17 χλμ.

17 χιλιόμετρα που αν αθροίσω τις φορές που τα έχω κάνει απλά για βόλτα, άνετα περνάω τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα...

Εικόνες ανάμεικτες, χρονολογίες ανάκατες  άνθρωποι άσχετοι μεταξύ τους και μόνο αυτή η διαδρομή σταθερή. 17 χιλιόμετρα...

Με όλη την οικογένεια στο δρόμο για τη γιαγιά και τον παππού στο Λαγονήσι κι εμένα και τον αδερφό μου να θυμίζουμε στο μπαμπά μου να κορνάρει στην τρύπα του Καραμανλή.

Με την Ε. Νοέμβρη με ήλιο μετά τη δουλειά. Στάση με μετρημένα λεφτά στις Αλκυονίδες για ούζο με μεζέ και να μας χύνεται το μισό...  Συνεπιβάτης στο bross του Κ. με τον ήλιο να διαπερνάει το κράνος και να με τυφλώνει. Να χαμηλώνουμε στις στροφές και να νιώθω πως γίνομαι ένα με τη θάλασσα... Και μετά με την άλλη Ε. στολισμένες με τα καλά μας στο δρόμο για νυχτερινή έξοδο σε παραλιακό κλαμπάκι να αναλύουμε και να λέμε, να λέμε....

Με το Β. όταν χάσαμε την πεθερά μου, από το αεροδρόμιο κατευθείαν εκεί , στα 17 μας χιλιόμετρα, να δοκιμάζουμε τις αντοχές μας και τις αντοχές του punto στο μπάσιμο της μεγάλης στροφής... Κι όταν ερχόταν από Αγγλία, πάλι εκεί η πρώτη βόλτα μας, τα πρώτα νέα, οι πρώτες αγκαλιές .. Κι οι πρώτες κλωτσιές της Λένας μέσα από την κοιλιά μου εκεί, στη θέα της θάλασσας...

Και μόνη μου... Πόσες και πόσες φορές μόνη μου, παρέα με τις μουσικές μου και με τη φωνή μου να τραγουδάει στη διαπασών. 17 χιλιόμετρα, εγώ, ο δρόμος και η θάλασσα και το μυαλό να καθαρίζει...

Κυριακή βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο. Ακούω τη φωνή του Β. από δίπλα: "Κοιμήθηκαν και τα δύο, να ξεκινήσουμε για πίσω;" Τα 17 μου χιλιόμετρα έκαναν πάλι το θαύμα τους....

Το πλοίο θα σαλπάρει.... - ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Έφτασε η ώρα να σας χαιρετήσω κι εγώ. Από αύριο και για δυο βδομάδες, θα γοργονιάζω με τον καλό μου και τα μικρά εδώ: 

Επίσης και αφού κατάφερα (πιστεύω) να οργανώσω τις λίστες μου και το σπίτι για το χειμώνα και ξεπέρασα τη μίνι κρίση άγχους που έπαθα χθες το απόγευμα σε σχέση με τη δουλειά, ευθαρσώς σας δηλώνω: ΠΑΝΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ !!!!!

Το daily plan από αύριο και μέχρι τουλάχιστον τις 27/08 σκοπεύω να περιλαμβάνει μόνο: θάλασσα, ήλιο, παιχνίδια με τα μικρά, το γοργονόσπιτο που φτιάχνουμε με τη Λένα και τη μαμά μου, τα πρώτα βήματα και τα πρώτα δόντια του Προκόπη, μερικά καλά βιβλία, ποτάκια με τον καλό μου στη βεράντα, επισκέψεις από καλούς φίλους και έναν οικογενειακό Δεκαπενταύγουστο.

Η χρονιά μπροστά μας (γιατί εγώ πάντα με Σεπτέμβρηδες μετράω τις χρονιές) προβλέπεται δύσκολη και θα χρειαστώ όλες τις στιγμές, τις εικόνες και τα συναισθήματα που θα κλείσω καλά μέσα μου τις επόμενες μέρες.

Εις το επανιδείν λοιπόν με ένα (τι άλλο?) γοργονοτραγουδάκι

Υ.Γ. Αφιερωμένη και η θέα από τη βεράντα μας με την αφεντιά μου κάποια χρόνια μικρότερη: