Παπιά, ρομπότ και ... ζόρια - Ιστορίες προσαρμογής: Το Πολυαννάκι πάει δημοτικό!

Ένα συνηθισμένο απόγευμα στην προπόνηση του τένις. Από τα εύκολα μιας και το μωρό κοιμάται στο καρότσι οπότε μπορώ να την καμαρώνω με την ησυχία μου. Παίζει στο μικρό δίχτυ με τη φίλη της σα να είναι στην παραλία κι όχι στην προπόνηση. Τη βλέπω και θέλω να της κάνω παρατήρηση, κρατιέμαι… Προχωράνε στην επόμενη άσκηση και πάλι είναι αλλού, σχεδόν δεν κοιτάει την προπονήτρια. Πάλι κρατιέμαι…. Θυμάμαι κάτι γονείς όταν πήγαινα τον αδερφό μου το μπάσκετ, να φωνάζουν να κοκκινίζουν, να μην αφήνουν ούτε τα παιδιά να χαρούν κι ούτε τον προπονητή να δουλέψει. Αρνούμαι να κάνω τα ίδια… Σε δυο λεπτά η προπονήτρια έχει τελειώσει με το προηγούμενο ζευγάρι και πάει κοντά τους. Της λέει δυο κουβέντες και ξαφνικά μεταμορφώνεται στην πιο υπάκουη αθλήτρια! Τελειώνει την προπόνηση πανευτυχής! Μαζί κι εγώ γιατί κατάφερα να συγκρατηθώ και δεν ακύρωσα στα μάτια της την προπονήτρια, την άφησα μόνη της να καταλάβει ότι εκείνη είναι ο "αρχηγός" στο γήπεδο. 

Είναι αυτή η ηλικία, που πρέπει να καταρρίψει μέσα της το μύθο ότι η μαμά είναι η αυθεντία για όλα (έχω τις αμφιβολίες μου βέβαια για το αν έτσι κι αλλιώς πιστεύει κάτι τέτοιο αλλά άλλο είναι τώρα το θέμα μας). Και καλά, με το τένις καλά τη βγάλαμε με το σχολείο όμως τι κάνω;;;

Τρίτη μεσημέρι μετά το φαγητό, το πρωτάκι μου κάθεται να διαβάσει. Ή μάλλον ΔΕΝ κάθεται να διαβάσει. «Μαμά, εγώ δε διαβάζω. Είναι βαρετό. Μια σελίδα με τη λέξη παπί στο σχολείο κι άλλη μια στο σπίτι γιατί?!?!?! Άλλος τρόπος δεν υπάρχει να μάθουμε? Όλο τα ίδια και τα ίδια?????» Και ο διάλογος συνεχίζει:

Μ: Μα Λένα μου τον πρώτο καιρό πρέπει να τα γράφετε αρκετές φορές για να συνηθίσει το χέρι σας. Είστε πολλά παιδάκια και δεν ξέρετε όλα τα ίδια πράγματα οπότε και η κυρία θέλει το χρόνο της για να σας μάθει κι εσείς το χρόνο σας για να εξασκηθείτε. 

Λ: Εγώ βαριέμαι και δεν τα κάνω! Θα πάω στο μπαλκόνι να λιώσω το παλιό air condition, θα πω και στο μπαμπά να μου φέρει ένα τσιπακι από τη δουλειά και θα φτιάξω ένα ρομπότ να τα κάνει. Αυτές είναι ασκήσεις για ρομπότ όχι για παιδιά ακούς?!?!?! (αμ δεν ακούω η δόλια μάνα, ακούω…. και το κακό είναι ότι συμφωνώ αλλά και τι να κάνω?)

Μ: Είμαι σίγουρη ότι μια μέρα θα καταφέρεις να φτιάξεις ένα ρομπότ και θα είναι τέλειο αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ξέρεις να γράφεις και να διαβάζεις οπότε πρέπει να κάνεις τις ασκήσεις σου.

Λ: Ξέρω να γράφω!!!!

Μ: Για γράψε μου σκουληκομυρμιγκότρυπα (ε δε θα με τρελάνει εσύ)

Λ: Μόνο το σκου δεν ξέρω και κάτι λίγα ακόμη…. Ουφ, καλά!!!!

Η σελίδα με το παπί γέμισε όπως κι αυτή με το 9, παρόλα αυτά γέμισε και η δόλια μάνα με σκέψεις και άγχη. 

Γιατί, (στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον) έχει δίκιο!!! Δε θέλω να είμαι από τους γονείς που βλέπουν οι δάσκαλοι και λένε «Ωχ, πάλι αυτή με τις παρατηρήσεις της» και ξεκάθαρα το μήνυμα που θέλω να περάσει στη Λένα είναι ότι στην τάξη και στο σχολείο το πρόσταγμα είναι της δασκάλας. Από την άλλη όμως ομολογώ ότι την προέτρεψα αν συνεχίσουν να της φαίνονται βαρετές οι ασκήσεις να το συζητήσει και με τη δασκάλα της (οι φίλες μου δασκάλες μη βαράτε αλήθεια πιστεύω ότι μπορεί και να τη βοηθήσει) όπως και να ρωτήσει και τις φίλες της αν κι αυτές έχουν το ίδιο ή αντίστοιχο πρόβλημα (ελπίζοντας ότι από τις απαντήσεις θα καταλάβει ότι δεν ξέρουν όλα τα παιδάκια τα ίδια πράγματα και δεν είμαι εγώ και η δασκάλα μόνο που το λέμε αυτό). Σωστές συμβουλές, λάθος, δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι δε μπορούσα με τίποτα να της πω ένα ξερό, "θα τα κάνεις γιατί έτσι θα μάθεις"! Διαβάζω και χθες την ανάρτηση της Μάγδας και ενώ χαίρομαι τόσο μα τόσο πολύ για τον Άρη και τους συμμαθητές του με πιάνει κι ένα παράπονο...

