Η Πολυάννα μαμά - Τέσσερα (4) χρόνια μετά

"Μαμά, εσύ θα πας προνήπιο?"

"Όχι αγάπη μου εγώ πήγαινα προνήπιο πολύ παλιά"

"Πότε; Τότε που ήταν οι δεινόσαυροι;;;;"

"Θείε, με τόση διασκέδαση εδώ, εμείς λέμε να πάμε πάνω και να σας αφήσουμε με το μπαμπά να τελειώσετε μόνοι σας το πλύσιμο του αυτοκινήτου!!!!"

Τάδε έφη γοργονίδιο, ετών πλέον.... τεσσάρων (4)

Κι εμείς με τον καλό μου, τους θείους και τις θείες της, γιαγιάδες, παππούδες, νονούς και νονές μένουμε να αναρωτιόμαστε πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια σα νερό μπροστά μας και πώς μεγάλωσε έτσι το γοργονάκι μας.

Το γοργονάκι, που ήταν το πρώτο μωρό της παρέας και ο Μ. της μίλαγε με τις ώρες στην κοιλιά μου πριν να βγει. Που βγήκε από το μαιευτήριο, μια σταλίτσα αλλά trendy με την αλυσιδίτσα της νονάς Ε. στο πόδι και από 19 ημερών έγινε βαλιτσάκι και η καλύτερη παρέα στις βόλτες μας και τώρα μας κοιτάει με ύφος, έχει άποψη για τα πάντα, δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα να πέσει κάτω και -σαν τη μαμά της οκ το παραδέχομαι - μιλάει ασταμάτητα και ακούει ακόμη και υπερήχους.

Στα 4 της και είναι ήδη τόσο ανεξάρτητη που μερικές φορές με αγχώνει, τόσο πεισματάρα που μερικές φορές με φέρνει εκτός εαυτού και με μια αυτοπεποίθηση απίστευτη που σε κάποιον σαν εμένα με αρκετές ανασφάλειες φαντάζει άθλος από αυτή την ηλικία. Παρόλα αυτά ένα άγχος το έχω μήπως "παραπάρει το μυαλό της αέρα", μήπως της παραλέμε καλά λόγια και φάει αργότερα τα μούτρα της, μήπως μήπως μήπως... Σαν κάθε χρόνος που περνάει, μαζί με τα άπειρα χαμόγελα και τις ευτυχισμένες μας στιγμές να μας γεμίζει και με αγωνία αν οι δρόμοι που της δείχνουμε είναι αρκετοί, αν θα καταφέρει να ξεχωρίσει στο μυαλό της αυτά που της χρειάζονται κι αυτά που θα τη βοηθήσουν και τόσα άλλα αν. Έχω καταλήξει όμως ότι αυτά πάνε πακέτο με το ρόλο του γονέα, είμαι πεπεισμένη χρόνια τώρα ότι γεννήθηκα για να γίνω μαμά -καλή, κακή θα δείξει δεν ξέρω- οπότε σαν γνήσια Πολυάννα, κρατάω μόνο τα καλά και σας δηλώνω..... κλείσαμε τα τέσσερα και κολυμπάμε για τα πέντε της γοργονίτσας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΝΟΥ ΜΑΣ !!! 

Υ.Γ. Το πρώτο μας βράδυ στο μαιευτήριο όταν έφυγαν όλοι και μείναμε οι δυο μας, θήλασες και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου με αυτό το τραγούδι. Νομίζω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε το ακούω, είτε της το τραγουδάω είτε μου το τραγουδάει εκείνη -γιατί πλέον συμβαίνει κι αυτό- μπροστά στα μάτια μου θα έχω αυτό το ήσυχο, στρουμπουλό και αλλήθωρο μωράκι που κράτησα στην αγκαλιά μου στις 9 Ιουλίου του 2009. 

  

Η Πολυάννα μαμά - Το Πολυανάκι μαθήτρια :-)

Και ξαφνικά...... Παιδικός Σταθμός! 

