Χριστουγεννιάτικο party για μικρές crafters - φτιάχνουμε τα δικά μας καλλυντικά!

Ξέρω ότι αυτή είναι από τις λίγες αναρτήσεις που ίσως και κάποιοι να περιμένετε κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Πέρσι, τα έκανα όλα τόσο πιεσμένα και τελευταία στιγμή που δεν έγραψα ποτέ για το Χριστουγεννιάτικο craft party μας. Φέτος όμως ήμουν αποφασισμένη! Διάλεξα με προσοχή την ημερομηνία, είπα από την αρχή στον εαυτό μου ότι θα αποφύγω τις υπερβολές (και στις κατασκευές και στο μενού) και το ραντεβού με τις φιλενάδες μας δόθηκε για το Σάββατο 23 Δεκεμβρίου!

Για φέτος, μιας και χάρη στην καταπληκτική και αγαπημένη περσινή δασκάλα της Λένας, η κόρη μου έχει αναπτύξει μια ροπή στην κοσμετολογία, οι κατασκευές μας είχαν να κάνουν με την παρασκευή σπιτικών καλλυντικών: lip balm με γεύση σοκολάτα, Χριστουγεννιάτικα σαπούνια γλυκερίνης και bath bombs! Συμβουλεύτηκα λοιπόν τη Βασιλική, έγραψα στο τεφτέρι μου συνταγές και υλικά. Δεύτερο βήμα να πάρω τηλέφωνο και να μιλήσω με τις εξυπηρετικότατες κοπέλες του Aroma Lab για να παραγγείλω όλα όσα χρειαζόμαστε. Πολύ οικονομικά και με απίστευτη ταχύτητα (μέσα σε 24 ώρες) παρέλαβα την επόμενη μέρα τα πάντα με αντικαταβολή και χωρίς επιπλέον έξοδα αποστολής. Μέχρι τώρα, ψώνιζα από το Aroma Lab κάθε χρόνο στις ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΚΑ, αλλά πλέον θα το προτιμώ και για ηλεκτρονικές αγορές!

Σάββατο απόγευμα λοιπόν και η πραμάτεια έχει απλωθεί στο τραπέζι, ο καφές μοσχομυρίζει στην καφετιέρα και μάνα και κόρη περιμένουμε ανυπόμονα:

Σιγά σιγά έρχονται οι καλεσμένες μας και πιάνουμε αμέσως δουλειά! Ξεκινήσαμε με τα lip balms που ήθελαν και περισσότερη ώρα για να κρυώσουν μετά. Η συνταγή που χρησιμοποιήσαμε ήταν αυτή:

Lip Balm με σοκολάτα

Bούτυρο κακάο και μελισσοκέρι σε αναλογία 1 προς 2

μερικές νιφάδες σοκολάτας

θήκες 

Εκτέλεση:

Λιώστε όλα τα υλικά μαζί σε μπεν μαρί. Ανακατέψτε τα μέχρι να ομογενοποιηθούν και στη συνέχεια ρίξτε το μείγμα μέσα στο δοχείο της επιλογής σας. Αφήστε το να κρυώσει εντελώς πριν από τη χρήση. 

Στη συνέχεια, περάσαμε στα σαπουνάκια γλυκερίνης για να τελειώνουμε με όσα θέλανε φωτιά και μάτια κουζίνας. Κάναμε την πιο απλή εκδοχή με σαπουνόμαζα διάφανη που τη λιώσαμε και της προσθέσαμε άρωμα κανέλλα και πορτοκάλι και μετά τη βάλαμε σε καλουπάκια: μερικά σε φόρμες ζελέ με μικρά Χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά, μερικά σε φόρμες για σοκολατάκια σε σχήμα χιονονιφάδας και μερικά σε μεγάλη φόρμα κέικ για να γίνουν μπάρες σαπουνιού:

Εκεί στα σαπούνια, κι όσο περιμέναμε να λιώσει το μείγμα, κάπου τις έχασα τις μικρές συμμετέχουσες γιατί οι μισές πήγαν μέσα στο δωμάτιο για παιχνίδι κι άρχισα να λέω στην κουμπάρα μου ότι μάλλον μεγαλώσανε και δε θέλουν πια craft party, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω αργότερα ότι απλά βαρέθηκαν να περιμένουν πάνω από το μπεν μαρί, μιας και μόλις είπα: "Κορίτσια μοιράζω σκεύη για να ανακατέψουμε τα bath bombs", έγινε χαμός!!! Mental note λοιπόν για τα επόμενα, οι κατασκευές και οι ιδέες να είναι προσαρμοσμένες όλες στην ηλικία τους για να μη λακίζουν. Η συνταγή μας για τις bath bombs ήταν η εξής - με τις παρατηρήσεις μας μιας και στις bath bombs δεν μπορώ να πω ότι είχαμε απόλυτη επιτυχία:

Bath bombs

Mαγειρική σόδα (Bicarbonate) και Κιτρικό οξύ σε αναλογία 2 προς 1

χρώμα ζαχαροπλαστικής 

άρωμα για σαπούνι (τα κορίτσια επέλεξαν φράουλα και το σπίτι ακόμη μυρίζει)

λίγο νερό 

Εκτέλεση:

Ανακατεύουμε τις σκόνες μεταξύ τους

Προσθέτουμε το νερά, το άρωμα και μετά το χρώμα και τα ανακατεύουμε όλα μαζί. Zυμώνουμε μέχρι το μείγμα μας να έχει την υφή υγρής άμμου. Όπως χαρακτηριστικά είπα στα κορίτσια, "σαν τους κεφτέδες που κάνετε το καλοκαίρι στην παραλία". Τοποθετούμε το μείγμα στο καλούπι και το πιέζουμε πολύ καλά. Εδώ ήταν το βατερλώ μας! όσο και να πιέζαμε, αυτά αφρίζανε και φουσκώνανε και βγαίνανε από τα καλούπια και γινότανε χαμός! Το αφήνουμε ένα 24ωρο να στεγνώσει και να σκληρύνει σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας και το τυλίγουμε με μεμβράνη για να μη χάσει το άρωμά του. Σε αυτό το βήμα δε φτάσαμε ποτέ, όλα έμειναν στις θήκες γιατί φοβήθηκα ότι αν τα ξεκαλουπώσουμε θα γίνουν όλα σκόνη και θρύψαλα. 

Οπότε είπαμε να παίξουμε εκ του ασφαλούς και να τα βάλουμε στο μπάνιο μας με τις θήκες!!! Πολύτιμη στη διαδικασία παρασκευής των bath bombs, ήταν η βοήθεια της κουμπάρας Ιωάννας που επέβλεπε τα μείγματα και μοίραζε σόδα και κιτρικό όπου χρειαζόταν, ενώ καταλυτικής σημασίας το χεράκι που έβαλε η κουμπάρα Νένα στο συμμάζεμα, μιας και η σκόνη από τα μείγματα είχε πάει κυριολεκτικά παντού! Κορίτσια για ακόμη μια φορά χίλια ευχαριστώ σας εύχομαι, που έλεγε και η Μαρίνα Κουντουράτου! 

\

Από παραγωγή γενικά το craft party μας φέτος πήγε εξαιρετικά και όλες οι καλεσμένες έφυγαν με ένα σετ καλλυντικών για εκείνες κι άλλο ένα για τις μαμάδες τους! Επιπλέον, φτιάξαμε και έξτρα που η Λένα έδωσε για δώρα και σε άλλες αγαπημένες που δεν ήταν μαζί μας στο party:

Και φυσικά η βραδιά τελείωσε με τον αγαπημένο τους (και μου) τρόπο: στρωματσάδα και ταινία μπροστά στο δέντρο!!!! 

