Ταξίδι στη Χώρα του Ποτέ

Κάθε χρόνο στα γενέθλια διαλέγουμε μαζί με τη Λένα το θέμα του πάρτυ. Φέτος λοιπόν με το "κόλλημα" που έχει με τον Πήτερ Παν, ήμουν σίγουρη ότι θα κάναμε πάρτυ στη Χώρα του Ποτέ!

Και τι καλύτερο για να μετατραπεί σε Χώρα του Ποτέ από το πάρκο δίπλα στο σπίτι μας. Για το ντεκόρ επιστρατεύτηκε η θεία Ράνια που μας έφτιαξε πολλά χάρτινα σημαιάκια για να οριοθετήσουμε το χώρο, για τα φαγητά, την τούρτα και τα καπέλα αλλά και για τα δωράκια των καλεσμένων συμπράξαμε με τη φοβερή μαμά μου και τη Λένα (φουλ Marmalena team δηλαδή), φτιάξαμε τη λίστα των Χαμένων παιδιών και των πειρατών και τέλος, φωνάξαμε την Tinkerbell και... περάσαμε τέλεια!!!

Το πάρτυ έγινε Σάββατο απόγευμα κι έτσι Παρασκευή ασχοληθήκαμε κυρίως με τις κατασκευές και τα ψώνια, φτιάξαμε και την τούρτα και το Σάββατο κάναμε το κυρίως μαγείρεμα. Το μενού ήταν απλό: κεφτεδάκια, κοτομπουκίτσες, λουκανικάκια, πίτσα, τυροπιττάκια και πατατάκια - κανονικό μενού πικ νικ δηλαδή. Μπύρες, χυμοί και αναψυκτικά και έτοιμοι!

Χρησιμοποιήσαμε δύο ξύλινα τραπεζάκια, ένα για μπουφέ και ένα για "τραπέζι δραστηριοτήτων" που βάλαμε τα καπέλα Πήτερ Παν και Ινδιάνων, τη μεγάλη πινιάτα για πιο αργά και δύο καμβάδες για να ζωγραφίσουν. Στα δέντρα γύρω γύρω κρεμάσαμε τα δωράκια για τους καλεσμένους μας, που ήταν ατομικές πινιάτες και μέχρι να μοιραστούν έδωσαν χρώμα στη διακόσμηση

Μόλις έφταναν οι καλεσμένοι μας, (μικροί μεγάλοι εννοείται) διάλεγαν καπέλο για να πάρουν το ρόλο τους στη Χώρα του Ποτέ και μετά έπαιρναν τη θέση τους στην καλύβα των Χαμένων Αγοριών. Μόλις μαζεύτηκαν όλοι ήρθε και η Τίνκερμπελ και ξεκινήσαμε χορό, τραγούδι και παιχνίδι!

Κι όταν άρχισε να νυχτώνει και όλα τα ινδιανάκια και οι μικροί Πήτερ είχαν βάψει τις μουρίτσες τους, ήρθε ή ώρα της τούρτας! Σας καλωσορίζουμε στη Χώρα του Ποτέ (και ναι δε σας το κρύβω είμαι πολύ περήφανη για την τούρτα που φτιάξαμε!):

Για να κλείσει πανηγυρικά η βραδιά μας, σπάσαμε τη μεγάλη πινιάτα και έξαλλα πιτσιρίκια γέμιζαν καλούδια τα σακουλάκια τους και μετά όλοι μαζί ζωγράφισαν τους καμβάδες για τα δωμάτια των παιδιών. 

Ευχαριστήθηκα να καληνυχτίζω χαρούμενα και ξεθεωμένα μουτράκια :-) Και του χρόνου παιδάκια μου!!!

Υ.Γ. Και μερικά πρακτικά: 

