Ταξίδι στη Χώρα του Ποτέ

Κάθε χρόνο στα γενέθλια διαλέγουμε μαζί με τη Λένα το θέμα του πάρτυ. Φέτος λοιπόν με το "κόλλημα" που έχει με τον Πήτερ Παν, ήμουν σίγουρη ότι θα κάναμε πάρτυ στη Χώρα του Ποτέ!

Και τι καλύτερο για να μετατραπεί σε Χώρα του Ποτέ από το πάρκο δίπλα στο σπίτι μας. Για το ντεκόρ επιστρατεύτηκε η θεία Ράνια που μας έφτιαξε πολλά χάρτινα σημαιάκια για να οριοθετήσουμε το χώρο, για τα φαγητά, την τούρτα και τα καπέλα αλλά και για τα δωράκια των καλεσμένων συμπράξαμε με τη φοβερή μαμά μου και τη Λένα (φουλ Marmalena team δηλαδή), φτιάξαμε τη λίστα των Χαμένων παιδιών και των πειρατών και τέλος, φωνάξαμε την Tinkerbell και... περάσαμε τέλεια!!!

Το πάρτυ έγινε Σάββατο απόγευμα κι έτσι Παρασκευή ασχοληθήκαμε κυρίως με τις κατασκευές και τα ψώνια, φτιάξαμε και την τούρτα και το Σάββατο κάναμε το κυρίως μαγείρεμα. Το μενού ήταν απλό: κεφτεδάκια, κοτομπουκίτσες, λουκανικάκια, πίτσα, τυροπιττάκια και πατατάκια - κανονικό μενού πικ νικ δηλαδή. Μπύρες, χυμοί και αναψυκτικά και έτοιμοι!

Χρησιμοποιήσαμε δύο ξύλινα τραπεζάκια, ένα για μπουφέ και ένα για "τραπέζι δραστηριοτήτων" που βάλαμε τα καπέλα Πήτερ Παν και Ινδιάνων, τη μεγάλη πινιάτα για πιο αργά και δύο καμβάδες για να ζωγραφίσουν. Στα δέντρα γύρω γύρω κρεμάσαμε τα δωράκια για τους καλεσμένους μας, που ήταν ατομικές πινιάτες και μέχρι να μοιραστούν έδωσαν χρώμα στη διακόσμηση

Μόλις έφταναν οι καλεσμένοι μας, (μικροί μεγάλοι εννοείται) διάλεγαν καπέλο για να πάρουν το ρόλο τους στη Χώρα του Ποτέ και μετά έπαιρναν τη θέση τους στην καλύβα των Χαμένων Αγοριών. Μόλις μαζεύτηκαν όλοι ήρθε και η Τίνκερμπελ και ξεκινήσαμε χορό, τραγούδι και παιχνίδι!

Κι όταν άρχισε να νυχτώνει και όλα τα ινδιανάκια και οι μικροί Πήτερ είχαν βάψει τις μουρίτσες τους, ήρθε ή ώρα της τούρτας! Σας καλωσορίζουμε στη Χώρα του Ποτέ (και ναι δε σας το κρύβω είμαι πολύ περήφανη για την τούρτα που φτιάξαμε!):

Για να κλείσει πανηγυρικά η βραδιά μας, σπάσαμε τη μεγάλη πινιάτα και έξαλλα πιτσιρίκια γέμιζαν καλούδια τα σακουλάκια τους και μετά όλοι μαζί ζωγράφισαν τους καμβάδες για τα δωμάτια των παιδιών. 

Ευχαριστήθηκα να καληνυχτίζω χαρούμενα και ξεθεωμένα μουτράκια :-) Και του χρόνου παιδάκια μου!!!

Υ.Γ. Και μερικά πρακτικά: 