Την αμαρτία μου θα σας την πω, έχοντας ακούσει τον Άγγελο Πατσιά να λέει ότι το σύστημα μπορείς να το «παρακάμψεις» μένοντας στην ύλη απλά προσαρμόζοντάς το μάθημα στα μέτρα και τις ανάγκες των παιδιών, αναρωτιέμαι…. Πώς γίνεται να είναι τόσοι οι γονείς που συμμερίζονται και είναι πρόθυμοι να στηρίξουν τέτοιους δασκάλους κι όμως αυτοί οι δάσκαλοι να είναι ακόμη η εξαίρεση; Γιατί ακόμη να πρέπει να εύχεσαι να πέσεις σε ένα τέτοιο δάσκαλο; Ίσως η επετηρίδα, ο τρόπος που γίνονται οι διορισμοί κλπ. να είναι ένας λόγος και απλά να περιμένουν τη σειρά τους. Ίσως πλέον τα προβλήματα της κοινωνίας μας να είναι τόσα που κάνεις πια δεν αντέχει να κάνει το κάτι παραπάνω πόσο μάλλον σε μια δουλειά απαιτητική όσο αυτή. 

Ίσως απλά έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρω, τι να πω?!? Ουφ…. Δύσκολα για τα πρωτάκια αλλά κι οι μάνες πρωτακίων δεν πάμε πίσω! Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς :)

Τα Πολυαννάκια σε νέες περιπέτειες: Ερευνητές για ένα βράδυ - 25.9.2015

Κάθε χρόνο, την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη διοργανώνεται η Βραδιά του Ερευνητή. Το είχα αποφασίσει από πέρσι ότι φέτος θα πάμε με τη Λένα οπωσδήποτε, μιας και από το καλοκαίρι και μετά δείχνει εξαιρετικό ενδιαφέρον για πειράματα, βλέπει βιντεάκια με τις ώρες και όπως μας ανακοίνωσε: "Άη Βασίλη τον Άη Βασίλη θα μετατρέψω το δωμάτιό μου σε εργαστήριο"!  Ξεκίνησε πηγαίνοντας με τον Βασίλη στο pre event στο Ίδρυμα Ερευνών απ' όπου γύρισε κατενθουσιασμένη με το δικό της μόριο νερού από πηλό και ένα αίτημα για δικό της μικροσκόπιο! Όπως ήταν επόμενο ο Προκόπης από τις περιγραφές της και μόνο, όταν είπα ότι θα πάμε και στο κυρίως event με τα πολλά πειράματα κατενθουσιάστηκε και ζήτησε να έρθει κι εκείνος. Αν και θεώρησα ότι είναι λίγο μικρούλης, παρόλα αυτά τον πήρα μαζί μας και ήταν ό,τι καλύτερο έκανα!!!

Εννοείται ότι δεν καταφέραμε να τα δούμε όλα (μπορείτε να δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ για να έχετε μια ιδέα για του χρόνου), αλλά στις 5 ώρες που κάτσαμε είδαν και έκαναν τα εξής: 

- Πειράματα Χημείας: Χημικές ενώσεις, μαγικοί αφροί που εξαφανίζονται μόλις τους βάλεις φωτιά, πυροτεχνήματα με μαγνήσιο που καίγεται και λάμπει σαν το ραβδί του Ηarry Potter, κέρματα που από χάλκινα με λίγο ψευδάργυρο γίνονται ασημένια, ήταν λίγα από όσα κυριολεκτικά τους έκοψαν την ανάσα. Highlights, ο Προκόπης να λέει στον υπεύθυνο που είπε μπράβο στη Λένα για κάτι που απάντησε σωστά: "Είναι πολύ έξυπνη, είναι η αδερφή μου!" (καμάρι και συγκίνηση η μάνα στην πίσω σειρά δε σας το συζητώ) και.... η αναπάντεχη συγκινητική συνάντηση με το Φυσικό που είχα στο γυμνάσιο.

- Εξερευνώντας το λιμάνι: Με στόχο να φτιάξουν το δικό τους επιτραπέζιο τύπου Taboo με λέξεις σχετικές με λιμάνια, περνούσαν από κάθε σταθμό και μάθαιναν για τους τύπους καραβιών, δοκίμαζαν στολές και καπέλα, είδαν πυξίδες και έδεσαν ναυτικούς κόμπους. Έξτρα πόντους στην κοπέλα που υπομονετικά έκατσε μαζί με τη Λένα και τη βοήθησε να γράψει γράμμα γράμμα όλες τις λέξεις που χρειαζόταν για να φτιάξει ολομόναχη το παιχνίδι της!!!

-Φορητό Πλανητάριο: Αφού κάναμε κράτηση μια ώρα πριν και περιμέναμε υπομονετικά στη σειρά μας (είχε ένα κενό εκεί το σύστημα ομολογώ αλλά ΟΚ το προσπεράσαμε), τα πιτσιρίκια χωρίς γονείς πήγαν με τους υπεύθυνους του Αστεροσκοπείου και μπήκαν στο φορητό πλανητάριο. Πέπλο μυστηρίου καλύπτει το τι είδαν, καθώς βγαίνοντας η Λένα δήλωσε ότι δεν της άρεσε και ήταν βαρετό, ο δε Προκόπης ήταν ενθουσιασμένος μεν, φειδωλός στις πληροφορίες που μας έδωσε δε: "Είδαμε τα αστέρια - ζώα (Μικρή και Μεγάλη Άρκτο κλπ.) και τα αστέρια - αρχαίους ανθρώπους (Κασσιόπεια)

-Παρουσιάσεις Πειραματικών Σχολείων: Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία, οι πάγκοι των Πρότυπων και Πειραματικών Γυμνασίων. Εντελώς υποκειμενικά να σας πω ότι ο καλύτερος ήταν του σχολείου μου, δηλαδή του 1ου Πειραματικού (Γεννάδειο, Πλάκας). Τα παιδιά βέβαια και τα δύο ενθουσιάστηκαν με τον πάγκο του Πειραματικού Αγίων Αναργύρων και την υδραυλική πόρτα

