Μάν(ι)α...

Εκεί που εσύ βλέπεις λάθη σου, εγώ βλέπω μονο πολλή αγάπη...

Και κάθε φορά που μου λες όλο καμάρι πόσο καλη και υπομονετική μανούλα σου φαινομαι, θέλω να σου φωναξω οτι αν είμαι, είναι επειδή εσύ είσαι αυτή που είσαι...

Γι' αυτά που πέρασαν, γι' αυτά που είναι και γι' αυτά που θα' ρθουν:

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Χρόνια Πολλά Μαμίτσα μου:-)

Η Πολυάννα θυμάται και περιμένει: Πάσχα τότε... και τώρα

Κάτι που ετοίμαζα τα παιδιά, που φεύγουν αύριο για Πάσχα στο νησί. Κάτι η Παρασκευή του Λαζάρου και το Πάσχα στο νησί του Ερυθρού Καγκουρώ που τα λάτρεψα. Κάτι η  Άνοιξη που μπήκε απότομα και πήρε παραμάζωμα τις αναμνήσεις μου και μου τις πέταξε ανάκατα στα πόδια... Δεν ξέρω τι απ' όλα είναι ή αν είναι όλα μαζί και άλλα ακόμη που δεν τα έχω εντοπίσει. Μπορεί και που το περσινό Πάσχα, η Ανάσταση μας προσπέρασε στο κρύο παρεκκλήσι του Αγίου Σάββα, να έχει φορτώσει με προσδοκίες και ελπίδα το φετινό. Μπορεί  και γι'αυτό να την "έπεσα" τόσο πολύ στο μπαμπά μου για να είναι όλα όπως "πρέπει" - συγγνώμη γι'αυτό Πα. όπως σε λέει ο εγγονός σου :-)

Πάσχα λοιπόν για μένα είναι: 

• Οι λαμπάδες μου, μια και μια διαλεγμένες από τη νονά μου με πολύ φροντίδα και αγάπη στολισμένες στο ξύλινο επιπλάκι τότε στον Ωρωπό και τώρα στη Τζιά.
• Καινούρια ρούχα, καινούρια παπούτσια και κολώνια Joue 
• Η γιαγιά η Ελένη και η θεία η Ευδοκία να ασπρίζουν τα παρτέρια στον Ωρωπό 
• Ο μπαμπάς μου και οι θείοι μου να σουβλίζουν κι εγώ να κουβαλάω όλο καμάρι τις μπύρες. 
• Ο παππούς ο "κοπελάρας" όση ώρα ψήνεται το αρνί να κόβει ξύλα και να φτιάχνει το πιο ωραίο δεντρόσπιτο!
• Γιρλάντες από βιολέτες που στολίζουν τον Επιτάφιο της Οσίας Ξένης και ψιλοκουβεντούλα όση ώρα περνάμε τις βιολέτες στην κλωστή. 
• Το αρνί και το κοκορέτσι όρθια και περασμένα στη σούβλα μέσα στη μπανιέρα. 
• Ποδήλατο, σκαρφάλωμα και παιχνίδι με τα χώματα από το πρωί μέχρι και τη δύση του ήλιου.
• Τα πρώτα παγωτά και αρκετές φορές τα πρώτα μπάνια.
• Αυγά, κουλούρια και τσουρέκια στο μεγάλο, βαρύ ξύλινο τραπέζι (ευτυχώς σώθηκε και το έχουμε και στη Τζιά γι'αυτή και άλλες δουλειές).
• Μανέστρα αλάδωτη τη Μεγ. Τετάρτη. Τέτοια που όσες φορές και να τη φτιάξω, σαν της θείας δε θα την κάνω ποτέ. Και πατάτες τηγανητές, πολλές πατάτες τηγανητές, τόσες που σε έκθεση "Πώς πέρασα το Πάσχα" στη δευτέρα δημοτικού αφιέρωσα όλο το κείμενο στη νοστιμιά τους :-) 
• Επιτάφιο τη Μεγ. Παρασκευή,με τους γονείς μας αλλά και την παρέα, που μεγαλώνοντας το σκάγαμε στη μέση της περιφοράς.
• Ανάσταση στον Άγιο Φανούριο στις 23:00 γιατί ο παππάς είχε να πάει κι αλλού κι εμείς προτιμούσαμε να φάμε και να κοιμηθούμε (ή να βγούμε μεγαλώνοντας) λίιγο νωρίτερα.
• Αυγά βραστά, ατέλειωτα αυγά βραστά κι όλοι να μου φωνάζουν ότι θα γεμίσω σπυριά. Και κάθε χρόνο να τους αγνοώ και να μην παθαίνω τίποτα :-) 
• Ο πρώτος μου έρωτας. 

κι αργότερα όταν (καλώς ή κακώς) ο Ωρωπός μας τελείωσε και όλοι μεγαλώσαμε:

• Βόλτες στη χώρα της Άνδρου και ούζα με μεζέ στο λιμάνι κι ανήμερα αυτοσχέδιο γλέντι με σούβλες και ψητά στα ενοικιαζόμενα.
• Πάσχα στο Λαγονήσι και στο καπάκι με το starletάκι φορτωμένο ταπεράκια, στη σκοπιά στο στρατόπεδο στην Κατεχάκη για να φάει κι ο Βασίλης το κάτι τι του.
• Πάσχα και Πρωτομαγιά μαζί στην Πάρο, να πλέκουμε στεφάνια με προβάτσες κι ο μπαμπάς μου να αρνείται να με μάθει να οδηγώ.
• Πάσχα στη Δημητσάνα με το γοργονάκι στην κοιλιά και μια πασχαλίτσα να σουλατσάρει πάνω της.
• Επιτάφειος στη Δημητσάνα, πομπή με τα κεριά μέχρι το νεκροταφείο σε μια από τις ωραιότερες περιφορές της ζωής μου.
• Πάσχα στη Τζιά με τη Λένα να ζυμώνει με μικροσκοπικά χεράκια και να χαμογελάει ευτυχισμένη!
• Σουρεάλ Πάσχα με αγαπημένους φίλους (και παιδί πια), να ψιλοκόβουμε αντεράκια στη μαγευτική Σκουληκαριά με Μαραβέγια στη διαπασών, να πηγαίνουμε στην Ανάσταση με τις Αλκοολικές λαμπάδες μας και μετά να τρώμε την πιο νόστιμη μαγειρίτσα που έχω φάει ποτέ!       

Πάσχα 2010 

Και πάντα, μα πάντα, όπου κι αν ήμαστε, με όποια σύνθεση, όσοι κι αν έχουν φύγει από κοντά μας κι όσοι κι αν είναι πάντα εκεί, Πάσχα για μένα είναι η μυρωδιά και το μωβ χρώμα της Πασχαλιάς. Που όποια Πασχαλιά κι αν είναι, θα μου θυμίζει, αυτή της αυλής του Ωρωπού, εκεί που ξεκίνησαν όλα μου τα Πάσχα. Εκεί που συγκρίνονται όλα μου τα Πάσχα! 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση σε όλους!!!

