Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο

Αφού το θέμα είναι η πρώτη αγάπη, κανονικά θα έπρεπε να σας πω για τον Κ. τον έρωτα μου στο νηπιαγωγείο, που μου ράγισε την καρδιά όταν μου είπε ότι προτιμάει την Κ. γιατί είχε strass στη φούστα της. Το αποτέλεσμα της ραγισμένης μου καρδιάς ήταν η καλή μου η μανούλα να ξεσηκώσει το ράφι με τα strass του Καλυβιώτη και να μου κάνει τη φούστα μου φανταχτερή για να κερδίσω πίσω τον Κ. Επιπόλαιες παιδικές τρέλες θα μου πείτε γι’ αυτό και θα περάσουμε κατευθείαν στο επίσημο πρώτο μου αίσθημα, τον Α.

Ήρθε στην τάξη μας στη δευτέρα δημοτικού και μέσα σε όλα τα καστανά αγοράκια της τάξης το κατάξανθο δικό του ξεχώρισε αμέσως για μένα. Στα πέντε συναπτά έτη που κράτησε η «σχέση» μας (είμαι και σταθερός τύπος από μικρή πανάθεμα με) ανατρέχω εύκολα στη μνήμη μου στη μέρα που έστειλα την κολλητή μου να του δώσει ένα μπουκαλάκι που είχα γεμίσει με τα δάκρυα μου – αναρωτιέστε ακόμη γιατί η κόρη μου είναι drama queen? Δε νομίζω! - , τη μέρα που τσακώθηκα με την κολλητή μου όταν μου είπε πώς τον αγαπάει κι εκείνη, εκείνο το Βαλεντίνο της πέμπτης δημοτικού που βρήκα ένα τριαντάφυλλο στο καλαθάκι του θρανίου και όλες τις ώρες τις χορωδίας στην έκτη που τραγουδούσαμε με τα χέρια πιασμένα κάτω από το γραφείο, όπως επίσης και τη φοβερή επιτυχία που είχαμε στη γιορτή της 25ης Μαρτίου ως ζεύγος Ιστορίας – Αθανασίου Διάκου.

Τα χρόνια του γυμνασίου που ακολούθησαν, επειδή όπως σας έχω πει είχαμε και έχουμε πολύ στενή σχέση όλο μας το τμήμα, βρισκόμαστε συχνά – πυκνά. Και φαίνεται μάλλον ότι αυτό που μου είπε σε μια από αυτές τις ομαδικές εξόδους μας ο Α. ότι «είσαι πιο όμορφη όταν έχεις λυτά μαλλιά και τα βάζεις μόνο από τη μια μεριά πίσω από το αυτί», το πήρα πολύ στα σοβαρά, μιας και ακόμη και τώρα τις φορές που αφήνω τα μαλλιά μου λυτά, ασυναίσθητα το χέρι μου από τη μια πλευρά τα βάζει κάθε τόσο πίσω από τα’ αυτί. Άβυσσος η ψυχή του εφήβου και τι την επηρεάζει τελικά.


Κάπως έτσι λοιπόν, θεωρώ πως είμαι έτοιμη και λίιιιγο «υποψιασμένη» (και με γονιδιακή προδιάθεση να το πάρεις) για να αλλάξω πίστα στο πρώτη αγάπη κι από αυτή του ερωτευμένου πιτσιρικιού, να βρεθώ στη θέση της μαμάς. Άλλωστε στην περσινή συνάντηση του δημοτικού, απ’ όλα τα παιδιά συμμαθητών μου η Λένα στο γιο του Α. κόλλησε! 

Το ποστ είναι η συμμετοχή της Πολυάννας στο διιστολογικό αφιέρωμα με θέμα την πρώτη αγάπη. Συμμετέχουν επίσης: 

Βιβλιοθηκάριος: Η κα Τζίνα: η πρώτη αγάπη

Ο ήχος του ανέμου: Πρώτος Έρωτας
A mother's diary: Οι πρώτες αγάπες
Το Καραντί: Αγάπη
RubinakiM - Rubies & Clouds: Έρωτες
Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ: Ραβασάκι & Σκαμπίλι
Αναγενημμένη: Πρώτο σκίρτημα
Τσαλαπετεινός: Αχ Ελισσάκι
kizilkum: Αν ήσουν
Ποδηλάτισσα: Πρώτη Αγάπη
Antidrasex: Η πρώτη αγάπη
Χαμένο Επεισόδιο: And burn your bridges down
Μπανάνα: Η λάθος μπλούζα
Old Boy: Το μαντηλάκι


 
Αναρτήθηκε από στις 8 σχόλια:
Ετικέτες ,

Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

Να κάνουμε ένα αφιέρωμα με θέμα....

Ο τίτλος του ποστ είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν του. Αυτή, και η φυσική του απέχθεια για τις φακές που διατυμπανίζει σε κάθε ευκαιρία. 

Είναι μοναδική η ικανότητά του, να μετατρέπει τις σκόρπιες λέξεις, σκέψεις και στιγμές σε δομημένο θέμα - εργασία για το σπίτι και να μας συγκεντρώνει όλους γύρω από τα πιο πιθανά κι απίθανα αφιερώματα. Εργασία από αυτές που χαίρεσαι να καταπιαστείς γιατί σε βάζει να σκεφτείς, να προβληματιστείς και να δημιουργήσεις. Αν τον αφήναμε είμαι σίγουρη ότι θα μας τροφοδοτούσε μέρα παρά μέρα με καινούριο. 

Είμαι ίσως η πιο καινούρια της παρέας και αυτή που τα ποστ της - κυρίως αυτά που δεν είναι μέρος κάποιου αφιερώματος - τον αγγίζουν και τον αφορούν λιγότερο. Εγώ πάλι, καιρό τώρα - από πριν γνωριστούμε ακόμη - περίμενα και εξακολουθώ να περιμένω κάθε νέο του ποστ με αγωνία. Έχω κρατήσει σε μια πολύ ξεχωριστή θέση μέσα μου αυτό του το κείμενο, που το αγαπάω λίιγο παραπάνω από τα άλλα, γιατί από όλα τα δικά του που διάβαζα μέχρι τότε, ήταν το πρώτο που με έκανε να πω από μέσα μου "πρέπει να τον γνωρίσω από κοντά αυτόν τον άνθρωπο" κι ακόμη όταν το διαβάζω βουρκώνω... Ευτυχώς οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που όχι μόνο γνωριστήκαμε, αλλά πλέον συχνά - πυκνά κάποιες Παρασκευές πίνουμε και κουβεντιάζουμε - απολαυστικές και ψυχαναλυτικές οι συζητήσεις μας το ομολογώ - όλοι μαζί γύρω από το τοτέμ μας όπως πολύ σωστά το βάφτισε.... 

Συνειδητοποιημένος και ταγμένος σ' αυτά για τα οποία αγωνίζεται - που δεν είναι και λίγα - όσο λίγοι άνθρωποι που ξέρω, καταφέρνει να σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα από την πλευρά του συνόλου, να θες να κάνεις κι εσύ πράγματα για να αλλάξει αυτό το χάλι γύρω μας. Όταν έρθει η σειρά μου να ενταχθώ στο γονεϊκό κίνημα, ξέρω σίγουρα σε ποιόν θα απευθυνθώ για συμβουλές:-)

Εντάξει έχει και τα ελαττώματα του, ας μη σας πω μόνο τα καλά: δε διαβάζει καθόλου μα καθόλου λογοτεχνία (αυτό ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω, όχι αρνούμαι σας λέω), δε βλέπει πια καλά σα γνήσιος βιβλιοσκώληκας, δεν έχει τραγουδήσει ακόμη μια Παρασκευή -παρά τις δηλώσεις του περί καλλιφωνίας -, και κατά βάθος αναφορικά με την αισθηματική ζωή των παιδιών (του Κ. δηλαδή γιατί η Σ. πάει καρφί για μοναστήρι όπως λέει) είναι μια αρσενική Τασσώ Καββαδία.

Σήμερα λοιπόν, ο αγαπημένος Βιβλιοθηκάριος έχει τα γενέθλιά του και όλοι εμείς που τον νιώθουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πλέον δικό μας άνθρωπο και τον αγαπάμε ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα. Δε νομίζω ότι υπήρχε καλύτερος τρόπος από αυτόν που σκέφτηκαν το Ερυθρό Καγκουρώ, ο Τσαλαπετεινός και ο Silentcrossing, για να του ευχηθούμε μαζικά, παρά αυτός: ένα αφιέρωμα του οποίου εκείνος είναι η έμπνευση και όχι ο εμπνευστής!!!


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, γεμάτα ωραία κείμενα, ευτυχισμένες στιγμές και όμορφους ανθρώπους!!!!          

Κι ένα αφιερωμένο: 



Το post αυτό αποτελεί τη συμμετοχή μου στις εορταστικές εκδηλώσεις "Κατσαμάκεια 2013" με αφορμή τα γενέθλια του αγαπημένου μας Βιβιλιοθηκάριου. Την Οργανωτική Επιτροπή αποτελούν οι: Γρηγόρης Στ. Πρόεδρος, Τσαλαπετεινός Γραμματέας, Silentcrossing Ταμίας. 