Κάθε χρόνο, πέφτω κατάκοπη αλλά κάθε χρόνο που η κουμπάρα Ιωάννα με ρωτάει γιατί δεν κανονίζουμε κάτι πιο χαλαρό για να μην κουράζομαι, της λέω - και το εννοώ - ότι δεν κουράζομαι καθόλου. Το Χριστουγεννιάτικο τσάι party μας σηματοδοτεί για μένα την επίσημη έναρξη των γιορτών, γεμίζει το σπίτι μας με φίλους αγαπημένους, μαθαίνει στα παιδιά τι όμορφο που είναι το σπίτι να είναι ανοιχτό, να κάνουμε πράγματα παρέα με τους φίλους μας και γενικά να είμαστε μαζί! Έτσι θέλω κι έτσι ελπίζω να είναι πάντα οι γιορτές όλων μας: με παιδικά γέλια (και κλάματα καμιά φορά γιατί κι αυτά στο πρόγραμμα είναι), με ποτήρια κρασί που τσουγκρίζουν πάνω από κοτομπουκιές και pizza, με φίλες που βοηθάνε στο συμμάζεμα πριν γυρίσει ο καλός μου και φρίξει με το πώς κάναμε πάλι το τραπέζι της προικούλας του, με μια τεράστια στρωματσάδα μπροστά στα φωτάκια του δέντρου! 

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι!!! Υγεία, Αγάπη, Ηρεμία και Ευτυχία.. 

Η αγάπη είναι... μια μαμά!

Χθες η βόλτα μου στα social media ξεκίνησε με αυτό το στάτους της Μάγδας, που πριν καν ανοίξω τα σχόλια είχα καταλάβει τι εννοεί, μιας και συχνά βρίσκομαι κι εγώ στη θέση της και κάτι τέτοια τα νιώθω στο πετσί μου αμέσως.

Πόσα και πόσα πρωινά δεν έχω μπει στο αυτοκίνητο με τρία πιτσιρίκια μουτρωμένα (στην καλύτερη) ή και κλαμένα (στη χειρότερη) και τα δικά μου νεύρα κρόσσια. Για να μη μιλήσουμε για τα απογευματινά νεύρα, γκρίνιες και καυγάδες. Φεύγοντας προχθές από το σχολείο, λέγαμε με μια μαμά το πόσο κουραστική μπορεί να γίνει αυτή η διαρκής διπλωματία κι αυτό το συνεχές ντιμπέιτ. Και χθες, σε κουβέντα με τη δασκάλα της Λένας για το πόσο πιο ήρεμη είναι μετά τις γιορτές η απάντησή μου ήταν ότι εγώ κοντεύω να γίνω γιόγκι για να είναι εκείνη έτσι. Ειλικρινά σας μιλάω είναι μέρες που είναι πραγματικά εξοντωτικό. Δεν ξέρω σε σας τι γίνεται, αλλά εδώ με τρεις, και μάλιστα σκληρούς διαπραγματευτές που ο καθένας έχει τη δική του ατζέντα βεβαίως βεβαίως, γίνεται πόλεμος. Διότι έχουν κι επιχειρήματα τα χρυσούλια μου, έρχονται στη μάχη διαβασμένα!

Παρόλα αυτά είναι πολύ περίεργο πώς δουλεύει όλος αυτός ο μηχανισμός και όλη αυτή η σχέση γονιού - παιδιού. Τι εννοώ: 

Λίγο πριν σταματήσουν τα σχολεία για γιορτές είχαμε έναν πολύ άσχημο καυγά με τη Λένα το πρωί πριν φύγουμε, από αυτούς που τους σκέφτεται η δόλια μάνα όλη μέρα και την τρώνε οι ενοχές κλπ. κλπ. Ε, την ίδια εκείνη μέρα λοιπόν η Λένα έγραψε το εξής σε μια εργασία που έπρεπε να επιλέξει ένα αγαπημένο της πρόσωπο και να το περιγράψει και παρά τον καυγά μας 2 ώρες πριν διάλεξε εμένα. Και το κερασάκι; Έγραψε απλά ότι μερικές φορές είμαι αυστηρή! (καρδούλες, λουλουδάκια και αγάπη ολούθε όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό η μητέρα για το κορίτσι της)

Δε νομίζω πως θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει, να με εντυπωσιάζει αλλά και παράλληλα να με εξουθενώνει, το πόσο πολύ εξαρτάται από μας τους γονείς η διάθεση, το κέφι, ο θυμός ή ακόμη και η ένταση των παιδιών. 9,5 για να μην πω 10 στις 10 φορές που τα πράγματα έχουν εξελιχθεί σε τραγωδία, όταν ηρέμησα σκέφτηκα τουλάχιστον ένα διαφορετικό τρόπο χειρισμού από πλευράς μου που θα είχε κάνει τη ζωή μας ευκολότερη που όμως την ώρα της κρίσης φυσικά αγνόησα τελείως. 

 

Με αυτό στο μυαλό λοιπόν και στο πλαίσιο της χαλάρωσης και ξεκούρασης των γιορτών και παράλληλα της οργάνωσης της νέας χρονιάς, έκατσα κι έκανα με τα μεγάλα κυρίως μια κουβέντα για τις φάσεις κατά τις οποίες είχα παρατηρήσει ότι δημιουργείται ένταση μεταξύ μας και για το πώς μπορούμε να την αποφύγουμε. Κάναμε λοιπόν τις (αγαπημένες μου) λίστες, συμφωνήσαμε και μια ρουτίνα πρωινή και ομολογώ ότι υπάρχει σαφής βελτίωση για όλους μας. Δε θα σας πω πως δεν πιέζομαι για να είμαι ήρεμη και υπομονετική, πιέζομαι και σκάω. Ούτε θα σας υποσχεθώ ότι δε θα ξαναξεφύγω γιατί άνθρωπος είμαι. Κάνουμε όμως μαζί με τα παιδιά μια προσπάθεια να βρούμε κοινό έδαφος κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία.   

Το καλύτερο δε και αγαπημένο μου, που δίνει και τον τίτλο στο σημερινό ποστ: διαβάζοντας χθες κάτι με τον Προκόπη και βρίσκοντας αφορμή για κουβέντα, τον ρωτάω. Εσύ τι πιστεύεις ότι είναι η αγάπη; Και όσο ο Προκόπης σκέφτεται την απάντησή του, πετάγεται ο Γιώργης: "μια μαμά! Η α(γ)βάπη είναι μια μαμά!" 

  

Νέα Χρονιά - Νέα Αρχή!

Μέρες τώρα όποτε έχω λίγη ηρεμία (πράγμα που σ' ένα σπίτι για πέντε δε μου συμβαίνει συχνά), αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να γράψω για να κάνω την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς και να πάρει πάλι μπρος το blogοσπιτάκι μου. Να, θα μπορούσα να σας πω για τις Χριστουγεννιάτικες κατασκευές και τις ανταλλαγές μου, αλλά... όχι όχι αργότερα αυτά. Να σας έλεγα μήπως για την πραγματικά μαγική παραμονή Χριστουγέννων που περάσαμε οι πέντε μας με επιτραπέζια, ζεστό φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και το Πολικό εξπρές και τον ύπνο που κάνανε τα παιδιά κάτω από το δέντρο περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη; Μπα, λέω να το κρατήσω για μένα αυτό, χιχι! Ή να κάνω την ανατροπή, να βγω από τη ροζ φουσκίτσα και να σας διηγηθώ, πώς σχεδόν δώδεκα παρά πέντε στην κυριολεξία παραμονή Πρωτοχρονιάς, ο βαρυφορτωμένος μου Δεκέμβρης με χτύπησε κατακούτελα και snap! Μπα, μπα, είπαμε τα εν οίκω (τα τόσο εν οίκω τέλος πάντων) μη εν δήμω. Άλλωστε, δώδεκα και πέντε ήμουν η γνωστή χαζοχαρούμενη και χόρευα με τα αγόρια μου στη μέση του καθιστικού. 

