Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία.....

Δεν ξέρω αν φταίει η σημερινή πανσέληνος -αν και μου συμβαίνει κι άλλα βράδια-, σήμερα πάντως το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε είναι αρκετά έντονο ώστε να έχω την ανάγκη να το εξωτερικεύσω. 

Από το πρώτο μας βράδυ κιόλας στο μαιευτήριο με τη Λένα, της τραγουδάω για να κοιμηθεί. Ποτέ δεν της τραγουδούσα παιδικά τραγούδια (το πρώτο τραγούδι που της είπα ποτέ ήταν το Φωτιά μου του Πασχαλίδη) - αν και πλέον λέμε και από αυτά γιατί έχει άποψη - και πάντα ανάλογα με το τι έβλεπα ότι της αρέσει, συνέχιζα με παρόμοια σε ύφος. 

Τώρα πια που μιλάει άψογα και συνεννοούμαστε πλήρως, αυτή η συνήθεια έχει γίνει ιεροτελεστία και συνήθως υπάρχει συγκεκριμένο playlist ύπνου. Μερικά βράδια όμως σαν το σημερινό που έχει όρεξη να ακούσει και κάτι καινούριο αφού έχουμε κάνει τη συναυλία μας με τα γνωστά, με αφήνει χωρίς παρεμβολές να τραγουδάω ότι και όσο θέλω μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Κι εκεί στο μισοσκόταδο με τη μικρούλα μου να νανουρίζεται, μπαίνω σε μονοπάτια πολύ γνώριμα που γεμίζουν το μυαλό μου εικόνες, ήχους και αρώματα του παρελθόντος και ξαφνικά νιώθω να χωρίζομαι στα δύο. Κλείνω τα μάτια και είμαι 16, ανεβαίνω την ανηφόρα από το σταθμό του ΚΑΤ και λίγο πριν την πόρτα του σχολείου, κοιτάω τη φιλενάδα μου και στρίβω για δασάκι. Ανοίγω τα μάτια και είμαι 30, με ένα μωρό 8 μηνών στα χέρια κι ένα κοριτσάκι 2,5 ετών κοιμισμένο μπροστά μου :)

Για να καταλάβετε καλύτερα, είμαι άνθρωπος που λίγο ως πολύ σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου προσδιορίζομαι μέσα από τα τραγούδια που ακούω ή σιγοψιθυρίζω. Στις εφηβικές μου παρέες με λέγανε "κινητή εγκυκλοπαίδεια στίχου" για την ευκολία με την οποία θυμόμουν τους στίχους σε οποιοδήποτε τραγούδι. Σε "μαύρες" περιόδους της ζωής μου, που άλλοι βάζουν μουσική και χορεύουν για να το βγάλουν από μέσα τους εγώ έπαιρνα το αμάξι, έκανα βόλτες στην Πειραϊκή και ξελαρυγγιαζόμουν με κλειστά παράθυρα. Ακόμη και την παραμονή του γάμου μου πήγα σε συναυλία και τσακώθηκα και με τη μαμά μου γι'αυτό - αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία-.

Το να χρησιμοποιήσω λοιπόν τα τραγούδια και όχι τα παραμύθια για να κοιμίζω τα παιδιά μου, ήταν για μένα αν μη τι άλλο η φυσική επιλογή, έτσι με κοίμιζαν κι εμένα άλλωστε. Και τελικά μάλλον κάποια πράγματα περνάνε στα γονίδια γιατί όπως το "Χριστινάκι" ήταν το αγαπημένο μου, έτσι συνειδητοποίησα ξαφνικά μια μέρα που η μικρή μου το ζητούσε επίμονα ότι είναι και το δικό της αγαπημένο. Και φυσικά δε σας κρύβω ότι δάκρυσα τη φορά που μισοκοιμισμένη η Λένα 10 μηνών μου έλεγε "Να μου πεις αγάπη μου αγάπη μου", όταν κατάλαβα ότι ζητάει το ομώνυμο της Μαρινέλας που της τραγουδάω από όταν ήταν νεογέννητο.

Παρόλα αυτά σ' αυτές τις "βραδυνές συναυλίες νανουρίσματος" συχνά πυκνά όπως σήμερα χωρίζομαι στα δύο. Και είναι δύο εξίσου γλυκές και όμορφες πραγματικότητες..... Η μια (κλείνοντας τα μάτια) είναι το παρελθόν που μου χαμογελάει και φέρνει στο νου μου εικόνες αγαπημένες, περιστατικά ξεχασμένα αλλά τόσο ζωντανά στη μνήμη, ανθρώπους που έχω ακόμη κοντά μου και άλλους που λείπουν. Η άλλη (ανοίγοντας τα μάτια) το μέλλον, τα παιδάκια μου, το καινούριο ζεστό σπιτικό μας, ο Βασίλης που με περιμένει στο σαλόνι να πούμε καμιά κουβέντα κι ένα σωρό τραγούδια που δεν τραγούδησα ακόμη.............

Καληνύχτα σας:)

Υ.Γ. 1) Ο τρόπος που η μικρή θυμάται τους στίχους και με διορθώνει αν πηδήξω κάποια στροφή μου λέει πώς μου έχει μοιάσει και σ' αυτό - έρχονται τρελλά ντουετάκια στο μέλλον

2) Φιλενάδα για σένα: http://www.youtube.com/watch?v=ea3w5hBFX2E 

Φτιάξτο μόνος σου... κι όμως μπορώ!!!!!

Δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά ήταν ένα γεμάτο ΣΚ! 

Όταν την προηγούμενη άνοιξη αποφασίσαμε με τον καλό μου ότι θα ανακαινίσουμε το πατρικό του και θα μετακομίσουμε το Σεπτέμβρη δε μπορούσα ούτε κατά διάνοια να φανταστώ τι με (μας) περίμενε!!!! Τα της ανακαίνισης - μετακόμισης δεν είναι της παρούσης, αν και θα σας τα πω κάποια στιγμή. Μέσα σε όλα όμως όσα άλλαξαν ήταν και ένα σκρίνιο, μια τραπεζαρία και μια βιβλιοθήκη προίκα του Βασίλη τα οποία αποφασίσαμε με τη μαμά μου να τους αλλάξουμε χρώμα και να τα κάνουμε αντικέ. Έτσι κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης συνεννοηθήκαμε με το μάστορα να μας κάνει την προεργασία (τρίψιμο και βάψιμο άσπρα) και εν καιρώ εμείς μετά να κάνουμε την τεχνοτροπία. Ο καιρός λοιπόν έφτασε το ΣΚ που μας πέρασε και ευτυχώς η μαμά μου μετά από πολύ ψάξιμο, βρήκε μια τεχνική πανεύκολη, πολύ οικονομική και κυρίως πάρα πολύ γρήγορη για να τα φτιάξουμε!!!!!!! Ας σας δείξω όμως πρώτα την αρχική τους κατάσταση, το καλοκαίρι που ξεκινήσαμε να αδειάζουμε το σπίτι για να ξεκινήσει η ανακαίνιση (συγχωρέστε μας λοιπόν την ακαταστασία), δυστυχώς δεν έχω αρχική φωτογραφία της τραπεζαρίας: 

Αριστερά η βιβλιοθήκη στο αρχικό της χρώμα και δεξιά το χάος

Το σκρίνιο στο αρχικό του χρώμα

Στη συνέχεια ο μάστορας τα έξυσε (υποτίθεται τουλάχιστον γιατί μας παίδεψαν αρκετά) και τα έβαψε άσπρα:

Η τραπεζαρία με τις καρέκλες της 

Το πάνω μέρος του σκρίνιου

Το κάτω μέρος του σκρίνιου

Η βιβλιοθήκη

Προκειμένου να δώσουμε λοιπόν αντικέ όψη σε όλα τα παραπάνω χρησιμοποιήσαμε κερί, πινέλα και ένα βρεγμένο πανί. Αρχικά απλώνουμε σε ένα κομμάτι του επίπλου που θέλουμε να φτιάξουμε πάνω από το άσπρο ένα παχύ στρώμα κερί:

Το αποτέλεσμα που θα έχουμε είναι περίπου έτσι. Αφήνουμε την καλυμμένη με κερί επιφάνεια 2-3 λεπτά ώστε να "τραβήξει" λίγο κερί το έπιπλο και στη συνέχεια με μια βρεγμένη πετσέτα ή πανί (προσοχή όχι wettex είναι καλύτερα να είναι λίγο σαγρέ το πανί που χρησιμοποιούμε) αρχίζουμε να σκουπίζουμε το κερί που δεν έχει απορροφηθεί:  

Ανάλογα με το πόσο σκούρο ή ανοιχτό θέλουμε το τελικό χρώμα, σκουπίζουμε απαλά ή πιο έντονα και ανάλογα με το "σχήμα" που θέλουμε να έχουν τα νερά στο χρώμα σκουπίζουμε με κυκλικές, οριζόντιες ή κάθετες κινήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα σε εμάς ήταν αυτό:  

Με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια τεχνική κάναμε και το σκρίνιο και τη βιβλιοθήκη και νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από τέλειο!!! Ακόμη κι η μαμά μου που έχει αρκετή εμπειρία σε κατασκευές, τεχνικές κλπ. δεν πίστευε πόσο καλά έγιναν και κυρίως πόσο γρήγορα και εύκολα!!!! 

Αν αποφασίσετε να το κάνετε κι εσείς, να σας πω πως ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής είναι ότι μπορείτε να αποφασίσετε το πόσο σκούρα ή ανοιχτά θέλετε να είναι τα έπιπλα στην τελική τους όψη απλά και μόνο αυξομειώνοντας το χρόνο που αφήνετε το κερί να δράσει πάνω στην επιφάνεια. Το μυστικό απλά είναι να το κάνετε κομμάτι-κομμάτι ώστε να ελέγχετε το αποτέλεσμα και να συνεχίζετε, καθώς αν περάσει πολύ ώρα χωρίς να σκουπιστεί το κερί στεγνώνει και υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθείτε με σκούρα μπαλώματα στο έπιπλο. 

Ακόμη κι εγώ που δεν πίστευα πώς θα μπορούσα να τα φτιάξω μόνη μου και η επιχείρηση μου φαινόταν βουνό, πιστεύω πώς τα κατάφερα περίφημα. Εσείς τι λέτε??? Εγώ πάντως ανυπομονώ να τελειώσουμε και με το σαλόνι, να χωθώ με μια κούπα καφέ στην πολυθρόνα μου με ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ και να διαβάσω ένα βιβλίο. Α! Και να αδειάσουν οι υπόλοιπες κούτες μόνες τους, να πλυθούν τα πράγματα και να πάρουν τη θέση τους στο σκρίνιο βεβαίως βεβαίως!!!!!

Η γωνιά μας με τα φτιαγμένα έπιπλα

Και το ραδιόφωνο - αντίκα της γιαγιάς Λένας έδεσε  τέλεια !

Έχω απόψε ραντεβού...... part II

Περάσαμε Τ Ε Λ Ε Ι Α ! ! ! Η παράσταση ήταν πραγματικά εκπληκτική, αλλά και η διάθεση του παππού και η δική μου τρελά ανεβασμένες πριν καν κάτσουμε στη θέση μας. 

Το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο και με ένα χαμόγελο διαπίστωσα ότι σύμφωνα με το υπερσύγχρονο σύστημα ταξιθεσίας τους οι περισσότερες κρατήσεις ήταν από ΚΑΠΗ και συλλόγους. Εμείς καθίσαμε δίπλα στα μέλη του Συλλόγου "ΖΗΝΩΝ", τα οποία ήταν καμιά 15αριά συμπαθέστατες κυρίες μεταξύ 65 - 75 που απ' ότι με ενημέρωσε η διπλανή μου κυρία είχαν έρθει από τον Πειραιά:) 

Ένα, δύο, τρία κουδούνια, ο κύριος Κωστάλας από τα μεγάφωνα μας ενημερώνει να κλείσουμε τα κινητά μας και.......... 

Κυρίες και κύριοι.... ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΤΤΙΚ!!!! 

Απ' όπου και να το πιάσει κανείς, η παράσταση ήταν φανταστική!!!! Οι συντελεστές ένας κι ένας, ακόμη και κάποιοι που ομολογώ ότι δεν τους το είχα (Αλέξανδρος Μπουρδούμης), τα τραγούδια εννοείται μοναδικά - το περιμέναμε άλλωστε -, ο τρόπος που έδενε η πρόζα με το μιούζικαλ πάρα πολύ καλός και το μπαλέτο οφείλω να σας πω ότι αν και δε μιλούσαν, έπαιζαν με όλο τους το σώμα και με όλες τις εκφράσεις του προσώπου τους!!!! 

Ήταν λες και ξεκινώντας η παράσταση άνοιξε και μια τρύπα στο χώρο και το χρόνο και όλοι μαζί ηθοποιοί και κοινό μεταφερθήκαμε στην Αλεξάνδρεια του 1885, στο Παρίσι του 1905, στη Ρωσία του 1928, στην Αθήνα του 1940 κλπ. κλπ. Βρήκα πολύ έξυπνο τον τρόπο που είχε δεθεί η βιογραφία του Αττίκ με τα τραγούδια που παρουσιάζονταν σε κάθε μέρος της παράστασης και ακόμη πιο ενδιαφέρον το πώς κάθε ένα ξεδιπλωνόνταν μέσα από ένα περιστατικό της ζωής του που τελικά είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία του. Επίσης οφείλω να σας πω ότι η γάμπα της Ζωζούς βάζει κάτω όλες τις υπόλοιπες γάμπες του θιάσου χωρίς δεύτερη σκέψη. Η γυναίκα ήταν πραγματικά απίστευτα λαμπερή και μπριόζα παρά την ηλικία της, με κορμί λαμπάδα και με φωνή που έστεκε πάρα πολύ καλά, μια πραγματική αποκάλυψη για μένα!!!!

Στα δικά μας τώρα.. Με τον παππού σιγοτραγουδούσαμε από το πρώτο μέρος κιόλας παρέα και παράλληλα μου έλεγε ιστορίες από την Αθήνα της κάθε εποχής που παρουσιαζόταν μπροστά μας. Επειδή στα 84 , τα μάτια του πια συχνά πυκνά τον προδίδουν, είχα μαζί μου κιάλια αλλά κάθε φορά που του έλεγα να του τα δώσω η απάντηση ήταν η ίδια: "κορίτσι μου εγώ ήδη έχω πάει 70 χρόνια πίσω και είμαι μέσα στο κέντρο που αυτοί τώρα παίζουν, έχω τα μάτια της φαντασίας μου πού είναι καλύτερα από αυτά, δεν τα θέλω....." και τσουπ σιγομουρμούριζε το επόμενο στιχάκι κι εγώ βούρκωνα στο σκοτάδι. Στο δε δεύτερο μέρος, είχαμε γίνει μια ωραία χορωδία με τις κυρίες του συλλόγου ΖΗΝΩΝ, οι οποίες ομολογουμένως χρειάζονταν λίγο μπάσο στο τραγούδι τους κι έτσι τρεις ώρες αργότερα που η παράσταση τελείωσε, όλοι ήμαστε πανευτυχείς και όπως είπε και ο παππούς στο διπλανό του κύριο στην ουρά για την έξοδο: "Ευτυχώς η εγγόνα μου έχει εμένα που τις διαλέγω τέτοιες ωραίες παραστάσεις και βλέπει γιατί χωρίς εμένα θα το είχε χάσει αυτό το έργο και θα ήταν κρίμα!!!!!" 

Και ξέρετε κάτι?!?!? Μπορεί να είναι η υπερβολή του παππού και η μόνιμη τάση του να δείχνει ότι ακόμη έχει τον έλεγχο - άτιμο χούι - , καθώς εγώ έβγαλα εισιτήρια και εγώ τον πήγα να το δει αλλά είναι αλήθεια..... Χωρίς τον παππού μάλλον δε θα είχα πάει ή κι αν είχα πάει τελικά δε θα ήταν τόσο μαγικά. Ευχαριστώ παππού!!!!!!!!!!! 

 

Έχω απόψε ραντεβού...... part I

Ξεκινάμε με το τραγούδι της ημέρας: http://www.youtube.com/watch?v=FgTbc8eNy9g

Γεια σας!!! Μεγάλη χαρά έχω σήμερα και τώρα που κοιμήθηκαν τα βλαστάρια μου είπα να σας τη γράψω. Απόψε έχω έξοδο, αλλά όχι μια έξοδο σαν όλες τις άλλες. Απόψε, θα κυκλοφορήσω τον παππού μου, τον "παππού τον κοπελάρα" όπως τον λέω από μικρή μιας και από ημερών με φώναζε κοπελάρα του!!!!  Κάθε χρόνο προσπαθώ να κάνουμε μια έξοδο μαζί και πέρσι λόγω εγκυμοσύνης το χάσαμε οπότε το σημερινό το περιμένω πώς και πώς!!!!! Για σήμερα το πρόγραμμα έχει θέατρο Badminton και.... "Αναζητώντας τον Αττίκ!!!" και νομίζω ότι θα είναι η πιο συγκινητική μας έξοδος ever.......

Βλέπετε, τα παιδικά μου χρόνια που πηγαίναμε Σαββατοκύριακα με τη γιαγιά και τον παππού στο Λαγονήσι, μπαίναμε με τον αδελφό μου στο Σκαραβαίο του παππού, βάζαμε στη διαπασών τραγούδια του Αττίκ, Κορώνη -Φίλανδρο κλπ. και τραγουδώντας φτάναμε.... Τώρα, 20 χρόνια μετά,  πάω τα δικά μου παιδιά στη γιαγιά και τον παππού στο Λαγονήσι, ο σκαραβαίος είναι παρκαρισμένος και εκτελεί χρέη αποθήκης ξυλείας αλλά πάντα  όταν ο παππούς κάνει δουλειές στον κήπο, στο βάθος παίζουν τραγούδια του Αττίκ και η Λένα ήδη ξέρει και τραγουδάει μαζί του το Τραμ το τελευταίο, την Κική και την Κοκό και το Ζάππειο.  

Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν η σημερινή μας έξοδος, το ραντεβού με τον "παππού τον κοπελάρα" θα είναι και για τους δυό μας ένα ταξίδι στο χρόνο. Ένα ταξίδι του παππού σε χρόνια περασμένα - για τα οποία τρελαίνομαι να μου λέει ιστορίες - αλλά κι ένα ταξίδι δικό μου σε ανέμελες παιδικές διακοπές, πλατιά χαμόγελα και τη δυνατή φωνή του παππού να ακομπανιάρει τις τραγουδιστικές μου απόπειρες!!! Ζητώ μόνο προκαταβολικά συγγνώμη από τους διπλανούς μας γιατί είμαι σίγουρη ότι θα τραγουδήσουμε ντουετάκι λίγο δυνατότερα απ' όσο πρέπει πάνω στη συγκίνηση .......

Καλό Μήνα!!!!!!

Δεν πιστεύω να ξεχάσατε να φτιάξετε τα μαρτάκια σας?!?!? Εμείς οικογενειακώς και νωρίς νωρίς σήμερα:

Και μη νομίζετε ότι ο μπαμπάς μας δε συμμετέχει, του έχουμε φτιάξει και το δικό του να το φορέσει μόλις γυρίσει από τη δουλειά!!!!!

Κι αν θέλετε να δείτε πως γίνεται το κλασσικό μαρτάκι δείτε αυτό το πολύ ωραία βιντεάκι (http://www.youtube.com/watch?v=ol9u_oHtn9w&feature=share) που ανέβασε στη σελίδα του στο facebook το περιοδικό Ταλκ https://www.facebook.com/talcmag ή αν θέλετε ένα πιο ιδιαίτερο δείτε τη σημερινή ανάρτηση της μαμάς Ευαγγελίας, (http://networkedblogs.com/uCuNP) στο αγαπημένο blog http://www.eimaimama.gr/

Καλό μήνα λοιπόν και καλή άνοιξη από όλους μας!!!!!!