Sponsors' night….. ή αλλιώς οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγεις

Κοιτώντας ένα χρόνο πίσω μπορώ να σας περιγράψω την κατάστασή μας ως εξής: τα πράγματά μας όλα σε κούτες, το σπίτι μας γιαπί με μόνο όρθια την κρεβατοκάμαρα για να κοιμούνται οι γονείς μου, το σπίτι των γονιών μου πουλημένο να μας φιλοξενεί προσωρινά και το σπίτι που τώρα μένουμε γιαπί που για να γίνει σπίτι έπρεπε η τράπεζα να εγκρίνει επιτέλους το ρημάδι το στεγαστικό για το οποίο μας έχει δώσει προέγκριση από τον Αύγουστο. Μικρό στεγαστικό μη φανταστείτε τίποτα τρελό αλλά και πάλι από χαρτιά ζητούσαν ουκ ολίγα και πέφταμε και σε απανωτές απεργίες πρωτοδικείων, δικηγόρων κλπ. κλπ. Το ζουμί? Εμείς ψυχολογικά ράκη γιατί τίποτα δεν προχωρούσε από εργασίες χωρίς λεφτά και το deadline της 15^ης Οκτωβρίου που έπρεπε να αφήσουμε το σπίτι των γονιών μου να πλησιάζει απειλητικά. Μια βραδιά απελπισίας λοιπόν κι ενώ ετοιμαζόμαστε να βγούμε με φίλους για μια μπύρα μου λέει ο Βασίλης: «Ο αδερφός μου, θα μας δώσει Χ ποσό για να ξεκινήσουμε μέχρι να βγει το δάνειο για να προλάβουμε, μου το πρότεινε το πρωί». 1^η ανάσα αναπάντεχης αισιοδοξίας. Την ώρα που πίνουμε τις μπύρες μας και περιγράφουμε ως άλλοι Αστερίξ τις περιπέτειές μας με το ελληνικό δημόσιο και την τράπεζα, έρχεται αναπάντεχα ευπρόσδεκτη η πρόταση από το (μελλοντικό τότε) νονό του μικρού: «Εγώ κάτι λίγα έχω στην άκρη, να σας τα δώσω μέχρι να βγει το δάνειο να μην καθυστερείτε?». Δέκα μέρες μετά η κολλητή μου και η κουμπαροφιλενάδα μου τα ίδια κι εκείνες, ένα τηλέφωνο και: «Πες πόσα θέλετε να στα γυρισω…».  Έτσι απλά, χωρίς να το ζητήσουμε, χωρίς να είναι 1000% σίγουροι ότι τελικά η τράπεζα δε θα αλλάξει γνώμη και θα μείνουμε να τους χρωστάμε και σ’ αυτούς και στη Μιχαλού. Κι έτσι μπήκαμε (όπως μπήκαμε, θα σας τα πω σε επετειακό ποστ μετακόμισης αυτά) αισίως στο σπίτι 15/10 όπως έπρεπε. Να σας πω πότε πήραμε τα πρώτα λεφτά του δανείου στα χέρια μας?!? 10/11!!!! Το λιγότερο λοιπόν που μπορούσα να κάνω γι’ αυτούς τους φίλους ήταν ένα ευχαριστήριο τραπέζι – χορηγών όπως το ονόμασα, τώρα που κοντεύει χρόνος από την ανακαίνιση – μετακόμιση και όλο αυτό το χάος που αναστάτωσε τη ζωή μας.

Το τραπέζι έγινε το Σάββατο που μας πέρασε και ήθελα να είναι πολύ ιδιαίτερο και συγκινητικό. Ετοίμασα λοιπόν μια πρόσκληση - πρόγραμμα:

Η πρόσκληση

Το πρόγραμμα

Στη συνέχεια ασχολήθηκα με την οργάνωση του χώρου και την κατασκευή των πλακετών που θα τους απονείμαμε. Έφτιαξα ταμπέλες με τα ονόματά τους για να βάλω στην αντίστοιχη "πτέρυγα" του σπιτιού και τους χώρισα σε "κατηγορίες" ανάλογα με τη χορηγία τους: 

Οι ταμπέλες που μπήκαν σε κάθε χώρο
που αντιστοιχούσε σε "χορηγό"

Οι αναμνηστικές πλακέτες με το χρυσό κλειδί του σπιτιού

Τέλος και αφού αποφάσισα για το μενού, έφτιαξα και τύπωσα μενού που έβαλα σε κάθε πιάτο, πάνω στο τραπέζι:

Το μενού με λίγα ευχαριστήρια λόγια και την κατάταξη των χορηγών

Το Σάββατο λοιπόν έβαλα όλη μου την τέχνη και την αγάπη στο μαγείρεμα, έβγαλα το καλό μας σερβίτσιο και τα καλά μας ποτήρια κι έστρωσα, προετοίμασα το χώρο για το ποτό υποδοχής, τα παιδιά πήγαν εκδρομή στο Θησείο στους δικούς μου, βάλαμε και τα καλά μας και περιμέναμε τους "χορηγούς". Η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα, με άφθονο ομολογώ αλκοόλ (αν και αυτό το κατάλαβα την άλλη μέρα το πρωί), πολύ συγκίνηση και όμορφους ανθρώπους. Εκείνοι επιμένουν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν τίποτα σπουδαίο..... εγώ ξέρω ότι μας βοήθησαν να αποκτήσουμε ένα ΣΠΙΤΙΚΟ όπως το θέλαμε αντί να μπούμε σε ένα σπίτι παλιό και κρύο. Και το κυριότερο, μας έδωσαν από τα λίγα που είχε ο καθένας τους χωρίς να το ζητήσουμε και χωρίς 100% εγγυήσεις. Ναι κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτό που έκαναν για μας θα έπρεπε να το θεωρούμε δεδομένο. 

Τη βραδιά της βάφτισης της Λένας,2 χρόνια πριν ο Μιχάλης έγραψε στο βιβλίο ευχών: "Εύχομαι κάποτε να έχεις φίλους σαν αυτούς που είχαν οι γονείς σου μαζί τους απόψε". Πόσο δίκιο είχε και πόσο πολύ της το εύχομαι κι εγώ. Γιατί στ' αλήθεια οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις κι εμείς είμαστε πολύ περήφανοι κι ευγνώμονες για τη δική μας οικογένεια!!!! 

Τους υποσχέθηκα ότι ο εορτασμός θα κλείσει με αυτό το ευχαριστήριο ποστ γιατί το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τους ευχαριστήσω όλους και δημόσια, όχι τόσο για την προσφορά τους στη συγκεκριμένη περίπτωση αλλά γιατί πάντα είναι εκεί ο καθένας με τον τρόπο του!!!

Η Πολυάννα σε κρίση πανικού - πώς θα γίνει να τα προλαβαίνω όλα!?!

Αρχικά να σας δηλώσω κάτι. Είμαι άνθρωπος φύσει οργανωτικός. Αποδίδω απείρως καλύτερα όταν έχω να κάνω με λίστες, προθεσμίες και συγκεκριμένα καθήκοντα προς εκτέλεση. Στη δουλειά μου λοιπόν τα εφαρμόζω όλα αυτά και πιστεύω ότι είμαι καλή. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να τα εφαρμόσω και στο σπίτι, μπας και καταφέρω να βρω μια ισορροπία και λίιιγο χρόνο και για μένα. 

Και για να σας βάλω στο κλίμα... Εχθές άφησα τα παιδιά με τους γονείς μου στο νησί και ακολουθούν 2 εβδομάδες μέχρι να αρχίσει η άδειά μας, αφιερωμένες σε μένα και τον καλό μου αλλά και στην αναδιοργάνωση του σπιτιού και στην τακτοποίηση κάποιων πραγμάτων που μου έχουν ξεμείνει από τη μετακόμιση. Οκ, αυτό το'χω! Μόλις τελειώσω με αυτό το post, θα φτιάξω μια ωραιότατη λίστα εργασιών με στόχο μέχρι τις 10/8 να τις έχω διαγράψει όλες. Έστω λοιπόν, αγαπημένε αναγνώστη, φίλη μανούλα, συναγωνιστή πατέρα ότι θα έχω ξεκαθαρίσει τα παιχνίδια, θα έχω τακτοποιήσει τα παιδικά δωμάτια, θα έχω φτιάξει έναν πίνακα επιβράβευσης χάρη στη βοήθεια της φοβερής Άσπας, θα έχω ετοιμάσει μια λίστα για το super market σύμφωνα με το εξαιρετικό υπόδειγμα της Στέλλας και γενικά θα είμαι πανέτοιμη κι εγώ και το νοικοκυριό μας για το Σεπτέμβρη και όλες του τις προκλήσεις. 