• Τα πάρκα είναι ιδανικά για πάρτυ αλλά όχι πάντα τόσο καθαρά, οπότε πηγαίνετε νωρίτερα και να έχετε οπωσδήποτε μαζί σας γάντια και σακούλες σκουπιδιών για να μαζέψετε.
• Για ένα πάρτυ με περίπου 20 παιδάκια, αν έχετε σκοπό να τα κάνετε όλα μόνοι σας όπως εμείς, υπολογίστε μια ολόκληρη μέρα για κατασκευές και μια ολόκληρη μέρα για μαγείρεμα για να είστε άνετα χρονικά.
• Αφήστε τα παιδιά να σας βοηθήσουν σε όλη τη διαδικασία, ακόμη κι αν ώρες ώρες είναι λίγο πιο κουραστικό, το ευχαριστιούνται πολύ, καταλαβαίνουν ότι όλα γίνονται με κάποιο κόπο αλλά πολλή αγάπη και στο τέλος το ευχαριστιούνται διπλά! 
• Δεν είναι ανάγκη να είναι όλα πανάκριβα για να κάνετε ένα πάρτυ - υπερπαραγωγή. Εμείς είχαμε ένα αρκετά σφιχτό budget και παρόλα αυτά κάναμε ένα πάρτυ που θα μας μείνει αξέχαστο. Επίσης συνδυάσαμε κάποια από τα δώρα (θείων, νονών κλπ.) με κόστη του πάρτυ και αυτό βοήθησε πολύ.
• Έχετε κατά νου ότι σε πικ νικ πάρτυ τελικά αυτοί που τρώνε περισσότερο είναι οι μεγάλοι κι όχι τα πιτσιρίκια οπότε υπολογίστε τους ανάλογα στις ποσότητες του φαγητού που θα ετοιμάσετε. 

Η Πολυάννα μαμά - Ο μπομπίκος παιδάκι ετών... 2

Το βιαστικό αγοράκι της φωτογραφίας, πριν δύο χρόνια αποφάσισε ότι 7,5 μήνες που έμεινε στην κοιλιά της μαμάς του ήταν μια χαρά, τα 2.160 γραμμάρια βάρους του ήταν σε απόλυτη αναλογία με τους 45 πόντους ύψος του κι έτσι άρχισε να διεκδικεί με πυγμή την έξοδό του στον κόσμο. 

Και εγένετο... μπομπίκος (το Προκόπης Γεώργιος Κιούσης του Βασιλείου ο 3ος ήρθε αργότερα)! Δεύτερο παιδάκι στη χαρούμενη φαμίλια μας, με ένα πρώτο τις χάρες του οποίου έχουμε εκθειάσει πολλάκις οπότε δε θα επεκταθούμε, ήρθε σε μια περίοδο γεμάτη αλλαγές για μας κι έκανε το χαμόγελό μας μόνιμο.

Μην τον βλέπετε έτσι μικρούλη, έχει κάνει επίβλεψη στο γιαπί από μάρσιπο τον καιρό της ανακαίνισης, διαβολοβδομάδα και σκηνάκια το 5νθήμερο που αλλάζαμε τα κουφώματα, δίαιτα κατά λάθος όταν η μάνα - γκουρού του θηλασμού (τρομάρα μου) τα έκανε ρόιδο, επιβίωσε των επιθέσεων αγάπης της αδερφής του που δεν ήταν και λίγες στην αρχή, μια βρογχιολίτιδα που τον έστειλε στο νοσοκομείο 7 μηνών, ένα ανοιγμένο κεφάλι με 2 ράμματα, ένα ξυρισμένο χείλι γιατί αποφάσισε ότι πρέπει να ξυριστεί τώρα που μεγάλωσε, άπειρες τούμπες γιατί είναι και λίγο μπουρντουβαλάκι - βιάστηκα να την κάνω την περπατόπιττα βιάστηκα -  και διάφορα άλλα. 

Έχει 1,5 μήνα περίπου που εκτός από την παντομίμα πλέον λέει και τα πάντα με το δικό του μοναδικό τρόπο και συνεννοούμαστε απίθανα. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι επειδή η Λένα από 1 έτους έκανε προτάσεις, αυτό το στάδιο που περνάμε τώρα με τον Προκόπη δεν το ήξερα και ομολογώ αν και μερικές φορές δυσκολεύομαι να αποκωδικοποιήσω τι θέλει, το απολαμβάνω! Κάθε νέα λέξη, κάθε προσπάθεια να κάνει πρόταση, να συνεννοηθεί και να επικοινωνήσει είναι μοναδική.

Να πω σε αυτό το σημείο επίσης, πώς πλέον δε θα ξαναπώ τίποτα για τα δεύτερα παιδιά και θα σταματήσω να τη λέω στον αδερφό μου ότι "πατούσε για όλα στην πλάτη μου και τα έκανε όλα νωρίτερα από μένα". Τώρα που το βλέπω από την άλλη πλευρά καταλαβαίνω ότι είναι λογικό κι επόμενο αυτό που συμβαίνει. Από τη μια τα δεύτερα αναγκάζονται να γίνουν πιο διεκδικητικά πιο γρήγορα κι από την άλλη οι γονείς είναι (είμαστε) πιο εκπαιδευμένοι και στις μισές περιπτώσεις ξέρουν τι να περιμένουν. Συγγνώμη αδελφούλη λοιπόν!

Και κάπως έτσι ο Μπομπίκος έγινε Προκόπης και το μωράκι που ήταν σαν κοτοπουλάκι μέσα στη θερμοκοιτίδα έγινε αγοράκι που το Σεπτέμβρη θα πάει και παιδικό σταθμό. Κανονικό παιδάκι λοιπόν το αγοράκι μας κι εμείς συνταξιδιώτες του στους δρόμους που θα διαλέξει!

ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΚΟΠΗ ΜΑΣ!

Υ.Γ. Η πρώτη μας αγκαλιά με την πράσινη ρομπίτσα "ήμουν κι εγώ εκεί" (που λέει κι η φίλη μου η Χριστίνα), 15 μέρες αφού γεννήθηκε , είναι από τις πιο δυνατές αγκαλιές της ζωής μου ως τώρα κι ακόμη κι όταν γίνει 2 μέτρα σαν τον μπαμπά του έτσι θα τον σκέφτομαι.

Άλλωστε είπαμε ..... από το "αγορομάνα" δεν ξεφεύγει καμιά τελικά! 

Η Πολυάννα μαμά - Τέσσερα (4) χρόνια μετά

"Μαμά, εσύ θα πας προνήπιο?"

"Όχι αγάπη μου εγώ πήγαινα προνήπιο πολύ παλιά"

"Πότε; Τότε που ήταν οι δεινόσαυροι;;;;"

"Θείε, με τόση διασκέδαση εδώ, εμείς λέμε να πάμε πάνω και να σας αφήσουμε με το μπαμπά να τελειώσετε μόνοι σας το πλύσιμο του αυτοκινήτου!!!!"

Τάδε έφη γοργονίδιο, ετών πλέον.... τεσσάρων (4)

Κι εμείς με τον καλό μου, τους θείους και τις θείες της, γιαγιάδες, παππούδες, νονούς και νονές μένουμε να αναρωτιόμαστε πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια σα νερό μπροστά μας και πώς μεγάλωσε έτσι το γοργονάκι μας.

Το γοργονάκι, που ήταν το πρώτο μωρό της παρέας και ο Μ. της μίλαγε με τις ώρες στην κοιλιά μου πριν να βγει. Που βγήκε από το μαιευτήριο, μια σταλίτσα αλλά trendy με την αλυσιδίτσα της νονάς Ε. στο πόδι και από 19 ημερών έγινε βαλιτσάκι και η καλύτερη παρέα στις βόλτες μας και τώρα μας κοιτάει με ύφος, έχει άποψη για τα πάντα, δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα να πέσει κάτω και -σαν τη μαμά της οκ το παραδέχομαι - μιλάει ασταμάτητα και ακούει ακόμη και υπερήχους.

Στα 4 της και είναι ήδη τόσο ανεξάρτητη που μερικές φορές με αγχώνει, τόσο πεισματάρα που μερικές φορές με φέρνει εκτός εαυτού και με μια αυτοπεποίθηση απίστευτη που σε κάποιον σαν εμένα με αρκετές ανασφάλειες φαντάζει άθλος από αυτή την ηλικία. Παρόλα αυτά ένα άγχος το έχω μήπως "παραπάρει το μυαλό της αέρα", μήπως της παραλέμε καλά λόγια και φάει αργότερα τα μούτρα της, μήπως μήπως μήπως... Σαν κάθε χρόνος που περνάει, μαζί με τα άπειρα χαμόγελα και τις ευτυχισμένες μας στιγμές να μας γεμίζει και με αγωνία αν οι δρόμοι που της δείχνουμε είναι αρκετοί, αν θα καταφέρει να ξεχωρίσει στο μυαλό της αυτά που της χρειάζονται κι αυτά που θα τη βοηθήσουν και τόσα άλλα αν. Έχω καταλήξει όμως ότι αυτά πάνε πακέτο με το ρόλο του γονέα, είμαι πεπεισμένη χρόνια τώρα ότι γεννήθηκα για να γίνω μαμά -καλή, κακή θα δείξει δεν ξέρω- οπότε σαν γνήσια Πολυάννα, κρατάω μόνο τα καλά και σας δηλώνω..... κλείσαμε τα τέσσερα και κολυμπάμε για τα πέντε της γοργονίτσας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΝΟΥ ΜΑΣ !!! 

Υ.Γ. Το πρώτο μας βράδυ στο μαιευτήριο όταν έφυγαν όλοι και μείναμε οι δυο μας, θήλασες και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου με αυτό το τραγούδι. Νομίζω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε το ακούω, είτε της το τραγουδάω είτε μου το τραγουδάει εκείνη -γιατί πλέον συμβαίνει κι αυτό- μπροστά στα μάτια μου θα έχω αυτό το ήσυχο, στρουμπουλό και αλλήθωρο μωράκι που κράτησα στην αγκαλιά μου στις 9 Ιουλίου του 2009. 

  

Η Πολυάννα blogger - Τα πρώτα γενέθλια :-)

Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012 ξεκινήσαμε με Τρικυμία εν κρανίω... Σήμερα ένα χρόνο μετά, το blog αυτό μπορεί ακόμη να μην έχει βρει το ρυθμό του και την ταυτότητά του, σίγουρα όμως έχει βρει μια θέση στη ζωή μου και σίγουρα μου την άλλαξε προς το καλύτερο. 

Ξεκίνησε "μαμαδίστικα", σε μια περίοδο που ακόμη δεν είχα γυρίσει στη δουλειά μετά τη γέννα και ο μικρόκοσμός μου ήταν κάπως περιορισμένος. Κι όπως άλλαζε η ζωή μου, προσαρμοζόταν κι αυτό κι ακόμη προσαρμόζεται... Και ξέρετε κάτι, αποφάσισα ότι δεν είναι ανάγκη να έχει ένα συγκεκριμένο στυλ και χαρακτήρα, όπως κι εγώ δεν έχω μόνο μια πλευρά. Κάθε φορά γράφω γι' αυτά τα οποία έχω ανάγκη να μιλήσω. Σίγουρα με βοηθάει και σίγουρα είναι εγώ! 

Αυτό όμως που κρατάω από αυτόν τον πρώτο χρόνο, είναι όσα μέσα από τη blogo-γειτονιά  ανακάλυψα, διάβασα, έμαθα και πάνω απ' όλα μια παρέα που πολύ γρήγορα την ένιωσα πολύ δική μου και με βοήθησε να ανακαλύψω ένα κομμάτι μου που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να τους αφιερώσω αυτή την ανάρτηση, ακόμη κι αν κάποιους ακόμη δεν έχω καταφέρει να τους γνωρίσω από κοντά. 

(Κι επειδή δε βρίσκω βιντεάκι στο youtube για την αφιέρωση, σας βάζω μόνο τους στίχους από αυτό που τραγουδούσα με τη Λένα χθες):

Η πόλη

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

παραμυθένια, αστεράτη

όλο παιδιά να 'ναι γεμάτη.

Να έχει δέντρα και πλατείες

να 'χει τζαμιά και εκκλησίες

να έχει σπίτια ένα κι ένα

ωραία, νοικοκυρεμένα.

Κι εγώ μπορώ κι εσύ και όλοι

να φτιάξουμε όμορφη την πόλη

φυτεύω εγώ ένα δενδράκι

κι εσύ στη γλάστρα λουλουδάκι!

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

χωρίς σκουπίδια και λακκούβες

να μη σκοντάφτουν οι παππούδες!

Να είν' οι κήποι ανθισμένοι

κι οι τοίχοι τους ζωγραφισμένοι

να 'χουν βεράντα και μπαλκόνι

να κουβεντιάζουν οι γειτόνοι.

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

να' ναι οι άνθρωποι όλοι φίλοι

φίλοι κι οι γάτες και οι σκύλοι. 

Διπλά γενέθλια - Διπλή χαρά !!!!

Λένα

9 Ιουλίου 2009 και ώρα 9:50 ήταν η πρώτη φορά που την κρατήσαμε στην αγκαλιά μας και κλάψαμε και οι δυό από χαρά. Μετά από 4 μέρες πήγαμε σπίτι μας με ένα μωρό μια σταλίτσα χωρίς όμως καθόλου άγχος. Είμαστε οι γονείς της είπαμε και σίγουρα ξέρουμε τι να κάνουμε :-)

Το γοργονάκι μερικών ωρών στο μαιευτήριο

9 Ιουλίου 2010 έσβησε το πρώτο της κεράκι, έκανε το πρώτο της πάρτυ γενεθλίων στο Λαγονήσι με τους φίλους της και φύτεψε μια πορτοκαλιά για να μεγαλώνουν παρέα. Μέσα σε ένα χρόνο είχε μάθει τόσα πολλά: Έλεγε 20 λέξεις, έτρωγε μόνη της (κάνοντας το σύμπαν χάλια βέβαια), περπατούσε κι έτρεχε χωρίς πια να μας κρατάει, έκανε το πρώτο της κάμπινγκ, πήγε πολλές εκδρομές και ήταν πλέον πανέτοιμη για τις πρώτες μας διακοπές.

