Πάμε..... θέατρο!

Ένα πράγμα θα σας πω.... Αν θέλετε να ξεχάσετε και άγχος και νεύρα και γκρίνια και όλα, απλά πάρτε ότι σε παιδάκι σας βρίσκετε πρόχειρο (δικό σας, ανήψι, βαφτηστήρι, της γειτόνισσας) και πηγαίνετέ το στο θέατρο!!! Για να μη μιλήσω για το καλό που θα κάνετε στο ίδιο το παιδάκι με αυτή σας την κίνηση και το πόσο καλές βάσεις θέτετε για τη μελλοντική του σχέση με το θέατρο και τον πολιτισμό γενικότερα.



Η σκηνή λίγο πριν την έναρξη



Θέλω εδώ και πολύ καιρό να γράψω μια ανάρτηση σχετικά με το θέμα παιδί και θέατρο. Συγκεκριμένα κάθε φορά που γυρνάω από παράσταση με τη μικρή, είμαι τόσο γεμάτη εικόνες και συναισθήματα και όλο λέω ότι θα κάτσω να γράψω κι όλο το αφήνω. Σήμερα λοιπόν ήρθε η ώρα. Η χθεσινή μέρα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δύσκολη, ήταν αρκετά φορτισμένη. Μάλλον μάζευα κούραση αρκετό καιρό και χθες για ασήμαντο όπως συμβαίνει συνήθως λόγο ξέσπασα πολύ. Τι να κάνεις, στο πρόγραμμα είναι κι αυτά. Δεν κατάφερα να καλοκοιμηθώ και το μεσημέρι κι έτσι το ότι είχαμε βγάλει εισιτήρια για το Disney on Ice το απόγευμα μου φαινόταν βουνό! Η Λένα επιπλέον, δεν κοιμήθηκε λεπτό για μεσημέρι και την ώρα που έπρεπε να ντυθεί για να ξεκινήσουμε έγινε πανηγύρι. Ξεκινήσαμε λοιπόν με μια διάθεση μούρλια όπως καταλαβαίνετε. Η δε Λένα (εννοείται) στο αυτοκίνητο κοιμήθηκε παρόλο που ήταν μαζί και η ξαδέρφη της και μιλούσαν κι έτσι φτάσαμε και φορτωμένη τα 17,5 κιλά παραμάσχαλα, μπήκαμε, πήρα πρόγραμμα και το ασορτί καπελάκι με τα αυτιά του Μίκυ, την ξύπνησα, με λίγη ευτυχώς δυσκολία, πήραμε κι ένα κουβά ποπ κορν και ήμαστε πανέτοιμες.

Λίγο νυσταγμένη αλλά... ετοιμοπόλεμη!



Η έκφραση τόσο η δική της όσο και της ξαδέρφης της μόλις βγήκαν οι αγαπημένοι τους ήρωες απλά έσβησε όλα μου τα νεύρα, την κούραση, τα πάντα!!! "Μαμά κοίτα, ο Πήτερ! Και η Γιασμίν!!!! Κοίτα! Κοίτα!!! Είναι τέλεια :-)" Και δώς του να χειροκροτάει και να λάμπουν τα μάτια της.... Όσο συνέχιζε δε η παράσταση και δυνάμωνε το κέφι και η μουσική, περιττό να σας πω ότι δεν έβαλε τον πωπό της κάτω και χόρευε όλη την ώρα. Ομολογουμένως το θέαμα ήταν αρκετά εντυπωσιακό ακόμη και για τους μεγάλους και σε συνδυασμό με τη μουσική σε βοηθούσε να περάσεις ένα ευχάριστο δίωρο. Ο λόγος όμως που τα γράφω όλα αυτά δεν είναι για τη συγκεκριμένη μόνο παράσταση, αφορά ένα γενικότερο δικό μου συμπέρασμα.

