Παλιά γράφαμε ημερολόγιο..... τώρα bloggάρουμε. Λίγο από μαγειρική, λίγο από ψυχολογία γονέα, συζύγου, φίλης, γυναίκας κι εργαζόμενης, λίγο απ' όλα γενικά, αλλά πάντα μέσα από το πρίσμα του παιχνιδιού της χαράς. Τι Πολυάννα είμαι άλλωστε!?!?!
Ας μην επαναλαμβανόμαστε, η χρονιά δεν έκλεισε καλά κι η φετινή παραμονή Πρωτοχρονιάς σετάκι με ψαρόσουπα, μαύρα και θλίψη δεν ήταν η καλύτερη.... Παρόλα αυτά, αλλάξαμε χρόνο όλοι μαζί και βρήκαμε μικροχαρές, όπως το βράδυ μετά την αλλαγή που γυρίσαμε σπίτι με τα παιδιά κοιμισμένα να τσακώνονται για το ποιος θα κοιμηθεί πάνω στη δόλια μάνα:
Καλωσόρισες 2013!
Ή ανήμερα, που φάγαμε όλοι μαζί το μεσημέρι και γιορτάσαμε τον καλό μου, κόψαμε την πίττα μας και τα παιδιά μαζί με το Βασίλη σπάσανε το ρόδι μας χίλια μικρά κομματάκια και το θεώρησα πολύ καλό σημάδι για το σπίτι μας και τη χρονιά που έρχεται!!! Βοήθησε σίγουρα επίσης το γεγονός ότι την πρώτη βδομάδα του χρόνου είχαμε άδεια και ευχαριστηθήκαμε ο ένας τον άλλον (καλέ πόσο καιρό είχαμε να πάμε οι δύο μας για καφέ?!?!), ο καθένας τον εαυτό του και οι δύο μαζί τα παιδάκια μας. Έτσι μπορώ να πω ότι ξεκινήσαμε αρκετά αισιόδοξα και με πολύ καλή ψυχολογία.
Επιπλέον, τηρήσαμε την παράδοση πια της παρέας μας - "Αλκοολικά μίτινγκ Πέμπτης" και κόψαμε την πίττα μας (από τα χεράκια μου βεβαίως βεβαίως) με τσιπουράκι, κουβεντούλα και κέφι. Το όνομα η παρέα μας το πήρε από την προ παιδιών (για εμάς) και προ μετανάστευσης (για 2-3 από την παρέα) εποχή, που κάθε Πέμπτη μαζευόμαστε, πίναμε και κάναμε την ψυχοθεραπεία μας.
Η πίττα μας απ' τα χεράκια μου Αλκοολικά Μίτινγκ Πέμπτης 2013
Το ένα από τα 2 νικητήρια κομμάτια & η κάρτα που κόπηκε επίσης στη μέση
Το ότι ακόμη και φέτος καταφέρνουμε όσοι έχουμε μείνει Αθήνα να βρισκόμαστε που και που αλλά και το ότι καταφέραμε την περίοδο των γιορτών να μαζέψουμε και τις ξενιτεμένες και να κόψουμε και την "αλκοολική" μας πίττα μου θύμισε πόσο τυχερή είμαι που έχω ανθρώπους σαν αυτούς και σαν μερικούς ακόμη στη ζωή μου και με βοήθησε να ξεκινήσω τη χρονιά μου αισιόδοξα! Άλλωστε το 13, χρόνια τώρα είναι ο αριθμός μου, επομένως και το 2013 θέλει δε θέλει θα είναι η χρονιά μου!!!! Δε θα σας πω τα New Year's Resolutions μου, θα σας πω μόνο ότι είναι μόνο ένα - δύο στοιχήματα με τον εαυτό μου και ότι αν τα καταφέρω έστω και στο μισό, τότε πραγματικά θα έχω καταφέρει να έχω μια καλή χρονιά. Να είμαστε όλοι καλά :-) Κ Α Λ Η Χ Ρ Ο Ν Ι Α ! ! !
Πάει ένας μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα και ομολογώ ότι δεν ήταν κι ο καλύτερος της ζωής μου, αν και ευτυχώς όχι και ο χειρότερος. Ο παππούς στο νοσοκομείο χωρίς να προβλέπεται να βγει κι εμείς σε μια δυσάρεστη διαρκή αναμονή του αναπόφευκτου, πολλή δουλειά (ναι, ναι ξέρω, ευτυχώς που υπάρχει θα μου πείτε αλλά αφήστε με λίγο να γκρινιάξω οκ?), λίγος χρόνος για τα παιδιά και τον καλό μου, 2-3 απανωτές αρρώστιες των παιδιών συνοδευόμενες με αυτή τη χαριτωμένη γκρίνια και μια επίσκεψη στο νοσοκομείο, πολλές μέρες χωρίς τη μαμά μου (είπαμε μαμόθρεφτο μην τα ξαναλέμε αυτά) και μέσα στη μέση τσουπ! Χριστούγεννα..... Ναι αλλά ποιά Χριστούγεννα? Όχι αυτά που έχω συνηθίσει, 31 χρόνια τώρα. Ο αδερφός μου στο Λονδίνο, ο παππούς στο νοσοκομείο, η γιαγιά φυσικά δίπλα του και το οικογενειακό τραπέζι με μισή οικογένεια. Α, και η Λένα με 38,9 ανά 12ωρο σαν το κοτόπουλο και μόλις της δίναμε πονστάν να μεταλλάσσεται σε τέρας ενέργειας. Α, και το σπίτι σα βομβαρδισμένο γιατί 1,5 μήνα τώρα δούλευα ασταμάτητα 7 μέρες τη βδομάδα. Πώς να μην ξυπνήσει ο Σκρούτζ μέσα μου μετά?
Παρόλα αυτά (γιατί κάπως πρέπει να δικαιώσουμε και το όνομα της Πολυάννας) και κυρίως επειδή αν εξαιρέσεις το θέμα του παππού όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται και δεν είναι σοβαροί λόγοι Χριστουγεννιάτικης κατάθλιψης, φυσικά υπήρξαν και καλές στιγμές, όπως ας πούμε την παραμονή που ετοιμάσαμε το κέρασμα του Άι - Βασίλη, ή όταν φτιάξαμε με τη Λένα μαρεγκάκια για να μπουν σε όμορφα βαζάκια και να τα κάνουμε δώρα στους αγαπημένους μας:
Τα μαρεγκάκια μας έτοιμα να μπουν στα βάζα
Όχι Προκόπη δεν είναι για σένα αυτά!
Ή ακόμα το ζεστό και γεμάτο χαρά απόγευμα που περάσαμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με αγαπημένους θείους και ξαδέρφια του καλού μου.
Και κάπως έτσι κυλάνε οι Χριστουγεννιάτικες μέρες μου ως τώρα, έχοντας ποντάρει στην άδεια της επόμενης εβδομάδας μπας και ισιώσω και μείνω στο Polyanna mood.
Και μετά κοιτάω το ημερολόγιο και βλέπω 28/12...η μέρα που έφυγε η Γωγώ τόσο άδικα και τόσο απότομα 5 χρόνια πριν στα 27 της. Έχω ακόμη στ' αυτιά μου τη φωνή της Αριάνας όταν με πήρε τηλέφωνο και μου το είπε κι ας μην καταλάβαινα τι έλεγε από την παγωμάρα μου...
Και κάπου εκεί αποφασίζεις: ΘΑ ισιώσω! Γιατί είμαι καλά, γιατί όλοι οι δικοί μου άνθρωποι (εντάξει σχεδόν όλοι, είπαμε ο παππούς είναι το μόνο σοβαρό που αφήνουμε απέξω) είναι δίπλα μου, γιατί τα παιδιά μου χρειάζονται μια χαρούμενη μαμά και ο καλός μου μια ήρεμη σύντροφο κι όχι μια με τα νεύρα τσίτα. Γιατί αύριο δε θα έχω την ευκαιρία που ίσως έχω σήμερα και δεν θα τη δω βουτηγμένη στη γκρίνια μου. Γιατί στην ουσία, δεν έχω κάποιο πρόβλημα και ΝΑΙ γιατί είναι Χριστούγεννα κι έρχεται η Πρωτοχρονιά!!!! Και γιατί δυστυχώς τελικά αυτά που μετράνε τα αναγνωρίζουμε με τον άσχημο τρόπο και μόνο...
Υ.Γ. Επιφυλάσσομαι για πιο αισιόδοξα ποστ πριν το κλείσιμο της χρονιάς, αλλά το σημερινό το είχα ανάγκη...
Λίγο νωρίτερα φέτος είναι η αλήθεια αλλά σήμερα στολίσαμε το δέντρο μας! Γενικά τη Χριστουγεννιάτικη σεζόν τη ζούμε πολύ, από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά και μεγαλύτερη και στα χρόνια χωρίς παιδιά. Έτσι ήταν αναμενόμενο το δέντρο μας να έχει ιστορία :-)
Όταν το 2006, με το Βασίλη μείναμε μαζί, η μετακόμιση συνέπεσε με την έναρξη της Χριστουγεννιάτικης σεζόν κι έτσι σκέφτηκα ένα άλλου τύπου home warming party για τους φίλους μας, που θα άφηνε σε όλους και κυρίως στο σπιτικό μας, ανεξίτηλο το σημάδι των ανθρώπων που αγαπάμε! Όλοι έλαβαν μια πρόσκληση που έλεγε ότι το σπίτι μας επιτέλους τελείωσε κι ότι τους περιμένουμε 15 Δεκέμβρη να μας βοηθήσουν να στολίσουμε το δέντρο μας. Ο κανόνας ήταν ένας: αντί για δώρα, γλυκά, ποτά κλπ. ο καθένας έπρεπε να έρθει με το στολιδάκι του ώστε να το βάλει στο δέντρο. Πρέπει από τα 78 τετραγωνικά μας να πέρασαν συνολικά καμιά 70αριά άτομα χωρίς υπερβολή (είμαστε και κοινωνικοί πανάθεμά μας) αλλά στο τέλος της βραδιάς, το δέντρο μας ήταν μαγικό!!!!
Το Big Ben που μας έφερε η μαμά μου και κάθε χρόνο μπαίνει πρώτο
Την αξία εκείνης της ιδέας την καταλαβαίνω βέβαια χρόνο με το χρόνο, που κάθε φορά ανοίγω τα Χριστουγεννιάτικα και θυμάμαι πιο στολίδι είναι ποιανού. Εννοείται πως έχουν όλα θέση στο δέντρο μας και τα μιικρά και τα μεγάλα και τα κάπως πιο "μπουγιόζικα", και οι μπάλες και τα ζαχαρωτά και όλα:
Η κρυστάλλινη μπάλα της Λίτσας και ο φελλός από τη σαμπάνια που ανοίξαμε εκείνο το βράδυ
Η τσαγιέρα της Ελευθερίας, στολίδι από τα παιδικά της χρόνια
Μια καμπανούλα από τη Σοφία και το Στάθη
Η βενετσιάνικη μάσκα της Φανής
Το στολίδι που έφτιαξε η Ειρήνη μαζί με τα παιδάκια στο ίδρυμα "Χαρά" που δούλευε τότε
Our first Christmas από την Αριάνα και τον Αλέξανδρο, δίδυμο με αυτό του δικού τους δέντρου.
Το καλύτερο όλων είναι ότι στην πορεία των χρόνων και μετά την περσινή μετακόμιση, έχουν φυσικά προστεθεί και λίιιγα ακόμη (ω ναι, χωρούσε κι άλλα): Παιδικά μας στολίδια, στολίδια που έχω φτιάξει ως παιδί, στολίδια που έχουν αγοραστεί σε ταξίδια της κοινής μας ζωής, στολίδια baby's first Christmas επί δύο σε ροζ και γαλάζιο και από φέτος στολίδια που έχει φτιάξει η Λένα στο σταθμό. Το ακόμη πιο ωραίο στο φετινό στολισμό είναι ότι είπα στη Λένα την ιστορία με το πάρτυ κι έτσι κάθε στολίδι που βγάζαμε με ρωτούσε ποιός το έφερε ή από που το έχουμε και ανάλογα με το όνομα που της έλεγα ακολουθούσε και μια μικρή ιστορία ή επεξήγηση.
Κάποια στιγμή βαρέθηκε, όπως είναι λογικό για την ηλικία της να στολίζει, αλλά έκατσε να μου κάνει παρέα και να της λέω την "ιστορία των στολιδιών" κι αυτό έκανε τη διαδικασία ακόμη πιο μοναδική. Αυτό και οι στιγμές που μοιραστήκανε τα μαλακά στολίδια για τα κάτω κλαδιά με τον αδερφό της και στόλιζαν παρέα τραγουδώντας.
Η μπάλα με άμμο και κοχύλια που φέραμε από το ταξίδι μας στην Καραϊβική
Μικροσκοπικό αρκουδάκι - δωράκι σε advent-calender από τα χρόνια του Γυμνασίου
Ζυμαροστολιδάκι φτιαγμένο από τα χεράκια μου καμιά 20αριά χρόνια πίσω
Ξύλινο στολιδάκι χαρισμένο από τη δασκάλα μου των Γερμανικών στα 6 μου. Νομίζω ότι μυρίζει ακόμη όπως το σπίτι της τα Χριστούγεννα
Το πιο καινούριο μας στολίδι. Φτιαγμένο από τα χεράκια της Ελένης, εξαιρετικής μαμαδοφίλης, δώρο για μια υπέροχη συνάντηση!
Κατασκευή της Λένας στο σταθμό. Τσόχα, μάτια κι ένα μανταλάκι κι έτοιμο το μηλαράκι!
Όλη αυτή η ιεροτελεστία του δέντρου και οι αναμνήσεις που ξεπήδησαν μέσα από τα κουτιά, την ίδια ώρα που μπροστά στα μάτια μου έφτιαχνα καινούριες με τα παιδιά μου, μου έφτιαξαν αρκετά τη διάθεση. Είχε μεσολαβήσει κι ένα πολύ ωραίο Σαββατοκύριακο, αλλά νομίζω το στόλισμα ήταν αυτό που το απογείωσε!!! Και τώρα, ξεκινάμε να καταστρώνουμε σχέδια για κατασκευές, δώρα, γλυκά, τραγούδια, μυρωδιές και αγκαλιές!!!! Α, κι ένα πρόχειρο συμπέρασμα..... Τις αναμνήσεις δεν τις φτιάχνουμε μόνοι μας! Πίσω από κάθε καλή ανάμνηση υπάρχει ένας καλός φίλος οπότε.... τους φίλους σας και τα μάτια σας και μέρες που έρχονται μαζευτείτε σε σπίτια, πείτε τραγούδια, πιείτε κρασάκια, παίξετε επιτραπέζια, συζητήστε, ό,τι σας αρέσει! Και αν θέλετε τη γνώμη μου, πάρτε και τα παιδιά σας μαζί. Δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος για ένα παιδί να καταλάβει την αξία και το νόημα της φιλίας από το να δει τους γονείς του με την παρέα τους να περνάνε όμορφα. Χώρια που οι μέρες των γιορτών είναι μέρες για να είναι όλοι μαζί:-0
Φιλιά από την οικογένεια Κιούση και το Κιουσόδεντρο:
From all of us to all of you, a very merry Christmas
Y.Γ. Η ανάρτηση εκτός των άλλων είναι και συμμετοχή στο διαγωνισμό του ParentsLandGr, για το πιο όμορφο στολίδι, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη για την εγκυρότητά της. Ο διαγωνισμός βλέπετε αναφέρεται σε κατασκευή στολιδιού κι εγώ σας έγραψα για το δέντρο μας αλλά.... για μας ολόκληρο το δέντρο μας είναι ένα ολόκληρο στολίδι!!!!!!
Ανέκαθεν η επέτειος του Πολυτεχνείου ασκούσε πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Να σας δηλώσω εδώ, ότι δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν έχω καταλήξει ακόμη) είμαι ένα πλήρως απολιτίκ ον. Δεν πέρασα ούτε στην εφηβεία μου ούτε μεγαλώνοντας καμία φάση πολιτικής αναζήτησης, παρόλο που οι παρέες μου θα μπορούσαν να με είχαν τραβήξει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Σε κατάληψη έχω πάει μια φορά στη ζωή μου και σε πορεία καμία. Είμαι δειλή, βολεμένη, φοβιτσιάρα πείτε το όπως θέλετε. Το Πολυτεχνείο όμως με μαγεύε πάντα. Ένιωθα και νιώθω απεριόριστο θαυμασμό και δέος μπροστά σε αυτό που ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα φοιτητών. Από την ηλικία του δημοτικού ακόμη, διάβαζα ό,τι βιβλίο έπφετε στα χέρια μου, έβλεπα ότι αφιέρωμα υπήρχε και φρόντιζα πάντοτε να συμμετέχω με πάθος σε όλες τις σχετικές σχολικές γιορτές. Τις δύο γιορτές του Κλασσικού Αναβρύτων στην Α και τη Β Λυκείου αν κλείσω τα μάτια μου τις βλέπω μπροστά μου. Στην πρώτη, βάλαμε εμβόλιμα στα τραγούδια της χορωδίας και το "Δεν παν να μας χτυπάν" του Άσιμου και ο λυκειάρχης μας που νόμιζε ότι είχε εγκρίνει την πραγματική λίστα τραγουδιών κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό! Στη δεύτερη, ο λόγος του εκπροσώπου των μαθητών, φίλου και τωρινού κουμπάρου Μιχάλη με έκανε να κλαίω με λυγμούς για την αμεσότητα και την αφοπλιστική ειλικρίνειά του.
Ήταν αναμενόμενο λοιπόν για όσους με ξέρουν, ότι η Λένα (και ο Προκόπης μετέπειτα) θα μάθαιναν την ιστορία του Πολυτεχνείου από νωρίς. Όταν λοιπόν η Λένα ήταν 4 μηνών, στο πρώτο Πολυτεχνείο της ζωής της, την έβαλα μπροστά στον υπολογιστή και της έβαλα τραγούδια από τα τραγούδια της εποχής και της διηγήθηκα την ιστορία πολύ απλά. Όχι ότι κατάλαβε πολλά πράγματα αλλά έτσι ένιωθα έτσι έκανα. Την επόμενη χρονιά, 16 μηνών καταλάβαινε αρκετά και μιλούσε οπότε έμαθε 1,2 από τα τραγούδια και τα λέγαμε μαζί. Πέρσυ, σχεδόν 2.5 χρονών πια μου είπε κάποια στιγμή: "Μαμά θέλω να μου πεις την ιστορία με τους φοιτητές" και την είπαμε πάλι, πιο εμπλουτισμένη αυτή τη φορά. Έπρεπε να την ακούσετε να τη λέει στον μόλις 4 μηνών αδερφό της και μετα να τραγουδάει με τη φωνούλα της το "Λεβέντης εροβόλαγε". Από τον περσινό Νοέμβρη μέχρι φέτος, μου τη ζητούσε συχνά πυκνά την ιστορία και ποτέ δεν της είπα όχι. Της την έλεγα και σιγά σιγά είχε κι απορίες μιας και άρχισα να της λέω και καινούριες λέξεις χούντα, δικτατορία κλπ. Πριν κανένα μήνα λοιπόν, περνούσαμε με το αμάξι έξω από το Πολυτεχνείο και της έδειξα το χώρο, την πόρτα... Φαίνεται τότε μέσα στο μυαλουδάκι της συνειδητοποίησε ότι η "ιστορία με τους φοιτητές" δεν είναι απλώς παραμυθάκι κι έτσι γύρισε και με ρώτησε: "Και μαμά, όσοι δεν πέθαναν που είναι τώρα; Τι κάνανε μετά που έφυγε η χούντα και οι κακοί άνθρωποι;" Εδώ σε θέλω κάβουρα! Δαγκώθηκα, σκέφτηκα λίγο και μετά της είπα ό,τι κάποιοι συνέχισαν τη ζωή τους στην Ελλάδα, κάποιοι στο εξωτερικό, κάποιοι έγιναν σπουδαίοι και συνέχισαν να βοηθάνε τον κόσμο, κάποιοι συνέχισαν να αγωνίζονται και αρκετοί δυστυχώς ξέχασαν όλα όσα έγιναν εκείνες τις μέρες και προσπάθησαν απλά να ανέβουν με κάθε τρόπο.
Σε κάποιο από τα πρόσφατα συλλαλητήρια, έφευγα από τη δουλειά και πέρασα με τα πόδια από την κάτω πλατεία του Συντάγματος για να περπατήσω μέχρι Ακρόπολη να πάρω το μετρό. Την ώρα που περνούσα έπεφταν δακρυγόνα. Στάθηκα λίγο κοίταξα τον κόσμο που ήταν μαζεμένος και έφυγα. Όσο περπατούσα έβλεπα κόσμο, άσπρα πρόσωπα, δακρυσμένα (μαζί και το δικό μου από τα δακρυγόνα), και όλο αυτό κάπως μου έκατσε. Έκλαιγα όταν έφτασα στο μετρό, όχι όμως πια από τα δακρυγόνα, αλλά από θυμό, ντροπή και νεύρα. Θυμό για όσα συμβαίνουν κάθε μέρα γύρω μας και κυρίως ντροπή γιατί εγώ, εμείς όπως θέλετε πείτε το, ζω στο συννεφάκι μου! Δεν κατεβαίνω σε κανένα συλλαλητήριο γιατί φοβάμαι. Ντρέπομαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Έχω μια δυο blogoφίλες που μου υποσχέθηκαν ότι την επόμενη φορά που θα νιώσω την ανάγκη να κατέβω αλλά θα φοβάμαι θα μου κρατάνε το χέρι. Όχι μόνο για μένα, αλλά να, η Λένα σήμερα ρώτησε για τους φοιτητές και μπόρεσα να της απαντήσω, όταν θα με ρωτήσει που ήμουν όταν άλλοι αποφάσιζαν για το μέλλον της τι θα της πω; Προσπαθώ να μάθω τα παιδιά μου να ενδιαφέρονται για τους γύρω τους, να τους αγαπάνε όλους, να μην είναι ρατσιστές, να, να, να..... αλλά και πάλι νιώθω πώς πρέπει να είμαι το παράδειγμα κι όχι απλά να τους λέω τι πρέπει να κάνουμε.
Στα εφηβικά μου χρόνια άκουγα Ξυλούρη κι αναρωτιόμουν πώς ήταν άραγε να ακούς αυτά τα τραγούδια και να ζεις τις εποχές για τις οποίες γράφτηκαν. Το καλοκαίρι παρακαλούθησα την παράσταση "Το Μεγάλο μας τσίρκο" κι έκλαιγα σα μωρό παιδί γιατί τα ένιωθα στο πετσί μου.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι την επόμενη χρονιά, θα πάω να αφήσω ένα γαρύφαλλο στο Πολυτεχνείο. Χθες η Λένα μου είπε ότι είπαν στον παιδικό για το Πολυτεχνείο: "Τα ήξερε η δασκάλα μαμά σαν κι εσένα μου τα είπε. Μόνο μας είπε και για τους γαρύφαλλους!". Του χρόνου θα πάω μαζί της κι ελπίζω να είναι η χρονιά που θα τηρήσω την υπόσχεσή μου
Υ.Γ. Συγγνώμη αν ήταν ασυνάρτητη λίγο η σημερινή ανάρτηση. Φορτίζομαι μέρες τώρα και η σημερινή επέτειος σε συνδυασμό με διάφορα που έχω διαβάσει από το πρωί με φόρτισαν λίγο ακόμη. Σας αφήνω με το αγαπημένο μας επετειακό μαμάς και κόρης:
Το παρακάτω ποστ αποτελεί φιλική "εισβολή" στο διιστολογικό Αφιέρωμα με αφορμή τις 100 "Αφιερώσεις Συγγραφέων"που ξεκίνησα να διαβάζω και το ζήλεψα μιας κι αμέσως σκέφτηκα τη δική μου ιστορία αφιέρωσης, με την ευγενική ανοχή της @nefosis του Rubies and Clouds και του @bibliothekarios:
Οκτώβρης 1994 και η φιλόλογος της Β' Γυμνασίου μας χωρίζει σε ομάδες και μας δίνει από ένα βιβλίο με ποιήματα του Ελύτη στο πλαίσιο εργασίας για τη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Το σχολείο μας ήταν πρότυπο βλέπετε και η συγκεκριμένη καθηγήτρια με εξαιρετικό μεράκι για τη δουλειά της κι έτσι συμμετείχαμε ως τμήμα σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα. Είχαμε 2 μήνες να ετοιμαστούμε πάνω στο έργο του ποιητή και μετά θα το παρουσιάζαμε ολοκληρωμένο ανά ομάδες σε φοιτητές. Το βιβλίο που έτυχε στη δική μου ομάδα ήταν η "Μαρία - Νεφέλη". Η καθηγήτριά μας, μας έδωσε δικά της βιβλία γι'αυτή την εργασία και το συγκεκριμένο από την πρώτη σελίδα μου έκλεισε το μάτι και με πήρε από το χέρι. Ήταν διαβασμένο πολύ, με τριμμένη ράχη, με σημειώσεις, με διάσπαρτα τετραγωνάκια με λουλουδάκια που έκανε πάντα η κυρία Σοφία όταν μιλούσε ή όταν σκεφτόταν... Φαινόταν βιβλίο που ο κάτοχός του το αγαπάει, που έχει πολλά να πει και που έπρεπε να το διαβάσω καλά...
Για 2 μήνες, όσο κράτησε η προετοιμασία για την εργασία, ζούσα κι ανέπνεα Ελύτη χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμη και τώρα αν κλείσω τα μάτια και γυρίσω πίσω στο μυαλό μου το χρόνο για 1-2 λεπτά είμαι σίγουρη ότι μπορώ να απαγγείλω νεράκι τις τρεις πρώτες σελίδες διαλόγου της Μαρίας - Νεφέλης με το Νεφεληγερέτη κι αν ζοριστώ λίιιγο παραπάνω μπορώ να θυμηθώ και τα πιο πολλά από τα μονόστιχα, τα γραμμένα με πλάγια γράμματα κάτω από τα ποιήματα, μικρά αλλά με τόσα νοήματα. Περιττό να σας πω ότι οι δόλιοι που ήταν στην ομάδα μου μαρτύρησαν με τις συναντήσεις, αναλύσεις κλπ. στις οποίες τους υπέβαλα. Με αφορμή την εργασία, διάβασα όλα τα ποιήματα, είδα ότι είχε γραφτεί ως τότε, άκουσα όλα τα μελοποιημένα και γενικά έπαθα την εμμονή που κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του μπορεί να πάθει όταν καταπιαστεί τόσο έντονα με κάτι. Μου έμεινε όμως κι αγάπη για την ποιήση, με αφορμή αυτή την εργασία διάβασα κι άλλους ποιητές, άσχετα που πάντα στον Ελύτη ξαναγύριζα... Και τώρα ακόμη, εχω ένα ράφι μόνο με δικά του κι εκεί ανατρέχω συχνά πυκνά στα ζόρια.
Καταλαβαίνετε λοιπόν, τη χαρά μου, όταν αφού τελείωσε η εργασία μας, η ομάδα μου τα είχε πάει περίφημα και το σχολείο μας είχε πάρει ειδική μνεία για το αφιέρωμα στον Ελύτη στο πλαίσιο του προγράμματος που συμμετείχαμε, πήγα να επιστρέψω στη δασκάλα μου το βιβλίο και αντ' αυτού γυρνώντας από το επόμενο διάλειμμα το βρήκα πάνω στο θρανίο μου με μια αφιέρωση: Επειδή σου αρέσει τόσο...
Αρχές Μαρτίου του 1996, παρόλο που δεν την είχα καθηγήτρια κι εκείνη τη χρονιά, είχαμε άριστες σχέσεις και πάντα έβρισκε χρόνο για κουβέντα κι επειδή το πρόγραμμα θα έτρεχε πάλι μου είπε ότι είχε κανονίσει να πάμε στο σπίτι του Ελύτη, να τον γνωρίσουμε από κοντά και να μιλήσουμε για την εργασία που είχαμε κάνει και για τη δουλειά του όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργασία.
Δυστυχώς δεν προλάβαμε ποτέ μια και στις 18/3/96 έφυγε από τη ζωή και η "Μαρία - Νεφέλη" μου έμεινε με μια αφιέρωση πολύ πολύ αγαπημένη κι άλλη μια που δεν έγινε ποτέ αν κι έφτασα τόσο κοντά.....
Στο αφιέρωμα συμμετέχουν με εξαιρετικά κείμενα οι:
