Ένα βαλσάκι......

Σήμερα είναι για την οικογένειά μας μια δύσκολη μέρα. Κι αφού δε γίνεται να ξεσπάσω μπροστά στα παιδιά, μάλλον θα την πληρώσετε εσείς αγαπημένοι αναγνώστες. Όποιος λοιπόν δεν έχει όρεξη για στενάχωρα πρωί πρωί ας προσπεράσει αυτό το ποστ μου. Τη Δευτέρα το πρωί ο παππούλης μου (σας έχω ξαναμιλήσει για το σούπερ παππού μου) διαγνώστηκε εντελώς ξαφνικά και με πολύ κακή πρόβλεψη με τη γνωστή παλιοαρρώστια και αυτή τη στιγμή που σας γράφω κάνει μια μικροεπέμβαση η οποία αν πετύχει θα του δώσει 2-3 μήνες. 

Κι εμένα το μυαλό μου έχει κολλήσει από προχθές σ'ένα βαλς. Ένα βαλς που του υποσχέθηκα ότι θα τον χορέψω στο γάμο μου και με την αναμπουμπούλα της βραδιάς, δεν τον χόρεψα ποτέ.... Κι επειδή κι εκείνος είναι πεισματάρης δεν ήρθε όλη τη βραδιά να μου το θυμίσει, περίμενε την επόμενη μέρα για να μου παραπονεθεί. Ως γνήσια Πολυάννα πρέπει και θέλω να ελπίζω για το καλύτερο από τη σημερινή επέμβαση. Για εκείνον, για τη γιαγιούλα μου, για όλους μας. Για να προλάβω να τον χορέψω το βαλς που του χρωστάω στα βαφτίσια του δισέγγονου του σε 15 μέρες...... 

Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη Μαμά Κουκουβάγια Βέρα για το πρώτο μου βραβειάκι που μου έδωσε και υπόσχομαι να κάνω τη δική μου απονομή μόλις ξαναβρώ λίγη από την αισιοδοξία μου:)

Crafting weekend Ι - Το γοργονοδωμάτιο της Λένας

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα. Ήταν ένα πολύ γεμάτο ΣΚ που μου έχει δώσει πολύ υλικό για να σας γράψω και που γέμισε αρκετά τις μπαταρίες! Φυσικά έβαλε το χεράκι της η σούπερ μαμά - καλλιτέχνης της οικογένειας (δηλαδή η μαμά μου - και αν δε σας το έχω ξαναπεί είμαι ολίγον "μαμάκιας" οπότε θα την ακούτε συχνά:)). Ας ξεκινήσουμε με το δημιουργικό μέρος του για να σας πω ότι από χθες η Λένα κοιμάται στο βυθό της θάλασσας ως γνήσια γοργόνα (αν και εκείνη δήλωσε ψαροντουφεκάς :P), στο δωμάτιο του Προκόπη μια μικρή ζούγκλα έκανε σιγά σιγά την εμφάνισή της και στο υπνοδωμάτιο μας ένα σμήνος πεταλούδες αποφάσισε να μας κάνει συντροφιά. Επίσης έχω κουρτίνα στη μια πλευρά του σαλονιού, στην άλλη η γυψοσανίδα αντιστέκεται στο κουρτινόξυλο αλλά θα την καταφέρουμε κι αυτή πού θα μας πάει!!!

Και για να τα πιάσουμε από την αρχή.... Το Σάββατο το πρωί οι τοίχοι στο δωμάτιο της Λένας ήταν ένα απλό θαλασσί και κοραλί: 

Στη συνέχεια, πρώτα βάφοντας με σφουγγάρι και μετά με την τεχνική του decoupage και έτοιμες θαλασσινές φιγούρες που κόψαμε από ένα περιοδικό διακόσμησης, σιγά σιγά το δωμάτιο άρχισε να μεταμορφώνεται σε βυθό:

  

            

Η διαδικασία είναι αρκετά απλή καθώς απλώνεις κρυσταλιζέ ατλακόλ πάνω στις φιγούρες και τις κολλάς στο σημείο που θέλεις, περνώντας πάλι με το πινέλο από πάνω. Βέβαια, μιας και αυτό τον καιρό όλοι οι πλανήτες είναι ανάδρομοι και τίποτα απ'όσα ξεκινάμε δεν ολοκληρώνεται χωρίς προβλήματα και εμπόδια, η κόλλα που βρήκαμε δεν ήταν 100% κατάλληλη με αποτέλεσμα να κατσαρώνει η φιγούρα αμέσως και να ταλαιπωρείται η (ομολογουμένως αρκετά ταλαιπωρημένη από τη μετακόμιση - ανακαίνιση του σπιτιού μου αλλά και διάφορα άλλα που τρέχουν παράλληλα) μανούλα μου! Για να μη σας τα πολυλογώ μετά από αρκετή προσπάθεια και φυσικά με την παρέμβαση της Λένας συχνά πυκνά το αποτέλεσμα ήταν αυτό: 

Ο τοίχος της εισόδου του δωματίου

Ο τοίχος πάνω από το κρεβάτι της γοργονίτσας μας

Λεπτομέρεια πάνω από το κρεβάτι 

Πέρα από το οπτικό αποτέλεσμα που νομίζω δικαίωσε την κούραση και την προσπάθεια, η φατσούλα της Λένας και τα επιφωνήματα "Ουάου! Σούπερ τέλειο δωμάτιο!" κάθε φορά που έμπαινε μέσα ήταν πραγματικά απόλαυση!!!! Ακόμη πιο σημαντικό για μένα, το ότι η Λένα ήταν παρούσα σε όλη τη διαδικασία, "βοηθούσε" με το δικό της τρόπο σε όλα τα στάδια: έβαψε με σφουγγάρι χωρίς μπογιά, έκοψε φιγούρες με το παιδικό της ψαλιδάκι, έδινε στη γιαγιά της τα ψαράκια για να τους βάλει κόλλα και μαζί τα βαφτίζανε ένα ένα όταν τα κολλούσαν στον τοίχο... Έτσι τώρα είναι πραγματικά το δωμάτιό ΤΗΣ και είναι φτιαγμένο με αγάπη και από τις τρεις μας μαζί. Όπως μου είπε και μόνη της χθες βράδυ: "Έλα μαμά πάμε να ξαπλώσουμε στη θάλασσά μας...." 

Για τα υπόλοιπα δωμάτια θα επανέλθω μιας και μας λείπουν κάποιες τελευταίες πινελιές. Άλλωστε κάτι πρέπει να κάνουμε και το άλλο Σαββατοκύριακο έτσι δεν είναι? Προς το παρόν σας χαιρετώ με δυό μπλε γοργονοπατουσάκια και περιμένω τα σχόλιά σας:)

Κυριακή με παιδικό θέατρο: Από που πάνε για το κάστρο παρακαλώ?!?!

Όπως σας έχω πει τις ευκαιρίες για θέατρο με το μικρό μου γοργονάκι δεν τις χάνουμε ποτέ. Έτσι παίξαμε σε ένα διαγωνισμό στη σελίδα του www.babyzone.gr στο facebook και με τη βοήθεια των φίλων μας κερδίσαμε προσκλήσεις για τη θεατρική παράσταση "Από που πάνε για το κάστρο παρακαλώ", της ομάδας "Θέατρο Ροές", στο "Κινητήρας Studio", Ερεχθείου 22 στο Κουκάκι. Είχε και μια λιακάδα χθες άλλο πράγμα οπότε μάνα και κόρη ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για θέατρο!!!!