• Τα πάρκα είναι ιδανικά για πάρτυ αλλά όχι πάντα τόσο καθαρά, οπότε πηγαίνετε νωρίτερα και να έχετε οπωσδήποτε μαζί σας γάντια και σακούλες σκουπιδιών για να μαζέψετε.
• Για ένα πάρτυ με περίπου 20 παιδάκια, αν έχετε σκοπό να τα κάνετε όλα μόνοι σας όπως εμείς, υπολογίστε μια ολόκληρη μέρα για κατασκευές και μια ολόκληρη μέρα για μαγείρεμα για να είστε άνετα χρονικά.
• Αφήστε τα παιδιά να σας βοηθήσουν σε όλη τη διαδικασία, ακόμη κι αν ώρες ώρες είναι λίγο πιο κουραστικό, το ευχαριστιούνται πολύ, καταλαβαίνουν ότι όλα γίνονται με κάποιο κόπο αλλά πολλή αγάπη και στο τέλος το ευχαριστιούνται διπλά! 
• Δεν είναι ανάγκη να είναι όλα πανάκριβα για να κάνετε ένα πάρτυ - υπερπαραγωγή. Εμείς είχαμε ένα αρκετά σφιχτό budget και παρόλα αυτά κάναμε ένα πάρτυ που θα μας μείνει αξέχαστο. Επίσης συνδυάσαμε κάποια από τα δώρα (θείων, νονών κλπ.) με κόστη του πάρτυ και αυτό βοήθησε πολύ.
• Έχετε κατά νου ότι σε πικ νικ πάρτυ τελικά αυτοί που τρώνε περισσότερο είναι οι μεγάλοι κι όχι τα πιτσιρίκια οπότε υπολογίστε τους ανάλογα στις ποσότητες του φαγητού που θα ετοιμάσετε. 

Η Πολυάννα μαμά - Τέσσερα (4) χρόνια μετά

"Μαμά, εσύ θα πας προνήπιο?"

"Όχι αγάπη μου εγώ πήγαινα προνήπιο πολύ παλιά"

"Πότε; Τότε που ήταν οι δεινόσαυροι;;;;"

"Θείε, με τόση διασκέδαση εδώ, εμείς λέμε να πάμε πάνω και να σας αφήσουμε με το μπαμπά να τελειώσετε μόνοι σας το πλύσιμο του αυτοκινήτου!!!!"

Τάδε έφη γοργονίδιο, ετών πλέον.... τεσσάρων (4)

Κι εμείς με τον καλό μου, τους θείους και τις θείες της, γιαγιάδες, παππούδες, νονούς και νονές μένουμε να αναρωτιόμαστε πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια σα νερό μπροστά μας και πώς μεγάλωσε έτσι το γοργονάκι μας.

Το γοργονάκι, που ήταν το πρώτο μωρό της παρέας και ο Μ. της μίλαγε με τις ώρες στην κοιλιά μου πριν να βγει. Που βγήκε από το μαιευτήριο, μια σταλίτσα αλλά trendy με την αλυσιδίτσα της νονάς Ε. στο πόδι και από 19 ημερών έγινε βαλιτσάκι και η καλύτερη παρέα στις βόλτες μας και τώρα μας κοιτάει με ύφος, έχει άποψη για τα πάντα, δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα να πέσει κάτω και -σαν τη μαμά της οκ το παραδέχομαι - μιλάει ασταμάτητα και ακούει ακόμη και υπερήχους.

Στα 4 της και είναι ήδη τόσο ανεξάρτητη που μερικές φορές με αγχώνει, τόσο πεισματάρα που μερικές φορές με φέρνει εκτός εαυτού και με μια αυτοπεποίθηση απίστευτη που σε κάποιον σαν εμένα με αρκετές ανασφάλειες φαντάζει άθλος από αυτή την ηλικία. Παρόλα αυτά ένα άγχος το έχω μήπως "παραπάρει το μυαλό της αέρα", μήπως της παραλέμε καλά λόγια και φάει αργότερα τα μούτρα της, μήπως μήπως μήπως... Σαν κάθε χρόνος που περνάει, μαζί με τα άπειρα χαμόγελα και τις ευτυχισμένες μας στιγμές να μας γεμίζει και με αγωνία αν οι δρόμοι που της δείχνουμε είναι αρκετοί, αν θα καταφέρει να ξεχωρίσει στο μυαλό της αυτά που της χρειάζονται κι αυτά που θα τη βοηθήσουν και τόσα άλλα αν. Έχω καταλήξει όμως ότι αυτά πάνε πακέτο με το ρόλο του γονέα, είμαι πεπεισμένη χρόνια τώρα ότι γεννήθηκα για να γίνω μαμά -καλή, κακή θα δείξει δεν ξέρω- οπότε σαν γνήσια Πολυάννα, κρατάω μόνο τα καλά και σας δηλώνω..... κλείσαμε τα τέσσερα και κολυμπάμε για τα πέντε της γοργονίτσας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΝΟΥ ΜΑΣ !!! 