Η πρώτη της τούρτα - φυσικά γοργόνα

Μια πορτοκαλιά να μεγαλώνει μαζί της 

Πόσο μεγάλωσε σε ένα χρόνο

9 Ιουλίου 2011 έγινε 2 και περίμενε το αδελφάκι της!!!! Πλέον μιλούσε κανονικότατα και μας έστελνε με τις ατάκες της και περίμενε πώς και πώς το μπομπίκο. Έτρωγε σαν κυρία, έφτιαχνε απίθανα πράγματα με τις πλαστελίνες της και της άρεσαν τα βιβλία και τα παζλ

Εννοείται γοργόνα η τούρτα μας και πάλι :-)

Αδερφούλη ένα-δύο ακούς?!?!

9 Ιουλίου 2012 έγινε 3 και έχει τον αδελφούλη της σύμμαχο στα πιο τρελλά παιχνίδια και τα καλύτερα έρχονται!!!! Πλέον είναι παιδάκι κανονικό και δεν τη χορταίνω. Λέει τα απίστευτα, με βοηθάει σε όλα είναι μέσα σε όλα και ίσως το Σεπτέμβρη να πάει και σχολείο. Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτά τα 3 χρόνια..... 

ΛΕΝΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!

Προκόπης

11 Ιουλίου 2011 και ώρα 09:50, 6 εβδομάδες νωρίτερα από το αναμενόμενο αποφάσισε να βγει στον κόσμο και ο Προκόπης μας. 2.160 και 45,5 εκ. σαν κοτοπουλάκι! Παρόλα αυτά με κοίταξε στα μάτια όταν τον πήρα αγκαλιά πριν τον πάνε στη θερμοκοιτίδα κι αυτό το βλέμμα μου τα είπε όλα. Τον πήρα αγκαλιά πρώτη φορά μετά από 10 μέρες που απλά έβαζα τα χέρια μου μέσα στο κουτί και από κείνη την ημέρα έγινε ο "αγκαλίτσας" όπως τον λέμε τώρα όλοι:

Στη θερμοκοιτίδα

Ένα ποδαράκι μια σταλιά 

Μέσα σε ένα χρόνο έχει κάνει τόσα πολλά και είχε και δρόμο να καλύψει! Ψήλωσε και πήρε βάρος και τώρα είναι 75 πόντους και 10 κιλά παιδάκι !!! Λέει μαμά και μπαμπά και φωνάζει Λέα την αδερφή του! Είναι ένας γελαστός μπομπιράκος, ήσυχος και καλόβολος που πιστοποιημένα αντέχει στις κακουχίες. Μ' αυτόν είχα άγχος όταν τον φέραμε σπίτι, λογικό όμως. Τώρα τα έχω ξεπεράσει όλα. Η θερμοκοιτίδα λες και δεν υπήρξε ποτέ για το αντράκι μας. Προχθές τον κουρέψαμε για πρώτη φορά. Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί πιάνεται και σηκώνεται και είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα περπατήσει και μόνος του χωρίς να κρατιέται από κάπου! 

Η πρώτη μας κανονική αγκαλιά

11 Ιουλίου 2012 και ο Προκόπης μας έγινε κιόλας ενός έτους!!!! 


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΜΠΙΚΟ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!!!

Μεγάλωσα κι εγώ

Mom's note: Η εβδομάδα μας όπως καταλαβαίνετε ήταν άκρως εορταστική μιας και εκτός από τα γενέθλια στις 8 Ιουλίου ο Προκόπης μας είχε και τη γιορτή του. Η εορταστική μας εβδομάδα θα ολοκληρωθεί πανηγυρικά σήμερα το απόγευμα με ένα καταπληκτικό (ελπίζω) γενέθλιο πικ νικ πάρτυ για το οποίο θα ακολουθήσει άλλο ποστ. Μετά από 3 χρόνια που είμαι μαμά λοιπόν έχω να δηλώσω: χαρούμενη, περήφανη, ευτυχισμένη, κουρασμένη αρκετές φορές, στα όριά μου από νεύρα μερικές άλλες, γεμάτη καμάρι για κάθε τι καινούριο που καταφέρνουν τα παιδιά, καλύτερη σύζυγος και σύντροφος, σούπερ ικανοποιημένη με τη ζωή και την οικογένειά μας και γεμάτη ανυπομονησία και ευχάριστο άγχος για τη συνέχεια! Α! Και έτοιμη να κάνω άλλο ένα και να γίνουμε 5 σε κάνα δυο χρόνια ελπίζω :-)