Αρχικά μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ο χώρος. Το "Κινητήρας Studio" είναι ένας προσεγμένος πολυχώρος που φιλοξενεί διάφορα events και μαθήματα τόσο ενηλίκων όσο και παιδιών. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα τους: http://kinitiras.com/v2/gr/gre/homepage.html. Πολύ γλυκιά και ευγενική ήταν και η κοπέλα που ήταν στο ταμείο, με την οποία έπιασε ψιλοκουβέντα το βλαστάρι μου και μέχρι να έρθει η φιλενάδα μας δεν ξεκολλούσε από δίπλα της. Της έδωσε και αυτοκολλητάκια και το βιβλίο της παράστασης (έτσι το λέει η Λένα το πρόγραμμα πάντα:) ). Αφού λοιπόν ήρθαν και οι φίλες μας, μπήκαμε στην κυρίως αίθουσα για να αρχίσει η παράσταση. Μαξιλάρες στο πάτωμα για τα παιδιά, πάγκοι και ψηλά σκαμπώ για τους γονείς και μπροστά μας το σκηνικό φτιαγμένο από απλά υλικά αλλά αρκούντως παραμυθένιο. 

Η ιστορία, ένα νορβηγικό παραμύθι διασκευασμένο, στην ουσία είναι μια παραλλαγή του κλασσικού  "Η Πεντάμορφης και το τέρας" και η δουλειά που έχει γίνει από την ομάδα "Θέατρο Ροές" είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ!!!! Μου άρεσε πολύ που στην αρχή οι 3 ηθοποιοί βγαίνουν με τα κανονικά τους ρούχα χωρίς μάσκες χωρίς τίποτα ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά να μη φοβηθούν στη συνέχεια. Και μετά όμως ακόμη και όταν ο πολύ ταλαντούχος Νίκος Βατικιώτης ντύνεται αρκούδος, το κουστούμι είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να μη φοβίζει τα παιδιά, κάτι το οποίο το 3χρονο γοργονίδιό μου πολύ εκτίμησε:) Στην ουσία τα κουστούμια "βοηθάνε" απλά τις μεταμφιέσεις αλλά οι εναλλαγές των ρόλων και των προσώπων γίνονται με την αλλαγή στις φωνές, τις κινήσεις και τις εκφράσεις των τριών ηθοποιών. Η "Τυχερή" Αγγελική Φράγκου ήταν πάρα πολύ εκφραστική και τόσο γλυκιά και μας έκανε όλους παιδιά για λίγο και η Νάντια Συρίου ως μάγισσα ήταν "πολύ καλή κυριούλα" όπως επί λέξη με πληροφόρησε η Λένα. Πέρασε 1 ώρα και 15 λεπτά και αν εξαιρέσεις το ότι με ήθελε δίπλα της στη μαξιλάρα για να της εξηγώ κάποια πράγματα (στην ηλικία των 3ων της ήταν λίγο δύσκολο να αφομοιώσει το ότι ένας άνθρωπος έπαιζε τόσους διαφορετικούς ρόλους αλλά μετά το μισάωρο το έπιασε και ήταν πολύ χαρούμενη), ούτε που το καταλάβαμε. Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης γιατί με απλά μέσα αλλά σίγουρα πολλή αγάπη γι'αυτό που κάνουν περάσαμε όλοι 2 ώρες σαν παραμύθι.....

Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα μπορείτε να δείτε αυτό το βιντεάκι που βρήκα στο youtube: http://www.youtube.com/watch?v=2_iaKsSEIfU

Και αναλυτικά οι πληροφορίες για το πώς, πού και πόσο:

Ερεχθείου 22, Κουκάκι

Τηλ.: 2109248328

Παραστάσεις: Πρωινή: Κυρ.11. 30 π.μ. Απόγ: Σάβ. 5.30 μ.μ. Μέχρι 27/5

Γενική Είσοδος: € 10. 

Διάρκεια: 75'

Στα δικά μου τώρα.... Όπως σας είπα στην παράσταση ήταν μαζί μας και η φίλη μου η Αριάδνη με τη μικρή της Ηλέκτρα. Με την Αριάδνη ήμαστε φίλες από το γυμνάσιο. Πότε με καθημερινή επαφή, πότε χαμένες χρόνια από (δική μου το ομολογώ και δημοσίως) βλακεία, πότε με πιο σπάνια αλλά σταθερή επαφή. Ε, λοιπόν μια φορά στα γενέθλια της Ηλέκτρας το Δεκέμβρη που μας πέρασε και μια φορά χθες στο θέατρο βλέποντας τις δύο μικρές μας χέρι χέρι, μπήκα πάλι σ' αυτό το παράλληλο σύμπαν. Που κλείνεις τα μάτια και είσαι 14 στο πατρικό σου με το τηλέφωνο σκουλαρίκι και λες λες λες με τη φιλενάδα σου και τσουπ! τα ανοίγεις και βλέπεις την κόρη σου και την κόρη της να απαντάνε με ενθουσιασμό "ΝΑΙ!" στον κύριο που της ρωτάει: "Είστε φίλες!?!?" και να παρακολουθούν την παράσταση χεράκι χεράκι :) Ε, δεν ξέρω για σας αλλά εγώ κάτι τέτοιες στιγμές τις απολαμβάνω όσο δεν παίρνει. Αν νιώθω ότι μεγάλωσα?!?!? Όχι, εκείνες τις ώρες όχι... Μόνο ότι μεγάλωσε η παρέα μας φιλενάδα. Α! Κι αγχώνομαι λίγο για το τι θα λένε στα τηλέφωνα σε καμιά 10αριά χρόνια όταν θυμάμαι τα δικά μας :)

Συνέντευξη?!?!? Ευχαρίστως, εσείς?

Κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στα διάφορα blogs που παρακολουθώ, ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι ερωτήσεων , τύπου μίνι-συνέντευξη. Το ζήλευα τόσες μέρες και ευτυχώς η καλή μου Mamma El ?(http://mammael.blogspot.com/) με έκανε tag στη δική της συνέντευξη κι έτσι εγώ τώρα α απαντήσω στις 11 ερωτήσεις της και μετά θα κάνω 11 ερωτήσεις σε φίλες & φίλους της επιλογής μου. Για πάμε: 

1. Αν ναυαγούσες σε ένα νησί ποια 2 πράγματα θα ήθελες να είχες μαζί σου; 

Οπωσδήποτε τις φωτογραφίες μου (είναι πιο σικ να παραμιλάς σε μια φωτογραφία κι όχι μόνος σου στην έρημη παραλία δε νομίζετε?) & σίγουρα τη μουσική μου!!!

2. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου;

Συγγνώμη για το κλισέ της απάντησης αλλά ο άντρας μου. Η μέχρι τώρα πορεία μας για όσους ξέρουν άλλωστε το αποδεικνύει περίτρανα

3. Ήσουν καλός/ή μαθητής/τρια;

Ε ναι λοιπόν ήμουν! Αλλά ήμουν και μέσα σε όλα τα άλλα. (έτσι για να μη νομίζετε ότι οι καλοί είναι όλοι μονόχνωτοι :P)

4. Τι είναι αυτό που σε γεμίζει περισσότερο;

Να βλέπω τους γύρω μου χαρούμενους κι ευτυχισμένους. Αν δε είμαι εγώ ή κάτι που έκανα η αιτία ακόμη καλύτερα

5. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν ξυπνάς το πρωί;

Πιάνω τα μαλλιά μου

6. Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που κάνεις πριν πας για ύπνο;

Ντρέπομαι που το ομολογώ γιατί προδίδει την εξάρτησή μου αλλά.... τσεκάρω το twitter μου για καληνύχτα

7. Ποια δουλειά του σπιτιού βαριέσαι περισσότερο;

Σίδερο, σίδερο και... σίδερο!

8. Ποια δουλειά του σπιτιού λατρεύεις να κάνεις;

Μαγείρεμα ασυζητητί!!!

9. Πόσο καιρό σε παίδευε ο καλός σου μέχρι να του πεις το ναι;

10 χρόνια αλληλοπαιδευόμαστε μέχρι που τα καταφέραμε

10. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο;

Α καλά πέτυχες τώρα, εγώ το κλάμα το έχω στο τσεπάκι!!!! Τα πάντα όλα:)

11. Τι ήθελες να γίνεις όταν θα μεγάλωνες;

Ως παιδί έλεγα αρχαιολόγος - ως έφηβη έλεγα ευτυχώς αυτό που κάνω και τώρα, είμαι από τους τυχερούς!!!