Υ.Γ. Το πρώτο μας βράδυ στο μαιευτήριο όταν έφυγαν όλοι και μείναμε οι δυο μας, θήλασες και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου με αυτό το τραγούδι. Νομίζω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε το ακούω, είτε της το τραγουδάω είτε μου το τραγουδάει εκείνη -γιατί πλέον συμβαίνει κι αυτό- μπροστά στα μάτια μου θα έχω αυτό το ήσυχο, στρουμπουλό και αλλήθωρο μωράκι που κράτησα στην αγκαλιά μου στις 9 Ιουλίου του 2009. 

  

Οι "φρουτατζούδες"

Κάθε Σάββατο η αγαπημένη μας πρωινή βόλτα με τη Λένα είναι στη λαϊκή. Φωνές, χρώματα, μυρωδιές, άνθρωποι, ασκούν και στις δυό μας μια περίεργη γοητεία. Τη βλέπω πώς παρατηρεί ανάλογα με την αλλαγή της εποχής τα καινούρια πράγματα στους πάγκους και πώς ενθουσιάζεται μόλις φτάνουμε στον πάγκο της "φίλης της με τα φρούτα" ή στον "καλό κύριο με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια". Όλη τη βδομάδα, μαζεύει ψιλά και κάθε Σάββατο έρχεται με τ πορτοφολάκι της κι αγοράζει λουλούδια. Πριν κάνα μήνα, σε ένα πάγκο ήταν μια πιτσιρίκα γύρω στα 10 που διαλαλούσε με βροντερή φωνή την πραμάτεια της και η Λένα ενθουσιάστηκε. 

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην κουζίνα κι η Λένα στο δωμάτιό της. Την ήθελα κι έτσι της φώναξα από μακρυά. Μόλις ήρθε μου λέει: "Μαμά, τι έπαθες και φωνάζεις σαν ψαράς?".Κάγκελο εγώ: "Πώς σου ήρθε καλέ αυτό? ΤΙ εννοείς?". "Ε, μα μαμά σαν τους ψαράδες στη λαϊκή φώναζες!!!". Μετά καθόταν σκεφτική και σε λίγο τη ρώτησα: "Τι σκέφτεσαι κι είσαι τόσο σοβαρή?" Και μου απαντάει: "Μαμά, θέλεις όταν μεγαλώσω να γίνουμε φρουτατζούδες?!!? Θα έχουμε ένα πάγκο στη λαϊκή και θα σε βοηθάω όπως το κοριτσάκι την άλλη φορά που ήταν με τη μαμά του, θα περνάμε τέλεια!" Γέλασα και της εξήγησα λίγο για τη δουλειά των παραγωγών και της λαϊκής και κατέληξα λέγοντας της ότι είναι λίγο δύσκολο, γιατί δεν έχουμε χωράφια να καλλιεργήσουμε και να έχουμε τα δικά μας φρούτα για να πουλάμε, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστομωτική απάντηση: "Μα πώς, έχουμε τη λεμονιά σου, την πορτοκαλιά μου και τη μανταρινιά του Προκόπη στο Λαγονήσι!"Τι ήθελε να πει ο ποιητής? Θα σας εξηγήσω αμέσως.

Όταν ήμουν μικρή μια μέρα στο Λαγονήσι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς αποφάσισα να φυτέψω ένα ολόκληρο λεμόνι για να έχω ένα δικό μου δέντρο. Το δέντρο όχι μόνο έπιασε, αλλά κρατάει ακόμη, είμαστε περίπου συνομήλικοι (όπου να'ναι τριανταρίζει κι αυτό) και μας τροφοδοτεί νοστιμότατα λεμόνια: 

Όταν η Λένα έγινε ενός έτους, το γιορτάσαμε στο Λαγονήσι και αποφάσισα να δημιουργήσω μια "οικογενειακή παράδοση" που ήξερα ότι θα έκανε και πολύ χαρούμενους τον παππού και τη γιαγιά μου. Έτσι αγοράσαμε μια πορτοκαλιά και πριν σβήσει το πρώτο της κεράκι, το γοργονάκι μας φύτεψε το δικό του δέντρο:

   

Τα πρώτα γενέθλια του Προκόπη, η αρρώστια του παππού δυστυχώς δε μας άφησε να τα γιορτάσουμε στο Λαγονήσι,κι έτσι το δικό του δέντρο άργησε λίγο να φυτευτεί. Όμως πριν 15 μέρες, η γιαγιά με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: "Αγόρασα μια μανταρινιά να πάμε να τη φυτέψει ο Προκόπης, δε γίνεται το παιδί να μην έχει το δέντρο του". Και πήγαμε, η Λένα τον βοήθησε να σκάψει με το τσαπάκι της και να έχει κι αυτός το δέντρο του:

Και κάπως έτσι, στο μυαλό της Λένας, τώρα μπορούμε να γίνουμε "φρουτατζούδες", γιατί έχουμε τα δέντρα μας! Η γιαγιά μου είπε χθες ότι είναι φορτωμένα με ανθάκια κι ότι σίγουρα θα έχουμε καλή παραγωγή. Και τώρα που το σκέφτομαι, σα να έχει λίγο χώρο δίπλα στον πάγκο του "καλού κυρίου με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια". Μωρέ λες??? 