Δεν έχει σημασία το ότι είναι μόνο 3 ή 4 ή 5 χρονών τα παιδάκια και μπορεί να φοβάστε ότι δε θα θυμούνται τίποτα κι ότι είναι χαμένος χρόνος και χρήματα το θέατρο σε αυτή την ηλικία. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα "μιλάνε" σε ένα παιδί σε μια παράσταση. Το Σεπτέμβρη πήγαμε στον Οδυσσεβάχ, πολύ αγαπημένο δικό μου έργο από όταν ήμουν παιδί που όμως θεωρούσα ότι δεν είναι για την ηλικία της Λένας και ίσως την κουράσει. Μάλιστα σε κάποια στιγμή μου φάνηκε πολύ βαριεστημένη και τη ρώτησα: "Βαρέθηκες"? Η απάντησή της ήρθε αποστομωτική: "Όχι μαμά είναι πολύ ωραία παράσταση κι έχω αγωνία αν θα πάει σπίτι του ο Οδυσσεβάχ!". Στον Ηρακλή που είδαμε, όταν γυρίσαμε σπίτι με έβαλε να κατεβάσω τη Μυθολογία του καλού μου να της ξαναδιαβάσω την ιστορία και μετά βάφτισε τις κούκλες της Ιφικλή και Αλκμήνη. Όταν είδαμε την Τενεκεδούπολη, τραγουδούσε στον αδερφό της το τραγούδι και όταν είδαμε "Την ακρίδα που δε μπορούσε να πει το Ρο" μας έβαλε να τη λέμε Μάβγκαβετ (Μάργκαρετ δηλαδή) κι εγώ δε θυμάμαι για πόσο καιρό. Και τόσα άλλα, που κάνουν εμφανές ότι κάθε παράσταση είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη κι ότι την ευχαριστιέται όχι μόνο για το 2ωρο που είναι στο θέατρο αλλά για πολύ καιρό ακόμη μιας και της δίνει τροφή για παιχνίδι, για διήγηση αλλά και όρεξη να μάθει παραπάνω πράγματα για την εξέλιξη της ιστορίας που είδε. 

Ακόμη πιο σημαντικό βέβαια, είναι η κάθε παράσταση να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία για το παιδί. Δεν αρκεί απλά να το πάμε, να κάτσουμε δίπλα του και μετά να το γυρίσουμε. Ανάλογα με την ηλικία του, για να μπορέσει να καταλάβει καλύτερα ίσως χρειαστεί να του εξηγούμε λίγο παραπάνω την πλοκή, να το ενθαρρύνουμε να συμμετέχει με χειροκρότημα, τραγουδάκια κλπ. Σίγουρα όμως και ανεξαρτήτου ηλικίας, καλό είναι να συζητάμε μαζί του για την παράσταση, να το βοηθάμε να θυμάται την ιστορία, να το ρωτάμε τι του άρεσε και τι δεν του άρεσε κλπ. Με τη Λένα, έχουμε καθιερώσει να αγοράζουμε το πρόγραμμα της παράστασης και στο γυρισμό το ξεφυλλίζει και διηγείται ό,τι θυμάται κι εγώ τη συμπληρώνω. Μετά στο σπίτι, ο μπαμπάς της τη ρωτάει κι εκείνος και συνήθως για τις επόμενες 1-2 μέρες την ακούς να αλλάζει ονόματα στις κούκλες της σύμφωνα με την παράσταση που είδαμε. Αν δε μιλήσεις με το παιδί για αυτό που είδε, να του πεις τη γνώμη σου και να ακούσεις τη δική του, αν δεν το βοηθήσεις να κάνει κτήμα του την εμπειρία που μόλις απέκτησε τότε ναι σε 1 εβδομάδα θα το έχει ξεχάσει και όσοι σου λένε "είναι μικρό για θέατρο, δε θα καταλάβει, πού να τρέχεις τώρα..." θα μοιάζει να έχουν δίκιο. Για πάρτο λίγο αλλιώς να δεις όμως τι θαύματα που γίνονται :-)