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν - εύχονται οι:

Αναρτήθηκε από στις 1 σχόλιο:
Ετικέτες , , , , ,

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Κι αν με βγαλανε Ελένη... (Λ.Κ. 1/7/51 - 19/10/2000)

Ιούνιος 1999: Έχω μόλις δώσει Ιστορία, Πανελλήνιες και μετά έχουμε ραντεβού σπίτι της να   τα πούμε. Αφήνω το μπλοκάκι που σημειώνω τόση ώρα στα πόδια μου και τη ρωτάω: 

- Γιατί ταλαιπωρείστε μ' αυτά; Γιατί κουράζετε το μυαλό σας, αφήστε τα. Γιατί τόσες λίστες;

- Το μυαλό μου είναι το μόνο πράγμα που ορίζω πια. Αν το αφήσω χωρίς γυμναστική χάθηκα, δε θα έχω πια τίποτα. Εγώ το μυαλό μου το χρειάζομαι όρθιο κι ας είμαι εγώ ξάπλα. Πού είχα μείνει; Α ναι, γράφε: Μια κουβέρτα πλεχτή με κίτρινα λουλούδια δώρο της γιαγιάς της Ε. για το Β. όταν γεννήθηκε που είναι στην πάνω αριστερή ντουλάπα, πηγαίνει στο Β....


Ιούνιος 2010: Είμαι στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης μου και η Ρ. στον 7ο. Ξεκαθαρίζουμε το σπίτι πριν μπουν οι μάστορες για την ανακαίνιση. Στο δωμάτιο του Β. έχει έρθει η ώρα της πάνω αριστερής ντουλάπας κι εγώ με μια λίστα στο χέρι διπλώνω μια πλεχτή κουβέρτα με κίτρινα λουλούδια και κλαίω... Η Λένα που της αρέσει με ρωτάει που τη βρήκαμε κι εγώ εξαιτίας της λίστας που κρατάω μπορώ να της πω όλη την ιστορία της.

Δυστυχώς άργησα να τη γνωρίσω... Όταν τη γνώρισα ήταν ήδη σε καροτσάκι κι όσο περνούσε ο καιρός χειροτέρευε. Στα 2 χρόνια που την έζησα όμως, την αγάπησα σα μάνα μου και τη θαύμασα όσο δεν έχω θαυμάσει κανένα. Για το θάρρος της, για την αντοχή της, για τα όσα κατάφερε από το 1994 που ξεκίνησε η περιπέτειά της υγείας της, για την όχι και τόσο εύκολη και άνετη πορεία της από τη στιγμή που γεννήθηκε ακόμη -όπως την έμαθα από διηγήσεις δικές της κι της οικογένειας της- για τα ποιήματα της, τις μεταφυσικές της ανησυχίες και τους αστρολογικούς της χάρτες. Για τα ημερολόγιά της που βρήκα στο σπίτι και διάβασα και για τα κομμάτια τους που δε διάβασα γιατί ήταν μόνο δικά της. Για τα δύο παιδιά που μεγάλωσε, που τους έριχνε και καμιά όταν κάρφωνε ο ένας τον άλλο γιατί όπως τους έλεγε: "εγώ ρουφιάνους δε μεγαλώνω". Και για τη Barbie - Άριελ που μου αγόρασε όταν άκουσε το Β. να μου λέει ότι δε θα μου την πάρει γιατί είμαι πολύ μεγάλη.

Στο ασθενοφόρο ένα βράδυ (είχα μπει εγώ πίσω μαζί της γιατί μπορούσα να διαβάζω τα χείλη της) με είδε που έτρεμα από το φόβο μου κι επειδή δε μπορούσε να μιλήσει μου έσφιγγε το χέρι για να μου δώσει κουράγιο... Σύνδρομο Guillain - Barré. Το σύνδρομο   Guillain - Barré  είναι μια σπάνια νόσος, η οποία επηρεάζει τα περιφερικά νεύρα, δηλαδή αυτά που βρίσκονται εκτός  του κρανίου και της σπονδυλικής στήλης.  Αν και αυτή η νόσος είναι πολύ σπάνια, προκαλεί μεγάλη ανησυχία, επειδή συχνά ο ασθενής παρουσιάζει κάποιου βαθμού παράλυση. Παρουσιάζεται σε 1-2 άτομα για κάθε 100,000 πληθυσμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι που αναπτύσσουν το σύνδρομο αναρρώνουν πλήρως.

Εκείνη δεν ανάρρωσε ποτέ... Ήταν 49 ετών και δεν πρόλαβε να γνωρίσει τα εγγόνια της. Εκείνα όμως ήδη την ξέρουν και την αγαπάνε κι όλοι μας δεν τη ξεχνάμε πότε.


Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί τη συμμετοχή μου στο αφιέρωμα που εμπνεύστηκε το Ξωτικό  με αφορμή την ημέρα της γυναίκας και μας κάλεσε να μιλήσουμε για τις ηρωίδες της ζωής μας. Στο αφιέρωμα συμμετέχουν επίσης οι:

A mother's diary: Οι ηρωίδες μου
Οξύ: αντί-
Jaquou vs l' Utopie: Η Μάνιουσκα
Αναρτήθηκε από στις 15 σχόλια:
Ετικέτες , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)