Update 19/10/2015:

Και επειδή είπαμε, δημιουργήσαμε οικογενειακή παράδοση, χθες φύτεψε και ο Γιώργης το δέντρο του, λεμονιά αυτή τη φορά:

και μετά η Λένα τον έκανε βόλτα στον κήπο του έδειχνε και τα υπόλοιπα δέντρα κι εγώ τους καμάρωνα χαρούμενη που όντως η παράδοση που ήθελα να δημιουργήσω άνθισε μέσα τους!!

Πάμε..... θέατρο!

Ένα πράγμα θα σας πω.... Αν θέλετε να ξεχάσετε και άγχος και νεύρα και γκρίνια και όλα, απλά πάρτε ότι σε παιδάκι σας βρίσκετε πρόχειρο (δικό σας, ανήψι, βαφτηστήρι, της γειτόνισσας) και πηγαίνετέ το στο θέατρο!!! Για να μη μιλήσω για το καλό που θα κάνετε στο ίδιο το παιδάκι με αυτή σας την κίνηση και το πόσο καλές βάσεις θέτετε για τη μελλοντική του σχέση με το θέατρο και τον πολιτισμό γενικότερα.



Η σκηνή λίγο πριν την έναρξη



Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω μια ανάρτηση σχετικά με το θέμα παιδί και θέατρο. Συγκεκριμένα κάθε φορά που γυρνάω από παράσταση με τη μικρή, είμαι τόσο γεμάτη εικόνες και συναισθήματα και όλο λέω ότι θα κάτσω να γράψω κι όλο το αφήνω. Σήμερα λοιπόν ήρθε η ώρα. Η χθεσινή μέρα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δύσκολη, ήταν αρκετά φορτισμένη. Μάλλον μάζευα κούραση αρκετό καιρό και χθες για ασήμαντο όπως συμβαίνει συνήθως λόγο ξέσπασα πολύ. Τι να κάνεις, στο πρόγραμμα είναι κι αυτά. Δεν κατάφερα να καλοκοιμηθώ και το μεσημέρι κι έτσι το ότι είχαμε βγάλει εισιτήρια για το Disney on Ice το απόγευμα μου φαινόταν βουνό! Η Λένα επιπλέον, δεν κοιμήθηκε λεπτό για μεσημέρι και την ώρα που έπρεπε να ντυθεί για να ξεκινήσουμε έγινε πανηγύρι. Ξεκινήσαμε λοιπόν με μια διάθεση μούρλια όπως καταλαβαίνετε. Η δε Λένα (εννοείται) στο αυτοκίνητο κοιμήθηκε παρόλο που ήταν μαζί και η ξαδέρφη της και μιλούσαν κι έτσι φτάσαμε και φορτωμένη τα 17,5 κιλά παραμάσχαλα, μπήκαμε, πήρα πρόγραμμα και το ασορτί καπελάκι με τα αυτιά του Μίκυ, την ξύπνησα, με λίγη ευτυχώς δυσκολία, πήραμε κι ένα κουβά ποπ κορν και ήμαστε πανέτοιμες.

Λίγο νυσταγμένη αλλά... ετοιμοπόλεμη!



Η έκφραση τόσο η δική της όσο και της ξαδέρφης της μόλις βγήκαν οι αγαπημένοι τους ήρωες απλά έσβησε όλα μου τα νεύρα, την κούραση, τα πάντα!!! "Μαμά κοίτα, ο Πήτερ! Και η Γιασμίν!!!! Κοίτα! Κοίτα!!! Είναι τέλεια :-)" Και δώς του να χειροκροτάει και να λάμπουν τα μάτια της.... Όσο συνέχιζε δε η παράσταση και δυνάμωνε το κέφι και η μουσική, περιττό να σας πω ότι δεν έβαλε τον πωπό της κάτω και χόρευε όλη την ώρα. Ομολογουμένως το θέαμα ήταν αρκετά εντυπωσιακό ακόμη και για τους μεγάλους και σε συνδυασμό με τη μουσική σε βοηθούσε να περάσεις ένα ευχάριστο δίωρο. Ο λόγος όμως που τα γράφω όλα αυτά δεν είναι για τη συγκεκριμένη μόνο παράσταση, αφορά ένα γενικότερο δικό μου συμπέρασμα.