Ήμουν τυχερή και οι γονείς μου πίστευαν το ίδιο κι έτσι από πολύ μικρή έβλεπα θέατρο. Ακόμα θυμάμαι το βράδυ που μετά από άπειρες παιδικές παραστάσεις η μαμά μου μου ανακοίνωσε: "Σήμερα θα έρθεις μαζί μας στο κανονικό θέατρο για τους μεγάλους" και είδα τη Λοκαντιέρα με την Καλογεροπούλου και το Φέρτη. Ήμουν ακόμη πιο τυχερή και είχα δασκάλους με Δ κεφαλαίο που δαπανούσαν χρόνο κι ανεβάζαμε παραστάσεις κανονικές, και μας πηγαίνανε και σε παραστάσεις κανονικές πολλές φορές και εκτός του σχολικού ωραρίου. Για το πρώτο νιώθω σίγουρη για τα παιδιά μου ότι από μας τουλάχιστον θα έχουν όλη την παρότρυνση και τα ερεθίσματα που είχαμε κι εμείς. Για το δεύτερο απλά ελπίζω αν και είναι μια τεράστια κουβέντα.

Πραγματικά όμως, δεν ξέρετε πόσο καλό θα κάνετε στο παιδί σας αν από τις 5 φορές που θα πάτε παιδότοπο, λούνα πάρκ ή κάτι άλλο τη 1 πάτε και στο θέατρο. Υπάρχουν παραστάσεις για όλες τις ηλικίες με μουσική ή χωρίς και ευτυχώς πλέον σε λογική τιμή. Δεν έχουν όλα τα δώρα υλική υπόσταση και το να μάθεις ένα παιδί να αγαπάει το θέατρο,τη μουσική, την τέχνη είναι ένα από τα πιο πολύτιμα. 

Καλημέρα σας :-)

   

Κυριακή με παιδικό θέατρο: Από που πάνε για το κάστρο παρακαλώ?!?!

Όπως σας έχω πει τις ευκαιρίες για θέατρο με το μικρό μου γοργονάκι δεν τις χάνουμε ποτέ. Έτσι παίξαμε σε ένα διαγωνισμό στη σελίδα του www.babyzone.gr στο facebook και με τη βοήθεια των φίλων μας κερδίσαμε προσκλήσεις για τη θεατρική παράσταση "Από που πάνε για το κάστρο παρακαλώ", της ομάδας "Θέατρο Ροές", στο "Κινητήρας Studio", Ερεχθείου 22 στο Κουκάκι. Είχε και μια λιακάδα χθες άλλο πράγμα οπότε μάνα και κόρη ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για θέατρο!!!!

Αρχικά μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ο χώρος. Το "Κινητήρας Studio" είναι ένας προσεγμένος πολυχώρος που φιλοξενεί διάφορα events και μαθήματα τόσο ενηλίκων όσο και παιδιών. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα τους: http://kinitiras.com/v2/gr/gre/homepage.html. Πολύ γλυκιά και ευγενική ήταν και η κοπέλα που ήταν στο ταμείο, με την οποία έπιασε ψιλοκουβέντα το βλαστάρι μου και μέχρι να έρθει η φιλενάδα μας δεν ξεκολλούσε από δίπλα της. Της έδωσε και αυτοκολλητάκια και το βιβλίο της παράστασης (έτσι το λέει η Λένα το πρόγραμμα πάντα:) ). Αφού λοιπόν ήρθαν και οι φίλες μας, μπήκαμε στην κυρίως αίθουσα για να αρχίσει η παράσταση. Μαξιλάρες στο πάτωμα για τα παιδιά, πάγκοι και ψηλά σκαμπώ για τους γονείς και μπροστά μας το σκηνικό φτιαγμένο από απλά υλικά αλλά αρκούντως παραμυθένιο. 