Γενικά νιώθω ευγνώμων για τη χρονιά που έφυγε. Πολλά και όμορφα νέα ξεκινήματα, όμορφες στιγμές, υγεία και αγάπη για όλους μας. Σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, ήταν καλό μαζί μας το 2016. Έτσι δε μπορώ να πω ότι είχα τη λαχτάρα των στόχων και του νέου ξεκινήματος για το 2017, πιο πολύ μια ομαλή και βελτιωμένη συνέχεια θα έλεγα ότι θα ήθελα. Ας πούμε λοιπόν ότι για την αρχή του χρόνου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μυστική απάντηση στην ερώτηση που συχνά πυκνά μου κάνουν: "Μα πώς τα προλαβαίνεις όλα;" Ε, δε θα σας πω καμία σοφία, θα σας πω την αλήθεια που μεταξύ μας όλοι ξέρουμε: "ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ!". Και το κυριότερο, όποτε πάω να τα στριμώξω, όπως όλο τον προηγούμενο μήνα που λέγαμε καλή ώρα, κάποια στιγμή θα γίνει το μπαμ! Αυτό θα είναι και η απόφασή μου και ο στόχος μου για την επόμενη χρονιά. Να συνειδητοποιήσω πραγματικά ότι δεν τα προλαβαίνω όλα, να οργανώσω όσο καλύτερα μπορώ το χώρο και το χρόνο μας και να αναδιοργανώσω τις προτεραιότητες μου (πρώτα) και μας (στη συνέχεια). Έχω διάφορες ιδέες και λίστες φυσικά στην ατζέντα μου. Μάλιστα με τη Λένα φέτος δοκιμάζουμε το Bullet Journal , φτιάξαμε η κάθε μια το δικό της κι αν κάτι από αυτά δουλέψει, σίγουρα θα σας το πω, με ξέρετε δεν είμαι και τύπος που τα κρατάει κρυφά αυτά!

Για τώρα, θα σας ευχηθώ απλώς καλή και φωτεινή χρονιά! Υγεία, ζεστά σπιτικά και φαγητό για όλους. Χαμόγελα και Αγκαλιές. Φωνές, Γέλια και Τραγούδια! Ας είναι οι μέρες μας ξέγνοιαστες και λαμπερές σαν το μισάωρο που περάσαμε με τα παιδιά και το μπαμπά μου σήμερα στον Υμηττό!      

  

Είδαμε το μαγευτικό "Ταξίδι της ζωής"

Την προηγούμενη εβδομάδα η φίλη μου η Δώρα -σούπερ ταλαντούχο παιδί επί τη ευκαιρία-  μου μίλησε για μια παράσταση που έχουν φτιάξει κάποιοι φίλοι της και παίζεται κάθε Κυριακή στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Μου έστειλε και τη σελίδα τους στο FB και μιας και έτρεχε κι ένας διαγωνισμός έπαιξα. Διαβάζοντας λίγο για την παράσταση και βλέποντας το υλικό που υπήρχε στη σελίδα ήμουν ήδη βέβαιη ότι τα παιδιά θα ξετρελαθούν! Ακροβατικά, μουσική, φωτιές όλα έδειχναν αρκούντως εντυπωσιακά!

Η χαρά μου λοιπόν όταν την Κυριακή το πρωί διαπίστωσα πως είχα κερδίσει στο διαγωνισμό ήταν μεγάλη! Ξεκινήσαμε όλο χαρά το απογευματάκι με τη Λένα και τον Προκόπη, πήγαμε στο Γυάλινο, διαλέξαμε τις θέσεις μας και περιμέναμε ανυπόμονα να ταξιδέψουμε:

Από την ώρα που άνοιξε η αυλαία παρασυρθήκαμε και ταξιδέψαμε με τους συντελεστές της παράστασης σε χρώματα, ήχους αλλά και... συναισθήματα. Γιατί εκτός από τα πολύ εντυπωσιακά ακροβατικά και την υπέροχη μουσική της Ειρήνης Αναστασίου, το ίδιο το κείμενο που έγραψε για την παράσταση ο Αντώνης Πασβάντης, είναι χωρίς υπερβολή ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! 

Το "παιδί" ξεκινάει το ταξίδι του με συμμάχους και οδηγούς τη νεράιδα της αλήθειας, το φύλακα της παιδικότητας, την ακροβάτισσα του θάρρους και το δάσκαλο. Με τη βοήθεια της καρδιάς ξεπερνάει τους φόβους του και μαθαίνει να πιστεύει στον εαυτό του. Μεγαλώνοντας, ερωτεύεται αλλά και αφήνει να εισβάλλουν στη ζωή του ο εγωισμός, η ζήλια και η πλεονεξία, ξεχνάει από που ξεκίνησε, η καρδιά του σκληραίνει, όλο δουλεύει και δεν έχει χρόνο να παίξει με την κόρη του και (όπως είπε και η Λένα) "γίνεται λίγο σαν τον Εμπενιζερ Σκρουτζ μαμά". Μόλις όμως καταφέρνει να ακούσει και πάλι την καρδιά του, όλοι οι παλιοί του φίλοι επιστρέφουν και του θυμίζουν αυτά που πραγματικά μετράνε στη ζωή: αγάπη, φιλία, κοινωνική προσφορά και αλληλοβοήθεια. 

Φυσικά και τα ακροβατικά ήταν το κάτι άλλο!!! Αντιγράφω από τη σελίδα της παράστασης στο FB:

Κορυφαίοι ακροβάτες και performers της χώρας συνεργάζονται αρμονικά και δημιουργούν μια θεαματική παράσταση που αναδεικνύει με ύφος συμβολικό τη σύνδεση της τέχνης τους με την ίδια τη ζωή, προσφέροντας σε παιδιά, νέους και ενήλικες μία μοναδική εμπειρία ψυχαγωγίας και διασκέδασης!

Φωτιές, ξυλοπόδαροι, ζογκλερικά, μονόροδα, εναέριες χορογραφίες και τολμηρά ακροβατικά θα συναρπάσουν τους θεατές που θα δουν επί σκηνής να δημιουργείται ένας καινούριος μαγικός κόσμος και θα γίνουν συνοδοιπόροι των ηρώων στο μαγικό ταξίδι τους προς την ενηλικίωση… 

Για μένα η παράσταση αυτή ήταν η έκπληξη της χρονιάς και τη συστήνω ανεπιφύλακτα! Συζητούσαμε με τα παιδιά σε όλο το γυρισμό στο σπίτι αλλά και όταν φτάσαμε που έλεγαν στο Βασίλη τι είδαμε. Μου έκανε πολλή μεγάλη εντύπωση πόσο "εύκολα" έκαναν δικά τους τα μηνύματα και πόσους παραλληλισμούς έκαναν με περιστατικά δικά τους ή δικά μας. Όλα τα οπτικά ερεθίσματα αν και σούπερ εντυπωσιακά και σίγουρα απαραίτητα, ήταν το "κερασάκι" και στην ουσία λειτούργησαν σα "δόλωμα" ώστε οι θεατές να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά. 

Βάλτε οπωσδήποτε την παράσταση αυτή στο πρόγραμμά σας!!! Το σίγουρο είναι ότι εμείς θα ξαναπάμε μιας και τα παιδιά θέλουν να δει και ο μπαμπάς τους το έργο -πάντα το ζητάνε για παραστάσεις που τα ξετρελαίνουν- . Το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι ο Προκόπης θα πάει στη σχολή ακροβατικών "για να μάθω αυτά που κάνει ο κύριος Αντώνης και οι άλλοι μαμά γιατί είναι επικίνδυνο χωρίς δάσκαλό και δε μπορώ να τα κάνω στην κουρτίνα, άκουσες τι είπε!!!!" 