Εδώ έρχεσαι να βοηθήσεις εσύ και κυρίως στο να διαχειριστώ το άγχος μου. Πώς θα γίνει το σπίτι να παραμείνει σχετικά τακτικό (εννοείται ότι δε θέλω να ζούμε σε αποστειρωμένο περιβάλλον), πώς θα γίνει να μπορώ να κάνω μπάνιο τις ώρες που κάνει ο νορμάλ κόσμος κι όχι αξημέρωτα ή μαύρα μεσάνυχτα, πώς θα γίνει να έχουμε κάθε μέρα φρέσκο φαγητό, πώς θα γίνει να μάθει η Λένα να μαζεύει τα παιχνίδια της και και και και ουφ!!!!! Τέλος πάντων πώς θα γίνει στο τέλος της μέρας να μου μένει μισή ωρίτσα να πάρω το βιβλίο μου και να κάτσω στο σαλόνι ή να πάρω το lap top μου και να γράψω ένα post. Αααααααααααααααα!!!!!!! Όπως καταλαβαίνετε αυτές τις μέρες ζούμε με μεγάλη επιτυχία το έργο "Η Πολυάννα σε κρίση πανικού - πώς θα γίνει να τα προλαβαίνω όλα!?!?!?"

ΟΚ - μπορεί να έχω παραφρονήσει, αλλά.... αν έχετε καμιά ιδέα είτε δοκιμασμένη είτε που να σας έρχεται τώρα έτσι που με διαβάζετε, παρακαλώ μοιραστείτε τη μαζί μου. Δε μπορεί, κάτι δεν κάνω σωστά κάτι δεν έχω προγραμματίσει καλά, δε γίνεται να μη μου μένουν ούτε 5 λεπτάκια για μένα. Έχω 3 μήνες σκάρτους που γύρισα στη δουλειά οπότε μου αναγνωρίζω τη δοκιμαστική περίοδο χάριτος. Όμως έχω ορκιστεί στον εαυτό μου ότι αυτές τις 10 μέρες θα τις εκμεταλλευτώ για να βάλω το σπίτι και το πρόγραμμά μου σε τάξη και θα βρω και τρόπους για όλους μας να λειτουργήσουμε από Σεπτέμβρη. Please help :-) Μικρή είμαι ακόμη άλλωστε θα μάθω...

Διπλά γενέθλια - Διπλή χαρά !!!!

Λένα

9 Ιουλίου 2009 και ώρα 9:50 ήταν η πρώτη φορά που την κρατήσαμε στην αγκαλιά μας και κλάψαμε και οι δυό από χαρά. Μετά από 4 μέρες πήγαμε σπίτι μας με ένα μωρό μια σταλίτσα χωρίς όμως καθόλου άγχος. Είμαστε οι γονείς της είπαμε και σίγουρα ξέρουμε τι να κάνουμε :-)

Το γοργονάκι μερικών ωρών στο μαιευτήριο

9 Ιουλίου 2010 έσβησε το πρώτο της κεράκι, έκανε το πρώτο της πάρτυ γενεθλίων στο Λαγονήσι με τους φίλους της και φύτεψε μια πορτοκαλιά για να μεγαλώνουν παρέα. Μέσα σε ένα χρόνο είχε μάθει τόσα πολλά: Έλεγε 20 λέξεις, έτρωγε μόνη της (κάνοντας το σύμπαν χάλια βέβαια), περπατούσε κι έτρεχε χωρίς πια να μας κρατάει, έκανε το πρώτο της κάμπινγκ, πήγε πολλές εκδρομές και ήταν πλέον πανέτοιμη για τις πρώτες μας διακοπές.

Η πρώτη της τούρτα - φυσικά γοργόνα

Μια πορτοκαλιά να μεγαλώνει μαζί της 

Πόσο μεγάλωσε σε ένα χρόνο

9 Ιουλίου 2011 έγινε 2 και περίμενε το αδελφάκι της!!!! Πλέον μιλούσε κανονικότατα και μας έστελνε με τις ατάκες της και περίμενε πώς και πώς το μπομπίκο. Έτρωγε σαν κυρία, έφτιαχνε απίθανα πράγματα με τις πλαστελίνες της και της άρεσαν τα βιβλία και τα παζλ

Εννοείται γοργόνα η τούρτα μας και πάλι :-)

Αδερφούλη ένα-δύο ακούς?!?!

9 Ιουλίου 2012 έγινε 3 και έχει τον αδελφούλη της σύμμαχο στα πιο τρελλά παιχνίδια και τα καλύτερα έρχονται!!!! Πλέον είναι παιδάκι κανονικό και δεν τη χορταίνω. Λέει τα απίστευτα, με βοηθάει σε όλα είναι μέσα σε όλα και ίσως το Σεπτέμβρη να πάει και σχολείο. Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτά τα 3 χρόνια..... 

ΛΕΝΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!

Προκόπης

11 Ιουλίου 2011 και ώρα 09:50, 6 εβδομάδες νωρίτερα από το αναμενόμενο αποφάσισε να βγει στον κόσμο και ο Προκόπης μας. 2.160 και 45,5 εκ. σαν κοτοπουλάκι! Παρόλα αυτά με κοίταξε στα μάτια όταν τον πήρα αγκαλιά πριν τον πάνε στη θερμοκοιτίδα κι αυτό το βλέμμα μου τα είπε όλα. Τον πήρα αγκαλιά πρώτη φορά μετά από 10 μέρες που απλά έβαζα τα χέρια μου μέσα στο κουτί και από κείνη την ημέρα έγινε ο "αγκαλίτσας" όπως τον λέμε τώρα όλοι:

Στη θερμοκοιτίδα

Ένα ποδαράκι μια σταλιά 

Μέσα σε ένα χρόνο έχει κάνει τόσα πολλά και είχε και δρόμο να καλύψει! Ψήλωσε και πήρε βάρος και τώρα είναι 75 πόντους και 10 κιλά παιδάκι !!! Λέει μαμά και μπαμπά και φωνάζει Λέα την αδερφή του! Είναι ένας γελαστός μπομπιράκος, ήσυχος και καλόβολος που πιστοποιημένα αντέχει στις κακουχίες. Μ' αυτόν είχα άγχος όταν τον φέραμε σπίτι, λογικό όμως. Τώρα τα έχω ξεπεράσει όλα. Η θερμοκοιτίδα λες και δεν υπήρξε ποτέ για το αντράκι μας. Προχθές τον κουρέψαμε για πρώτη φορά. Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί πιάνεται και σηκώνεται και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα περπατήσει και μόνος του χωρίς να κρατιέται από κάπου! 

Η πρώτη μας κανονική αγκαλιά

11 Ιουλίου 2012 και ο Προκόπης μας έγινε κιόλας ενός έτους!!!! 


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΜΠΙΚΟ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!!!

Μεγάλωσα κι εγώ

Mom's note: Η εβδομάδα μας όπως καταλαβαίνετε ήταν άκρως εορταστική μιας και εκτός από τα γενέθλια στις 8 Ιουλίου ο Προκόπης μας είχε και τη γιορτή του. Η εορταστική μας εβδομάδα θα ολοκληρωθεί πανηγυρικά σήμερα το απόγευμα με ένα καταπληκτικό (ελπίζω) γενέθλιο πικ νικ πάρτυ για το οποίο θα ακολουθήσει άλλο ποστ. Μετά από 3 χρόνια που είμαι μαμά λοιπόν έχω να δηλώσω: χαρούμενη, περήφανη, ευτυχισμένη, κουρασμένη αρκετές φορές, στα όριά μου από νεύρα μερικές άλλες, γεμάτη καμάρι για κάθε τι καινούριο που καταφέρνουν τα παιδιά, καλύτερη σύζυγος και σύντροφος, σούπερ ικανοποιημένη με τη ζωή και την οικογένειά μας και γεμάτη ανυπομονησία και ευχάριστο άγχος για τη συνέχεια! Α! Και έτοιμη να κάνω άλλο ένα και να γίνουμε 5 σε κάνα δυο χρόνια ελπίζω :-)  

Περί μπαμπάδων......

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ!!!!!!! Να σας χαιρόμαστε και να σας καμαρώνουμε όλους γερούς και δυνατούς!!!

