Η Πολυάννα σε νέες περιπέτειες - MarMaLena: turning the page

Με το παρακάτω ποστ, που δημοσιεύτηκε σήμερα στο blog του νέου eshop μου MarMaLena, μαζί με το μήνα, γύρισε και μια σελίδα για μένα και φυσικά δε γινόταν να μην το μοιραστώ κι εδώ! Από μικρή που με θυμάμαι να "βοηθάω στο μαγαζί του μπαμπά μου, με οραματιζόμουν μεγάλη να κρατάω το μαγαζί μαζί του, όπως έκανε κι εκείνος άλλωστε με τον παππού μου. Όλο μου το έξτρα εφηβικό χαρτζιλίκι αλλά και κάτι "σπασμένα" του ΟΤΕ όταν ο καλός μου ήταν στο Portsmouth, προέρχονταν από τη δουλειά μου εκεί. Όταν λόγω κρίσης το μαγαζί μας έκλεισε, στεναχωρήθηκα πολύ θεωρώντας ότι έκλεινε ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου πριν καν το ανοίξω καλά καλά για μένα. Μετά ξεκίνησα να δουλεύω σε ένα τομέα που λάτρεψα, παντρεύτηκα, ήρθαν τα παιδιά και η ιδέα του δικού μου μαγαζιού μπήκε στο ράφι.

Κοίτα τώρα όμως να δεις τι γίνεται! Πριν δυο χρόνια ανακάλυψα και αγάπησα το πάτσγουορκ και τον πολύχρωμο κόσμο του. Όταν έκλεισε το πολυαγαπημένο ftiaxto eshop και συζητώντας με φίλες που μοιραζόμαστε τα ίδια hobby διαπίστωσα ότι όλες είχαμε την απορία πού θα βρίσκαμε online όλη τη γκάμα υλικών και εργαλείων για το αγαπημένο μας hobby. Σιγά σιγά, η ιδέα είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στο μυαλό μου. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε φυσικά όταν αφού σταμάτησα τη δουλειά κι έφερα το σπίτι μου σε ένα λογαριασμό και την οικογένειά μου σε μια ισορροπία, κάτι έλειπε! Μια δουλειά δική μου, που να έχει σχέση με κάτι δημιουργικό που αγαπώ πολύ, που να μπορώ να ρυθμίζω το χρόνο και κυρίως το χώρο μου. Βλέπετε εδώ στη MarMaLena έχω και executive assistant τα πρωινά: 

Έχω ονειρευτεί ότι η MarMaLena μου εκτός από μαγαζί, θα είναι κι ένα site, blog όπως θέλετε πείτε το, που θα βοηθήσει περισσότερο κόσμο να γνωρίσει και να μαγευτεί από το πάτσγουορκ, πού θα δείχνει και θα προωθεί νέες τεχνικές και εργαλεία, που θα σταθεί δίπλα στον Ελληνικό Σύλλογο Πάτσγουορκ και θα τον βοηθήσει να γίνει ευρύτερα γνωστός, που θα κάνει τη ζωή των απανταχού quilters ευκολότερη. Αρχίζω σιγά σιγά με σκέτα προϊόντα αλλά το νου σας γιατί έρχονται πολλά ωραία και πρωτότυπα! Και για όσους νομίζετε (γιατί στην πραγματικότητα όλοι μπορούν) ότι δεν τα καταφέρνετε, σύντομα θα έχω και μια συλλογή με έτοιμες δημιουργίες που θα μπορείτε να παραγγείλετε, γιατί όπως και να το κάνουμε once a crafter always a crafter και είναι χαρά μου να φτιάχνω πράγματα!!! Fingers crossed και βουτιά με το κεφάλι:

Και ξαφνικά.....Marmalena!

Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, δεν το λες και ξαφνικά. Έχοντας μεγαλώσει σε μαγαζί και κουβαλώντας το μικρόβιο της πώλησης και της επαφής με τον πελάτη από "κούνια" που λέμε, μάλλον η 

MarMaLena μου είναι φυσική κατάληξη. Καλωσορίσατε λοιπόν! Μπορείτε να δείτε λίγο περισσότερα πράγματα για μένα εδώ. 

Και τι θα κάνεις τώρα εδώ εσύ αναρωτιέστε ε? Ιδού λοιπόν, το mission statement του μικρού μου μαγαζιού για να ξέρετε κι εσείς, να φρεσκάρω και τη θητεία μου στις οικονομικές σπουδές εγώ: 

Σκοπός της ύπαρξης αυτού του μαγαζιού είναι να σας εφοδιάζει όπου κι αν βρίσκεστε άμεσα και οικονομικά με τα βασικά εργαλεία και βοηθητικά υλικά για τις δημιουργίες σας αλλά και επιπλέον να σας ενημερώνουμε για κάθε είδους gadget και τάση στο patchwork & το quilting. 

Πέρα από την πώληση όμως, μιας και η ίδια αγαπώ το patchwork, μέσα από το blog του μαγαζιού θα σας δίνω ιδέες για νέες δημιουργίες, θα σας συστήνω νέα υλικά και θα σας προτείνω εφαρμογές τους στο patchwork. Βλέπετε εκτός από πελάτες, φιλοδοξώ σιγά σιγά να γίνουμε και μια παρέα, όσοι δεν είμαστε ήδη, μιας και εμείς οι Παπλωματούδες έχουμε κάνει μια πολύ ωραία παρέα που συνεχώς μεγαλώνει και που χωράει πολλούς ακόμη)

Καθώς είμαι στην αρχή, κάθε σχόλιό σας για τη δομή ή τις πληροφορίες που υπάρχουν στο eshop είναι ευπρόσδεκτο και θα με βοηθήσει πολύ! Μπορείτε να περιηγηθείτε στα προϊόντα μας πατώντας εδώ

Καλή μου αρχή και καλά σας ψώνια!

Μαριαλένα

...and what have you done?

Πώς το λέει το τραγουδάκι; ..and so this is Christmas, and what have you done? Είναι λοιπόν αυτό το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς που κοιτάμε όλοι τη χρονιά που πέρασε, αναλογιζόμαστε τους στόχους, ευχές, ελπίδες -όπως θέλει ο καθένας- που είχαμε και κάνουμε το μικρό προσωπικό μας απολογισμό. Πέρσι δε, έχοντας επιστρέψει στη δουλειά 5 μέρες πριν τα Χριστούγεννα με αρκετό άγχος για τη χρονιά που σε λίγο θα ξεκίναγε, ήμουν σούπερ οργανωμένη με τις -γνωστές πια- λίστες μου και με τους στόχους μου χωρισμένους σε: Προσωπικούς στόχους, Τop 5 στόχους για τη χρονιά και Γενικούς στόχους. Ας δούμε μαζί λοιπόν τους Top 5 στόχους που είχα για τη χρονιά: 

Η εικόνα που είχα επιλέξει για την εκτυπωμένη λίστα μου

1 Δε θα ασχολούμαι με τη δουλειά αφού φύγω από το γραφείο - No mails!!!

Οκ, όλοι ξέρουμε πόσο καλά πήγε αυτό! Μέχρι Μάρτη οκ, μετά που ξεκίνησε η περίοδος της φουλ δουλειάς, τον χαιρετήσαμε αυτό το στόχο μέχρι που το καλοκαίρι χαιρετήσαμε και τη δουλειά αφού οι προτεραιότητες αυτή τη χρονική στιγμή είναι άλλες. 