Πληροφορίες: 

Το Ταξίδι της Ζωής 
Κυριακές στις 18:30 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Πασβάντης

Πρωτότυπη Μουσική - Μουσική Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασίου

Παίζουν :

Πασβάντης Αντώνης, Σταμάτης Πακάκης, Χρόνης Tόμπορης, Αγγελική Μερεντίτη, Blake, Ειρήνη Αναστασίου

Τσέλο – Ακορντεόν : Ειρήνη Αναστασίου 

Φλάουτο-Τρομπόνι : Σταμάτης Πακάκης

Φιλική συμμετοχή : Αρετούσα Πασβάντη

Φωνή Καρδιάς : Αγγελική Παρδαλίδου

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Πασβάντης

Πρωτότυπη Μουσική - Μουσική Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασίου

Σκηνικά: Δημήτρης Σαρλάνης

Βοηθός Κινησιολογίας: Γιάννα Αλαμάνου

Κουστούμια : Αφροδίτη Δήμα , Δάφνη Αηδόνη 

Στίχοι τραγουδιών : Αντώνης Πασβάντης

Φωτογραφίες: Γιάννης Καλυβάς , Γιάννης Κωβαίος

Video – Trailer: Smoke and Mirrors 

Αφίσα : Καλλιόπη Βούτζαλη

Ηχογράφηση-Μίξη: Studio Ανaδυcις με τη βοήθεια του Αλέξανδρου και του Γιώργου Παντελιά

Οργάνωση: Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Παραγωγή:  I.D. arts www.idarts.gr 

Τιμή: 12 ευρώ γενική είσοδος , Παιδικό 10 ευρώ

Α.Μ.Ε.Α/κάρτες ανεργίας/ομαδικό: 8 ευρώ

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Valentine's: ευκαιρία για γιορτή!

Γειά σας γειά σας! Άμα παιδί μου το έχεις το party animal και το ψώνιο της διοργάνωσης μέσα σου, κάθε μέρα είναι ευκαιρία για γιορτή. Οπότε καταλαβαίνετε ότι ολόκληρος Βαλεντίνος, δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητος στο Πολυαννόσπιτο. Για την ακρίβεια το story έχει ως εξής: Πρωτοχρονιά, βρεθήκαμε οι δυό μας με τον καλό μου για γάμο φίλων αγαπημένων στη Λάρισα και θυμήθηκα τι ωραία που περνάμε μόνο οι δυό μας και πώς είναι να τρως και να πίνεις το ποτό σου χωρίς να κυνηγάς πιτσιρίκια. Ο καθένας μόνος του βγαίνουμε, αλλά οι δυό μας παρέα είχε καιρό να μας τύχει οπότε... μου μπήκε η ιδέα! Θα κάναμε Valentine's dinner και μάλιστα με κουνιαδάκια και κουμπαράκια της ιδίας φάσης ώστε και τα 4 ζευγάρια να θυμόμαστε την Π.Π. (προ παιδιών) εποχή. Καθώς καταλαβαίνετε έπρεπε να κλειστούν οι γιαγιάδες εγκαίρως, έκανα προφορικά τις σχετικές ανακοινώσεις και φυσικά 1 μήνα πριν έστειλα και την πρόσκληση

Είχα αρχίσει να σκέφτομαι μενού, εκτυπώσιμα, διακόσμηση κλπ. και τότε τσουπ! στην ομάδα μας στο πάτσγουορκ έπεσε η ιδέα να κάνουμε κάτι με θέμα βαλεντινιάτικο! Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία να μπω στο team που θα έφτιαχνε κάτι κι έτσι να'σου το ράνερ έτοιμο ένα μήνα πριν. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε και όλες τις πολύ ωραίες δημιουργίες της ομάδας εδώ στο υπέροχο βιντεάκι που έφτιαξε με πολλή αγάπη η Κατερινούλα μας. Να σας πω δε σε αυτό το σημείο, ότι αυτός ο πυρετός που με έπιασε ένα μήνα πριν και το τέλειωσα ήταν σωτήριος καθώς τελικά μια μέρα πριν, την ίδια μέρα του δείπνου ως τις 16:00 αλλά και τις δύο επόμενες ημέρες δούλευα εκτάκτως κι έτσι τελικά όλα τα υπόλοιπα έγιναν σε 3 ώρες (χωρίς καμία υπερβολή). Άρα σε αυτή την ανάρτηση σας έχω και πανεύκολο αλλά εντυπωσιακό δείπνο για 8 σε 3 ωρίτσες! Ας τα πάρουμε ανά κατηγορία λοιπόν.

Διακόσμηση - Δωράκια καλεσμένων: Το βασικό κομμάτι της διακόσμησης ήταν το ράνερ που έφτιαξα με τα χεράκια και τη ραπτομηχανούλα μου. Είχα σκεφτεί δε με ασορτί υφάσματα να φτιάξω και 8 σουβέρ, τα οποία θα ήταν και το δώρο του κάθε καλεσμένου. Έλα μου όμως που δεν τα έκανα ένα μήνα πριν και μετά προέκυψε η δουλειά και ξεχάστηκαν. Οπότε προς στιγμήν πάγωσε η ιδέα του δώρου. Μετά η αγαπημένη Σοφία έγραψε αυτό το καταπληκτικό post κι έτσι αποφάσισα να τυπώσω τις funny valentine cards και να δώσω 2 σε κάθε ζευγάρι ώστε την επόμενη (μιας και το δείπνο ήταν παραμονή του Αγίου) ακόμη κι αν δεν είχαν φροντίσει για δωράκι να έχουν κάτι να ανταλλάξουν! Επιπλέον όταν πήγα στο ανθοπωλείο να πάρω λίγα λουλούδια για το τραπέζι μου ήρθε η ιδέα: πήρα 3 γλαστράκια κυκλάμινα στα χρώματα του ράνερ και φεύγοντας έδωσα ένα σε κάθε ζευγάρι. Οπότε: και διακόσμηση και δωράκι 2 σε 1. Έβγαλα και το καλό σερβίτσιο, προικούλα του καλού μου και.... τατάν!

Μενού: Στο γάμο που σας έλεγα στην αρχή, είχαμε φάει μια καταπληκτική μακαρονάδα με γαρίδες και μπισκ αστακού. Όταν ρώτησα το Β. τι να φτιάξω μου είπε μια τέτοια μακαρονάδα ή μια περίπου τέτοια μακαρονάδα. Αφού λοιπόν προσάρμοσα το μενού στο budget μας, έφτιαξα τα εξής πολύ γρήγορα (συγκεκριμένα μεταξύ 18:00 και 20:30 το απόγευμα):

Γαριδομακαρονάδα με μπισκ γαρίδας από τις Συνταγές της Παρέας 

Μύδια αχνιστά από τις Συνταγές της Παρέας 

Ψητό Σολωμό με μέλι και μουστάρδα του Δημήτρη Σκαρμούτσου

Ανάμεικτη σαλάτα δική μου. Στη σαλάτα δε, έκανα και μια τσαχπινιά: έκοψα τα αγγούρια και τα ραπανάκια με κουπ πατ καρδούλα (να' ναι καλά το pinterest) κι έτσι βάλαμε λίγες καρδούλες ακόμη στη βραδιά μας! Για το γλυκό, παρήγγειλα στη Ν. να φτιάξει το θεϊκό cheesecake της και για το κρασί μας εμπιστεύτηκα τον κουμπάρο Α. που με δικαίωσε με τις επιλογές του!!!

Διασκέδαση: Χαζεύοντας στο pinterest και σε διάφορα ξένα blogs όταν οργανωνόμουν είχα βρει απίστευτες Αμερικανιές που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Παρόλα αυτά αποφάσισα να το "εξελληνίσω" λίγο το πρόγραμμα κι έτσι ζήτησα σε όλους να φέρουν το άλμπουμ του γάμου τους για να τα δούμε και να θυμηθούμε ιστορίες, ξήλωσα μια παλιά κορνίζα για να την κάνουμε photobooth (επίτηδες σχετικά μικρή για να στριμωχτούμε να χωρέσουμε) και για μετά το γλυκό είχα σχεδιάσει (μετά από πολύ debate με το Β. μιας κι εγώ ήθελα το Notebook ή το PS I love you) προβολή του Love Actually! Τα δύο πρώτα πλάνα μου πήγαν εξαιρετικά!!! Κάτι το κρασί, κάτι τα άλμπουμ, κάτι λόγω της ημέρας, πιάσαμε μια φοβερή κουβέντα για το πώς γνωρίστηκε το κάθε ζευγάρι κλπ κλπ. που να σας τα λέω!!! Μαγικά!!!! Όπως επίσης πολύ το διασκεδάσαμε και με το photo booth μας. Όσο για το τρίτο μέρος της διασκέδασης, την προβολή της ταινίας δηλαδή, αναβλήθηκε μιας που το ένα έφερε το άλλο και βρεθήκαμε 12 η ώρα στο ΚΥΤΤΑΡΟ για live Μπίγαλη - Πωλίνα - Χαριτοδιπλωμένου κλείνοντας έτσι τη βραδιά μας χορεύοντας και γελώντας αγκαλιασμένοι! Mission Valentine accomplished!