Και τώρα σειρά μου να θέσω τις ερωτήσεις μου (αχ αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο από το να απαντάω!!!)

1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον - τι βλέπεις?

2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?

3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?

4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?

5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο "ατού" σου?

6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ' όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?

7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?

8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα?

9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?

10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?

11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?

Και τώρα οι επιλογές μου για τους συνεντευξιαζόμενους:

1.Η Λίτσα: http://fraulitsasworld.blogspot.com/

2. Η Μάνια: http://maniacreations.blogspot.com/

3. Η Φωτεινή: http://paidikaglentia.blogspot.com/

4. Η Χαρά: http://artistry-hs.blogspot.com/

5. Η Σοφία: http://supermomrocks.wordpress.com/

6. Ο Gimo: http://tobebakimou.blogspot.com/

7. http://goneismecolikous.wordpress.com/

8. Η Μαμά Μαμαδοπούλου: http://www.kidscloud.gr/

9. Η Νίκη: http://sketiglyka.blogspot.com/ 

10. Η Ελπίδα: http://twoboysandhope.blogspot.com/

11. Η Ειρήνη: http://irenemana.blogspot.com/

Για να σας δω λοιπόν...... Have Fun!!!!

Σκόρπιες Σκέψεις ή τι έκανα την ημέρα που πέρασε

Η χθεσινή μέρα δεν ξεκίνησε καλά. Κρύο, βροχή αέρας και μουντάδα που στη δική μου διάθεση έχουν καταστροφικές συνέπειες.... Η Λένα είχε ξυπνήσει μέσα στα νεύρα,όλη μέρα κάτι της έφταιγε - το έχει φάει και η κλεισούρα το παιδί με τον παλιόκαιρο - και γενικά δεν ήταν στα καλά της. Ο μικρός είχε επίσης γκρίνια και ό,τι παιχνίδι και να προσπαθούσα να παίξουμε για να ξεχαστούνε κράταγε το πολύ δέκα λεπτά :( Επιπλέον η Λένα μου ανακοίνωσε ότι δε θα κοιμηθεί το μεσημέρι, αν και τα μάτια της που κλείνανε είχαν άλλη γνώμη. Ευτυχώς το κόλπο "έλα να λέμε τραγουδάκια στο μικρό μέχρι να κοιμηθεί και μετά εμείς θα σηκωθούμε" έπιασε και κοιμήθηκαν και τα δύο και η τυχερή η μαμά μαζί!!!! Είχα έξοδο άλλωστε το βράδυ και λίγος ύπνος μου χρειαζόταν.

Στις έξι παρά κατέφθασαν οι ενισχύσεις, δηλαδή η μανούλα μου καθώς εξήμισι έπρεπε να φύγω να βρω τη φίλη μου την Ιωάννα στο θέατρο μιας και δεν είχαμε κρατημένες θέσεις κι έπρεπε να πάμε νωρίς. Πέταξα κάτι μακαρόνια στην κατσαρόλα για να έχουν φαγητό, άρπαξα τσάντα και μπουφάν και βουρ έξω από την πόρτα!!!!! Επειδή είχα χρόνο μπροστά μου και είχα και καιρό να κάνω βόλτα στο κέντρο, αποφάσισα να κινηθώ με ΜΜΜ. Στην τελευταία διαδρομή με το τρόλλευ από το Πανεπιστήμιο μέχρι το θέατρο στην αρχή της Κυψέλης δε σας κρύβω ότι σφίχτηκα.... Είχα αρκετό καιρό να κατέβω στο κέντρο και ακόμη περισσότερο να κινηθώ στην Πατησίων. Πού ήταν η Πατησίων που ήξερα που Τρίτη 19:00 ήταν κατάφωτη με κόσμο να μπαινοβγαίνει στα μαγαζιά? Αυτός ήταν ένας κατασκότεινος δρόμος, που κάθε 4-5 μαγαζιά έβλεπες κι ένα ανοιχτό αλλά κι αυτό άδειο.... Γενικά, σας το έχω ξαναπεί, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος αλλά το χθεσινό με ξεπέρασε για λίγο. Περνώντας από το Πολυτεχνείο, κοιτώντας μέσα την παλιά ριγμένη πόρτα χαμογέλασα μόνη μου φέρνοντας στο μυαλό μου τη Λένα να διηγείται τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στον αδερφό της φέτος  και να μου ζητάει να της πω τραγούδια του Πολυτεχνείου. Εκεί κάπου ξαναέφτιαξε η διάθεσή μου και ορκίστηκα μέσα μου ότι φέτος θα την πάω στις 17 Νοέμβρη να το δει κι από κοντά - ελπίζω να μπορώ...

