές και εκτός του σχολικού ωραρίου. Για το πρώτο νιώθω σίγουρη για τα παιδιά μου ότι από μας τουλάχιστον θα έχουν όλη την παρότρυνση και τα ερεθίσματα που είχαμε κι εμείς. Για το δεύτερο απλά ελπίζω αν και είναι μια τεράστια κουβέντα.

Πραγματικά όμως, δεν ξέρετε πόσο καλό θα κάνετε στο παιδί σας αν από τις 5 φορές που θα πάτε παιδότοπο, λούνα πάρκ ή κάτι άλλο τη 1 πάτε και στο θέατρο. Υπάρχουν παραστάσεις για όλες τις ηλικίες με μουσική ή χωρίς και ευτυχώς πλέον σε λογική τιμή. Δεν έχουν όλα τα δώρα υλική υπόσταση και το να μάθεις ένα παιδί να αγαπάει το θέατρο,τη μουσική, την τέχνη είναι ένα από τα πιο πολύτιμα. 

Καλημέρα σας :-)

   

Η Πολυάννα σε κρίση πανικού – Λίστες σε εφαρμογή

Αν θυμάστε το καλοκαίρι σε αυτό το πολύ χαριτωμένο ποστ είχα μοιραστεί μαζί σας την κρίση πανικού μου αναφορικά με τις δουλειές, τα παιδιά και τη διαχείριση χρόνου γενικότερα. Επιστρέφοντας από τις διακοπές μας, είχα όλες μου τις λίστες έτοιμες (Δουλειές, Πίνακας Επιβράβευσης για τη Λένα, Ημερολόγιο με όλες μας τις υποχρεώσεις, Ημερήσιο πρόγραμμα Λένας κλπ.) και ατένιζα με συγκρατημένη αισιοδοξία το μέλλον μου ως μαμάς, συζύγου και εργαζόμενης. Όπως ξέρετε ήμαστε τυχεροί και η Λένα ξεκίνησε σχολείο, οπότε αφού τις προσάρμοσα λίγο στο νέο πρόγραμμα τις κόλλησα στην τροφιμοθήκη και ξεκινήσαμε:

Οι λίστες μας

Πίνακας επιβράβευσης
Λένας συμπληρωμένος

Ο Σεπτέμβρης, κύλησε αρκετά καλά και σχεδόν κάθε μέρα όλα τα κουτάκια με τις δουλειές που είχε αναλάβει ο καθένας μας συμπληρώνονταν με περισσή χαρά. Όταν δε σε ανύποπτο χρόνο, ο μπαμπάς μου ανέφερε «Τι καθαρό και τακτικό που είναι το σπίτι σας κοριτσάκι μου» και η μαμά μου επιδοκίμασε χαμογελώντας είπα «Αυτό είναι! Μου φυτρώνει ξανθιά περούκα με πουά κορδέλα, Στέπφορντ σου έρχομαι!!!». Ομολογώ ότι σε αυτό βοήθησε το ότι η Λένα έπεφτε για ύπνο από τις 7 το απόγευμα λόγω του σχολείου κι έτσι μετά μου έμενε αρκετός χρόνος για δουλειές. Επίσης τις ώρες που ήταν ξύπνια το σύστημα με τον πίνακα επιβράβευσης δούλεψε άψογα κι έτσι στο τέλος του μήνα ο πίνακας – χάρτης θησαυρού που τύπωσα από τη Supernanny  ήταν γεμάτος αστεράκια, λουλουδάκια κλπ.  Φυσικά με τη συμπλήρωσή του, πήγαμε να πάρει το δωράκι της και με μεγάλη χαρά κι περηφάνεια έχω να σας δηλώσω ότι ενώ ξεκίνησε για κουκλάκι μου είπε : «Καλύτερα να πάρω ένα βιβλίο μαμά ε?»