Και να σας πω ένα μυστικό; Το ξέρω ότι δεν ήταν ανάγκη να είναι του Αγίου Βαλεντίνου για να βρεθούμε και για να ετοιμάσω μια όμορφη βραδιά για εμάς και τους φίλους μας. Παρόλα αυτά, το ότι ήταν του Βαλεντίνου, αποτέλεσε μια ωραία αφορμή, ένα επιχείρημα παραπάνω για όλο αυτό! Παρόλα αυτά, μπορεί και θα ξαναγίνει και χωρίς το Βαλεντίνο. Οκ, ίσως χωρίς τα αγγούρια- καρδούλες και το photobooth αλλά και πάλι, πού ξέρεις;;;; Το θέμα είναι να βρίσκουμε (όλοι μας) αφορμές για να βρισκόμαστε με φίλους, για να θυμόμαστε ωραίες στιγμές αλλά και να δημιουργούμε και καινούριες! 

...and what have you done?

Πώς το λέει το τραγουδάκι; ..and so this is Christmas, and what have you done? Είναι λοιπόν αυτό το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς που κοιτάμε όλοι τη χρονιά που πέρασε, αναλογιζόμαστε τους στόχους, ευχές, ελπίδες -όπως θέλει ο καθένας- που είχαμε και κάνουμε το μικρό προσωπικό μας απολογισμό. Πέρσι δε, έχοντας επιστρέψει στη δουλειά 5 μέρες πριν τα Χριστούγεννα με αρκετό άγχος για τη χρονιά που σε λίγο θα ξεκίναγε, ήμουν σούπερ οργανωμένη με τις -γνωστές πια- λίστες μου και με τους στόχους μου χωρισμένους σε: Προσωπικούς στόχους, Τop 5 στόχους για τη χρονιά και Γενικούς στόχους. Ας δούμε μαζί λοιπόν τους Top 5 στόχους που είχα για τη χρονιά: 

Η εικόνα που είχα επιλέξει για την εκτυπωμένη λίστα μου

1 Δε θα ασχολούμαι με τη δουλειά αφού φύγω από το γραφείο - No mails!!!

Οκ, όλοι ξέρουμε πόσο καλά πήγε αυτό! Μέχρι Μάρτη οκ, μετά που ξεκίνησε η περίοδος της φουλ δουλειάς, τον χαιρετήσαμε αυτό το στόχο μέχρι που το καλοκαίρι χαιρετήσαμε και τη δουλειά αφού οι προτεραιότητες αυτή τη χρονική στιγμή είναι άλλες. 

2 Θα βρίσκω κάθε μέρα λίγο χρόνο μόνο για μένα.

Σε αυτό θα πω mission accomplished κατά 75% καθώς ναι μεν σε γενικές γραμμές καλά το πήγα, αλλά σηκώνει ακόμη βελτίωση η κατάσταση!

3 Θα διαβάζω 2 βιβλία κάθε μήνα #readathon2015. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι το readathon δείτε εδώ, τρέχει και φέτος!

Εμένα που με βλέπετε (διαβάζετε τέλος πάντων) παλιά, δε μου ξεκόλλαγες τα βιβλία από το χέρι ούτε με εγχείρηση. Είμαι ο άνθρωπος που διάβαζε 600 σελίδες σε μια μέρα, τη δε χρονιά των Πανελληνίων το καλοκαίρι, στις 18 μέρες της κατασκήνωσης διάβασα 40 βιβλία για να ισοφαρίσω για τη χρονιά. Ε, λίγο τα παιδιά, λίγο η δουλειά, λίγο που είμαι και τηλεορασάκιας, internetάκιας κλπ. αυτό το είχα χάσει και μου έλειπε πολύ. Με την ευκαιρία του #readathon15, φέτος είμαι στα 18/24 βιβλία της πρόκλησης. Δε θα την ολοκληρώσω αλλά έβαλα γερές βάσεις και πάω για τα 26 για το #readathon16

4 Θα προσπαθήσω να βλέπω μια παράσταση / συναυλία κάθε μήνα

Αυτό το στόχο θα τον θεωρήσω 100% εκπληρωμένο αν και δεν μέτρησα πραγματικά τις παραστάσεις και συναυλίες. Έκανα όμως πολλά άρα θεωρώ ότι τον κατέκτησα και θα τον περάσω στα κιτάπια μου στις "καλές συνήθειες" της επόμενης χρονιάς που σκοπεύω να συνεχίσω! 

5 Θα βγαίνουμε με το Βασίλη πιο συχνά οι δυό μας

Εντάξει λόγω του νεαρού της ηλικίας του μικρού μας τη χρονιά που πέρασε και αυτός ο στόχος μεταφέρεται στο 2016 αλλά... έχοντας ήδη κερδίσει πολύ έδαφος

Ας πούμε λοιπόν ότι στο Top 5 μου πήρα 3/5 - καθόλου άσχημα! Σε συνδυασμό με τους προσωπικούς αλλά και τους γενικούς μου στόχους που κι εκεί είχα μια επιτυχία 7/11 θα καταλήξω με ασφάλεια πιστεύω στο συμπέρασμα ότι αν και με ζόρισε στα σημεία, το 2015 σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο ήταν μια αρκετά καλή χρονιά! Έβαλε βάσεις για τη χρονιά που έρχεται, που ως γνήσια Πολυάννα θέλω να πιστεύω ότι θα είναι σούπερ! Είμαι σχεδόν έτοιμη να φτιάξω τις καινούριες μου λίστες χρησιμοποιώντας ό,τι δεν κατάφερα την προηγούμενη χρονιά αλλά και νέους, φιλόδοξους στόχους μικρούς και μεγάλους!!!!

Φέτος μάλιστα, έχοντας ήδη μια χρονιά δουλέψει το σύστημα Family Binder , είμαι ήδη ετοιμοπόλεμη με το ντοσιέ μου, τις κόλλες τα ψαλίδια μου και όλα τα εκτυπώσιμα που κατά καιρούς συγκεντρώνω ώστε να φτιάξω ένα σούπερ ντούπερ binder για φέτος. Άλλωστε έχει προσφερθεί και η Λένα να βοηθήσει που πολύ διασκέδασε τη χρήση του πέρσυ.

Α, και πριν κλείσω να σας πω να ρίξετε μια ματιά σε αυτό εδώ το περσινό ποστ της Αθηνάς  και συγκεκριμένα στο κομμάτι που αναφέρεται στην πρόκληση των 52 εβδομάδων. Εμείς το δοκιμάσαμε τη χρονιά που πέρασε και αν και δεν καταφέραμε να το κρατήσουμε μέχρι το τέλος και να έχουμε τώρα το ποσό συγκεντρωμένο, καταφέραμε να έχουμε στην άκρη για κάποιους μήνες που χρειάστηκε. Φέτος μάλιστα λέμε να το κάνουμε από την ανάποδη (δηλ. από τα μεγάλα ποσά προς τα μικρά) να δούμε πώς θα πάει! 

Εύχομαι σε όλους ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ γεμάτη υγεία, ευτυχία και αγάπη στα σπίτια και τις καρδιές μας!!! 

Το Αττικό Πάρκο αλλιώς: Ακολουθώντας το πρόγραμμα ταϊσματος των ζώων

Για το Αττικό Πάρκο, δε θα σας τα ξαναπώ τα βασικά, τα είπαμε άλλωστε πρόσφατα. Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας, έναν εναλλακτικό τρόπο επίσκεψης όπως την κάναμε χθες με τα πιτσιρίκια αφού λόγω γιορτών σχόλασαν πολύ νωρίς και η μέρα ήταν εξαιρετική για να τη χαραμίσουμε μέσα στο σπίτι! Αφού λοιπόν τα φόρτωσα και τα τρία και το καρότσι, χωρίς υλικά για πικ νικ μαζί μας αλλά με σνακ για μικρές στάσεις ξεκινήσαμε! 