Εγώ σήμερα θα σας μιλήσω για τρεις μπαμπάδες: το μπαμπά ΜΑΣ (και καλό μου), τον Πάκη (και μπαμπά μου), αλλά και τον παππού μου (και μπαμπά του μπαμπά μου).

Ο μπαμπάς μας και καλός μου, ήμουν πάντα σίγουρη ότι θα είναι καλός μπαμπάς όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Αλλά ακόμη κι εγώ που το περίμενα, συγκινούμαι απίστευτα όταν τον βλέπω με τα μικράκια μας. Η Λένα, τα απογεύματα μόλις ακούει το κλειδί στην πόρτα ό,τι μα ό,τι κι αν κάνουμε το παρατάει για να τρέξει στην αγκαλιά του και μετά του φωνάζει "Έλα γρήγορα να σου διαλέξω ρούχα, να βγάλεις τα ρούχα της δουλειάς να παίξουμε" και το πρωί μόλις ξυπνήσει κι ο Βασίλης έχει φύγει για δουλειά ρωτάει όλο αγωνία: "Μαμά, με φίλησε ο μπαμπάς πριν φύγει!?!?!". Κι ο μικρός με το που τον βλέπει, χαμογελάει και χτυπάει χέρια και πόδια για να τον πάρει αγκαλιά και τώρα που μπουσουλάει τον παίρνει από πίσω σε όλο το σπίτι!!!!! Ακόμη κι όταν είναι αυστηρός μαζί τους (με τη μεγάλη δηλαδή ο μικρός την έχει γλυτώσει προς το παρόν λόγω ηλικίας), πάντα στο τέλος καταλήγουν αγκαλιασμένοι και γελαστοί. Μακράν η αγαπημένη μου στιγμή είναι όταν τους παίρνει ο ύπνος παρέα. Είναι τόσο μα τόσο ίδιοι κι εγώ τόσο ευτυχισμένη κάθε φορά που τους κοιτάω!!!! Ακούω κατά καιρούς γύρω μου τόσες πολλές και διαφορετικές απόψεις για το ρόλο και τη θέση του μπαμπά στην οικογένεια και για τη σχέση του με τα παιδιά. Εγώ ένα θα σας πω και θα πω και στον καλό μου: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που είσαι ο μπαμπάς ΜΑΣ και που είσαι έτσι!!!!!!! Όπως είπε και η Λένα χθες "Τον μπαμπά δεν τον αλλάζουμε με τίποτα και η οικογένειά μας είναι η καλύτερη"

Ο μπαμπάς ΜΟΥ πάλι, είναι απλά ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου :) Επίσης πιάνει τα πιο μεγάλα ψάρια και χταπόδια, κάνει το καλύτερο και το πιο άνετο κάμπινγκ και μαγειρεύει τέλεια!!!!!Αντικειμενικά μιλώντας πάντα κι όχι επειδή είναι ο δικός μου. Χαχαχαχαχαχαχα!!!! Πάντα δίπλα μας, πάντα ήρεμος και πάντα πρόθυμος να μας βοηθήσει, να μας τρέξει, να μας μαγειρέψει, να κρατήσει τα παιδιά, να, να, να....... Μικρά, μας έτρεχε σε προπονήσεις, αγγλικά, γερμανικά κλπ. Μεγαλύτερα μας έτρεχε σε πάρτυ, θέατρα, σινεμά και ό,τι ώρα και να του έλεγες ποτέ δεν είπε όχι. Ακόμη πιο μεγάλη με τρέχει και πάλι παντού και όποτε το ζητήσω. Και σαν να μην του έφτανε αυτό, τώρα τρέχει και τα παιδιά μου όποτε χρειαστεί. Γιατί τώρα είναι δυό φορές μπαμπάς, έχει κι εγγόνια!!!! Τον τσανταδόρο του τη Λένα και τον κολλητό του τον Προκόπη που έχει και το όνομά του και φωτίζει η μουρίτσα του μόλις βλέπει τον παππού:) Ο μπαμπάς ΜΟΥ, ποτέ δεν ανακατεύτηκε αλλά πάντα ήταν εκεί. Μπορεί ποτέ να μη μιλούσαμε ανοιχτά στην εφηβεία μου μιας και τα έλεγα όλα στη μαμά μου και τα συζητούσα όλα με κείνη, όμως δε θα ξεχάσω ποτέ ένα βράδυ που είχε έρθει να με πάρει από το φροντιστήριο σε μια περίοδο ταραχώδη για τα αισθηματικά μου που εκεί που πηγαίναμε γύρισε και μου είπε: "Εμένα δε με απασχολεί καθόλου αν θα είναι ο Βασίλης, ο Λευτέρης, ο Μήτσος, ο Κίτσος, δεν ξέρω ποιός. Εμένα αυτό που με νοιάζει είναι να είναι καλά το Μαριαλενί μου!" Ποτέ ξανά δεν είχε εκφραστεί έτσι ευθέως και με μια φράση μου είπε τα πάντα..... Ευχαριστώ μπαμπά έστω και τόσα χρόνια μετά!!!!!   

Ο μπαμπάς του μπαμπά μου και παππούς μου είναι ο φοβερός παππούς για τον οποίο σας έχω μιλήσει αρκετές φορές αλλά δε γίνεται να μην τον αναφέρω και σήμερα. Αφού είναι πια ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΑΜΠΑΣ!!!! Του μπαμπά μου, δικός μου και των παιδιών μου!!!! (Και μεταξύ μας ελπίζω να αντισταθεί στην παλιοαρρώστια και να προλάβει να δει και τρίτο δισέγγονο). Τι να σας πρωτοπώ για τον παππού? Μας έπαιρνε στο Λαγονήσι, στην Τήνο, παίζαμε, ποτίζαμε, μας έφτιαξε ολόκληρο σπίτι στο δέντρο, μας έλεγε ιστορίες όταν ήμαστε μικρά. Μετά μεγαλώσαμε και με τον αδερφό μου λύνανε σταυρόλεξα και μένα μου έδινε συμβουλές μαγειρικής. Και μετά έκανα παιδιά και έχει πάλι παρέα για σκαλίσματα, ποτίσματα, καθάρισε την παιδική χαρά και ξαναέστησε το σπιτάκι στο δέντρο. Κι όπως λέει κι εκείνος και χρειάζομαι κι εγώ πολύ να το πιστέψω ειδικά αυτόν τον καιρό θα ζήσει μέχρι τα 114!!!!!!! 

Για το τέλος δείτε εδώ ένα video που έφτιαξε η Ολίβια από το eimaimama με φωτογραφίες μπαμπάδων και παιδιών από όλη την Ελλάδα. Τα καμάρια μου φιγουράρουν στο 0:52 και η φωτογραφία είναι από τη βάφτιση του μικρού μας. 

Χ Ρ Ο Ν Ι Α      Π Ο Λ Λ Α       Μ Π Α Μ Π Α Δ Ε Σ ! ! !

Η Πολυάννα εργαζόμενη μαμά - Ιστορίες προσαρμογής 15.06.2012

Κοντεύει ένας μήνας που γύρισα στη δουλειά και ακόμη δεν έχω καταφέρει να ισορροπήσω τα πάντα ώστε να μένει λίγος χρόνος και για το blog αν και μερικές φορές νιώθω ότι έχω τόσο υλικό στο κεφάλι μου που αν δεν τα γράψω θα εκραγεί :) Έτσι, είπα να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι ο καλός μου γύρισε νωρίς και πήρε τη Λένα να πάνε super market και ο Προκόπης παίζει αμέριμνα δίπλα μου για να γράψω ένα ποστ.