Δεν έχει σημασία το ότι είναι μόνο 3 ή 4 ή 5 χρονών τα παιδάκια και μπορεί να φοβάστε ότι δε θα θυμούνται τίποτα κι ότι είναι χαμένος χρόνος και χρήματα το θέατρο σε αυτή την ηλικία. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα "μιλάνε" σε ένα παιδί σε μια παράσταση. Το Σεπτέμβρη πήγαμε στον Οδυσσεβάχ, πολύ αγαπημένο δικό μου έργο από όταν ήμουν παιδί που όμως θεωρούσα ότι δεν είναι για την ηλικία της Λένας και ίσως την κουράσει. Μάλιστα σε κάποια στιγμή μου φάνηκε πολύ βαριεστημένη και τη ρώτησα: "Βαρέθηκες"? Η απάντησή της ήρθε αποστομωτική: "Όχι μαμά είναι πολύ ωραία παράσταση κι έχω αγωνία αν θα πάει σπίτι του ο Οδυσσεβάχ!". Στον Ηρακλή που είδαμε, όταν γυρίσαμε σπίτι με έβαλε να κατεβάσω τη Μυθολογία του καλού μου να της ξαναδιαβάσω την ιστορία και μετά βάφτισε τις κούκλες της Ιφικλή και Αλκμήνη. Όταν είδαμε την Τενεκεδούπολη, τραγουδούσε στον αδερφό της το τραγούδι και όταν είδαμε "Την ακρίδα που δε μπορούσε να πει το Ρο" μας έβαλε να τη λέμε Μάβγκαβετ (Μάργκαρετ δηλαδή) κι εγώ δε θυμάμαι για πόσο καιρό. Και τόσα άλλα, που κάνουν εμφανές ότι κάθε παράσταση είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη κι ότι την ευχαριστιέται όχι μόνο για το 2ωρο που είναι στο θέατρο αλλά για πολύ καιρό ακόμη μιας και της δίνει τροφή για παιχνίδι, για διήγηση αλλά και όρεξη να μάθει παραπάνω πράγματα για την εξέλιξη της ιστορίας που είδε. 

Ακόμη πιο σημαντικό βέβαια, είναι η κάθε παράσταση να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία για το παιδί. Δεν αρκεί απλά να το πάμε, να κάτσουμε δίπλα του και μετά να το γυρίσουμε. Ανάλογα με την ηλικία του, για να μπορέσει να καταλάβει καλύτερα ίσως χρειαστεί να του εξηγούμε λίγο παραπάνω την πλοκή, να το ενθαρρύνουμε να συμμετέχει με χειροκρότημα, τραγουδάκια κλπ. Σίγουρα όμως και ανεξαρτήτου ηλικίας, καλό είναι να συζητάμε μαζί του για την παράσταση, να το βοηθάμε να θυμάται την ιστορία, να το ρωτάμε τι του άρεσε και τι δεν του άρεσε κλπ. Με τη Λένα, έχουμε καθιερώσει να αγοράζουμε το πρόγραμμα της παράστασης και στο γυρισμό το ξεφυλλίζει και διηγείται ό,τι θυμάται κι εγώ τη συμπληρώνω. Μετά στο σπίτι, ο μπαμπάς της τη ρωτάει κι εκείνος και συνήθως για τις επόμενες 1-2 μέρες την ακούς να αλλάζει ονόματα στις κούκλες της σύμφωνα με την παράσταση που είδαμε. Αν δε μιλήσεις με το παιδί για αυτό που είδε, να του πεις τη γνώμη σου και να ακούσεις τη δική του, αν δεν το βοηθήσεις να κάνει κτήμα του την εμπειρία που μόλις απέκτησε τότε ναι σε 1 εβδομάδα θα το έχει ξεχάσει και όσοι σου λένε "είναι μικρό για θέατρο, δε θα καταλάβει, πού να τρέχεις τώρα..." θα μοιάζει να έχουν δίκιο. Για πάρτο λίγο αλλιώς να δεις όμως τι θαύματα που γίνονται :-)

Ήμουν τυχερή και οι γονείς μου πίστευαν το ίδιο κι έτσι από πολύ μικρή έβλεπα θέατρο. Ακόμα θυμάμαι το βράδυ που μετά από άπειρες παιδικές παραστάσεις η μαμά μου μου ανακοίνωσε: "Σήμερα θα έρθεις μαζί μας στο κανονικό θέατρο για τους μεγάλους" και είδα τη Λοκαντιέρα με την Καλογεροπούλου και το Φέρτη. Ήμουν ακόμη πιο τυχερή και είχα δασκάλους με Δ κεφαλαίο που δαπανούσαν χρόνο κι ανεβάζαμε παραστάσεις κανονικές, και μας πηγαίνανε και σε παραστάσεις κανονικές πολλές φορές και εκτός του σχολικού ωραρίου. Για το πρώτο νιώθω σίγουρη για τα παιδιά μου ότι από μας τουλάχιστον θα έχουν όλη την παρότρυνση και τα ερεθίσματα που είχαμε κι εμείς. Για το δεύτερο απλά ελπίζω αν και είναι μια τεράστια κουβέντα.

Πραγματικά όμως, δεν ξέρετε πόσο καλό θα κάνετε στο παιδί σας αν από τις 5 φορές που θα πάτε παιδότοπο, λούνα πάρκ ή κάτι άλλο τη 1 πάτε και στο θέατρο. Υπάρχουν παραστάσεις για όλες τις ηλικίες με μουσική ή χωρίς και ευτυχώς πλέον σε λογική τιμή. Δεν έχουν όλα τα δώρα υλική υπόσταση και το να μάθεις ένα παιδί να αγαπάει το θέατρο,τη μουσική, την τέχνη είναι ένα από τα πιο πολύτιμα. 

Καλημέρα σας :-)

   

Η Πολυάννα μαμά - Το Πολυανάκι μαθήτρια :-)

Και ξαφνικά...... Παιδικός Σταθμός! 

Προβληματιστήκαμε αρκετά το καλοκαίρι αν θα στείλουμε τη Λένα σταθμό, με δεδομένο ότι ο μικρός θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να μείνει σπίτι και να τον προσέχει η κοπέλα μέχρι να κλείσει τα δύο λόγω ευαισθησίας που έχει ως προωράκι. Η Λένα όμως είναι γενικά μπροστά από την ηλικία της και το βλέπαμε όλοι ότι ο σταθμός μόνο καλό θα της έκανε. Είπαμε λοιπόν - μιας και οικονομικα δε μας έπαιρνε και για τα δύο κοπέλα και σταθμό - να κάνουμε μια αίτηση στο πρόγραμμα του ΕΣΠΑ και αν μας πάρουν έχει καλώς. Δε σας κρύβω ότι από την ώρα που είδα τους σταθμούς και έκανα την αίτηση, παρακαλούσα συνεχώς από μέσα μου να μας πάρουν γιατί είδα πόσο χάρηκε η μικρή και πόσο της άρεσε η ιδέα. Θα πήρε το μάτι σας φυσικά τη "σφαγή" που έγινε με τους παιδικούς και το συγκεκριμένο πρόγραμμα κι έτσι στις πρώτες λίστες δεν ήμαστε μέσα. Στις δεύτερες όμως που βγήκαν τη Δευτέρα μετά από πολύ αγώνα και διαμαρτυρίες πολλών γονιών, των σταθμών κλπ. κλπ. ΜΠΗΚΑΜΕ!!!!!! Επικοινώνησα με το σταθμό και Τετάρτη πρωί ξεκινήσαμε. 

Τρίτη απόγευμα, πάρτυ στο σπίτι. Η νονά της, της πήρε τσάντα "Χέλου Κίττυ" (όπως τη λέει η Λένα), η κοπέλα που τα προσέχει της πήρε ασορτί παγουράκι και ταπεράκι, ετοιμάσαμε τα ρούχα της για την άλλη μέρα και βάλαμε στην τσάντα της τα απαραίτητα και μετά επιδοθήκαμε σε χειροτεχνίες. Εμ, πώς θα γίνει, έπρεπε να φτιάξουμε ένα συννεφάκι να βάλουμε αυτοκόλλητα, να γράψουμε πάνω ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ και να φωτογραφηθεί την άλλη μέρα κρατώντας το, ώστε να έχουμε τη φωτογραφία από την πρώτη μέρα της στο σχολείο, όπως πρότεινε και το αγαπημένο Μαμάδες Μπαμπάδες και για ένα μακρόπνοο project που έχω στο μυαλό μου. 