Φτάνω, παρκάρουμε, βγάζω το καρότσι και ουπς! Η πρόκληση της ημέρας με κοίταζε κατάματα. Βλέπετε είχα το μικρό καρότσι μαζί μου μιας και ήταν αυθόρμητη η απόφαση για τη βόλτα και σα να μην έφτανε αυτό, κατά τη διάρκεια της γιορτής του δημοτικού που ο Γιώργης τεντωνόταν και προσπαθούσε να αποδράσει, έκοψε το λουρί που τον δένει στο καρότσι -χωρίς φυσικά εγώ να πάρω χαμπάρι-. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια σκέφτηκα, οπλίστηκα με θάρρος και υπομονή, εξήγησα και στα μεγάλα ότι θα πρέπει να είναι έξτρα συνεργάσιμα και μετά φόβου ξεκινήσαμε! Την ώρα που περιμέναμε να μπούμε και αφού είχα ήδη συμφωνήσει να ξεκινήσουμε με δελφίνια, αφού προλάβαμε, έπεσε το μάτι μου στο πρόγραμμα ταΐσματος των ζώων και τότε μου ήρθε η ιδέα να διαμορφώσουμε τη χθεσινή μας επίσκεψη με βάση αυτό κι όχι με τον κλασσικό γύρο από όλα τα ζώα.

Όσο πηγαίναμε προς τα δελφίνια, μετά την απαραίτητη στάση στις χελώνες και αφού μάζεψα δυό - τρεις φορές το Γιώργη που το έσκαγε από το καρότσι, είπα και στα παιδιά την ιδέα μου και ενθουσιάστηκαν. Η Λένα ορίστηκε αρχηγός της αποστολής με το χάρτη στο χέρι κι ο Προκόπης βοηθός της στη χάραξη πορείας καθώς εκείνοι θα διάλεγαν από ποιό δρόμο θα φτάναμε κάθε φορά στα ζώα που θέλαμε να παρακολουθήσουμε να τρώνε το φαγητό τους! Η αρχή της βόλτας μας στα δελφίνια ήταν όπως πάντα φαντασμαγορική!

Μετά, και καθώς είχαμε λίγο χρόνο πριν αρχίσουν τα ταΐσματα, πήγαμε απαραιτήτως στα λιοντάρια να τα δούμε και να οδηγήσουν το τζιπ, κάναμε μια βολτίτσα στη σαβάνα και συγκρίναμε το ύψος μας με τις νεογέννητης καμηλοπάρδαλης, κάναμε μια σύντομη στάση να φάνε το κουλούρι τους και μετά, πήγαμε μια βόλτα από το εκπαιδευτικό κέντρο για ζωγραφική και να δούμε τα ζωάκια που είχαν εκεί για παρακολούθηση. Ευχαριστούμε πολύ την ευγενική κυρία Τζωρτζίνα που ήταν εκεί και μας βοήθησε αλλά μας έλυσε και τις απορίες μας! Επίσης η Λένα είδε κάτι παιδάκια γυμνασίου που ήταν εκεί ως εθελοντές και βοηθούσαν στο εκπαιδευτικό κέντρο και μόνο που δε ζήτησε να της δώσουν να συμπληρώσει κι εκείνη αίτηση!

Μετά πήγαμε βουρ στους χιμπατζήδες! Με τη Λένα είχαμε ξαναπάει σε τάισμα και μάλιστα σε μια από τις δραστηριότητες του πάρκου που τα παιδιά ετοιμάζουν τα φαγητά σε πακέτα και μετά παρακολουθούν τους γίβωνες να ανοίγουν τα δώρα τους αλλά τώρα και τα τρία μαζί είχαν πολύ πλάκα, σκαρφαλωμένα να παρακολουθούν! Σα μικρά χιμπατζάκια όπως τους είπα χε! χε! χε! Ο δε μικρός, απελευθερωμένος από τα δεσμά του καροτσιού και κύριος στη συμφωνία μας (μετά από δυο τρια μπες βγες και τις σχετικές νουθεσίες, φάνηκε να καταλαβαίνει ότι όσο κινείται το καρότσι θα πρέπει να μένει μέσα και μόλις σταματάμε θα τον κατεβάζω να βλέπει τα ζώα και να ανεβαίνει όπου και τα αδέρφια του), απολάμβανε το θέαμα αλλά και την πρωτόγνωρη ελευθερία του.

Ε, μετά νύσταξε, εννοείται ταυτόχρονα με μια πρώτη κούραση που έπιασε τα άλλα δύο, οπότε χαρίσαμε απλόχερο γέλιο στους περαστικούς που παρακολουθούσαν συγκαταβατικά τις διαπραγματεύσεις ώστε να καταφέρω να τον κοιμίσω. Τελικά, με έσωσαν οι πυγμαίοι ιπποπόταμοι που αποφάσισαν να κάνουν ένα μικρό σόου στη λασπολιμνούλα τους κι έτσι τα βλαστάρια μου έκατσαν και χάζευαν όσο χρόνο χρειάστηκε ο αδερφός τους για να κοιμηθεί! Thank you hippos!!!  

Με το μωρό κοιμισμένο και σκεπασμένο στο καρότσι, τίποτα δε μας εμπόδιζε να συνεχίσουμε να ακολουθούμε το πρόγραμμά μας! Σειρά είχε η επίδειξη πτήσης αρπακτικών πουλιών. Ναι, ήταν τόσο ουάου όσο ακούγεται! Γύπες, αετοί κι ένας γλυκούλης μπούφος πέταξαν πάνω από τα κεφάλια μας. Κι όταν απογειώθηκε το μαραμπού ο ενθουσιασμός μικρών και μεγάλων κορυφώθηκε!!! Τελευταίος μας σταθμός ήταν οι πολυαγαπημένοι λεμούριοι, που όμως τους πετύχαμε στο τέλος του φαγητού κι έτσι χάσαμε το μεγάλο σαματά! Παραδοσιακά όμως, τους τραγουδήσαμε "Γουστάρω να χορεύω! Γουστάρω να χορεύω! Γουστάρεις? Δώσεεεε"

Για το τέλος, αφήσαμε φυσικά ένα πέρασμα από την κουνελοχώρα να χαϊδέψουμε λίγο τα λαγουδάκια και την κλασσική μικρή μας στάση στην παιδική χαρά γιατί "Ε, δεν έχουμε παίξει και καθόλου βρε μαμά!!!" (Σωστά μόνο περπατάμε πέντε ώρες τώρα και μαθαίνουμε ένα σωρό πράγματα) 

Και κάπως έτσι, κάναμε μια εντελώς διαφορετική επίσκεψη στο αγαπημένο μας Πάρκο, μάθαμε πράγματα για τα οποία συζητήσαμε πολύ και στο γυρισμό και στο σπίτι και περάσαμε σούπερ! Αν λοιπόν κι εσείς όπως εμείς είστε από τους τακτικούς θαμώνες στο Αττικό Πάρκο, προτείνω μια από τις επόμενες επισκέψεις σας να την οργανώσετε έτσι. Την επόμενη φορά δε, σκοπεύω να είμαι πιο οργανωμένη μιας και το Αττικό Πάρκο ανακοινώνει και στο site του τις ώρες ταϊσμάτων, οπότε να έχουμε διαβάσει λίγα πράγματα για το κάθε ζώο και να πάμε "διαβασμένοι". Αφήστε που έτσι καλύπτω και τις απογευματινές δραστηριότητες κάποιας μέρας! 