2 Θα βρίσκω κάθε μέρα λίγο χρόνο μόνο για μένα.

Σε αυτό θα πω mission accomplished κατά 75% καθώς ναι μεν σε γενικές γραμμές καλά το πήγα, αλλά σηκώνει ακόμη βελτίωση η κατάσταση!

3 Θα διαβάζω 2 βιβλία κάθε μήνα #readathon2015. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι το readathon δείτε εδώ, τρέχει και φέτος!

Εμένα που με βλέπετε (διαβάζετε τέλος πάντων) παλιά, δε μου ξεκόλλαγες τα βιβλία από το χέρι ούτε με εγχείρηση. Είμαι ο άνθρωπος που διάβαζε 600 σελίδες σε μια μέρα, τη δε χρονιά των Πανελληνίων το καλοκαίρι, στις 18 μέρες της κατασκήνωσης διάβασα 40 βιβλία για να ισοφαρίσω για τη χρονιά. Ε, λίγο τα παιδιά, λίγο η δουλειά, λίγο που είμαι και τηλεορασάκιας, internetάκιας κλπ. αυτό το είχα χάσει και μου έλειπε πολύ. Με την ευκαιρία του #readathon15, φέτος είμαι στα 18/24 βιβλία της πρόκλησης. Δε θα την ολοκληρώσω αλλά έβαλα γερές βάσεις και πάω για τα 26 για το #readathon16

4 Θα προσπαθήσω να βλέπω μια παράσταση / συναυλία κάθε μήνα

Αυτό το στόχο θα τον θεωρήσω 100% εκπληρωμένο αν και δεν μέτρησα πραγματικά τις παραστάσεις και συναυλίες. Έκανα όμως πολλά άρα θεωρώ ότι τον κατέκτησα και θα τον περάσω στα κιτάπια μου στις "καλές συνήθειες" της επόμενης χρονιάς που σκοπεύω να συνεχίσω! 

5 Θα βγαίνουμε με το Βασίλη πιο συχνά οι δυό μας

Εντάξει λόγω του νεαρού της ηλικίας του μικρού μας τη χρονιά που πέρασε και αυτός ο στόχος μεταφέρεται στο 2016 αλλά... έχοντας ήδη κερδίσει πολύ έδαφος

Ας πούμε λοιπόν ότι στο Top 5 μου πήρα 3/5 - καθόλου άσχημα! Σε συνδυασμό με τους προσωπικούς αλλά και τους γενικούς μου στόχους που κι εκεί είχα μια επιτυχία 7/11 θα καταλήξω με ασφάλεια πιστεύω στο συμπέρασμα ότι αν και με ζόρισε στα σημεία, το 2015 σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο ήταν μια αρκετά καλή χρονιά! Έβαλε βάσεις για τη χρονιά που έρχεται, που ως γνήσια Πολυάννα θέλω να πιστεύω ότι θα είναι σούπερ! Είμαι σχεδόν έτοιμη να φτιάξω τις καινούριες μου λίστες χρησιμοποιώντας ό,τι δεν κατάφερα την προηγούμενη χρονιά αλλά και νέους, φιλόδοξους στόχους μικρούς και μεγάλους!!!!

Φέτος μάλιστα, έχοντας ήδη μια χρονιά δουλέψει το σύστημα Family Binder , είμαι ήδη ετοιμοπόλεμη με το ντοσιέ μου, τις κόλλες τα ψαλίδια μου και όλα τα εκτυπώσιμα που κατά καιρούς συγκεντρώνω ώστε να φτιάξω ένα σούπερ ντούπερ binder για φέτος. Άλλωστε έχει προσφερθεί και η Λένα να βοηθήσει που πολύ διασκέδασε τη χρήση του πέρσυ.

Α, και πριν κλείσω να σας πω να ρίξετε μια ματιά σε αυτό εδώ το περσινό ποστ της Αθηνάς  και συγκεκριμένα στο κομμάτι που αναφέρεται στην πρόκληση των 52 εβδομάδων. Εμείς το δοκιμάσαμε τη χρονιά που πέρασε και αν και δεν καταφέραμε να το κρατήσουμε μέχρι το τέλος και να έχουμε τώρα το ποσό συγκεντρωμένο, καταφέραμε να έχουμε στην άκρη για κάποιους μήνες που χρειάστηκε. Φέτος μάλιστα λέμε να το κάνουμε από την ανάποδη (δηλ. από τα μεγάλα ποσά προς τα μικρά) να δούμε πώς θα πάει! 

Εύχομαι σε όλους ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ γεμάτη υγεία, ευτυχία και αγάπη στα σπίτια και τις καρδιές μας!!! 

Η Πολυάννα κάνει σκόρπιες σκέψεις - 9.6.2015: Ο καφές μου έχει κρυώσει

Παραφράζω το στίχο από το γνωστό και αγαπημένο βεβαίως βεβαίως τραγουδάκι στον τίτλο της σημερινής ανάρτησης για να μοιραστώ μαζί σας μια συνήθεια που έχω αποκτήσει τελευταία και κυρίως κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου γύρω από αυτή - και όχι μόνο-. 

Κάθε πρωί -χαράματα συγκεκριμένα- και πριν ξυπνήσουν τα θηριάκια κι αρχίσει το "πάρτυ" της πρωινής προετοιμασίας, ανοίγω το ράδιο και φτιάχνω καφέ να ανοίξει το μάτι. Ο καφές αυτός όπως πιθανότατα φαντάζεστε, μένει πάντα μισός, μιας και είναι ζήτημα αν τελικά προλαβαίνω να πιω τρεις γουλιές. (Όπως μισά μένουν πολλά πράγματα στη ζωή μου αυτόν τον καιρό μιας και ο χρόνος τρέχει απίστευτα κι εγώ κοιτάω) Παρόλα αυτά, με ευλάβεια τον ετοιμάζω κάθε μέρα και είναι και πρώτος πρώτος στην πρωινή μου checklist (για τα κολλήματά μου με τις λίστες τα έχουμε πει ας μην επαναλαμβανόμαστε).

Ο ίδιος καφές λοιπόν, με περιμένει κρύος πια την ώρα που επιστρέφω το μεσημέρο-απόγευμα με τα δύο από τα τρία πιτσιρίκια. Και κάπως έτσι με κρύο καφέ, ξαναπιάνω το νήμα που αφήνω κάθε πρωί και βρίσκομαι με χαρακτηριστική άνεση να παλεύω ανάμεσα στο παιχνίδι, το μαγείρεμα της ημέρας, κάποιες πολύ βασικές δουλειές, ένα - δυο τηλεφωνήματα κλπ. κλπ.  

Και τελικά, καταλήγω - έτσι καταπληκτικά που μας έχει πάει ο μήνας (και μη χειρότερα να λέμε βέβαια) - ότι όλες οι μέρες και οι ώρες κάπως έτσι κυλάνε. Και είτε είναι ο κρύος πρωινός καφές που σε ξαναβάζει στο ρόλο του σπιτιού, ή η ανοιχτή excel που σε περιμένει το πρωί στο γραφείο να σε ξαναβάλει στο ρόλο του γραφείου, ή ακόμη κι αυτό το μισοτελειωμένο mail με την κουμπαροφιλενάδα σου που ψάχνεις να βρεις λίγο χρόνο να συνεχίσεις, πάντα κάτι υπάρχει να σου θυμίζει αυτά που έχουν μείνει στη μέση, πάντα από κάπου πιανόμαστε και προχωράμε.  