Τετάρτη πρωί, μαμά μπαμπάς και Λένα, έτοιμοι στολισμένοι και ο Προκοπίκος να μας κοιτάει με απορία. Η Λένα με την τσάντα στην πλάτη από τις 8:00 να παίρνει πόζες για τη φωτογράφιση (αφού φυσικά μας έκανε τη δύσκολη στην αρχή): 

Όλο χαρά ξεκινάμε οι τρεις μας για τον παιδικό σταθμό. Με το που φτάνουμε, τρέχει βλέπει τα παιδάκια, βγάζει τα παπούτσια της και πάει μαζί τους και μου λέει: "Εσείς φύγετε τώρα, πάτε για δουλειά και θα με φέρει το σχολικό!!!". Προσαρμογή σου λέει.... Η υπεύθυνη του σταθμού στο τηλέφωνο μου είχε πει να κάτσουμε καμιά ώρα. Μόλις την είδε, μου είπε να την αφήσω και να μιλήσουμε κατά τις 12:00. Περιττό να σας πω ότι ανέβηκε στην τάξη με τη δασκάλα και τα παιδάκια χωρίς καν να μας χαιρετήσει και τελικά έκατσε μέχρι τις 14:30. Προσαρμογή σου λέει ξαναλέω..... Από χθες κάθεται κανονικά όλο το πρόγραμμα και από Δευτέρα θα γυρνάει με το σχολικό και είναι πανευτυχής. Εχθές μου ανακοίνωσε ότι θα είναι και βοηθός της δασκάλας και είναι πολύ σημαντική δουλειά "δεν ξέρεις εσύ μαμά...."

Κι εγώ αναρωτιέμαι.... Προσαρμογή για τις μαμάδες δεν έχει βρε παιδί μου?!?! Ξαφνικά το κοριτσάκι μου μεγάλωσε, πάει σχολείο, τρώει, μιλάει, παίζει, είναι βοηθός, γνωρίζει παιδάκια, έχει δασκάλα.... Πάει Παιδικό Σταθμό κι εμένα μου φαίνεται ότι πήγε Πανεπιστήμιο, άτιμο μητρικό φίλτρο! Το περίμενα ότι δε θα έχει πρόβλημα, το περίμενα ότι θα της αρέσει πολύ, όλα τα είχα σκεφτεί.... εκτός από τα δικά μου συναισθήματα. Αλλά έπρεπε να το περιμένω, στη θεατρική παράσταση του σχολείου της ανηψιάς μου πλάνταξα στο κλάμα, υπήρχε περίπτωση με τη Λένα να μη συγκινηθώ? Stay tuned λοιπόν γιατί νομίζω φέτος θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές συγκίνησης με το μεγάλο Πολυανάκι. 

Καλή αρχή σε όλα τα παιδάκια που ξεκινήσανε φέτος, καλή συνέχεια στις παλιές καραβάνες, κουράγιο και υπομονή σε όλους μας. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας είμαι σίγουρη γι΄ αυτό!!!!

Κ Α Λ Η      Χ Ρ Ο Ν Ι Α ! ! !

Διπλά γενέθλια - Διπλή χαρά !!!!

Λένα

9 Ιουλίου 2009 και ώρα 9:50 ήταν η πρώτη φορά που την κρατήσαμε στην αγκαλιά μας και κλάψαμε και οι δυό από χαρά. Μετά από 4 μέρες πήγαμε σπίτι μας με ένα μωρό μια σταλίτσα χωρίς όμως καθόλου άγχος. Είμαστε οι γονείς της είπαμε και σίγουρα ξέρουμε τι να κάνουμε :-)

Το γοργονάκι μερικών ωρών στο μαιευτήριο

9 Ιουλίου 2010 έσβησε το πρώτο της κεράκι, έκανε το πρώτο της πάρτυ γενεθλίων στο Λαγονήσι με τους φίλους της και φύτεψε μια πορτοκαλιά για να μεγαλώνουν παρέα. Μέσα σε ένα χρόνο είχε μάθει τόσα πολλά: Έλεγε 20 λέξεις, έτρωγε μόνη της (κάνοντας το σύμπαν χάλια βέβαια), περπατούσε κι έτρεχε χωρίς πια να μας κρατάει, έκανε το πρώτο της κάμπινγκ, πήγε πολλές εκδρομές και ήταν πλέον πανέτοιμη για τις πρώτες μας διακοπές.