Φτάνω στο θέατρο, κλείνω θέσεις, παίρνω τα εισιτήρια μας κι έρχεται η φιλενάδα μου. Ήταν νωρίς οπότε ήπιαμε ένα καφεδάκι εκεί δίπλα και τα είπαμε. Ήταν ωραία, είχα και καιρό να βγω χωρίς τα παιδιά μαζί κι έτσι η διάθεσή μου είχε ήδη ανέβει όταν επιτέλους μπήκαμε στο θέατρο και κάτσαμε στις θέσεις μας. Λοιπόν ένα θα σας πω.... αν σας αρέσει το θέατρο μη χάσετε αυτή την παράσταση ("Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας" με τη Ντίνα Κώνστα στο θέατρο ΚΑΠΠΑ, Κυψέλης 2). Η Κώνστα ήταν καθηλωτική!!!!!Ομολογώ ότι δεν ήξερα πολλά πράγματα γα τη ζωή και το έργο της Μπέλλου κι έτσι μέχρι να ξεκινήσει πήρα μια μικρή ιδέα από το πρόγραμμα. Τίποτα όμως δε με είχε προετοιμάσει για αυτό που βίωσα για μιάμιση και κάτι ώρα (το έργο δεν κάνει διάλειμμα). Ήταν απίστευτο πώς η ηθοποιός μεταμορφωνόνταν από 17χρονη Σωτηρία σε άρρωστη, μεγάλη γυναίκα και το ανάποδο. Πώς κοιτούσε δεξιά και απευθυνόταν με πόνο ή μίσος στη μάνα της και σε δευτερόλεπτα γύριζε το μάτι αριστερά και με απολογητικό ύφος ζητούσε συγγνώμη από τον πατέρα της!!! Εξαιρετική!!!!!!! Πραγματικά μετά από παραστάσεις σαν τη χθεσινή, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για τη μαμά μου που με έτρεχε από μικρή στο θέατρο κι ακόμη θυμάμαι τη χαρά που ένιωσα την πρώτη φορά που με πήραν μαζί τους σε θέατρο για μεγάλους. Αν θέλετε να κάνετε κάτι καλό για το παιδί σας, ανοίξτε του τα μάτια, πηγαίνετε το στο θέατρο, σε διάφορες παραστάσεις και ζήστε τις μαζί του!!!!

Πραγματικά γεμάτη από εικόνες και έντονα συναισθήματα, πήρα το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. Εντάξει το παραδέχομαι αν την ώρα που μπήκα σπίτι ήταν ήδη κοιμισμένα και τα δύο και δεν έπρεπε να μπω κατευθείαν στην πρίζα για να τα κοιμίσω, θα ήταν ακόμη καλύτερα αλλά πάλι...... αν η Λένα κοιμόταν θα είχα χάσει το γεμάτο απορία βλέμμα της και το "Πώς ήταν η παράσταση μαμά? Ήταν ωραίο? Δείξε μου το βιβλίο (πρόγραμμα) και πες μου την ιστορία!!!!!, Έλα πάμε στο κρεβάτι μου να μου πεις" Και φυσικά δεν της χάλασα χατήρι, έκατσα δίπλα της και της είπα την απλή και σύντομη εκδοχή και μετά την έβαλα για ύπνο τραγουδώντας :"Δε λες κουβέντα........"

Καλημέρα σας και με συγχωρείτε για το ενδεχομένως ασυνάρτητο κείμενο σήμερα, άλλωστε σας προειδοποίησα σκόρπιες σκέψεις!!!