Άλλωστε να, χθες ας πούμε, ο καφές μου μπορεί να ήταν κρύος αλλά είχε και συνοδευτικό μαζί: 

Ε λοιπόν, να το το μυστικό! Αυτά τα μικρά γλυκά συνοδευτικά είναι που εμένα τουλάχιστον με βοηθάνε και την παλεύω - τις περισσότερες φορές - . Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στα cupcakes, αλλά σε τόσα άλλα μικρά αλλά σημαντικά που μας συμβαίνουν κάθε μέρα κι ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουμε ή προς στιγμήν το αγνοούμε, είναι αυτά που μας κρατάνε και μας σπρώχνουν να συνεχίζουμε! Ένα βλέμμα, ένα χάδι, ή μια ατάκα του καλού μου την ώρα που είμαι έτοιμη να εκραγώ από νεύρα και κούραση, μια γκριμάτσα του Προκόπη, ένα χάδι του Γιώργη ή λίγο μποτέ με τη Λένα, ένα πρωί Κυριακής με τη Μάνια, ένα τηλέφωνο με την Ε. ή την Ε., μια όμορφη συναυλία με φίλους, μια καλή κουβέντα από έναν ευχαριστημένο πελάτη, μια επιτυχία στη δουλειά, είναι μερικά από αυτά για μένα. Βρείτε κι εσείς τα δικά σας, κρατήστε τα γερά και πού θα πάει.... θα φύγει κι ο Ανάδρομος, έρχεται και καλοκαίρι, όλα θα είναι πιο φωτεινά :)  

Κι επειδή περί καφέ ο λόγος και με μένα όπως έχετε καταλάβει παντού κολλάει κι ένας Μίλτος να σας κεράσω κι ένα καφεδάκι αλλιώτικο αλλά πολύ πολύ αγαπημένο 

Η Ύβρις της Αράχνης

Με τούτα και με κείνα, πέρασε ένας ολόκληρος μήνας χωρίς να γράψω λέξη, παρόλο που το κεφάλι μου είναι μέρες που είναι γεμάτο ποστ. Θα προσπεράσω λοιπόν κάποια από τα ποστ που χρωστάω, για να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ιστορία από τη μυθολογία που έμαθε η Λένα σήμερα στο σχολείο και την οποία ομολογώ ότι αγνοούσα. Σας παρουσιάζω λοιπόν την Ύβρι της Αράχνης:

Την εποχή που οι θεοί βασίλευαν γαλήνιοι και παντοδύναμοι στα συννεφένια κάστρα του Ολύμπου, σε μια μικρή πολιτεία της Λυδίας, τα Ύπαιπα, ζούσε η Αράχνη, υφάντρα ξακουστή σε όλον τον κόσμο για τα υφαντά που έφτιαχνε στον αργαλειό της αλλά και για την απαράμιλλη ομορφιά της. Ήταν τέτοια η τέχνη της Αράχνης στην υφαντική που ο κόσμος πίστευε ότι την είχε διδαχθεί από την ίδια τη θεά Αθηνά που ήταν και προστάτιδα της Χειροτεχνίας. Αυτό, όμως, δεν άρεσε στην Αράχνη που δεν σταματούσε όχι μόνο να διατυμπανίζει ότι την τέχνη την είχε μάθει μόνη της, αλλά και να καυχάται ότι τα δικά της υφαντά ήταν ασυγκρίτως καλύτερα από εκείνα της θεάς. Και σε μια στιγμή έπαρσής της, τόλμησε να καλέσει την ίδια την Αθηνά σε αγώνα υφαντικής. Αυτή η πρόκληση δεν μπορούσε, βέβαια, ν' αφήσει αδιάφορη την κόρη του Δία, πολύ περισσότερο αφού προερχόταν από μια θνητή. Κατέβηκε, λοιπόν, η Αθηνά στη γη και παρουσιάστηκε στην Αράχνη σε όλο της το θεϊκό μεγαλέιο. Και ο αγώνας άρχισε: ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά την Ακρόπολη και τον αγώνα της με τον Ποσειδώνα, που θα έκρινε ποιος απ' τους δύο θα κέρδιζε την Αθήνα, την όμορφη και πλούσια αυτή πόλη της Αττικής. Κι ακόμη, κεντούσε την ιστορία του βασιλιά της Θράκης Αίμου που μαζί με τη γυναίκα του Ροδόπη περηφανεύτηκαν πως είχαν τη δύναμη του Δία και της Ήρας και γι' αυτή τους την ασέβεια ο βασιλιάς του Ολύμπου τους μεταμόρφωσε σε βουνά.Ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά τα όμορφα παραμύθια των θεών και των ανθρώπων, ύφαινε και κεντούσε κι η Αράχνη διάφορες ιστορίες των θεών και έδειχνε σ' αυτές τις πολλές μεταμορφώσεις του Δία, που άλλοτε γινόταν ταύρος, άλλοτε κύκνος, άλλοτε χρυσή βροχή... Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και η Αθηνά πήρε στα χέρια της το κέντημα της Αράχνης, άδικα προσπάθησε να βρει κάποιο ψεγάδι. Ήταν πραγματικά το καλύτερο που είχε δει ποτέ της και ασφαλώς καλύτερο από το υφαντό που είχε φτιάξει η ίδια. Όμως, παρόλο που σε τούτον τον πρωτότυπο αγώνα είχε νικήσει η Αράχνη, η Αθηνά δεν ήταν δυνατό ν' αφήσει ατιμώρητη την ασέβεια και την αλαζονεία της. Γι' αυτό την άγγιξε στο μέτωπο με τη χρυσή σαΐτα της κι εκείνη, τρελλή απ' το κακό της, τύλιξε στο λαιμό της όση κλωστή είχε περισσέψει στο αδράχτι της και μ' αυτήν κρεμάστηκε από το ταβάνι του σπιτιού της. Τη λυπήθηκε τότε η θεά και την άφησε να ζήσει, καταδικασμένη, όμως, να κρέμεται πάντα από τα ταβάνια και τους τοίχους των σπιτιών κι έτσι κρεμμασμένη να υφαίνει τον ιστό της. Κι από τότε η Αράχνη έπαψε να είναι όμορφη κοπέλα κι έγινε ένα μικρό κι άσχημο έντομο που κρέμεται άλλοτε στο ταβάνι, άλλοτε στις γωνίες των τοίχων κι άλλοτε ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Απλώνει εκεί τις κλωστές της και υφαίνει αδιάκοπα, γιατί, παρόλο που μεταμορφώθηκε σε έντομο, δεν μπόρεσε να ξεχάσει την παλιά της τέχνη.

Για όποιον θέλει υπάρχει και αυτό το βιντεάκι που είναι και αυτό που είδε η Λένα στο σχολείο και μου μίλησε για την ιστορία. Είναι λίγο διαφορετικό από τα παραπάνω αλλά η γενική ιδέα της ιστορίας αποδίδεται. 

Πέρα από τη χαρά μου που έμαθα ένα καινούριο μύθο, καθώς η μυθολογία είναι από τα αγαπημένα μου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας για ακόμη μια φορά την ικανοποίησή μου για την τύχη που είχαμε με το νηπιαγωγείο και τις δασκάλες της Λένας. Μου αρέσει που το ψάχνουν, που δίνουν στα παιδιά υλικό πολύ και ενδιαφέρον. Στην τελευταία μας συνάντηση στο σχολείο, το "παράπονό" τους ήταν ότι τα παιδιά δεν τις "τσιγκλάνε" αρκετά για να τους μάθουν περισσότερα και με συγκίνησαν πολύ! Μου θύμισαν επίσης για ακόμη μια φορά πώς η μισή δουλειά γίνεται στο σχολείο αλλά αν δε βοηθάμε κι εμείς από το σπίτι τζίφος αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ μην τα μπλέξουμε όλα μαζί. 

Και να πω τέλος, μιας και ο μύθος καταπιάνεται με τη χειροτεχνία αλλά και με τις "αράχνες", και επειδή πολλά βλέπουν τα μάτια μας τον τελευταίο καιρό, να προτιμάτε τις.... μελισσούλες! Δουλεύουν ομαδικά και για το κοινό καλό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα σε τσιμπήσουν αν δεν τις πειράξεις ;)  

Η Πολυάννα και το Πάσχα

 

Το ψητό ψωμί στη μασίνα με λαδορίγανη και λίγο ξύδι....

Η μανέστρα της θείας Ευδοκίας...

Τα πεζουλάκια της αυλής ασπρισμένα με ασβέστη..

Η γιαγιά η Ελένη και η θεία η Ευδοκία να μπαινοβγαίνουν στην κουζίνα ζεματίζοντας συκωτάκια, διπλώνοντας μπόλιες και ψιλοκόβοντας άνιθο και κρεμμυδάκι...

Η καμπάνα της Οσίας Ξένης...

Η πασχαλιά μας στην αυλή...

Το αρνί μέσα στη μπανιέρα περασμένο στη σούβλα...

Η θεία να γυρνάει Μεγάλη Τετάρτη από το ευχέλαιο και να μας σταυρώνει στο μέτωπο...

Ματσάκια δεντρολίβανο κι αγριολούλουδα....

Η καινούρια τζην φούστα, το φουλάρι και η πρώτη κανονική κολώνια, δώρο της νονάς μαζί με τη λαμπάδα...

Ώρες ατέλειωτες με το ποδήλατο πάνω κάτω, μέχρι το φάρο και πάλι πίσω...

Το στόλισμα του Επιταφίου, οι γιρλάντες από βιολέτες και η ψιλοκουβέντα... 

Η περιφορά του Επιταφίου, η γυναίκα του κυρ-Λάκη και οι υπόλοιπες κυρίες να ψάλλουν "Ω γλυκύ μου Έαρ"....

Ανάσταση στις 23:00 στον Άγιο Φανούριο και να κρύβομαι στην αγκαλιά του μπαμπά μου από τα βεγγαλικά...

Μια Κυριακή του Πάσχα ολόκληρη, ο παπούς ανεβασμένος πάνω στη συκιά να φτιάχνει το δεντρόσπιτο...

Αυγά, πολλά αυγά, η μόνη μέρα που κανείς δε μου λέει δεν κάνει να φας άλλο αυγό...

Μεγάλα οικογενειακά τραπέζια, γέλια, σούβλες χωρίς μοτεράκι, μπύρες κι άλλες μπύρες και πέτσες που ξεκολλάνε από το αρνί...

Αυγά βαμμένα κλασσικά, αυγά ζωγραφιστά στο χέρι, αυγά ναύτες, αυγά χίπις, αυγά πιτσιλωτά...

Καλάθια με κουλούρια, ζελατίνες με τσουρέκια και σοκολατένιες ελίτσες...

 

αλλά και...

 

Μια πασχαλίτσα πάνω στην έξι μηνών κοιλιά μου στη Δημητσάνα...

Το Χριστός Ανέστη στο κρύο προαύλιο του Αγίου Σάββα ...

Η μαγειρίτσα του Μιχάλη στη Σκουλικαριά...  

Η Ειρήνη να γυρνάει τη σούβλα με απαράμιλλο στυλ και γυαλί κι όλοι μαζί να ψιλοκόβουμε αντεράκια τραγουδώντας Μαραβέγια...

Η Λένα ντυμένη παπάκι να δοκιμάζει πρώτη φορά κοκορέτσι...

Η Λένα να ζυμώνει τσουρέκια με το ριγέ φουστανάκι της...

Ο Προκόπης μετά τον Επιτάφιο να θέλει να πετάξει "βαρελότες" παρέα με τον καπετάνιο στο λιμάνι...

Ο Γιώργης, 10 ημερών να λιάζεται δίπλα στη σούβλα, παρέα μας στο τραπέζι... 

Η Μάνια να φτιάχνει σαρμάδες με την οικογενειακή συνταγή...

Προσκύνημα στην Καστριανή τη Δευτέρα του Πάσχα για να κάψουμε τις λαμπάδες μας...

Ο μπαμπάς μου, ο Βασίλης κι ο Προκόπης να δένουν το αρνί στη σούβλα...

 

τελικά δίκιο έχει ο αγαπημένος, η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

 

Καλό Πάσχα να έχουμε, να το γεμίσουμε όμορφες στιγμές κι οι λίστες μας με τα ωραία πράγματα και τις αναμνήσεις να μακραίνουν!

Η Πολυάννα, τώρα και σε ....Bright Side

Όταν πριν καιρό είδα την ανάρτηση του Bright Side of Mom ότι ψάχνουν για νέους συνεργάτες, σκέφτηκα "γιατί όχι; τι έχω να χάσω". Έστειλα μήνυμα και η απάντηση που πήρα από την Αρετή ήταν πέρα από τις προσδοκίες μου!!! Ήξερε το blog μου (πρώτο σοκ), ήταν από τα αγαπημένα της μου είπε (δεύτερο σοκ) και συμφώνησε αμέσως να μπω στην ομάδα τους :) :) :) Όταν δε τη γνώρισα κι από κοντά, σιγουρεύτηκα ακόμη περισσότερο μιας και είναι γλυκύτατη και μου έκανε αμέσως κλικ! 

Έτσι, από σήμερα και κάθε μήνα, η Πολυάννα θα κάνει εμφανίσεις και στο Bright Side of Mom. Μα κι από τον τίτλο και μόνο του portal καταλαβαίνει κανείς ότι δε μπορούσα να μην! Ξεκινάω λοιπόν με μια ταξιδιάρικη ανάρτηση που μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

Ευχαριστώ πολύ Bright Side of Mom - καλωσόρισα στην ομάδα σας! 

Τζαντζιέρεβλάτ...

Μη με ρωτήσετε την ακριβή μετάφραση. Κάτι μεταξύ σπλάχνο μου και συκώτι μου μάλλον, στα τούρκικα. Κι όμως όταν μας το έλεγε εκείνη ήταν η πιο γλυκιά κουβέντα... Μέρες τώρα την έχω στο μυαλό μου. 

Ίσως είναι που από τότε που "κόλλησα" με τη ραπτομηχανή και το πάτσγουορκ, σκέφτομαι συχνά πυκνά πόσο θα ήθελα να με βλέπει και να με καμαρώνει. Και θυμάμαι τα καλοκαιρινά μεσημέρια στον Ωρωπό που γκρίνιαζα για την υποχρεωτική ξεκούραση και μου λεγε: "Ε βέβαια βαριέσαι, δεν έχεις ένα κέντημα, ένα πλεκτό, κάτι να ράβεις, πώς να μη βαριέσαι" και ξανάπιανε το χαρτομάντηλο γιατί ήταν η ώρα του Ξανθόπουλου κι όσο να πεις λίγο κλάμα το έριχνε. 

Ή πάλι μπορεί να είναι που που όποτε είμαστε και οι τρεις μέσα στο εργαστήριο της Μάνιας και ράβουμε ή κάνουμε κάποια άλλη χειροτεχνία, σκέφτομαι πως τελικά κάτι περνάει στο dna και κάπως έτσι ήταν κι εκείνη με τη γιαγιά μου στο εργαστήρι στην Καρόρη. 

Είναι τόσα που θα ήθελα να έχει προλάβει να δει και να κάνει. Τον αδερφό μου να ανοίγει φύλλο που συναγωνίζεται πια το δικό της κι ας μην είχε ποτέ υπομονή να μας δείξει την τέχνη της. Τη Λένα, που τόσο μοιάζει στην αδερφή της αλλά και τα αγόρια μου. Τη Μάνια που ράβει σα να το έκανε από πάντα. Το Γιάννη που ενώ αναρωτιόμαστε αν θα ξαναπερπατήσει, τώρα κάνει 70 χλμ. ποδήλατο χωρίς σχεδόν να ιδρώνει. Τα εγγόνια της που μεγαλώνουν, το Θοδωρή, το σπίτι μας στη Τζιά, ένα σωρό.... 

Κι είναι και τόσα που θυμάμαι εγώ... Μπορεί να ήταν θεία (αδελφή της γιαγιάς μου) αλλά ήταν τόσο κοντά μας και τόσο μέσα στην καθημερινότητά μας (ειδικά μετά το θάνατο της γιαγιάς). Η θεία που όταν τα καλοκαίρια πήγαινε Κομοτηνή, μας έλεγε μόλις δούμε το αεροπλάνο να βγούμε στη βεράντα γιατί θα μας πετάξει τσίχλες. Κι όταν γύρναγε, έκρυβε τς τσίχλες στο παρτέρι και μας μάλωνε που "τάχα μου" δεν την ακούσαμε! Η θεία που έβλεπε Λάμψη και Καλημέρα Ζωή και παλιές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και μιλούσε στους ήρωες. Η θεία που μας μιλούσε τούρκικα, που έφτιαχνε τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια, την πιο ωραία μακαρονόπιττα και τις πιο ξεροψημένες πατάτες στα γεμιστά. Η θεία Ευδοκία μας!

Ε, είναι και οι μέρες βέβαια. Πάνω στην ισημερία έφυγε, την πρώτη επίσημη μέρα της Άνοιξης 21/3/2007. Δεν ήμουν εδώ, ήμουν στη Ρώμη εκδρομή με τη σχολή, το τηλεφώνημα με βρήκε στο δρόμο. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω για να νιώσω λίγο πιο κοντά της ήταν να μπω στην πρώτη Ορθόδοξη Εκκλησία που βρέθηκε μπροστά μου. Και σήμερα, να στολίσω το τραπέζι μας με φρέζες....   

Αχ αυτή η γκρίνια! (που τελικά είναι βαρεμάρα)

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες: Γυρνάς με μια σχετική κούραση από τη δουλειά και με αρκετό άγχος γιατί τρέχουν διάφορα που πρέπει να προλάβεις. Έχεις να μαγειρέψεις, να τακτοποιήσεις (τα βασικά μη φανταστείτε τίποτα γενικές - οριακά όσα βλέπει η πεθερά). Τα τέκνα όμως λες κι έχουν φορτίσει όλη μέρα και με δεδομένο ότι όλα διεκδικούν ένα κομμάτι σου, επιδίδονται σε μπαράζ γκρίνιας και καυγάδων ενίοτε. 

Εκδοχή Ι: (και δυστυχώς επικρατέστερη στο σπίτι μας μέχρι πρότινος) 

Ανακοινώνεις ότι πρέπει πρώτα να γίνουν κάποιες δουλειές και το μαγείρεμα και μετά να παίξετε όλοι μαζί. Μέχρι εκείνη την ώρα τα δύο μεγάλα μπορούν να απασχοληθούν μεταξύ τους και επιπλέον να κρατήσουν και το Γιώργη απασχολημένο μπας και τελειώνεις. Μα πας καλά; Σε ποιόν πλανήτη αλήθεια περιμένεις να συμβεί κάτι τέτοιο; Εννοείται ότι δε συμφωνούν με την πρόταση και το δηλώνουν με κάθε μέσο που μπορούν: Ακροβατικά, καυγάδες, τσιρίδες, επίθεση στο μωρό, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια!!!

Αποτέλεσμα: Νεύρα Πολυάννας τσατάλια, παιδιά με απίστευτη υπερένταση και ενέργεια που δεν έχει εκτονωθεί και πέρα από το φαγητό που το καταφέρνεις κουτσά στραβά, ένα σπίτι χειρότερο και από πριν αποπειραθείς να το μαζέψεις. Επιπλέον καταλήγεις να τους φωνάζεις, να τα απειλείς, να βάζεις και να βγάζεις τιμωρίες μπας και κάποια πιάσει και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. 

Bonus: Σε ανύποπτο χρόνο εκρήξεις θυμού της Λένας και καυγάδες με στόχο φυσικά τη μαμά που ξαφνικά δεν έχει τον ίδιο χρόνο με πριν για παιχνίδι.

Εκδοχή II:(στην οποία κατέληξα παρατηρώντας τη Λένα και συζητώντας μαζί της και την οποία εφαρμόζουμε το τελευταίο δεκαπενθήμερο)

Γυρνάμε από το σχολείο της με τον μικρό και της ανακοινώνω:

- Λένα μέχρι να έρθει ο Προκόπης δε θα κάνουμε καμία δουλειά, μόνο παιχνίδι, ό,τι παιχνίδι θες εσύ. 

- Ναιαιαιαιαιαιι επιτέλους Η μαμά όλη δική μου. Όχι μαγείρεμα! Όχι δουλειές! Θα κάνεις ένα διάλειμμα!!! 

Αφού λοιπόν βλέπω ότι η μέθοδος πιάνει κι αφού μία ώρα μέχρι να έρθει ο Προκόπης έχουμε λυσσάξει στο παιχνίδι, βάζω στα μουλωχτά το φαγητό την ώρα που τρώνε απογευματινό και τα προτρέπω να πάμε να παίξουμε στα δωμάτιά τους. Ε λοιπόν, ήταν η πρώτη μέρα εδώ και καιρό που δεν είχαμε γκρίνιες, δεν είχαμε εντάσεις και το καλύτερο..... έκανα τις περισσότερες δουλειές από ποτέ! Εντάξει δεν είναι και το πιο εύκολο να παίζεις bowling και παράλληλα να διπλώνεις και ρούχα όσο περιμένεις να έρθει η σειρά σου στο γύρο αλλά... είναι σίγουρα αποτελεσματικό! Και προσοχή, δεν εννοώ ότι μέχρι να έρθει η σειρά μου έκανα δουλειές χωρίς να τους δίνω σημασία αλλά, έβαλα τις δουλειές μέσα στο παιχνίδι και όλοι μας περιμένοντας τη σειρά μας βάζαμε κι ένα ρούχο στη θέση του.

Εξελίσσοντας λοιπόν τα απογεύματα την εκδοχή ΙΙ και καθώς σήμερα ήθελαν να μου μάθουν κουτσό παίξαμε τα εξής καταπληκτικά παιχνίδια:

- Διαγωνισμό ποιός θα βάλει τα περισσότερα παιχνίδια στο καλάθι για να ανοίξει ο χώρος.