Λοιπόν..... Η προσαρμογή των παιδιών με την καινούρια κοπέλα πάει ανέλπιστα καλά. Περνάνε πολύ καλά, γυρνάω και βρίσκω χαρούμενες φατσούλες και χάρη στο μαγικό μου μενταγιόν φεύγω χωρίς ιδιαίτερα κλάματα το πρωί. Το μαγικό μου μενταγιόν είναι ένα μενταγιόν με ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι που μου έκαναν δώρο κάτι φίλοι φέτος στη γιορτή μου. Μόλις το είδε η Λένα με ρώτησε "Είμαστε εγώ κι ο Προκόπης!??!" και η (καθόλα ετοιμόλογη) μητέρα απάντησε: "Ναι αγάπη μου για να το κοιτάω όταν είστε στη δουλειά και να σας σκέφτομαι. Έτσι όπου κι αν είμαι σας έχω πάντα μαζί μου". Ε, αυτό ήταν από την άλλη μέρα το κλαμμένο μουτράκι που μου έλεγε "Δε θέλω να πααααςςςςς, Θα μου λείειειειψεις. Μπούχουχου!!!!" μεταμορφώθηκε σε "Για να δώ το μενταγιόν σου το φοράς? Ωραία, τώρα θα είμαστε μαζί σου"¨(Mom - 10 points χαχαχαχα). Άρα με την πρωινή αναχώρηση τέλεια!!!!! 

Στο ενδιάμεσο με τη Γωγώ όλα σούπερ ευτυχώς, οπότε τι μας μένει!?!?! Μα φυσικά η απογευματινή επιστροφή.......

Λοιπόν φίλες και φίλοι για την απογευματινή επιστροφή ακόμη δεν έχω καταφέρει να βρω το κόλπο. Μπορεί να είναι ιδέα μου και να φταίνε τα λεγόμενα terrible 2, 3 φτου και βγαίνω αλλά.....από τότε που γύρισα δουλειά κάθε απόγευμα έχουμε κρίση, που ανάλογα με τη δική μου υπομονή και  αντοχή μπορεί να κρατήσει από δέκα λεπτά μέχρι και μιάμιση ώρα. Δεν είναι ότι κάτι γίνεται λάθος, απλά βρίσκει μια αφορμή και αρχίζει να κλαίει, να ουρλιάζει και να χτυπιέται ακατασχέτως (ναι όλα μαζί και όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά). Ομολογώ ότι μια - δυό φορές δεν κρατήθηκα και φώναξα κι εγώ. Α, έπρεπε να ήσαστε μετά από κοντά να δείτε πανηγύρι!!!!! Αυτές ήταν και οι φορές που η κρίση είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια. Αντιθέτως, όταν το έριξα τελείως στην τρελλή του στυλ: "Α, είναι η ώρα που παθαίνουμε τρελλίαση? Ωραία έλα να παίξουμε μαξιλαροπόλεμο / χοροπηδήσουμε / ουρλιάξουμε / τραγουδήσουμε / γαργαλήσουμε τον Προκόπη" είχαμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα και η κρίση ξεπεράστηκε με μεγαλύτερη επιτυχία και σίγουρα πολύ συντομότερα. Ε, υπήρχαν και οι φλατ μέρες βέβαια που είτε έπεφτα πάνω σε τοίχο και δεν έπιανε κανένας αντιπερισπασμός, είτε δεν ήμουν εγώ σε φάση αντιπερισπασμού (ας το παραδεχτούμε όλοι έχουμε τέτοιες μέρες) όπου τότε η καλύτερη λύση ήταν να της πω: "Λένα μου αυτή η συμπεριφορά δεν επιτρέπεται, πήγαινε στο δωμάτιό σου και μόλις ηρεμήσεις έλα να παίξουμε" και στο μισάωρο περίπου το είχαμε ξεπεράσει. Σε κάθε περίπτωση στο απογευματινό θέλουμε δουλειά ακόμη. 

Γενικά όμως καλά το πάμε το "επιστροφή στο γραφείο". Ευτυχώς και το πήγαινέλα που με τρόμαζε λίγο, βγαίνει στο σωστό χρόνο και σχετικά γρήγορα (αν και αυτή η ανηφόρα από τη Σκουφά μέχρι το γραφείο πρωί πρωί τώρα με τη ζέστη ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ!!!!!!). Και ναι, τώρα που σιγά σιγά ασχολούμαι και πάλι αμιγώς με το αντικείμενο μου στο γραφείο μου αρέσει πολύ :-) Επίσης έχω να σας δηλώσω ότι πλέον έχει αποκτήσει πάλι το νόημά του το Σαββατοκύριακο και αξία οι ώρες της ημέρας. Και όχι δεν είναι κλισέ είναι η πραγματικότητα!!!!   

Χρόνια πολλά μαμά μου!!!

Καλημέρα σας :) Ναι, σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας και ως μανούλα δύο πλέον θα έπρεπε να γιορτάζω ήδη. Τα μικράκια μου όμως ακόμη είναι αρκετά μικρά για να οργανώσουν μόνα τους τη γιορτή κι έτσι όσο περιμένω να δω τι έχουν σκαρώσει με το μπαμπά τους για σήμερα, είπα να ευχηθώ από δω στη δική μου μανούλα:)

Δεν ξέρω αν όταν γίνεσαι μαμά καταλαβαίνεις πιο πολύ τη μαμά σου. Εγώ ξέρω σίγουρα ότι τη θαυμάζω πιο πολύ!!! Για την υπομονή της, για τον τρόπο που μας μεγάλωσε και μας έκανε ανεξάρτητους, για το ότι ήταν και είναι πάντα εκεί για μας. Από τα 5 μου, όταν ο καλός μου στο νηπιαγωγείο μου είπε ότι δε με θέλει πια και θέλει ένα άλλο κοριτσάκι γιατί έχει στρασάκια στη φούστα του, μου γέμισε τη φούστα μου στρασάκια χωρίς δεύτερη σκέψη, μέχρι τα 25 που αφού συνειδητοποίησε καλύτερα κι από μένα πόσο δυστυχισμένη ήμουν με τη σχολή στην οποία είχα περάσει μου άνοιξε το δρόμο και φυσικά με ενίσχυσε και οικονομικά ώστε να κάνω κάτι άλλο που μου ταίριαζε και μου άρεσε. Από τα 14 που καθότανε και άκουγε την ερωτική μου απογοήτευση και τρώγαμε παγωτό παρέα (είπαμε γενιά Beverly Hills τι να κάνουμε?) μέχρι τα 24 που πάλι καθόταν κι άκουγε όλο το μπέρδεμα που είχα τότε μέσα μου και ενώ ήξερε από την αρχή και τι θα αποφασίσω και τι είναι το "σωστό" δεν μου είπε ποτέ κάνε αυτό ή κάνε εκείνο.

Σίγουρα πάντως όταν γίνεσαι μαμά, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνεις απόλυτα τη μαμά σου, έρχεσαι σίγουρα ακόμη πιο κοντά της! Ναι, μπορεί παράλληλα να της "χτυπάς" καμιά φορά και μερικά παράπονα που σου έχουν μείνει αλλά κυρίως τη νιώθεις πιο κοντά σου. Ρωτάς τη γνώμη της, όπως ρωτούσες πάντα αλλά πια έχει άλλη βαρύτητα. Ακόμη κι αν αποφασίσεις να κάνεις τα δικά σου, πάλι στο πίσω μέρος του μυαλού σου κρατάς αυτό που σου είπε...

Φέτος ήταν για μας μια αρκετά δύσκολη χρονιά. Νόμιζα ότι για μένα το πιο δύσκολο κομμάτι θα ήταν το ότι μετά από 30 χρόνια (25 που μέναμε στο ίδιο σπίτι και 5 που μέναμε πόρτα πόρτα) μετακομίσαμε και δεν είμαι δίπλα στη μαμά μου. Ο καλός μου με κορόιδευε και μου έλεγε ότι τα 30 είναι μια καλή ηλικία για να απογαλακτιστώ αλλά νομίζω του την έσκασα!!! Ήταν και είναι μεγάλο σχολείο για μένα το ότι έφυγα από δίπλα της και πατάω σίγουρα πιο γερά στα πόδια μου αλλά στο μεταξύ μας δεσμό δεν άλλαξε τίποτα. Μάλλον τελικά υπάρχουν δύο ομφάλιοι λώροι, ένας που κόβεται κι ένας αόρατος που μας δένει για πάντα:) 

Δε σε έχω πει μαμά ποτέ αλλά για σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!!!!