Η πρώτη της τούρτα - φυσικά γοργόνα

Μια πορτοκαλιά να μεγαλώνει μαζί της 

Πόσο μεγάλωσε σε ένα χρόνο

9 Ιουλίου 2011 έγινε 2 και περίμενε το αδελφάκι της!!!! Πλέον μιλούσε κανονικότατα και μας έστελνε με τις ατάκες της και περίμενε πώς και πώς το μπομπίκο. Έτρωγε σαν κυρία, έφτιαχνε απίθανα πράγματα με τις πλαστελίνες της και της άρεσαν τα βιβλία και τα παζλ

Εννοείται γοργόνα η τούρτα μας και πάλι :-)

Αδερφούλη ένα-δύο ακούς?!?!

9 Ιουλίου 2012 έγινε 3 και έχει τον αδελφούλη της σύμμαχο στα πιο τρελλά παιχνίδια και τα καλύτερα έρχονται!!!! Πλέον είναι παιδάκι κανονικό και δεν τη χορταίνω. Λέει τα απίστευτα, με βοηθάει σε όλα είναι μέσα σε όλα και ίσως το Σεπτέμβρη να πάει και σχολείο. Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτά τα 3 χρόνια..... 

ΛΕΝΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!

Προκόπης

11 Ιουλίου 2011 και ώρα 09:50, 6 εβδομάδες νωρίτερα από το αναμενόμενο αποφάσισε να βγει στον κόσμο και ο Προκόπης μας. 2.160 και 45,5 εκ. σαν κοτοπουλάκι! Παρόλα αυτά με κοίταξε στα μάτια όταν τον πήρα αγκαλιά πριν τον πάνε στη θερμοκοιτίδα κι αυτό το βλέμμα μου τα είπε όλα. Τον πήρα αγκαλιά πρώτη φορά μετά από 10 μέρες που απλά έβαζα τα χέρια μου μέσα στο κουτί και από κείνη την ημέρα έγινε ο "αγκαλίτσας" όπως τον λέμε τώρα όλοι:

Στη θερμοκοιτίδα

Ένα ποδαράκι μια σταλιά 

Μέσα σε ένα χρόνο έχει κάνει τόσα πολλά και είχε και δρόμο να καλύψει! Ψήλωσε και πήρε βάρος και τώρα είναι 75 πόντους και 10 κιλά παιδάκι !!! Λέει μαμά και μπαμπά και φωνάζει Λέα την αδερφή του! Είναι ένας γελαστός μπομπιράκος, ήσυχος και καλόβολος που πιστοποιημένα αντέχει στις κακουχίες. Μ' αυτόν είχα άγχος όταν τον φέραμε σπίτι, λογικό όμως. Τώρα τα έχω ξεπεράσει όλα. Η θερμοκοιτίδα λες και δεν υπήρξε ποτέ για το αντράκι μας. Προχθές τον κουρέψαμε για πρώτη φορά. Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί πιάνεται και σηκώνεται και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα περπατήσει και μόνος του χωρίς να κρατιέται από κάπου! 

Η πρώτη μας κανονική αγκαλιά

11 Ιουλίου 2012 και ο Προκόπης μας έγινε κιόλας ενός έτους!!!! 


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΜΠΙΚΟ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!!!

Μεγάλωσα κι εγώ

Mom's note: Η εβδομάδα μας όπως καταλαβαίνετε ήταν άκρως εορταστική μιας και εκτός από τα γενέθλια στις 8 Ιουλίου ο Προκόπης μας είχε και τη γιορτή του. Η εορταστική μας εβδομάδα θα ολοκληρωθεί πανηγυρικά σήμερα το απόγευμα με ένα καταπληκτικό (ελπίζω) γενέθλιο πικ νικ πάρτυ για το οποίο θα ακολουθήσει άλλο ποστ. Μετά από 3 χρόνια που είμαι μαμά λοιπόν έχω να δηλώσω: χαρούμενη, περήφανη, ευτυχισμένη, κουρασμένη αρκετές φορές, στα όριά μου από νεύρα μερικές άλλες, γεμάτη καμάρι για κάθε τι καινούριο που καταφέρνουν τα παιδιά, καλύτερη σύζυγος και σύντροφος, σούπερ ικανοποιημένη με τη ζωή και την οικογένειά μας και γεμάτη ανυπομονησία και ευχάριστο άγχος για τη συνέχεια! Α! Και έτοιμη να κάνω άλλο ένα και να γίνουμε 5 σε κάνα δυο χρόνια ελπίζω :-)