Προβληματιστήκαμε αρκετά το καλοκαίρι αν θα στείλουμε τη Λένα σταθμό, με δεδομένο ότι ο μικρός θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να μείνει σπίτι και να τον προσέχει η κοπέλα μέχρι να κλείσει τα δύο λόγω ευαισθησίας που έχει ως προωράκι. Η Λένα όμως είναι γενικά μπροστά από την ηλικία της και το βλέπαμε όλοι ότι ο σταθμός μόνο καλό θα της έκανε. Είπαμε λοιπόν - μιας και οικονομικα δε μας έπαιρνε και για τα δύο κοπέλα και σταθμό - να κάνουμε μια αίτηση στο πρόγραμμα του ΕΣΠΑ και αν μας πάρουν έχει καλώς. Δε σας κρύβω ότι από την ώρα που είδα τους σταθμούς και έκανα την αίτηση, παρακαλούσα συνεχώς από μέσα μου να μας πάρουν γιατί είδα πόσο χάρηκε η μικρή και πόσο της άρεσε η ιδέα. Θα πήρε το μάτι σας φυσικά τη "σφαγή" που έγινε με τους παιδικούς και το συγκεκριμένο πρόγραμμα κι έτσι στις πρώτες λίστες δεν ήμαστε μέσα. Στις δεύτερες όμως που βγήκαν τη Δευτέρα μετά από πολύ αγώνα και διαμαρτυρίες πολλών γονιών, των σταθμών κλπ. κλπ. ΜΠΗΚΑΜΕ!!!!!! Επικοινώνησα με το σταθμό και Τετάρτη πρωί ξεκινήσαμε. 

Τρίτη απόγευμα, πάρτυ στο σπίτι. Η νονά της, της πήρε τσάντα "Χέλου Κίττυ" (όπως τη λέει η Λένα), η κοπέλα που τα προσέχει της πήρε ασορτί παγουράκι και ταπεράκι, ετοιμάσαμε τα ρούχα της για την άλλη μέρα και βάλαμε στην τσάντα της τα απαραίτητα και μετά επιδοθήκαμε σε χειροτεχνίες. Εμ, πώς θα γίνει, έπρεπε να φτιάξουμε ένα συννεφάκι να βάλουμε αυτοκόλλητα, να γράψουμε πάνω ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ και να φωτογραφηθεί την άλλη μέρα κρατώντας το, ώστε να έχουμε τη φωτογραφία από την πρώτη μέρα της στο σχολείο, όπως πρότεινε και το αγαπημένο Μαμάδες Μπαμπάδες και για ένα μακρόπνοο project που έχω στο μυαλό μου. 

Τετάρτη πρωί, μαμά μπαμπάς και Λένα, έτοιμοι στολισμένοι και ο Προκοπίκος να μας κοιτάει με απορία. Η Λένα με την τσάντα στην πλάτη από τις 8:00 να παίρνει πόζες για τη φωτογράφιση (αφού φυσικά μας έκανε τη δύσκολη στην αρχή): 

Όλο χαρά ξεκινάμε οι τρεις μας για τον παιδικό σταθμό. Με το που φτάνουμε, τρέχει βλέπει τα παιδάκια, βγάζει τα παπούτσια της και πάει μαζί τους και μου λέει: "Εσείς φύγετε τώρα, πάτε για δουλειά και θα με φέρει το σχολικό!!!". Προσαρμογή σου λέει.... Η υπεύθυνη του σταθμού στο τηλέφωνο μου είχε πει να κάτσουμε καμιά ώρα. Μόλις την είδε, μου είπε να την αφήσω και να μιλήσουμε κατά τις 12:00. Περιττό να σας πω ότι ανέβηκε στην τάξη με τη δασκάλα και τα παιδάκια χωρίς καν να μας χαιρετήσει και τελικά έκατσε μέχρι τις 14:30. Προσαρμογή σου λέει ξαναλέω..... Από χθες κάθεται κανονικά όλο το πρόγραμμα και από Δευτέρα θα γυρνάει με το σχολικό και είναι πανευτυχής. Εχθές μου ανακοίνωσε ότι θα είναι και βοηθός της δασκάλας και είναι πολύ σημαντική δουλειά "δεν ξέρεις εσύ μαμά...."

Κι εγώ αναρωτιέμαι.... Προσαρμογή για τις μαμάδες δεν έχει βρε παιδί μου?!?! Ξαφνικά το κοριτσάκι μου μεγάλωσε, πάει σχολείο, τρώει, μιλάει, παίζει, είναι βοηθός, γνωρίζει παιδάκια, έχει δασκάλα.... Πάει Παιδικό Σταθμό κι εμένα μου φαίνεται ότι πήγε Πανεπιστήμιο, άτιμο μητρικό φίλτρο! Το περίμενα ότι δε θα έχει πρόβλημα, το περίμενα ότι θα της αρέσει πολύ, όλα τα είχα σκεφτεί.... εκτός από τα δικά μου συναισθήματα. Αλλά έπρεπε να το περιμένω, στη θεατρική παράσταση του σχολείου της ανηψιάς μου πλάνταξα στο κλάμα, υπήρχε περίπτωση με τη Λένα να μη συγκινηθώ? Stay tuned λοιπόν γιατί νομίζω φέτος θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές συγκίνησης με το μεγάλο Πολυανάκι. 