- Ποιος θα τρέξει και θα κρυφτεί για να μην τον ρουφήξει η ηλεκτρική σκούπα, γιατί πώς θα παίξουμε σε βρώμικο πάτωμα; (αυτό ενθουσίασε και το Γιώργη που κυνηγούσε τη σκούπα που κυνηγούσε τα μεγάλα)

- Ποιός θα βάλει πιο πολλά μαχαιροπίρουνα στη θέση τους από το πλυντήριο; 

Η συνέχεια μας ενθουσίασε όλους και μερικούς ακόμη περισσότερο:

Αυτό που ουσιαστικά θέλω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, πέρα από την καθημερινή μας παιδική χαρά (πιστή στο πνεύμα των τελευταίων ποστ βεβαίως βεβαίως), δεν είναι καμιά πρωτοτυπία, είναι όμως μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Εννιά στις δέκα φορές που τα παιδιά έχουν επαναλαμβανόμενη γκρίνια, νεύρα, κλπ. κλπ. την αιτία πρέπει να την αναζητήσουμε στη δική μας συμπεριφορά και στάση. Και ναι, δεν είναι πάντα εύκολο να τα κάνουμε όλα παιχνίδι, ούτε όλες τις μέρες έχουμε την υπομονή και το κέφι. Σήμερα ας πούμε δύο γύρους στο κουτσό τους έπαιξα προσπαθώντας να συνεννοηθώ με την κουμπάρα μου στο τηλέφωνο, το μισό φαγητό το έφτιαξα με τον Προκόπη στην πλάτη, το άλλο μισό τραγουδώντας το Θούριο και τα Δέκα παλληκάρια, στο πίσω μέρος του μυαλού μου συνέχεια είχα όσα πρέπει αύριο να προλάβω να κάνω στο γραφείο αλλά..... είχαμε ένα απόγευμα χωρίς καυγάδες, χωρίς φωνές, χωρίς τιμωρίες και χωρίς γκρίνιες. Επίσης ξεκαμώθηκαν και με συνοπτικές διαδικασίες κοιμήθηκαν στην ώρα τους κι εγώ εξοικονόμησα 2 ωρίτσες δικές μου πριν τον ύπνο :) Win - Win σας λέω το σύστημα και δοκιμασμένο!

Καληνύχτα από το Πολυαννόσπιτο!       

Σπίτι σε ..... τάξη - Μαμά ....εντάξει;;;;

Δεν πιστεύω να περιμένατε ανταπόκριση από το μέτωπο κομμώτρια την Τετάρτη και να σας απογοήτευσα; Ε λοιπόν, η Τετάρτη ήταν μια καλή μέρα, τα μεγάλα πήγαν κολυμβητήριο και ο Γιώργης την ώρα της κομμώτριας κοιμήθηκε! Οπότε είπα να τα πούμε λίγο πιο ρεαλιστικά σήμερα. Αν ο σημερινός μου εαυτός έβλεπε αυτή την ανάρτηση θα γέλαγε μέχρι δακρύων μιας και μπροστά στο χάος που καλούμαι να αντιμετωπίζω πλέον και στην οργάνωση που χρειάζεται το σπίτι, ο Ιούλιος του 2012 φαντάζει παιχνιδάκι. Anyway, στα τωρινά μας λοιπόν:

Από το Νοέμβρη ακόμη, πριν επιστρέψω στο γραφείο είχα αρχίσει να "δουλεύω" στο μυαλό μου το θέμα της οργάνωσης του σπιτιού, των δουλειών κλπ. κλπ. ώστε να είμαι προετοιμασμένη κατάλληλα. (λέμε τώρα) Επιπλέον ήμουν αποφασισμένη, φέτος θα έφτιαχνα family binder. Αν αναρωτιέστε τι είναι τούτο να σας πω ότι στην ουσία είναι ένα ντοσιέ οργάνωσης σπιτιού κι αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες η αγαπημένη craftaholic τα έχει γράψει ωραιότατα εδώ. Βρήκα λοιπόν τις λίστες που με βολεύουν, ημερολόγια, μενού για να μη ζω το δράμα του "τι θα φάμε σήμερα", budget για να κρατάμε λογαριασμό, και έφτιαξα και μερικές δικές μου checklist - είναι και το χούι του επαγγέλματος στη μέση βλέπετε - για να έχω συγκεντρωμένα τα πράγματα που πρέπει να γίνουν π.χ. πριν πέσω για ύπνο για να μην παλεύω με το χάος την άλλη μέρα. Α, και να μην ξεχάσω το Ε - Κ - Π - Λ - Η -Κ - Τ - Ι - Κ - Ο εκτυπώσιμο με ιδέες για κολατσιό από τις Ανθομελένιες. Αν κι εσείς αντιμετωπίζετε το "Μαμάααα, τι μπορώ να φάω τώρα" συχνότερα απ' ότι θα θέλατε, θα σας λύσει τα χέρια.  

Ομολογώ ότι σε ένα βαθμό, με έχει βοηθήσει το binder. Τα έχω όλα μαζεμένα, είναι πάντα ανοιχτό το ημερολόγιο και (συνήθως) δεν ξεχνάμε όσα πρέπει να γίνουν και πότε. Κάποιον οι checklists μπορεί να τον αγχώνουν, εμένα με βοηθάνε πολύ να νιώθω και να έχω τον έλεγχο της κατάστασης. Εννοείται ότι δε χρειάζομαι λίστα για να θυμηθώ να ντύσω τα παιδιά ή να ετοιμάσω ταπεράκια για γραφεία και σχολεία, παρόλα αυτά με βοηθάει που υπάρχει.

Πίσω στη σκληρή πραγματικότητα, για να μη λέμε κιόλας ότι στα blogs όλα τα γράφουμε ρόδινα και οι πενταμελείς οικογένειες είναι όλες σαν τις διαφημίσεις του Βιτάμ :) Ναι, η αλήθεια είναι ότι το προσπαθούμε και αρκετές φορές είμαστε έτσι και καμαρώνω πολύ γι'αυτό. Υπάρχουν όμως και επίσης αρκετές φορές που η κατάσταση εδώ μέσα είναι σα να παρακολουθείς επεισόδιο της Νταντάς με αφιονισμένα πιτσιρίκια να τρέχουν παντού, μωρό να κλαίει απαρηγόρητο και γονείς σε κρίση. Και γι' αυτές τις μέρες είναι που προσπαθoύμε να εφεύρουμε το σύστημα που θα τις ελαχιστοποιήσει. Πότε το πετυχαίνουμε και  πότε όχι. Ευτυχώς με το Βασίλη κάνουμε καλό team κι έχουμε και δυνατό support (εδώ είναι που σαν τα Όσκαρ ευχαριστώ τη μαμά μου, το μπαμπά μου, τον κουνιάδο μου κλπ. κλπ.) :)  