Υ.Γ. 1) Επειδή της αρέσει τόσο και επειδή είναι απίστευτο τραγούδι ακούστε κι αυτό αφιερωμένο:)     

       

Η Πολυάννα μαμά ή Ιστορίες Οικογενειακής Τρέλλας - 4.5.2012

Ξυπνάς στις 7:30 από το μικρό Προκόπη ο οποίος έχει ανεβάσει 38,5 πυρετό :( Θυμάσαι ότι χθες έκανε εμβόλιο και το αποδίδεις εκεί. Δε δίνεις με τη μια depon για να δεις πώς θα συμπεριφερθεί, τον ταϊζεις το πρωινό του γαλατάκι και κάπου εκεί ξυπνάει και η Λένα και έρχεται να χουζουρέψει μαζί σας. Φιλάς τον καλό σου που φεύγει για τη δουλειά και η μέρα ξεκινά..... 

Μετά από αρκετό χουζούρι, σηκωνόμαστε κι οι τρεις και πάμε στο καθιστικό - κουζίνα για να φάμε πρωινό τα κορίτσια. Ο πυρετός του μικρού έχει πάει 37,3 οπότε σίγουρη πια ότι είναι από το εμβόλιο και αφού δεν έχει κανένα άλλο σύμπτωμα και χασκογελάει με την αδερφή του παύω να ανησυχώ και φτιάχνω καφέ. Ακολουθεί ένα ήρεμο 3ωρο με ζωγραφική, μουσική, χορό, το καθιστικό - κουζίνα να γίνεται μπάχαλο τα πιτσιρίκια να τρώνε ενδιαμέσως τα φρούτα τους και άλλα τετριμμένα με τα οποία δε θα σας κουράσω. Κατά τις 12 λέμε να κατεβούμε στο πεζοδρόμιο κάτω από το σπίτι να κάνει η Λένα λίγο ποδήλατο στη σκιά. Ντύνεται μοντελάκι - σουργελάκι, βάζει καπέλο και γυαλιά ηλίου, τσακώνει κι ένα βάτραχο που έχει από τη μέρα που γεννήθηκε, καπελώνω και τον Προκόπη και κατεβαίνουμε. Ως δώ καλά, μέχρι που ο μικρός αρχίζει να γκρινιάζει ασύστολα και ανεβαίνουμε πάνω όπου και (ούπς!) θυμάμαι ο θέμα πυρετός και ξαναβάζω θερμόμετρο. 38,9! Μαγεία σκέφτομαι και του δίνω λίγο ντεπόν. Παίρνω τη γιατρό τηλέφωνο να τη ρωτήσω αν τόσος πυρετός είναι όντως παρενέργεια του εμβολίου και μου λέει ότι το συγκεκριμένο εμβόλιο δεν κάνει καθόλου πυρετό άρα...... με γειά την ιωσούλα! Και τι να κάνω η δόλια μάνα που έρχεται και ΣΚ? Τηλεφωνώ στο πολυαγαπημένο πια 184, κλείνω ραντεβού στο ΙΚΑ για το απόγευμα και παίρνω και τις μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή τους γονείς μου) για να έρθουν να κάτσουν με τη μεγάλη. 

Ε, από εκείνη την ώρα και μετά και για ένα 2ωρο περίπου ζήσαμε κωμικοτραγικές καταστάσεις τα 3 μας:) Η Λένα με το που συνειδητοποίησε ότι ο Προκόπης είναι άρρωστος αποφάσισε να γυρίσει προληπτικά σε mode ζήλιας και να κάνει ό,τι της κατεβαίνει στο κεφάλι, συμπεριλαμβανομένου και του να αντιμιλάει σε μένα και να χαϊδεύει τον αδερφό της μόλις τον κοίμιζα, τόσο ώστε να ξυπνήσει. Το αποκορύφωμα ήταν όταν όσο εγώ προσπαθούσα να κοιμήσω το μικρό και τον κρατούσα αγκαλιά, πήρε καρέκλα άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε το τάπερ με τις φακές για να με πείσει να της βάλω να φάει. Αν και της είπα να περιμένει κι ότι το τάπερ είναι βαρύ, εννοείται ότι έκανε του κεφαλιού της και........... ξεκαπακώθηκαν οι φακές, λούστηκε η Λένα και το πάτωμα, ξύπνησε ο μικρός από το θόρυβο και μόλις (με όλη την ψυχραιμία που κατάφερα να συγκεντρώσω) της είπα πολύ γλυκά: "Είδες τώρα τι έγινε?" έσκασε στα γέλια και μου είπε "Έκανα μπάνιο με τις φακές!!!!!!"

Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον αδερφό μου γι'αυτή τη μοναδική ιδιότητά του που άθελά του γονιδιακά μεταφέρθηκε στην κόρη μου. Κάνει την πιο μεγάλη ζημιά, σου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι και μόλις πας να τη μαλώσεις λέει κάτι ή σε κοιτάει με τρόπο τέτοιο που το καθιστά αδύνατο. Thanks George!!!!! 

Ακολούθησε φυσικά μπάνιο της Λένας με το μικρό να ουρλιάζει στην κούνια, ντύσιμο Λένας, αγκαλιά το μικρό, ταϊσμα και τα δύο, κοίμισμα και τα δύο (έχω γίνει εξπέρ στο ταυτόχρονο κοίμισμα μιλάμε) και μετά φυσικά μάζεμα - καθάρισμα του καθιστικού - κουζίνας. Κι εκείνη την ώρα πέφτω πάνω σε αυτή την ανάρτηση: http://mikroimegaloi.gr/blog/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1  και συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχει και πόσο το χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή!!! Χαίρομαι τόσο πολύ που δεν τις έβαλα τις φωνές, που δεν έπαθα υστερία, που γελάσαμε και οι δύο και ήρεμα μετά το μπάνιο της εξήγησα γιατί συνέβη αυτό και ειλικρινά πιστεύω ότι κατάλαβε :) Ελπίζω τη σημερινή μέρα μεγαλώνοντας να τη θυμάται ως "τη μέρα που λούστηκε με φακές και γελάσαμε" κι ας έκανα εγώ τον Κοντο(φακο)ρεβυθούλη μέσα στο σπίτι στη διαδρομή κουζίνα - μπάνιο την ώρα που κοιμόνταν κι ας έχασα εσωτερικά την ψυχραιμία μου και την ξαναβρήκα 8 φορές μέσα σε 10 λεπτά. Άλλωστε είπαμε: Όλα είναι τόσο πιο απλά και όμορφα μέσα από τα μάτια των παιδιών μας :)

Στον πυρετό της.... βάφτισης!!!!

Ευτυχώς ο παππούς μας πάει καλά και (αν και δε βγήκε για Πάσχα), βγήκε χθες κι έτσι κι εμείς πέσαμε με τα μούτρα στις προετοιμασίες για τα βαφτίσια του μικρούλη μας που είναι μεν την Κυριακή, δεν είχαμε αποφασίσει όμως λόγω των γεγονότων μέχρι τελευταία στιγμή αν θα γίνουν τελικά. Αφού όμως πήραμε το πράσινο φως, βάλαμε φωτιά στα μπατζάκια μας και ξεκινήσαμε !!!!!