Καλή αρχή σε όλα τα παιδάκια που ξεκινήσανε φέτος, καλή συνέχεια στις παλιές καραβάνες, κουράγιο και υπομονή σε όλους μας. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας είμαι σίγουρη γι΄ αυτό!!!!

Κ Α Λ Η      Χ Ρ Ο Ν Ι Α ! ! !

Χρόνια πολλά μαμά μου!!!

Καλημέρα σας :) Ναι, σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας και ως μανούλα δύο πλέον θα έπρεπε να γιορτάζω ήδη. Τα μικράκια μου όμως ακόμη είναι αρκετά μικρά για να οργανώσουν μόνα τους τη γιορτή κι έτσι όσο περιμένω να δω τι έχουν σκαρώσει με το μπαμπά τους για σήμερα, είπα να ευχηθώ από δω στη δική μου μανούλα:)

Δεν ξέρω αν όταν γίνεσαι μαμά καταλαβαίνεις πιο πολύ τη μαμά σου. Εγώ ξέρω σίγουρα ότι τη θαυμάζω πιο πολύ!!! Για την υπομονή της, για τον τρόπο που μας μεγάλωσε και μας έκανε ανεξάρτητους, για το ότι ήταν και είναι πάντα εκεί για μας. Από τα 5 μου, όταν ο καλός μου στο νηπιαγωγείο μου είπε ότι δε με θέλει πια και θέλει ένα άλλο κοριτσάκι γιατί έχει στρασάκια στη φούστα του, μου γέμισε τη φούστα μου στρασάκια χωρίς δεύτερη σκέψη, μέχρι τα 25 που αφού συνειδητοποίησε καλύτερα κι από μένα πόσο δυστυχισμένη ήμουν με τη σχολή στην οποία είχα περάσει μου άνοιξε το δρόμο και φυσικά με ενίσχυσε και οικονομικά ώστε να κάνω κάτι άλλο που μου ταίριαζε και μου άρεσε. Από τα 14 που καθότανε και άκουγε την ερωτική μου απογοήτευση και τρώγαμε παγωτό παρέα (είπαμε γενιά Beverly Hills τι να κάνουμε?) μέχρι τα 24 που πάλι καθόταν κι άκουγε όλο το μπέρδεμα που είχα τότε μέσα μου και ενώ ήξερε από την αρχή και τι θα αποφασίσω και τι είναι το "σωστό" δεν μου είπε ποτέ κάνε αυτό ή κάνε εκείνο.

Σίγουρα πάντως όταν γίνεσαι μαμά, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνεις απόλυτα τη μαμά σου, έρχεσαι σίγουρα ακόμη πιο κοντά της! Ναι, μπορεί παράλληλα να της "χτυπάς" καμιά φορά και μερικά παράπονα που σου έχουν μείνει αλλά κυρίως τη νιώθεις πιο κοντά σου. Ρωτάς τη γνώμη της, όπως ρωτούσες πάντα αλλά πια έχει άλλη βαρύτητα. Ακόμη κι αν αποφασίσεις να κάνεις τα δικά σου, πάλι στο πίσω μέρος του μυαλού σου κρατάς αυτό που σου είπε...

Φέτος ήταν για μας μια αρκετά δύσκολη χρονιά. Νόμιζα ότι για μένα το πιο δύσκολο κομμάτι θα ήταν το ότι μετά από 30 χρόνια (25 που μέναμε στο ίδιο σπίτι και 5 που μέναμε πόρτα πόρτα) μετακομίσαμε και δεν είμαι δίπλα στη μαμά μου. Ο καλός μου με κορόιδευε και μου έλεγε ότι τα 30 είναι μια καλή ηλικία για να απογαλακτιστώ αλλά νομίζω του την έσκασα!!! Ήταν και είναι μεγάλο σχολείο για μένα το ότι έφυγα από δίπλα της και πατάω σίγουρα πιο γερά στα πόδια μου αλλά στο μεταξύ μας δεσμό δεν άλλαξε τίποτα. Μάλλον τελικά υπάρχουν δύο ομφάλιοι λώροι, ένας που κόβεται κι ένας αόρατος που μας δένει για πάντα:) 

Δε σε έχω πει μαμά ποτέ αλλά για σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!!!!

Υ.Γ. 1) Επειδή της αρέσει τόσο και επειδή είναι απίστευτο τραγούδι ακούστε κι αυτό αφιερωμένο:)