Είναι μέρες λοιπόν σαν την προχθεσινή, που με το που άνοιξα την πόρτα ήθελα απλά να γυρίσω την πλάτη, να την ξανακλείσω και να φύγω, μέρες σαν τη χθεσινή που μπήκα σπίτι αποφασισμένη να λιώσω στη φασίνα και τα κατάφερα, μέρες που γυρνάω από τη δουλειά και εκτός από ένα φαγητό θέλω μόνο να παίξω με τα παιδιά και τίποτα άλλο και μέρες σαν τη σημερινή που ξύπνησα (νωρίτερα απ' ότι θα ήθελα) σε ένα σπίτι τακτοποιημένο και ήπια καφέ με ησυχία, πριν αρχίσει το Σαββατιάτικο τρέξιμο. Όλες καλοδεχούμενες και όλες στο τέλος τους κυρίως καλά μου αφήνουν. Γιατί όταν καθόμαστε το βράδυ να φάμε όλοι μαζί κι ακούω τον Προκόπη να λέει: "Ωραία, ποιός θα πει πρώτος τα νέα του;", ή έχω τη Λένα να θέλει να με βοηθήσει στο στρώσιμο και το Γιώργη να με τραβάει από το μανίκι για να καθίσει κι αυτός μαζί μας στο τραπέζι,  ευτυχώς, ένα εσωτερικό σφουγγάρι σβήνει ό,τι ένταση και απελπισία μπορεί να με έχει πιάσει - κυρίως βέβαια για να κάνει χώρο για τις επόμενες που έρχονται. Οπότε μέσα στο γενικό ομορφοχαμό για να δανειστώ και την ατάκα της αγαπημένης Έφης Ανέστη για μένα ισχύει το εξής: 

Το θέμα βέβαια έχει αρκετές προεκτάσεις όπως καταλαβαίνετε γιατί δεν είναι μόνο το όσα πρέπει να γίνουν στο σπίτι και η πρακτική μας οργάνωση που απαιτούν ικανότητες ζογκλέρ αλλά μη σας πάρω κι από τα μούτρα με μια μόνο ανάρτηση. Αυτή την εβδομάδα αυτό με απασχόλησε κυρίως οπότε και αυτό μοιράστηκα μαζί σας. Επόμενος στόχος: εξοικονόμηση λίιιιγο περισσότερου προσωπικού χρόνου. Γιατί βλέπετε είμαι και υπναρού και τον ύπνο μου δεν τον θυσιάζω εύκολα, χιχιχιχιχι! Stay tuned γιατί αυτό είναι δυσκολότερο task και θα με απασχολήσει λίγο παραπάνω νομίζω.

Η Πολυάννα μαμά - Ιστορίες καθημερινής οικογενειακής τρέλας 5.3.2015

Τετάρτη 15:30 το μεσημέρι κατεβαίνω τη Βουκουρεστίου και μιλάω με τον πατέρα μου στο τηλέφωνο: "Έλα, τώρα μπαίνω στο μετρό, πήγαινε πάρε πρώτα τη Λένα γιατί δε θα είμαι στην ώρα μου κι ελάτε μετά να πάρετε εμένα"

16:30, είμαστε πλέον φορτωμένοι στο αμάξι των δικών μου, η Λένα, εγώ, οι γονείς μου, η Ρ. που μας φτιάχνει τα νύχια (δε θέλω χαζά τύπου το νύχι σε μάρανε - είπαμε και η μάνα έχει ψυχή-), ο Γιώργης μέσα στο καθισματάκι του, το σκυλί στο πορτ μπαγκάζ και φυσικά οι τσάντες όλων μας! Αφήνουν εμάς με τη Ρ. σπίτι μας και συνεχίζουν γιατί η μαμά μου έχει μάθημα. Τυχεροί, έπρεπε να σκεφτώ αν ήξερα τι θα ακολουθούσε. Βλέπετε μέχρι τώρα τη μέρα που είχαμε Ρ. στο πρόγραμμα, η μαμά μου δεν είχε μάθημα και ήμαστε όλοι μαζί. Χθες όμως, η αποστολή ήταν επικίνδυνη: μανικιούρ - πεντικιούρ με τα 3 βλαστάρια μου και ώρα επιστροφής του Βασίλη αργούτσικα.

Μπαίνουμε σπίτι και παρακαλώ τη Ρ. μέχρι να ετοιμάσει τα πράγματα να βάλω το φαγητό να γίνεται ώστε να μη μείνουμε νηστικοί χάριν του καλλωπισμού μου. Εν τω μεταξύ, έχει πάει 17:00, κορνάρει το σχολικό και κατεβαίνω να παραλάβω και τον Προκόπη, ο οποίος φαίνεται κατάκοπος διότι αποφάσισε αυτή τη μέρα από όλες να κοιμηθεί ελάχιστα στο σταθμό και να έρθει σπίτι κομμάτια. Ανεβαίνουμε πάνω, τους βάζω λίγα παιδικά για να κερδίσω χρόνο και ξεκινάμε. Πρώτο χέρι τσεκ, επιτυχία, ας το βουτήξουμε στο μπολάκι. ¨Μαμάαααα! Πεινάω, μπορείς να μου κάνεις απογευματινό;;;;", "Μαμάααα κι εγώ θέλω απογευματινό, το δικό μου πρώτο"! Βγαίνει το χέρι από το μπολάκι, πιατάκια, απογευματινό, τσεκ! "Μαμάαα αργείς, γιατί αργείς;" Καταπίνω τις πιθανές απαντήσεις που έχω στο μυαλό και με περισσή χάρη ξαναβουτάω το χέρι στο μπολάκι. "Μαμ! Μαμ! Μαμ!" κι ένα χέρι μου τραβάει το μπατζάκι. Εμ, δε θα ήθελε κι ο Γιώργης το κάτι τι του; Κερνάω κι ένα - δυο μπισκοτάκια το Γιώργη και συνεχίζουμε ακάθεκτες! Τελειώνουμε το δεύτερο χέρι (δε βάψαμε εννοείται, δε θέλω αστεία) κι έρχεται η ώρα της λεκάνης για τα πόδια. Εν τω μεταξύ στον καναπέ δίπλα μας εκτυλίσσονται σκηνές απείρου κάλλους μιας και η κούραση χτυπάει κόκκινα!

Με το που βλέπει τη λεκάνη ο Γιώργης εννοείται ότι παράτησε τα αδέρφια του και ήρθε για βουτιά με το κεφάλι, οπότε και με μια αποφασιστική κίνηση τον βούτηξα και τον κράτησα αγκαλιά (καταλάβατε τώρα γιατί δε βάψαμε τα χέρια έτσι;) μέχρι την άγια ώρα που άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Βασίλης όπου και σχεδόν του τον πέταξα μπας και καταφέρω ένα χαλαρό δεκάλεπτο beaute. Τώρα θα μου πεις, κοπελιά δε φτάνει που ρύθμισες το beaute, το θες και χαλαρό; Όχι, εντάξει, δε θα παραπονεθώ. Φεύγει λοιπόν η Ρ. και λέμε να κάτσουμε να φάμε, να παίρνουν και σειρά για ύπνο σιγά σιγά. Ο Γιώργης έχει κοιμηθεί και τον έχουμε στο καλάθι του και τα άλλα δύο δηλώνουν ότι δε θέλουν να φάνε φασολάδα. Μετά η Λένα αλλάζει γνώμη και θέλει "πέντε φασόλια μαμά, πέντε μόνο!". Σερβίρω 5 φασόλια σε μπολάκι μια σταλιά λες και σερβίρω μοριακή κουζίνα, τα τρώει και μετά: "άλλα πέντε παρακαλώ μαμά!" και μετά πάλι τα ίδια για να καταλήξουμε στο τέλος να φάει ένα πιάτο και να γλύφει τα δάχτυλά της. Ο Προκόπης πιστός στην απόφασή του να μη φάει ζητάει χυμό ανάμεικτο (δηλαδή λίγο χυμό μύλο και λίγο motion) και κάνω το μοιραίο λάθος: βάζω πρώτα τη motion κι από πάνω το χυμό μήλο, ενώ είναι παγκοσμίως γνωστό οτι πρώτα μπαίνει το μήλο! Μέγα σφάλμα, που οδήγησε σε μπαράζ κλάματος και γκρίνιας άρα και σε ξύπνημα του Γιώργη, άρα και διακοπή του φαγητού μου για ηρωική έξοδο του Προκόπη από το καθιστικό και πέσιμο για ύπνο με συνοπτικές διαδικασίες. Καλά το συνοπτικές μην το πάρετε και τοις μετρητοίς, το φάγαμε το μισαωράκι με κλάμα, γκρίνια κλπ. κλπ.