Να σας πω εδώ - για όσους δεν το έχουν καταλάβει ως τώρα - ό,τι φυσικά τα περισσότερα πράγματα τα κάνουμε με τα χεράκια της φοβερής τριάδας (Μάνια - Λένα - Μαριαλένα) και με βοήθεια καλών και αγαπημένων φίλων. Έτσι λοιπόν, το σπίτι μετατράπηκε σε εργαστήριο μαρτυρικών, λαμπάδας, μπισκότων, μπουμπουνιέρας κλπ. 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή: Το θέμα της βάφτισης είναι το κλασσικό κίτρινο παπάκι που έχουν όλα τα μωράκια στο μπάνιο τους και η ταλαντούχα φίλη Ειρήνη του Lifestory Prints (αν θέλετε μπορείτε να δείτε τη σελίδα της στο facebook εδώ: https://www.facebook.com/lifestory.prints) μας έφτιαξε ένα φοβερό παπιοπροσκλητήριο:

Το παπιοπροσκλητήριο

Στη συνέχεια επειδή είχα αποφασίσει ότι για γλυκό θα φτιάξω μπισκότα παπάκια με ζαχαρόπαστα, αποφασίσαμε να συνδυάσουμε το γλυκό και τη μπουμπουνιέρα και να τα δώσουμε μαζί κι απλά έπρεπε να βρούμε αντικείμενο για τις μπουμπουνιέρες των μεγάλων. Στις παιδικές είχαμε αποφασίσει να βάλουμε λαστιχένια παπάκια σε διάφορες φιγούρες. Τελικά βρήκαμε μικρά λαστιχένια παπάκια σε διάφορα χρώματα και κάναμε παιχνιδιάρικες και των μεγάλων. Η διαδικασία μπισκότα - μπουμπουνιέρα είχε ως εξής: 

Πολύ καλό ζύμωμα

Άνοιγμα και κόψιμο για να γίνουν τα παπάκια

Κουάκ! Κουάκ!

Ψήσιμο και κρύωμα

Κόλλημα ζαχαρόπαστας

Βάψιμο με χρώμα ζαχαροπλαστικής από τη Λένα

Και.... έτοιμα τα μπισκότα!

Έτοιμο το ένα καλάθι για τους μεγάλους 

Έτοιμο και το ένα καλάθι για τα παιδάκια

Επίσης, φτιάξαμε μόνες μας τα μαρτυρικά, ευτυχώς με τη βοήθεια δυό καλών φιλενάδων μιας και με το δέσιμο δεν τα πηγαίναμε και τέλεια μόνες μας, άσε που κάναμε και παρέα όση ώρα τα φτιάχναμε και περάσαμε σούπερ!!!!! 

Όλα τα μαρτυρικά μαζί

Το παπιομαρτυρικό μας

Μας μένει τώρα να ολοκληρώσουμε τη λαμπάδα και να συνέλθει ο μικρούλης μας που ξύπνησε με λαρυγγίτιδα :( Είπαμε όμως.... αισιοδοξία και μέχρι την Κυριακή θα είναι περδίκι και θα περάσουμε τέλεια!!!!!!!

Μπορεί να γίναν οι ετοιμασίες υπό πίεση, μέσα σε τρελλή κούραση όλων και όχι με την καλύτερη δυνατή διάθεση αρχικά, αλλά αλήθεια σας το λέω δεν το άλλαζα με τίποτα! Οκ, μπορεί μερικά μπισκοτάκια να είναι λίγο στραβά, ή η ζαχαρόπαστα να έχει πατικωθεί λίγο εκεί που η Λένα έβαλε πιο πολλή δύναμη στο πινέλο αλλά περάσαμε τόσο καλά!!!! Ήταν τόσο χαρούμενη που έφτιαχνε κάτι για τον αδερφό της με τη μαμά και τη γιαγιά της κι έλεγε σοβαρά σοβαρά: "Αυτά είναι για να τα μοιράσουμε στους φίλους μας για σένα που θα έρθουν στη βάφτισή σου"!!!! 

Άλλωστε.... τα μπισκοτάκια και οι μπουμπουνιέρες θα φαγωθούν, οι στιγμές μας όμως θα μείνουν κι αυτό είναι που μετράει....... 

Πάμε σαν άλλοτε......

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και το σπίτι μας μοσχομύρισε τσουρέκια και γέμισε χρώματα από τα Πασχαλινά μας αυγά. Τα κουλουράκια μας τα φτιάξαμε την Τρίτη. Είχα μια κουβέντα προχθές με τους γονείς μου και τελικά καταλήξαμε (εκείνοι δηλαδή εγώ απλά υποχώρησα στην πείρα της ζωής χαχαχαχαχα) ότι Πάσχα σαν αυτό των παιδικών και εφηβικών χρόνων του καθενός δεν υπάρχει! Είναι από αυτές τις εμπειρίες που έρχονται μια φορά στη ζωή ή τέλος πάντων 3, 4 5, 8 χρόνια συνεχόμενα όσο είναι για τον καθένα και μετά... τέλος!!!! Μετά απλά κάθε Πάσχα το συγκρίνεις με αυτά των παιδικών και εφηβικών σου χρόνων και πάντα βγαίνει λίγο. 

Νόμιζα πως τώρα με τα παιδιά θα ήταν αλλιώς, πώς δε θα αναπολούσα τις πασχαλιές μας στον Ωρωπό, τη γιαγιά και τη θεία μου να ασπρίζουν, το στόλισμα του Επιταφίου στην Οσία Ξένη, τις ξεθωριασμένες μπλε λεκάνες με τα τσουρέκια να φουσκώνουν και το βιαστικό σβήσιμο του κεριού στον επιτάφιο για να το ανάψεις από το μπροστινό κούκλο ξάδερφο της φίλης σου (ε ναι, μη μου πείτε ότι δεν έχετε ένα παρόμοιο περιστατικό :P). Έλα μου όμως που το μυαλό μου και η μνήμη μου αποφασίζουν μόνα τους με το που έρχεται η Μεγάλη Εβδομάδα.....

Φέτος λοιπόν, αφού το εμπέδωσα ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι από δω και πέρα, είπα να το δω αλλιώς το πράγμα και να εστιάσω στο ότι στα χέρια μου είναι τα παιδιά, να φτιάξουν μαζί μου, με το μπαμπά τους, με τους νονούς τους και με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και θείες τους μια σειρά από αξέχαστα Πάσχα όπως κι εγώ. Ευτυχώς έχω καλή βοήθεια -κυρίως από τη φοβερή και τρομερή μανούλα μου φυσικά- κι έτσι νομίζω καλά το πάμε...

Τι κι αν τα γεγονότα με τον παππού μας άφησαν στην Αθήνα φέτος και δεν καταφέραμε να πάμε στο νησί? Τι κι αν ο μπαμπάς μας δουλεύει πολύ και τον έχουμε χάσει αυτές τις μέρες? Ευτυχώς ο παππούς πάει καλά, ο μπαμπάς σταματάει αύριο τη δουλειά και θα είναι μαζί μας και ελπίζουμε ότι θα κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα, οπότε με γεμάτες μπαταρίες, κέφι και πολύ όρεξη τιμήσαμε τα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας με τη Λένα και τη χαρούμενη φατσούλα της να πρωτοστατεί σε ζυμώματα, κουλουράκια, φουρνίσματα και βάψιμο αυγών αλλά και το μικρό Προκόπη σε ρόλο παρατηρητή αλλά και δοκιμαστή!!!! 

Ιδού λοιπόν τι κάναμε και ομορφύναμε τη βδομάδα μας: 

Καταρχήν τη Μεγάλη Τρίτη, φτιάξαμε τα Πασχαλινά μας κουλουράκια: 

Τα κουλουράκια μας - τα σαλιγκαράκια τα έκανε η Λένα ολομόναχη!

Σήμερα, πρωί πρωί ζυμώσαμε τα τσουρέκια μας και κάναμε και για τους νονούς τσουρεκάκια σαλιγκαράκια με αυγά - φατσούλες: 

Τα τσουρεκάκια για τους νονούς μας και την ξαδερφούλα μας

Και φυσικά, βάψαμε τα αυγά μας (το αγαπημένο μου προσωπικά) με βαφή, με δαχτυλομπογιές και με πινέλα. Μέχρι και αυγά Μπομπ Σφουγγαράκη και Πάτρικ αστερία φτιάξαμε με αυτοκόλλητα ματάκια:

Η μικρή μου δαχτυλοζωγράφος

 

Τα αυγά μας

Γενικώς περάσαμε τέλεια τη Μεγάλη Εβδομάδα έως τώρα και η Λένα και εγώ και ο μικρούλης μας που απλά παρατηρούσε και ελπίζω και οι γονείς μου που αλήθεια είναι τους έχουμε ταλαιπωρήσει αρκετά αυτούς τους μήνες. Θα θέλαμε βέβαια κι ο μπαμπάς μας μας να μην είχε τόσο πολλή δουλειά στο γραφείο ώστε να συμμετέχει κι εκείνος αλλά μοιραζόμαστε τη χαρά μας μαζί του κάθε βράδυ που γυρίζει και του δείχνουμε τις δημιουργίες μας και από αύριο μιας και θα είναι κι εκείνος σπίτι μαζί μας συνεχίζουμε ακάθεκτοι !!!!