Η πρώτη επιβράβευση
της Λένας

Όταν έφτιαχνα τις λίστες για τον Οκτώβρη, εννοείται ότι είχα προσθήκες, αλλαγές κλπ. αλλά σίγουρα ένιωθα πολύ πιο σίγουρη για το σύστημα και για την τήρηση του προγράμματός μας. Ομολογώ ότι κάτι 3 απανωτές ιώσεις, κάτι που ο καλός μου λόγω δουλειάς αυτό το μήνα γυρνάει από τις 21:30 και μετά κάθε βράδυ, κάτι που είμαι ένα τσικ πιο κουρασμένη δε βοηθάνε ώστε να είμαστε 100% τυπικοί σε όλα μας. Είμαι τυχερή και η Γωγώ τα πρωινά τις ώρες που κοιμάται ο Προκόπης βάζει ένα χεράκι (και κυρίως ένα σιδεράκι και δεν έχω βουνά ασιδέρωτα που απεχθάνομαι). Η Λένα μάλιστα θέλει να βάζουμε και στη Γωγώ αστεράκια και δεν έχει άδικο μεταξύ μας!!! Πάντως σίγουρα πλεόν δε νιώθω ότι δεν έχω τον έλεγχο κι αυτό είναι βασικό για μένα. Ακόμη πιο βασικό είναι ότι η Λένα τώρα πια ξέρει ότι θα πρέπει να μαζέψουμε το δωμάτιο της πριν κοιμηθεί και η πλάκα είναι ότι κι ο μικρός μόλις μας δει να μαζεύουμε έρχεται και πετάει κι εκείνος παιχνίδια στο καλάθι. Οκ, μερικές φορές όπως χθες εξαντλείται τόσο από το παιχνίδι που δεν προλαβαίνει, αλλά τώρα πια δε με νοιάζει!

Αυτό που έχω πια καταλάβει είναι ότι το μόνο που χρειάζεται για να περνάμε ήρεμα απογεύματα και να προλαβαίνω να κάνω και τις δουλειές μου, είναι ότι δεν πρέπει τα παιδιά να νιώθουν ότι εκτός από την πρωινή μου δουλειά που τους στερεί τη μαμά τους, το ίδιο κάνουν και οι δουλειές του σπιτιού και το μαγείρεμα. Έτσι έχουμε κανόνα: Μια ώρα παιχνίδι με το που γυρνάω και μετά όλα τ’ άλλα! Από τότε που εφαρμόσαμε αυτό, η Λένα είναι χαρούμενη και μόνη της μου λέει «Πάμε τώρα να μαγειρέψουμε θα είμαι βοηθός!». Υπάρχουν και οι μέρες που παίζουμε τόσο ωραία που κι εγώ αφήνω κάποια πράγματα. Ξέρω όμως ότι το Σάββατο θα τα φέρω πάλι σε λογαριασμό και τα κουτάκια στις λίστες μου θα είναι σωστά! 

Οκ, για να μη λέτε ότι ζω στο συννεφάκι μου υπάρχουν και μέρες (Δευτέρες κυρίως) που πραγματικά φτάνω τα όριά μου και μιλάω στη μαμά μου όχι και τόσο κολακευτικά για τα «αγγελούδια μου». Προχθές ας πούμε αν μου έπαιρνες πίεση κατά τις 19:30 έσπαγα ρεκόρ είμαι σίγουρη. Ισχύει όμως 1000% αυτό που έγραψα στο δεύτερο μου ποστ στο μπλογκ πέρσι το Φλεβάρη και αυτό προσπαθώ να έχω συνέχεια στο μυαλό μου. Εγώ ήμουν ήδη κουρασμένη κι ο τρόπος που χειριζόμουν εγώ τη συμπεριφορά τους ήταν που τα έκανε να αντιδρούν και να τσιτώνουν τα δικά μου νεύρα. Κύκλος είναι κι έτσι πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε. Καλές οι λίστες και οι πίνακες και οι κατηγορίες αλλά όλα ξεκινούν από εμάς τις μαμάδες και τους μπαμπάδες καλώς ή κακώς. Κι έτσι αποφάσισα ότι δεν πειράζει, το κουτάκι για το σφουγγάρισμα ή την τακτοποίηση ας μείνει κενό μια μέρα αν έχω κερδίσει παιχνίδι στη Χώρα του Ποτέ με τη Λένα σε ρόλο Πίτερ, τον Προκόπη σε ρόλο Σμη κι εμένα Κάπτεν Χουκ και δύο ενθουσιασμένες φατσούλες να ξεκαρδίζονται!