Επίσης, να μοιραστώ εδώ μαζί σας, το ότι αν και κώλωσα στην αρχή μόλις είδα ότι δε μπορούσα να έχω το μικρό δεμένο, χαίρομαι τελικά που δεν τα μάζεψα να φύγουμε. Σίγουρα αν είχα κι άλλον έναν ενήλικα μαζί μου θα ήταν πιο εύκολο, μιας και στις 5,5 ώρες που κάτσαμε υπήρξαν και φορές που ένα φούντωμα το έπαθα, λίγο καπνό από τα αυτιά τον έβγαλα αλλά ο τελικός απολογισμός ήταν πολύ πολύ καλός! Μεγαλώνει κι αυτό το ανθρωπάκι...σνιφ! Μπορεί σε μερικούς να φαίνεται βουνό που τα φορτώνω τρία και τρέχω, μπορεί κάποιοι να με θεωρούν λίγο λοξή, αλλά όσο υπέροχα περνάμε όταν είμαστε όλοι μαζί άλλο τόσο με γεμίζουν κάτι τέτοιες μέρες που οι τέσσερις μας βολτάρουμε ανέμελοι κι όταν το βράδυ τα ρωτάω ποια ήταν η αγαπημένη τους στιγμή της ημέρας, επειδή δε μπορούν να διαλέξουν μου λένε: "Όλη η μέρα μαμά όλη!!! Και εκεί που πήγαμε μόνοι μας και μετά που τα λέγαμε στο μπαμπά και γελάγαμε! "

Υ.Γ. Εντάξει μεταξύ μας είμαστε θα σας το πω: και που γυρίσαμε και τα δύο από τα τρία κοιμήθηκαν ξερά δυό ώρες και ήπια καφέ και μαγείρεψα ήσυχα κι αυτό πολύ το εκτίμησα :) :) :) 

   

Νάνι νάνι.. το παιδάκι μου θα κάνει????

Το τελετουργικό του ύπνου στο Πολυαννόσπιτο, εδώ και 6 χρόνια έχει περάσει από σαράντα κύματα. Αν με ρωτούσατε να σας πω ένα πράγμα στο οποίο ως μαμά δε νιώθω ότι έχω τον απόλυτο έλεγχο είναι αυτό: η ρουτίνα του βραδινού ύπνου. Και δε μιλάω για τώρα που τα παιδιά είναι τρία, μιλάω από την αρχή τότε που στη ζωή μας υπήρχε μόνο η Λένα. Με το που κάπως φτιάξαμε μια ρουτίνα, τσουπ! να σου ο Προκόπης και μετά μόλις φτιάχναμε μια ρουτίνα και με τα δύο, τσουπ! να σου ο Γιώργης οπότε... καταλαβαίνετε. Να πω εδώ επίσης, ότι είμαστε ως οικογένεια υπέρ του attachment parenting και της συγκοίμισης οπότε αυτό που σας περιγράφω καταλαβαίνετε ότι είναι το πέφτουμε στο κρεβάτι 2 και δεν ξέρουμε αν θα ξυπνήσουμε 3, 4 ή ... 5! Ευτυχώς προνοήσαμε από πολύ νωρίς και το στρώμα μας είναι 180Χ200. Παρόλα αυτά τον τελευταίο καιρό είμαστε σε καλό δρόμο και μετά από πολύ καιρό έχουμε άπλα στο κρεβάτι. Δεν ήταν όμως η πολυκοσμία στο κρεβάτι το πρόβλημά.

Το βασικό πρόβλημα -κυρίως όσο δούλευα γιατί τώρα ομολογώ είναι λίγο πιο απλά τα πράγματα - ήταν/είναι το να ξεκινάω να κοιμίζω παιδιά στις 9 και να τελειώνω στις 11. Κι αυτό γιατί: α) μετά από δύο ώρες όσο να πεις μια χαλάρωση με έπιανε κι εμένα και κατέληγα να κοιμάμαι αμέσως άρα προσωπικός χρόνος μηδέν και β) όσο ωραία και γλυκά και να είναι, μετά από δύο ώρες τα νεύρα μου χορεύανε κλακέτες. 

Εδώ και ένα μήνα λοιπόν, που ελπίζω ότι επιτέλους αποκτήσαμε μια ρουτίνα ύπνου και για τους τρεις και η όλη διαδικασία μας παίρνει από 15 μέχρι 30 λεπτά έχω ξαναθυμηθεί πόσο πολύ όμορφη είναι η διαδικασία του καληνυχτίσματος, της ψιλοκουβέντας πριν τον ύπνο κλπ. Μετά τις καθιερωμένες ερωτήσεις για το τι μας άρεσε περισσότερο και τι λιγότερο στη μέρα που φεύγει και τη σύντομη αναφορά στο πρόγραμμα της επόμενης ημέρας, έχουμε μουσικό πρόγραμμα. Δηλαδή, η μαμά βγάζει το απωθημένο της που ποτέ δεν κυνήγησε την επιθυμία της να τραγουδήσει έστω ερασιτεχνικά και τα παιδιά κάνουν παραγγελιές τα αγαπημένα τους τραγούδια. Μετά και όταν τα παιδιά έχουν αρχίσει να κοιμούνται, η μαμά ξεφεύγει λίγο και κάνει πρόγραμμα μόνη της. Έτσι το κοίμισμα των πιτσιρικιών λειτουργεί και ως ψυχοθεραπεία. 

Μέχρι τώρα αυτό συνέβαινε με τα 2 μεγάλα, ενώ το μωρό, μόλις έπαιρνε ο ύπνος τον Προκόπη, μου έκανε σουτ! για να θηλάσει με την ησυχία του και να κοιμηθεί. Την προηγούμενη εβδομάδα το βράδυ όμως, μόλις κοιμήθηκε ο Προκόπης και σταμάτησα το τραγούδι, σήκωσε το κεφαλάκι του και μου είπε "λαλά?!?!" οπότε και άρχισα να του τραγουδάω....

Όλα ξεκίνησαν με τη Λένα, μια σταλίτσα να μου κρατάει το μάγουλο και να μου λέει "γλυκούλα μου" όταν της τραγουδούσα το Χριστινάκι - όπως έκανε και η δικιά μου μαμά - και μετά να μου ζητάει "Ζήλεια μου" και "..με κάρβουνα μην παίζεις".  (ε, μη μου πείτε ότι περιμένατε διαφορετικά νανουρίσματα, για μένα μιλάμε). Και μετά, όταν άρχιζε να βυθίζεται τη σκυτάλη έπαιρνε η Πιρόγα, και φυσικά το Φωτιά μου που είναι το τραγούδι της από την πρώτη φορά που την κοίμισα στο μαιευτήριο. Συνεχίστηκε με τον Προκόπη να μου δίνει παραγγελιές για την "Αγαπία Καρδούλα" κι εμένα να σπάω το κεφάλι μου μέχρι να καταλάβω τι εννοεί, να μη θέλει να του τραγουδάω τα παιδιά που ζωγραφίζουν στον τοίχο και να ζητάει επίμονα κάθε με κάθε βράδυ την Αργυρώ, μετά τη Τζαμάικα και μετά το Χριστινάκι και πριν καλά καλά τελειώσω να έχει κοιμηθεί... Και τώρα, στο Γιώργη που προς το παρόν λέει μόνο "λαλά" και ακούει ότι κι αν του τραγουδήσω. Δεν ξέρω ακόμη τι παραγγελιές θα κάνει σε λίγο καιρό, ξέρω όμως ότι δε θα χάσω άλλο βράδυ με γκρίνιες και φωνές. Μόνο τραγούδια.... σαν την Αργυρώ που σιγοτραγουδάει ο Προκόπης μαζί μου πριν τον πάρει ο ύπνος :) 