Σας αφήνουμε με τα καλαθάκια που φτιάξαμε για τους νονούς και σας ευχόμαστε 

Κ Α Λ Ο   Π Α Σ Χ Α !!!!!!!!!

Ένα βαλσάκι......

Σήμερα είναι για την οικογένειά μας μια δύσκολη μέρα. Κι αφού δε γίνεται να ξεσπάσω μπροστά στα παιδιά, μάλλον θα την πληρώσετε εσείς αγαπημένοι αναγνώστες. Όποιος λοιπόν δεν έχει όρεξη για στενάχωρα πρωί πρωί ας προσπεράσει αυτό το ποστ μου. Τη Δευτέρα το πρωί ο παππούλης μου (σας έχω ξαναμιλήσει για το σούπερ παππού μου) διαγνώστηκε εντελώς ξαφνικά και με πολύ κακή πρόβλεψη με τη γνωστή παλιοαρρώστια και αυτή τη στιγμή που σας γράφω κάνει μια μικροεπέμβαση η οποία αν πετύχει θα του δώσει 2-3 μήνες. 

Κι εμένα το μυαλό μου έχει κολλήσει από προχθές σ'ένα βαλς. Ένα βαλς που του υποσχέθηκα ότι θα τον χορέψω στο γάμο μου και με την αναμπουμπούλα της βραδιάς, δεν τον χόρεψα ποτέ.... Κι επειδή κι εκείνος είναι πεισματάρης δεν ήρθε όλη τη βραδιά να μου το θυμίσει, περίμενε την επόμενη μέρα για να μου παραπονεθεί. Ως γνήσια Πολυάννα πρέπει και θέλω να ελπίζω για το καλύτερο από τη σημερινή επέμβαση. Για εκείνον, για τη γιαγιούλα μου, για όλους μας. Για να προλάβω να τον χορέψω το βαλς που του χρωστάω στα βαφτίσια του δισέγγονου του σε 15 μέρες...... 

Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη Μαμά Κουκουβάγια Βέρα για το πρώτο μου βραβειάκι που μου έδωσε και υπόσχομαι να κάνω τη δική μου απονομή μόλις ξαναβρώ λίγη από την αισιοδοξία μου:)

Έχω απόψε ραντεβού...... part II

Περάσαμε Τ Ε Λ Ε Ι Α ! ! ! Η παράσταση ήταν πραγματικά εκπληκτική, αλλά και η διάθεση του παππού και η δική μου τρελά ανεβασμένες πριν καν κάτσουμε στη θέση μας. 

Το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο και με ένα χαμόγελο διαπίστωσα ότι σύμφωνα με το υπερσύγχρονο σύστημα ταξιθεσίας τους οι περισσότερες κρατήσεις ήταν από ΚΑΠΗ και συλλόγους. Εμείς καθίσαμε δίπλα στα μέλη του Συλλόγου "ΖΗΝΩΝ", τα οποία ήταν καμιά 15αριά συμπαθέστατες κυρίες μεταξύ 65 - 75 που απ' ότι με ενημέρωσε η διπλανή μου κυρία είχαν έρθει από τον Πειραιά:) 

Ένα, δύο, τρία κουδούνια, ο κύριος Κωστάλας από τα μεγάφωνα μας ενημερώνει να κλείσουμε τα κινητά μας και.......... 

Κυρίες και κύριοι.... ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΤΤΙΚ!!!! 

Απ' όπου και να το πιάσει κανείς, η παράσταση ήταν φανταστική!!!! Οι συντελεστές ένας κι ένας, ακόμη και κάποιοι που ομολογώ ότι δεν τους το είχα (Αλέξανδρος Μπουρδούμης), τα τραγούδια εννοείται μοναδικά - το περιμέναμε άλλωστε -, ο τρόπος που έδενε η πρόζα με το μιούζικαλ πάρα πολύ καλός και το μπαλέτο οφείλω να σας πω ότι αν και δε μιλούσαν, έπαιζαν με όλο τους το σώμα και με όλες τις εκφράσεις του προσώπου τους!!!! 

Ήταν λες και ξεκινώντας η παράσταση άνοιξε και μια τρύπα στο χώρο και το χρόνο και όλοι μαζί ηθοποιοί και κοινό μεταφερθήκαμε στην Αλεξάνδρεια του 1885, στο Παρίσι του 1905, στη Ρωσία του 1928, στην Αθήνα του 1940 κλπ. κλπ. Βρήκα πολύ έξυπνο τον τρόπο που είχε δεθεί η βιογραφία του Αττίκ με τα τραγούδια που παρουσιάζονταν σε κάθε μέρος της παράστασης και ακόμη πιο ενδιαφέρον το πώς κάθε ένα ξεδιπλωνόνταν μέσα από ένα περιστατικό της ζωής του που τελικά είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία του. Επίσης οφείλω να σας πω ότι η γάμπα της Ζωζούς βάζει κάτω όλες τις υπόλοιπες γάμπες του θιάσου χωρίς δεύτερη σκέψη. Η γυναίκα ήταν πραγματικά απίστευτα λαμπερή και μπριόζα παρά την ηλικία της, με κορμί λαμπάδα και με φωνή που έστεκε πάρα πολύ καλά, μια πραγματική αποκάλυψη για μένα!!!!

Στα δικά μας τώρα.. Με τον παππού σιγοτραγουδούσαμε από το πρώτο μέρος κιόλας παρέα και παράλληλα μου έλεγε ιστορίες από την Αθήνα της κάθε εποχής που παρουσιαζόταν μπροστά μας. Επειδή στα 84 , τα μάτια του πια συχνά πυκνά τον προδίδουν, είχα μαζί μου κιάλια αλλά κάθε φορά που του έλεγα να του τα δώσω η απάντηση ήταν η ίδια: "κορίτσι μου εγώ ήδη έχω πάει 70 χρόνια πίσω και είμαι μέσα στο κέντρο που αυτοί τώρα παίζουν, έχω τα μάτια της φαντασίας μου πού είναι καλύτερα από αυτά, δεν τα θέλω....." και τσουπ σιγομουρμούριζε το επόμενο στιχάκι κι εγώ βούρκωνα στο σκοτάδι. Στο δε δεύτερο μέρος, είχαμε γίνει μια ωραία χορωδία με τις κυρίες του συλλόγου ΖΗΝΩΝ, οι οποίες ομολογουμένως χρειάζονταν λίγο μπάσο στο τραγούδι τους κι έτσι τρεις ώρες αργότερα που η παράσταση τελείωσε, όλοι ήμαστε πανευτυχείς και όπως είπε και ο παππούς στο διπλανό του κύριο στην ουρά για την έξοδο: "Ευτυχώς η εγγόνα μου έχει εμένα που τις διαλέγω τέτοιες ωραίες παραστάσεις και βλέπει γιατί χωρίς εμένα θα το είχε χάσει αυτό το έργο και θα ήταν κρίμα!!!!!" 

Και ξέρετε κάτι?!?!? Μπορεί να είναι η υπερβολή του παππού και η μόνιμη τάση του να δείχνει ότι ακόμη έχει τον έλεγχο - άτιμο χούι - , καθώς εγώ έβγαλα εισιτήρια και εγώ τον πήγα να το δει αλλά είναι αλήθεια..... Χωρίς τον παππού μάλλον δε θα είχα πάει ή κι αν είχα πάει τελικά δε θα ήταν τόσο μαγικά. Ευχαριστώ παππού!!!!!!!!!!!