-Εργαστήρια Δημόκριτου: Για το τέλος αφήσαμε τα εργαστήρια του Δημόκριτου, και κυρίως αυτό με το μικροσκόπιο και (φυσικά) αυτό της Χημείας, όπου η Λένα, έφτιαξε ζελεδάκια και το καλύτερο... τη δική της τρελόμπαλα! Φοβερό σουξέ και πανεύκολη κατασκευή, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ευτυχώς η αγαπημένη Ελίνα από το ftiaxtro.gr, φρόντισε για τις οδηγίες εδώ. Μην το σκεφτείτε τολμήστε το!!! Ο Προκόπης που προτίμησε τα ηλεκτρονικά με αισθητήρες κίνησης όση ώρα η Λένα έκανε την τρελλόμπαλά της, τώρα ανυπομονεί να προμηθευτούμε τα απαραίτητα και να φτιάξουμε μόνοι μας στο σπίτι!

Ειλικρινά, φύγαμε και οι τρεις κατενθουσιασμένοι! Πόσο όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα είδαμε, πόση τροφή για συζήτηση πήραμε μαζί μας. Μέχρι να τα πάρει ο ύπνος στο γυρισμό με βομβάρδισαν με ερωτήσεις του τύπου "Μαμά που θα βρούμε βόρακα και ψευδάργυρο; Θέλω κι εμείς να φτιάξουμε μια πόρτα με σύριγγες και νερό! Μπορούμε να αγοράσουμε ένα μικροσκόπιο;" 

Κλείνοντας, θα σταθώ λίγο στους πάγκους των Πειραματικών σχολείων. Καμάρωσα τόσο τα γυμνασιάκια, που με προθυμία και καμάρι μας έδειχναν τις κατασκευές τους, που εξηγούσαν στα παιδιά όσο πιο απλά μπορούσαν πώς δουλεύει ο ηλεκτρισμός, η υδροκίνηση κλπ. κλπ. Πίσω από τη στάση τους και τις περιγραφές τους "φώναζε" η δουλειά και ο κόπος των δασκάλων τους! Σκέφτηκα λίγο, πώς κάναμε εμείς χημεία, φυσική κλπ. στο σχολείο, ξερά και μόνο με βιβλία. Εμ έτσι, πώς να ενδιαφερθώ κυριούλη μου για τις εξώθερμες αντιδράσεις??? Κανονικά θα έπρεπε οι πρακτικές των πρότυπων και πειραματικών σχολείων να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση του "έπεσα σε καλό δάσκαλο / καθηγητή". Αλλά, τι λέω τώρα , ψιλά γράμματα δυστυχώς σε αυτή τη χώρα. Οπότε λέω να την ακούσω την κόρη μου και να το φτιάξουμε το εργαστήριο στο σπίτι σιγά σιγά :)

Α, και μέχρι την επόμενη βραδιά ερευνητή λέω να βγάλουμε διαρκείας στο Μουσείο Πειραμάτων, που πρόσφατα ανακάλυψα. 

Καλό ΣΚ και καλώς σας ξαναβρήκα!      

Οικογένεια εμπιστευτικό: Το συμβόλαιο

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού και ξεκίνησα τη μέρα μου με τον πρωινό καφέ μου και το πολύ ωραίο άρθρο της Πελιώς Παπαδιά στο Ταλκ για το θέμα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ. Θυμήθηκα λοιπόν -πηδώντας στο μυαλό μου από θέμα σε θέμα κατά την προσφιλή μου συνήθεια- ότι καιρό τώρα ήθελα να σας γράψω για το οικογενειακό μας συμβόλαιο και τσουπ, να τη η σημερινή ανάρτηση: 

Πριν από κάνα μήνα η Λένα γύρισε από το σχολείο αποφασισμένη: "Λοιπόν μαμά! Άκου τι θα σου πω και μη με διακόψεις πριν τελειώσω -το κάνω αυτό συχνά η αλήθεια είναι, οπότε παίρνει τα μέτρα του το παιδί όταν θέλει να κάνει σημαντικές ανακοινώσεις - Θα κάνουμε συμβόλαιο. Θα γράψουμε τους κανόνες, θα υπογράψουμε και μετά ό,τι μα ό,τι λέει θα το κάνουμε εντάξει?" Εντάξει είπα κι εγώ και αποφασίστηκε μετά από μίνι οικογενειακό συμβούλιο να έχουμε 3 κανόνες για μεγάλους που θα αποφάσιζαν η Λένα με τον Προκόπη και θα έγραφε η Λένα και 3 κανόνες για παιδιά που θα αποφασίζαμε ο Βασίλης κι εγώ και θα έγραφα εγώ. Μετά θα υπογράφαμε όλοι και... ταρατατάμ! θε είχαμε τους βασικούς κανόνες του σπιτιού. 

Μετά από σύντομη σύσκεψη, κατέληξαν στους κανόνες τους και λέγοντας της γράμμα γράμμα, η Λένα έγραψε τους κανόνες των παιδιών: 

1. Οι μεγάλοι δεν πρέπει να φωνάζουν - ξεκάθαρο το μήνυμα νομίζω δε χρειάζεται να σας το μεταφράσω ;) 

2. Οι μεγάλοι να μην τσιμπάνε - προφανώς και τα έχουμε ταράξει στο γαργάλημα, ζουζούνισμα ΚΑΙ τσίμπημα και αποφάσισαν να κάνουν κάτι γι'αυτό

3. Κάθε Παρασκευή τα παιδιά ξενύχτι - δηλαδή καναπές, ταινία και καμιά σαβουρίτσα για μασούλημα και ύπνος όποτε τους έρθει και όχι όταν λέμε εμείς

Στη συνέχεια ήταν η σειρά μας για μίνι σύσκεψη και καταγραφή των κανόνων των γονιών:

1. Τα παιδιά πρέπει να είναι ευγενικά και να μιλάνε όμορφα (δηλ. πείτε και κανένα παρακαλώ στους γονείς σας βρε πουλάκια μου που έξω είστε με το σεις και με το σας και μέσα μόνο τα ρε που δε μας έχετε αρχίσει)

2. Τα παιδιά πρέπει να βοηθάνε στις δουλειές τους μεγάλους (δηλ. όχι η μαμά κι ο μπαμπάς δεν έχουν οχτώ χέρια ο καθένας και μπορεί να κάνουν πολλά πράγματα αλλά τα τουβλάκια θα τα μαζέψετε μόνα σας χρυσούλια μου)  

3. Τα παιδιά δεν πρέπει να τσακώνονται (δηλ. πρέπει να σταματήσετε να τσιρίζετε και να μωλωπίζετε ο ένας τον άλλον όσο είναι νωρίς και σίγουρα αν θέλετε οι δόλιοι οι γονείς σας να τηρήσουν το δικό σας πρώτο κανόνα)

Λίγο πριν ξεκινήσουν να υπογράφουν τους είπα: Πριν υπογράψουμε το συμβόλαιο θα πρέπει να έχουμε αποφασίσει και τι συνέπεια θα έχει όποιος δεν ακολουθεί τον κανόνα. Και για να κάνω την αρχή τους ενημέρωσα ότι για τα παιδιά η ποινή αθέτησης του συμβολαίου θα ήταν να χαθεί το ξενύχτι και η ταινία της Παρασκευής.Μετά, τους είπα να αποφασίσουν ποιά θα είναι η ποινή για τους γονείς αν δεν ακολουθήσουν κάποιο από τους κανόνες τους. Η Λένα άρχισε να σκέφτεται για να έρθει η απάντηση - καταπέλτης του Προκόπη: θα σας παίρνουμε για μια μέρα τις ταμπλέτες σας!!! 

Αφού λοιπόν είχαμε έτοιμες και τις ποινές και συμφωνήσαμε και οι τέσσερις, βάλαμε τις "υπογραφές" μας φαρδιές - πλατιές και ιδού το οικογενειακό μας συμβόλαιο: 

Και κάπως έτσι απασχολούμενοι με το Οικιακό Συμβόλαιο της οικογένειας, περάσαμε ένα απόγευμα κατά το οποίο μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε για κανόνες, δικαιώματα, υποχρεώσεις αλλά και συνέπειες. Στάθηκα αρκετά στην επιλογή του πρώτου κανόνα τους, να μη φωνάζουμε δηλαδή γιατί συνειδητοποίησα ότι αν και σε γενικές γραμμές δεν φωνάζουμε, αυτές οι λίγες φορές που (άνθρωποι είμαστε) ξεφεύγουμε και ανεβάζουμε τους τόνους, τους μένουν. Μένει τώρα να βρω τρόπους να μην το χάνουμε αν και ομολογώ -όπως ξέρετε κι εσείς- ότι μερικές φορές είναι απλά α - δ ύ - ν α -τ ο ν. Οπότε μάλλον θα το ρίξουμε στη γιόγκα ή στην άτακτη υποχώρηση για ανασύνταξη εκτός χώρου. Ε, και τι να κάνουμε θα χάσουμε και για καμιά - δυό μέρες τις ταμπλέτες μας :P

Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο σημείο που στάθηκα στην όλη διαδικασία. Η φυσικότητα με την οποία ο Προκόπης επέλεξε την "τιμωρία μας" δε θα έπρεπε να με εκπλήξει παρόλα αυτά με έκανε να σκέφτομαι δύο και τρεις φορές πριν πιάσω την ταμπλέτα στα χέρια μου ώρες που είμαι μαζί τους. Πλέον ένα μήνα και κάτι μετά τη σύνταξη και υπογραφή του "συμβολαίου μας" μπορώ να πω ότι είμαι σε εξαιρετικά καλό δρόμο απεξάρτησης. 

Τώρα όσο για το αν έπιασε τόπο το συμβόλαιο ή όχι επί του πρακταίου; Λοιπόν.... Οι μεγάλοι προσπαθούν να μη φωνάζουν καθόλου (τα είπαμε παραπάνω άλλωστε). Οι μεγάλοι δεν τσιμπάνε πιά. Όποτε κάνει κίνηση ο Βασίλης να τα τσιμπήσει του λένε: "το συμβόλαιοοοο ... έχεις υπογράψειιιιιι"  και γλυτώνουν!!! Και εννοείται ότι κάθε Παρασκευή τα παιδιά ξενυχτάνε ΜΑΖΙ με τους μεγάλους. Διαλέγουμε ταινία και σαβουρίτσα και.... family movie night!!! Τα παιδιά τώρα: Στο οικογενειακό τραπέζι είναι δύο μικροί Ζαμπούνηδες (λέμε τώρα) και χρησιμοποιούν πλέον 9 στις 10 φορές ευχαριστώ και παρακαλώ αυθορμήτως. Το καθιστικό κάθε μα κάθε απόγευμα μετά το φαγητό είναι άδειο από τουβλάκια κλπ. Εντάξει βοήθησε και μια ανακατάταξη πραγμάτων που κάναμε πρόσφατα αλλά... βοηθάνε. Η δε Λένα, τα Σάββατα βοηθάει και στη γενική καθαριότητα. Ε, δε θα σας πω ότι σταμάτησαν να τσακώνονται γιατί μεταξύ μας αδέρφια είναι δε θα τα σταματήσει ένα ψωροσυμβόλαιο, όμως σίγουρα μόλις πω "Σταματήστε το καυγά τώρα γιατί σύμφωνα με το συμβόλαιο θα χάσετε το ξενύχτι της Παρασκευής" ο καυγάς σταματάει! 

Το μόνο που μου μένει τώρα είναι να κάνω λίγο scrapbooking και να βάλω το συμβόλαιό μας σε κάδρο να μπει μαζί με το μηνιαίο μας πλάνο αλλά αυτά είναι θέμα άλλου ποστ. 

Υ.Γ. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν υπέγραψε και ο Γιώργης το συμβόλαιο, όπως αναρωτήθηκε και η Λένα, η απάντηση είναι απλή. Πρέπει πρώτα να μεγαλώσει, να του το διαβάσουμε για να ξέρει τι υπογράφει κι αν συμφωνεί και μετά :P  

Ιστορίες Νηπιαγωγείου - Το Κουτί: Τιμώμενο πρόσωπο για μια μέρα

Η γοργονίτσα μας φέτος είναι νηπιάκι. Και έχουμε την τύχη να είναι σε ένα εξαιρετικό νηπιαγωγείο του δήμου μας, με δασκάλες γεμάτες όρεξη και ιδέες. Στην πρώτη συνάντηση γονέων που έγινε το Σεπτέμβρη, οι δασκάλες μας ενημέρωσαν για την ύπαρξη του "Κουτιού". Το "Κουτί" είναι ένα χαρτονένιο κουτί - σπιτάκι (ένα απλό κουτί και τίποτα παραπάνω σαν το Μορμόλη μαμά, όπως με διόρθωσε πρόσφατα η κόρη μου) το οποίο παίρνει ένα από τα παιδάκια κάθε βδομάδα μαζί με τις οδηγίες χρήσεις του. Είναι ένας τρόπος για να ανοιχτούν όλα τα παιδάκια και να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τα αγαπημένα τους πράγματα στους συμμαθητές τους και τις δασκάλες τους και να μοιραστούν λίγο παραπάνω από τη ζωή τους. Το παιδάκι που έχει το κουτί, τη μέρα που το πηγαίνει στο σχολείο είναι το "Τιμώμενο Πρόσωπο", βοηθάει τη δασκάλα και στο τέλος της ημέρας, οι συμμαθητές του γράφουν από μια φιλοφρόνηση σε ένα μεγάλο χαρτόνι που το παίρνει σπίτι του για να θυμάται τη μέρα του ως "Τιμώμενο Πρόσωπο". Το Κουτί μοιράζεται κάθε Παρασκευή και Δευτέρα με κλήρωση και όλα τα παιδάκια περιμένουν πώς και πώς να φτάσει η σειρά τους :) Καταλαβαίνετε λοιπόν τη χαρά της Λένας όταν πριν δέκα μέρες ΤΟ ΚΟΥΤΙ έφτασε στα χέρια της: 

 

Μαμάαα μου έτυχε το κουτί!!!

Η Λένα ήταν η τυχερή της κλήρωσης της Δευτέρας και έπρεπε να επιστρέψει το κουτί Παρασκευή, οπότε αφού διαβάσαμε τις οδηγίες και είδαμε και το εφημεριδάκι που έπρεπε να συμπληρώσουμε, είχαμε 4 μέρες άκρατου ενθουσιασμού για να διαλέξει ποια πράγματα θα πάρει μαζί της για να μοιραστεί με τους φίλους της. Συμφωνήσαμε μέχρι την Πέμπτη το απόγευμα ότι θέλει να το βάζει σε μια άκρη και την Πέμπτη να τα δούμε μαζί και να αποφασίσει τελικά ποιά 5-6 πράγματα θα πάρει μαζί της. Άλλωστε οι οδηγίες που είχαμε από τις δασκάλες της ήταν κατατοπιστικότατες: 

  

Είχα αποφασίσει να την αφήσω τελείως ελεύθερη να διαλέξει ό,τι θέλει και απλά να γράψω ότι μου πει τόσο στο εφημεριδάκι, όσο και στη μικρή "εκθεσούλα" που έπρεπε να πάρει μαζί της για να διαβάσει η δασκάλα στην τάξη. Την Πέμπτη το απόγευμα λοιπόν, αφού της εξήγησα το νόημα του Κουτιού και της είπα ότι ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει τι απ' όλα θα πάρει τελικά κατέληξε στη σύνθεση του κουτιού (στην παρένθεση τα σχόλιά της): 

1. Το εφημεριδάκι και η "εκθεσούλα" που μου υπαγόρευσε

2. Μια μπομπονιέρα από τη βάφτισή της (για να δουν ότι είμαι γοργόνα από μωρό μαμά)

3. Τα καπέλα από το Πήτερ Παν πάρτυ γενεθλίων της (γιατί ήταν τέλειο και παίζουμε ακόμη)

4. Ένα βαζάκι με σποράκια νυχτολούλουδου (να τα φυτέψουμε στην αυλή)

5. Το φορμάκι που φορούσε ο Γιώργης στην αρχή της βάφτισής του. Το καραβάκι το έραψε μόνη της και μετά στερεώθηκε πάνω στο φορμάκι (για να δούνε το καραβάκι που του έραψα μαμά)

6. Το βιβλίο Η αχόρταγη Ψαρού (που μου χάρισε η κυρία Μαργαρίτα μαμά να το διαβάσουμε όλοι μαζί)

7. Το αγαπημένο της μωρό (κανονικά δεν επιτρέπονται τα παιχνίδια μας μαμά αλλά σήμερα που είμαι τιμώμενο πρόσωπο μπορώ να το πάρω ε???)

8. Τα αλμπουμάκια της για τα οποία σας έχω πει εδώ (Έτσι μαμά θα τους δείξω όλους μου τους αγαπημένους και τη Τζιά και όλα τα ωραία που κάνουμε. ΟΚ άρα τον έχουν πετύχει το σκοπό τους τα αλμπουμάκια σκέφτηκα η μάνα και επ' ευκαιρία θυμήθηκα ότι πρέπει να φτιάξω και τα φετινά, ουπς!) 

Στην εκθεσούλα μου ζήτησε να γράψω ότι τη φωνάζουμε γοργονίτσα, το αγαπημένο της φαγητό δηλαδή παστίτσιο, το αγαπημένο της τραγούδι, ότι της αρέσει να κάνει ζαχαροπλαστική και τυροπιτάκια με τη μαμά και τον αδερφό της τον Προκόπη, ότι της αρέσει να παίζει με την ξαδέρφη της την Ευγενία, ότι το καλοκαίρι στη θάλασσα κάνει βουτιές από τα βράχια και ότι μαθαίνει να ράβει στη ραπτομηχανή με τη μαμά και τη γιαγιά της. Διάλεξε και φωτογραφίες για να στήσουμε και την εφημεριδούλα της και πανευτυχής έπεσε για ύπνο με το κουτί γεμάτο κι έτοιμο δίπλα στην τσάντα της. Ευχάριστες εκπλήξεις για μένα στις απαντήσεις της και σε αυτά που μου υπαγόρευσε ήταν: ότι της αρέσει να ζωγραφίζει (θα τους πω ότι θα γίνω σαν τον Λεονάρντο όταν μεγαλώσω μαμά. Όχι το Λίο το χελωνονιντζάκι τον άλλο με τη Μόνα Λίζα!!!) και ότι όταν μεγαλώσει θέλει να πάει στο Παρίσι να δει τον πύργο του Άιφελ!!!

Περίμενα με μεγάλη αγωνία να σχολάσει την Παρασκευή να μου πει πώς πήγε η παρουσίασή της και να μου δείξει τις φιλοφρονήσεις της.Ήρθε τρέχοντας με ένα πλατύ χαμόγελο και ξεκίνησε να μιλάει ασταμάτητα. Πώς τους τα έδειξε, τι της είπαν, τι συζήτησαν, πώς βοήθησε τις δασκάλες και τι ωραίες φιλοφρονήσεις της έκαναν οι φίλοι της και: ξαναδιάβασέ τες μου μαμά, να δες εδώ τις έχουν γράψει οι κυρίες για να τις κρατήσω:

Θα μου επιτρέψετε να ξεχωρίσω τη φιλοφρόνηση του Βαγγέλη που (απ' ότι μου είπε η Λένα) επί λέξη είπε: Έχεις αγγέλους στην καρδιά σου και η δασκάλα το μετέφρασε σε Έχεις φτερωτή καρδιά!!!

Δεν ξέρω αν "Το Κουτί" είναι κάτι που συνηθίζεται στα νηπιαγωγεία, το βρήκα πάντως εξαιρετική ιδέα και μάλιστα όχι μόνο για την κοινωνικοποίηση των παιδιών μέσα στη σχολική ομάδα αλλά και γιατί με αφορμή το κουτί είχα την ευκαιρία να κάνω μια μίνι - συνέντευξη στη Λένα, να δω τι σκέφτεται, τι της αρέσει, τι θεωρεί σημαντικό κι αγαπημένο! Ευχαριστώ πολύ λοιπόν τις δασκάλες της για αυτή την ευκαιρία :) :) :)      

  

Η Πολυάννα μαμά - και τώρα που τα αγόρια έγιναν δύο part II

Στο Πολυαννόσπιτο μερικούς μήνες τώρα που έχουμε να τα πούμε είμαστε παιδική χαρά. Ο Μπούμπης έγινε πλέον Γιώργης και αισίως είναι 7 μηνών, η Λένα είναι ένα νηπιαγωγάκι με τα όλα του και ο Προκόπης είναι πια μεγάλος αδερφός! Τις ανησυχίες μου για κείνον ως μεσαίο παιδί, τις είχα μοιραστεί μαζί σας τον Ιούνιο στο part I. Μεταξύ τους τα πιτσιρίκια τα πάνε περίφημα και ο Προκόπης εξακολουθεί να διεκδικεί το χώρο του και το χρόνο του αλλά να είναι πολύ καλός και τρυφερός με το μικρό. 

Πριν από ένα μήνα στην πρώτη μας συνάντηση με τη δασκάλα του στο σχολείο (άλλαξε κι εκείνος φέτος σταθμό και πήγε σε καινούριο) έφυγα πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου και πολύ προβληματισμένη! Η δασκάλα του ήταν ενθουσιασμένη μαζί του, μου είπε πόσο "δουλεμένο" παιδί της έχει φανεί, ότι παρόλο που είναι ο μικρότερος της τάξης όχι μόνο ακολουθεί αλλά και δείχνει στα υπόλοιπα παιδάκια, ότι είναι πολύ ευγενικός και υπάκουος κι άλλα τέτοια ωραία που κάνουν εμάς τις μαμάδες να ψηλώνουμε δέκα πόντους από υπερηφάνια. Θα μου πείτε και καλά εσύ γιατί θύμωσες και προβληματίστηκες; Ε λοιπόν, θα σας πω γιατί. Αν όλα αυτά τα είχα ακούσει σε συνάντηση για τη Λένα, θα τα περίμενα και θα τα θεωρούσα δεδομένα μη σας πω, για τον Προκόπη όμως έπιασα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται, ευχάριστα μεν αλλά να εκπλήσσεται.

Και θύμωσα με μένα! Γιατί ενώ ξέρω ότι ποτέ ποτέ ποτέ δεν πρέπει να συγκρίνουμε τα παιδιά άφησα την εικόνα της Λένας να "καπελώσει" αυτή του Προκόπη. Γιατί (προφανώς) απορροφήθηκα από το μωρό λίιιγο παραπάνω και δεν πρόσεξα τον Προκόπη να ανθίζει δίπλα μου. Έπρεπε να μου το πει η δασκάλα του για να το παρατηρήσω, για να βρω το χρόνο να κάνω κάτι μαζί του κι όχι με τη Λένα και να μας βοηθάει κι εκείνος. Όταν μου είπε δε η κυρία Ε. ότι ποτέ δε μιλάει για κανέναν εκτός από τη Λένα κατάλαβα ότι προφανώς μας χρειάζεται περισσότερο ή ουσιαστικότερα. 

Μπορεί και να αντέδρασα υπερβολικά (το' χω το drama queen λίγο άλλωστε). Πάντως στο μήνα που μεσολάβησε μέχρι την επόμενη συνάντηση γονέων, είχα το νου μου, κάναμε πράγματα μόνοι μας ή και όλοι μαζί αλλά με γνώμονα τις δικές του προτιμήσεις και ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα αντράκι που: 

- είναι πολύ καλό στα παζλ και μάλιστα από κει που είναι αεικίνητος, όταν ασχολείται με αυτά αφιερώνει όλη του την προσοχή

- μπορεί πια να ντυθεί μόνος του (ακόμη κι αν μερικές φορές μου βγάζει την ψυχή μέχρι να διαλέξει τι)

- έμαθε να χειρίζεται ψαλίδι καθώς όπως λέει "κάνει εξάσκηση" στο σχολείο 

- είναι απίστευτος θεατρίνος και πολύ πολύ εκφραστικός (εντάξει το ότι μεγαλώνουμε ένα μικρό Δημήτρη Χόρν το ήξερα από τη βρεφική του ακόμη ηλικία δεν το συνηδειτοποίησα τώρα) 

Επιπλέον και με μεγάλη μου χαρά στη συνάντηση αυτού του μήνα η κυρία Ε. μου είπε ότι ζωγράφισε για πρώτη φορά το μωρό εκτός από τη Λένα. Για την ακρίβεια έκανε ένα τόσο δα κυκλάκι που ήταν το καρότσι και μέσα μια τελίτσα που ήταν ο Γιώργης αλλά... είναι κι αυτό μια αρχή :) 

Χθες μάλιστα το απόγευμα ζωγράφισε όλη την οικογένεια. Όταν τον ρώτησα ποιός είναι ποιός άφησε το μωρό τελευταίο και μου είπε "Και ο μπούμπης είναι εδώ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!". Και βλέπω εγώ ότι και έχει κάνει τον εαυτό του μικρότερο από τα τρία τους και ότι σκόπιμα τον έχει βάλει το μικρό να του "κάθεται στο σβέρκο":

Προκόπης - Η οικογένειά μας 4.11.14

 

Ε και κάπου εκεί η μάνα κουράγιο που με λέει και η φιλενάδα μου η Ε. σηκώνει τα χέρια ψηλά. Πού θα μου πάει, θα τις βρούμε τις ισορροπίες μας. Άλλωστε η σοφή μαμά μου λέει και δίκιο έχει ότι κάθε παιδί αργά ή γρήγορα τη βρίσκει τη θέση του και το χώρο του μέσα στην οικογένεια.

Α, και πού είστε μη νομίζετε ότι όλο αυτό το μεγάλωμα και άνθισμα του Προκόπη αφήνει τη Λένα αδιάφορη, αλλά λέω να αφήσω και κάβα για επόμενο ποστ μπας και επανέλθω η τρίτεκνη ;) 

 

  

Η Πολυάννα μαμά - και τώρα πού τα αγόρια γίναν δυο; (bonus ατάκες του μεγάλου)

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι είμαι έγκυος άρχισα να σκέφτομαι πώς θα γίνει να αποφύγω το ο Προκόπης να γίνει παιδί - σάντουιτς. Όταν μάθαμε δε ότι το μωρό που έρχεται είναι αγόρι, οι ανησυχίες μου εντάθηκαν. Σε φιλική παρέα όταν ρώτησα ένα φίλο παιδοψυχολόγο πώς θα το αποφύγω μου είπε "Δε μπορείς, συμβαίνει". 

Όλοι με ρωτάνε απ' όταν γεννήθηκε ο μπούμπης πώς το έχουν πάρει τα παιδιά κι αν ο Προκόπης ζηλεύει (γιατί η Λένα είναι πιο μεγάλη, το έχει ξαναζήσει κλπ. κλπ.). Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι το έχει πάρει μια χαρά κι ότι με το μικρό είναι πολύ εντάξει. Δεν έχουμε επιθέσεις, χτυπήματα και τέτοια. Θέλει όμως ανά πάσα στιγμή να βεβαιώνεται ότι η θέση του παραμένει η ίδια όπως επίσης και η στάση μας απέναντί του. Δοκιμάζει διαρκώς να δει αν εξακολουθεί να είναι κι αυτός προτεραιότητα για μας κι έτσι ζούμε συχνά πυκνά σκηνές από κόμικ όπου εγώ με το μπούμπη "κρεμασμένο" στην κυριολεξία στο στήθος μου,βάζω χυμό, δένω κορδόνια, βοηθάω με το ντύσιμο και φυσικά έχω πια μαστερ στο "θηλάζω με το μωρό στην αγκαλιά και τον Προκόπη στο σβέρκο" - μα αλήθεια δεν πιάνει για γιόγκα ή πιλάτες τουλάχιστον? - 

Επίσης ενώ όσο ήταν οι δυό τους με τη Λένα κοιμόταν πάντα πρώτος το βράδυ, τώρα περιμένει να κοιμηθούν η Λένα και το μωρό, κάθεται ένα τέταρτο με μένα και το Βασίλη και μετά κοιμάται σαν πουλάκι. Αυτό το ένα τέταρτο του είναι αρκετό έχω καταλάβει ώστε να σιγουρευτεί για τη θέση του στην οικογένεια, να χαρεί την αποκλειστικότητα και από τους δυό μας και να κοιμηθεί ήσυχος ότι ο θρόνος του είναι ακόμη δικός του. 

Είναι απίστευτο πόσο πολύ έχει μεγαλώσει και πόσο παιδάκι έχει γίνει πια. Όταν τον είδα γυρνώντας από το μαιευτήριο ξαφνικά μου φάνηκε τεράστιος Το μέχρι χθες μωράκι μου είχε γίνει ολόκληρος άντρας. Η δε γλώσσα του έχει λυθεί απίστευτα και μας στέλνει κάθε φορά με τις ατάκες του. Ακολουθεί μικρό δείγμα:    

1. - Προκόπη τι θα φας?

   - Μπιφτεκέδες μαμά (κεφτέδες από το μεσημέρι)

2. Προσπαθεί να κάνει το "Έχω μια σαρδελίτσα" στο πόδι του μωρού και τον ακούω:

"Έχω μια κατσαρίδα... Της βάζω ριγανίτσα...."

3. Τον κοιτάει η Λένα μόλις τον έχω κάνει μπάνιο και ντύσει: "Υπέροχος! Υπέροχος!". Την κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω και της απαντάει: "Υπέρηχη! Υπέρηχη!!!!"

Δεν ξέρω αν θα γίνει παιδί σάντουιτς με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία του και για τη μεταξύ μας σχέση. Προσπαθούμε να δίνουμε και στα τρία την αγάπη, το χρόνο και τη σημασία τους. Και όταν τον ακούω να λέει: "Ελάτε να κάνουμε μια αγκαλιά ΟΛΗ η οικογένεια Κιούση!" ή το αγαπημένο όλων στην οικογένεια κοιτώντας το μωρό με λατρεία: "είσαι τόοοσο λυκούλης (γλυκούλης), ξέρω ότι είμαστε σε καλό δρόμο κι ας του ξεφεύγει και καμιά τσιμπιά καμιά φορά....

Η Πολυάννα μαμά - η ελίτσα μεγαλώνει :-)

Η Λένα από μηνών ακόμη έβγαλε μια ελίτσα χαμηλά στη μέση. Κρυβότανε στην πάνα η ελίτσα και σε κάθε αλλάγή, μπανάκι ή μασαζάκι της έδινα κι ένα φιλί. Η Λένα μεγάλωνε κι η ελίτσα όλο και ανέβαινε πιο ψηλά. Προχθές στις επιδείξεις του κολυμβητηρίου, συνειδητοποίησα πώς η ελίτσα έχει φτάσει στην ωμοπλάτη της, πόσο μεγάλωσε η γοργονίτσα μας....

Την κοιτούσα από τις κερκίδες με καμάρι να περιμένει τη σειρά της, να μιλάει με τους φίλους της αλλά και να μας ψάχνει με το βλέμμα. Δεν το πίστευα όταν την άκουσα να λέει δυνατά το όνομά της στο μικρόφωνο - ενώ εγώ περίμενα πώς θα ντραπεί και θα το πει μέσα από τα δόντια - και φυσικά βούρκωσα την ώρα που την είδα να κολυμπάει με τη σανίδα της κι ας μην κολυμπούσε ευθεία! Έλαμψα μαζί της όταν όλο χαρά μου έδειξε το μετάλλιό της  και γέλασα όταν μου είπε ότι πια είναι αληθινή γοργόνα!!!

Και σήμερα, πήγα και την έγραψα στο Νηπιαγωγείο!!! Της το είπα το πρωί πριν φύγει για τον παιδικό και γούρλωσε τα μάτια της όλο χαρά! "Στο κανονικό σχολείο θα με γράψεις μαμά? Το μεγάλο, στην πλατεία? Τέλεια!!!!" 

Πέρασα την πόρτα του νηπιαγωγείου, χάζεψα λίγο τη μικρή παιδική χαρά και το κηπάκι στην αυλή κι όσο περίμενα τη σειρά μου για την εγγραφή έριξα μια κλεφτή ματιά στην τάξη της. Και σκέφτηκα το Σεπτέμβρη που ο χώρος θα γεμίσει παιδάκια και φωνούλες που θα κάνουν την αρχή τους στο μεγάλο κανονικό σχολείο όπως λέει και η Λένα όλο χαρά. (Μετά βέβαια σκέφτηκα τα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος και πόσο εύκολα και γρήγορα τους ψαλιδίζει αυτή τη χαρά αλλά αυτά είναι για άλλο ποστ). Την έγραψα όλο συγκίνηση και έδωσα ραντεβού το Σεπτέμβρη με τις νηπιαγωγούς :-) Κάτι τέτοιες ώρες που συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα μεγαλώνουν μου έρχεται πάντα στο μυαλό αυτό το ποστ της Άσπας. 960 Σάββατα και ήδη έχουμε περάσει κάποια. Έχοντας δε τώρα και το μωρό, ξαφνικά η Λένα έγινε η μεγάλη ενώ τώρα κλείνει μόλις τα 5 και το Σεπτέμβρη θα πάει απλώς νήπιο. Κι όμως για κείνη είναι το πρώτο σκαλοπατάκι στην πορεία της να μεγαλώσει. Κι εμείς θα είμαστε εκεί να τη στηρίζουμε και πάνω απ'όλα να την καμαρώνουμε. Καλή αρχή γοργονίτσα μας!!!

Στα πρακτικά τώρα. Σε περίπτωση που κι εσείς θέλετε να κάνετε εγγραφή στο νηπιαγωγείο καταρχήν βιαστείτε γιατί τελειώνουν την Παρασκευή :-) Επίσης να ξέρετε ότι χρειάζεστε τα εξής: 

α) Πιστοποιητικό γέννησης που να έχει εκδοθεί τους τελευταίους 3 μήνες 

β) Το βιβλιάριο υγείας του παιδιού για να ελεγχθούν τα εμβόλια

γ) Το Ατομικό Δελτίο Υγείας μαθητή που μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ συμπληρωμένο από παιδίατρο 

δ) Αποδεικτικό διεύθυνσης κατοικίας

ε) Υπεύθυνη Δήλωση (σας τη δίνουν στο νηπιαγωγείο) στην οποία αναφέρετε όλους όσους θα έχουν δικαίωμα να πάνε το παιδί στο σχολείο ή να το πάρουν από το σχολείο.