Να καταθέσω βέβαια εδώ -ελπίζοντας μεγαλώνοντας η κόρη μου να το διαβάσει- ότι πλέον η Λένα θέλει να την κοιμίζει ο μπαμπάς της "Γιατί ευτυχώς εσένα πια μαμά σε βλέπω όλη μέρα ενώ ο μπαμπάκας γυρίζει αργά..." κι έτσι δεν της τραγουδάω τόσο και μου λείπει. Πότε μεγάλωσε ήδη και δεν της κάνουν τα τραγούδια μου.... Τέλος πάντων γι' αλλού την ξεκίνησα την ανάρτηση, αλλού την πήγα. Το θέμα είναι ότι μετά από ένα μήνα, έχω πειστεί πλέον -για ακόμη μια φορά- ότι όλα ξεκινάνε από μας. Άπαξ και τους είπαμε ότι πλέον το πρόγραμμα το βράδυ είναι αυτό και κάθε βράδυ θα γίνεται έτσι.. μαγικά όλα μπήκαν στη θέση τους. Εννοείται ότι ακόμη έχουμε νυχτερινές επισκέψεις και καθόλου δε μας ενοχλεί αλλά... τα βράδια μας κλείνουν μελωδικά και ήρεμα.  Σταμάτησα να είμαι η ημίτρελλη μάνα που προσπαθεί φωνάζοντας να πείσει παιδιά να κοιμηθούν (seriously τώρα τι σκεφτόμουν αλήθεια?!?!?!?) Κερασάκι στην τούρτα? Έχουμε πια χαλαρά ένα δίωρο - τρίωρο δικό μας. Και ειλικρινά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή που κάππου διάβασα στο internet και δε θυμάμαι που για να σας το βάλω αυτούσιο: Αν θες να ηρεμήσεις από μια άθλια μέρα, τραγούδα στο παιδί σου (ή διάβασέ του ή ό,τι σας χαλαρώνει) μέχρι να κοιμηθεί   

Αχ αυτή η γκρίνια! (που τελικά είναι βαρεμάρα)

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες: Γυρνάς με μια σχετική κούραση από τη δουλειά και με αρκετό άγχος γιατί τρέχουν διάφορα που πρέπει να προλάβεις. Έχεις να μαγειρέψεις, να τακτοποιήσεις (τα βασικά μη φανταστείτε τίποτα γενικές - οριακά όσα βλέπει η πεθερά). Τα τέκνα όμως λες κι έχουν φορτίσει όλη μέρα και με δεδομένο ότι όλα διεκδικούν ένα κομμάτι σου, επιδίδονται σε μπαράζ γκρίνιας και καυγάδων ενίοτε. 

Εκδοχή Ι: (και δυστυχώς επικρατέστερη στο σπίτι μας μέχρι πρότινος) 

Ανακοινώνεις ότι πρέπει πρώτα να γίνουν κάποιες δουλειές και το μαγείρεμα και μετά να παίξετε όλοι μαζί. Μέχρι εκείνη την ώρα τα δύο μεγάλα μπορούν να απασχοληθούν μεταξύ τους και επιπλέον να κρατήσουν και το Γιώργη απασχολημένο μπας και τελειώνεις. Μα πας καλά; Σε ποιόν πλανήτη αλήθεια περιμένεις να συμβεί κάτι τέτοιο; Εννοείται ότι δε συμφωνούν με την πρόταση και το δηλώνουν με κάθε μέσο που μπορούν: Ακροβατικά, καυγάδες, τσιρίδες, επίθεση στο μωρό, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!!!

Αποτέλεσμα: Νεύρα Πολυάννας τσατάλια, παιδιά με απίστευτη υπερένταση και ενέργεια που δεν έχει εκτονωθεί και πέρα από το φαγητό που το καταφέρνεις κουτσά στραβά, ένα σπίτι χειρότερο και από πριν αποπειραθείς να το μαζέψεις. Επιπλέον καταλήγεις να τους φωνάζεις, να τα απειλείς, να βάζεις και να βγάζεις τιμωρίες μπας και κάποια πιάσει και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. 

Bonus: Σε ανύποπτο χρόνο εκρήξεις θυμού της Λένας και καυγάδες με στόχο φυσικά τη μαμά που ξαφνικά δεν έχει τον ίδιο χρόνο με πριν για παιχνίδι.

Εκδοχή II:(στην οποία κατέληξα παρατηρώντας τη Λένα και συζητώντας μαζί της και την οποία εφαρμόζουμε το τελευταίο δεκαπενθήμερο)

Γυρνάμε από το σχολείο της με τον μικρό και της ανακοινώνω:

- Λένα μέχρι να έρθει ο Προκόπης δε θα κάνουμε καμία δουλειά, μόνο παιχνίδι, ό,τι παιχνίδι θες εσύ. 

- Ναιαιαιαιαιαιι επιτέλους Η μαμά όλη δική μου. Όχι μαγείρεμα! Όχι δουλειές! Θα κάνεις ένα διάλειμμα!!! 

Αφού λοιπόν βλέπω ότι η μέθοδος πιάνει κι αφού μία ώρα μέχρι να έρθει ο Προκόπης έχουμε λυσσάξει στο παιχνίδι, βάζω στα μουλωχτά το φαγητό την ώρα που τρώνε απογευματινό και τα προτρέπω να πάμε να παίξουμε στα δωμάτιά τους. Ε λοιπόν, ήταν η πρώτη μέρα εδώ και καιρό που δεν είχαμε γκρίνιες, δεν είχαμε εντάσεις και το καλύτερο..... έκανα τις περισσότερες δουλειές από ποτέ! Εντάξει δεν είναι και το πιο εύκολο να παίζεις bowling και παράλληλα να διπλώνεις και ρούχα όσο περιμένεις να έρθει η σειρά σου στο γύρο αλλά... είναι σίγουρα αποτελεσματικό! Και προσοχή, δεν εννοώ ότι μέχρι να έρθει η σειρά μου έκανα δουλειές χωρίς να τους δίνω σημασία αλλά, έβαλα τις δουλειές μέσα στο παιχνίδι και όλοι μας περιμένοντας τη σειρά μας βάζαμε κι ένα ρούχο στη θέση του.

Εξελίσσοντας λοιπόν τα απογεύματα την εκδοχή ΙΙ και καθώς σήμερα ήθελαν να μου μάθουν κουτσό παίξαμε τα εξής καταπληκτικά παιχνίδια:

- Διαγωνισμό ποιός θα βάλει τα περισσότερα παιχνίδια στο καλάθι για να ανοίξει ο χώρος.

- Ποιος θα τρέξει και θα κρυφτεί για να μην τον ρουφήξει η ηλεκτρική σκούπα, γιατί πώς θα παίξουμε σε βρώμικο πάτωμα; (αυτό ενθουσίασε και το Γιώργη που κυνηγούσε τη σκούπα που κυνηγούσε τα μεγάλα)

- Ποιός θα βάλει πιο πολλά μαχαιροπίρουνα στη θέση τους από το πλυντήριο; 

Η συνέχεια μας ενθουσίασε όλους και μερικούς ακόμη περισσότερο:

Αυτό που ουσιαστικά θέλω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, πέρα από την καθημερινή μας παιδική χαρά (πιστή στο πνεύμα των τελευταίων ποστ βεβαίως βεβαίως), δεν είναι καμιά πρωτοτυπία, είναι όμως μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Εννιά στις δέκα φορές που τα παιδιά έχουν επαναλαμβανόμενη γκρίνια, νεύρα, κλπ. κλπ. την αιτία πρέπει να την αναζητήσουμε στη δική μας συμπεριφορά και στάση. Και ναι, δεν είναι πάντα εύκολο να τα κάνουμε όλα παιχνίδι, ούτε όλες τις μέρες έχουμε την υπομονή και το κέφι. Σήμερα ας πούμε δύο γύρους στο κουτσό τους έπαιξα προσπαθώντας να συνεννοηθώ με την κουμπάρα μου στο τηλέφωνο, το μισό φαγητό το έφτιαξα με τον Προκόπη στην πλάτη, το άλλο μισό τραγουδώντας το Θούριο και τα Δέκα παλληκάρια, στο πίσω μέρος του μυαλού μου συνέχεια είχα όσα πρέπει αύριο να προλάβω να κάνω στο γραφείο αλλά..... είχαμε ένα απόγευμα χωρίς καυγάδες, χωρίς φωνές, χωρίς τιμωρίες και χωρίς γκρίνιες. Επίσης ξεκαμώθηκαν και με συνοπτικές διαδικασίες κοιμήθηκαν στην ώρα τους κι εγώ εξοικονόμησα 2 ωρίτσες δικές μου πριν τον ύπνο :) Win - Win σας λέω το σύστημα και δοκιμασμένο!

Καληνύχτα από το Πολυαννόσπιτο!