Το αποκορύφωμα της βραδιάς, την ώρα που έχω πάρει το Γιώργη για να τον κοιμίσω η Λένα περνάει σφαίρα το διάδρομο φωνάζοντας στο Βασίλη: "Μπαμπάαα, μπαίνω να λουστώ! Έλα να μου κάνεις παρέα και μετά να μου τυλίξεις με ρόλει τα μαλλιά!!!!!"

Υ.Γ. 1) Σχόλια του τύπου "εμ, τρία παιδιά δεν ήθελες" κόβονται :) Δε σας τα λέω για να γκρινιάξω, αλλά γιατί μέρες σαν τη χθεσινή ένα φιλικό έστω και διαδικτυακό πατ πατ είναι πάντα ευπρόσδεκτο! Επίσης να ξέρετε, ότι παρά την τσίτα που κάποιες στιγμές επικράτησε κατά τα άλλα το καταδιασκεδάσαμε (η Ρ. είναι εκπαιδευμένη και μέλος της οικογένειας μετά από τόσα χρόνια). Και ναι, μπορείς να έχεις τρία παιδιά αλλά να κάνεις και τα πράγματα που έκανες πριν για τον εαυτό σου. 

2) Εγώ πότε θα γίνω αυτή η μαμά που ποτέ δεν τρώει ολόκληρη μερίδα γιατί τη διακόπτουν για κάτι τα παιδιά και δε γυρνάει ποτέ στο φαγητό της; Θα σας την πω την αμαρτία μου αφού τα κοίμισα, μια χαρά επέστρεψα στο φαγητό μου, μη σας πω από την τσίτα έφαγα και κάτι παραπάνω!

Το ποστ δεν έχει σκοπό να σας τρομάξει, δεν είναι πάντα τόσο καλτ οι μέρες μιας τρίτεκνης με πιτσιρίκια, είναι όμως ενδεικτικό του τι μπορεί να συμβαίνει κι έχω να γράψω ποστ από το Δεκέμβρη ενώ θα θελα να γράφω πολύ πολύ συχνότερα. Μην ανησυχείτε όμως, την άλλη Τετάρτη έχουμε ΚΑΙ κομμώτρια!

Αφιερωμένο στην Ιωαννούλα με αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Ξέρει αυτή :)

Η Πολυάννα μαμά - Ο "ψεύτης κοριός" και άλλες ιστορίες μας πάνε μέχρι τα Χριστούγεννα

Κυριακή βράδυ και αφού όλη μέρα έχουν εξαντληθεί (γιορτή παιδικού σταθμού, φαγητό στον παππού, παιχνίδι με τις ξαδέρφες) επιστρέφουμε σπίτι και ενώ σε όλη τη διαδρομή συζητάμε όλοι μαζί, παρκάρουμε και ανακαλύπτουμε ότι η Λένα έχει κοιμηθεί. Παίρνω λοιπόν εγώ στο ένα χέρι χέρι το καλαθάκι με το μωρό και στο άλλο χέρι τον Προκόπη (πώς λέμε στο ένα χέρι το τσιγάρο στο άλλο χέρι το μπεγλέρι? ε, σε mama version) και ο Βασίλης τη Λένα αγκαλιά. Φτάνουμε στην πόρτα και θυμάμαι ότι η Ρ. της είχε δώσει ένα στυλό το οποίο και θα έψαχνε το πρωί οπότε ρωτάω το Βασίλη: "Το στυλό της το πήρες?" και ξαφνικά... τσουπ! πετάγεται και μας δείχνει το στυλό χαμογελώντας θριαμβευτικά και αποκαλύπτοντας το κόλπο της! "Δεν κοιμάσαι βρε?" της λέω για να ακουστεί μερικά εκατοστά πιο κάτω ο Προκόπης: "Μαμά δεν κοιμάται. Έκανε τον ψεύτη κοριό γιατί ήθελε αγκαλιά"!!!!! 

Γενικά εδώ στο Πολυαννόσπιτο - όπως και στα περισσότερα σπίτια βέβαια - αυτές οι μέρες κυλάνε τρέχοντας με πολλές ετοιμασίες, δουλειές, κατασκευές, ψησίματα, προετοιμασίες κλπ. κλπ. Εντάξει εμείς έχουμε και δυο - τρεις έξτρα λόγους πέρα από τους προφανείς και κοινούς για όλους. Ο πρώτος είναι ότι σε μια βδομάδα φεύγουμε για Λάρισα μιας και 26/12 παντρεύω την αγαπημένη μου φίλη, κολλητή και πλέον κουμπαροφιλενάδα Ε. και είχαμε πρόβες, bachelorette, μπουμπουνιέρες, ρούχα κουμπάρας, ρούχα Λένας που θα είναι παρανυφάκι ε και μη σας τα πολυλογώ καταλαβαίνετε :) :) :). Ο δεύτερος και ευχάριστος επίσης είναι το Χριστουγεννιάτικο πυτζάμα πάρτυ που ετοιμάζουμε αύριο που φέτος θα είναι πάρτυ με κατασκευές!!!! 

Ο τρίτος είναι ότι τη Δευτέρα επιστρέφω στη δουλειά μιας και το εξάμηνο του ΟΑΕΔ τελειώνει την Κυριακή και με έχει πιάσει ένας πανικός να προλάβω να σουλουπώσω το σπίτι ώστε να ξεκινήσουμε τακτικά και καθαρά τη νέα μας καθημερινότητα. Ποιό σύνδρομο της φωλιάς όταν είναι να γεννήσεις, εδώ να δείτε με το σύνδρομο της δουλειάς όταν είναι να γυρίσεις τι έχω πάθει!!! Φωτιά στα μπατζάκια μου :P!!! Πάνω λοιπόν στην τακτοποίηση παταριού (ε αφού κατέβηκαν τα Χριστουγεννιάτικα να μην ξεκαθαρίσουμε και τίποτα;;;;) βρήκαμε 3 αυτοκίνητα του Βασίλη και αποφάσισε να τα χαρίσει στον Προκόπη. Τα παίρνει λοιπόν αγκαλιά και πάει τρέχοντας στη Λένα: "Κοίτα Λένα ο μπαμπάς μου χάρισε 2 Σφεράρι και 1 Πόρπη!!!!" (μετάφραση: 2 Φεράρι και 1 Πόρσε)

Με τούτα και με κείνα, περνάμε γεμάτες και όμορφες μέρες εδώ, το σπίτι εκτός από τακτικό και καθαρό (προσευχηθείτε να κρατήσει αυτό) είναι και στολισμένο Χριστουγεννιάτικα και όλοι μας με μεγάλη ανυπομονησία περιμένουμε τις καθαυτό γιορτινές μέρες!!!!