Η ιστορία, ένα νορβηγικό παραμύθι διασκευασμένο, στην ουσία είναι μια παραλλαγή του κλασσικού  "Η Πεντάμορφης και το τέρας" και η δουλειά που έχει γίνει από την ομάδα "Θέατρο Ροές" είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ!!!! Μου άρεσε πολύ που στην αρχή οι 3 ηθοποιοί βγαίνουν με τα κανονικά τους ρούχα χωρίς μάσκες χωρίς τίποτα ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά να μη φοβηθούν στη συνέχεια. Και μετά όμως ακόμη και όταν ο πολύ ταλαντούχος Νίκος Βατικιώτης ντύνεται αρκούδος, το κουστούμι είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να μη φοβίζει τα παιδιά, κάτι το οποίο το 3χρονο γοργονίδιό μου πολύ εκτίμησε:) Στην ουσία τα κουστούμια "βοηθάνε" απλά τις μεταμφιέσεις αλλά οι εναλλαγές των ρόλων και των προσώπων γίνονται με την αλλαγή στις φωνές, τις κινήσεις και τις εκφράσεις των τριών ηθοποιών. Η "Τυχερή" Αγγελική Φράγκου ήταν πάρα πολύ εκφραστική και τόσο γλυκιά και μας έκανε όλους παιδιά για λίγο και η Νάντια Συρίου ως μάγισσα ήταν "πολύ καλή κυριούλα" όπως επί λέξη με πληροφόρησε η Λένα. Πέρασε 1 ώρα και 15 λεπτά και αν εξαιρέσεις το ότι με ήθελε δίπλα της στη μαξιλάρα για να της εξηγώ κάποια πράγματα (στην ηλικία των 3ων της ήταν λίγο δύσκολο να αφομοιώσει το ότι ένας άνθρωπος έπαιζε τόσους διαφορετικούς ρόλους αλλά μετά το μισάωρο το έπιασε και ήταν πολύ χαρούμενη), ούτε που το καταλάβαμε. Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης γιατί με απλά μέσα αλλά σίγουρα πολλή αγάπη γι'αυτό που κάνουν περάσαμε όλοι 2 ώρες σαν παραμύθι.....

Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα μπορείτε να δείτε αυτό το βιντεάκι που βρήκα στο youtube: http://www.youtube.com/watch?v=2_iaKsSEIfU

Και αναλυτικά οι πληροφορίες για το πώς, πού και πόσο:

Ερεχθείου 22, Κουκάκι

Τηλ.: 2109248328

Παραστάσεις: Πρωινή: Κυρ.11. 30 π.μ. Απόγ: Σάβ. 5.30 μ.μ. Μέχρι 27/5

Γενική Είσοδος: € 10. 

Διάρκεια: 75'

Στα δικά μου τώρα.... Όπως σας είπα στην παράσταση ήταν μαζί μας και η φίλη μου η Αριάδνη με τη μικρή της Ηλέκτρα. Με την Αριάδνη ήμαστε φίλες από το γυμνάσιο. Πότε με καθημερινή επαφή, πότε χαμένες χρόνια από (δική μου το ομολογώ και δημοσίως) βλακεία, πότε με πιο σπάνια αλλά σταθερή επαφή. Ε, λοιπόν μια φορά στα γενέθλια της Ηλέκτρας το Δεκέμβρη που μας πέρασε και μια φορά χθες στο θέατρο βλέποντας τις δύο μικρές μας χέρι χέρι, μπήκα πάλι σ' αυτό το παράλληλο σύμπαν. Που κλείνεις τα μάτια και είσαι 14 στο πατρικό σου με το τηλέφωνο σκουλαρίκι και λες λες λες με τη φιλενάδα σου και τσουπ! τα ανοίγεις και βλέπεις την κόρη σου και την κόρη της να απαντάνε με ενθουσιασμό "ΝΑΙ!" στον κύριο που της ρωτάει: "Είστε φίλες!?!?" και να παρακολουθούν την παράσταση χεράκι χεράκι :) Ε, δεν ξέρω για σας αλλά εγώ κάτι τέτοιες στιγμές τις απολαμβάνω όσο δεν παίρνει. Αν νιώθω ότι μεγάλωσα?!?!? Όχι, εκείνες τις ώρες όχι... Μόνο ότι μεγάλωσε η παρέα μας φιλενάδα. Α! Κι αγχώνομαι λίγο για το τι θα λένε στα τηλέφωνα σε καμιά 10αριά χρόνια όταν θυμάμαι τα δικά μας :)