Η Πολυάννα μαμά - και τώρα που τα αγόρια έγιναν δύο part II

Στο Πολυαννόσπιτο μερικούς μήνες τώρα που έχουμε να τα πούμε είμαστε παιδική χαρά. Ο Μπούμπης έγινε πλέον Γιώργης και αισίως είναι 7 μηνών, η Λένα είναι ένα νηπιαγωγάκι με τα όλα του και ο Προκόπης είναι πια μεγάλος αδερφός! Τις ανησυχίες μου για κείνον ως μεσαίο παιδί, τις είχα μοιραστεί μαζί σας τον Ιούνιο στο part I. Μεταξύ τους τα πιτσιρίκια τα πάνε περίφημα και ο Προκόπης εξακολουθεί να διεκδικεί το χώρο του και το χρόνο του αλλά να είναι πολύ καλός και τρυφερός με το μικρό. 

Πριν από ένα μήνα στην πρώτη μας συνάντηση με τη δασκάλα του στο σχολείο (άλλαξε κι εκείνος φέτος σταθμό και πήγε σε καινούριο) έφυγα πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου και πολύ προβληματισμένη! Η δασκάλα του ήταν ενθουσιασμένη μαζί του, μου είπε πόσο "δουλεμένο" παιδί της έχει φανεί, ότι παρόλο που είναι ο μικρότερος της τάξης όχι μόνο ακολουθεί αλλά και δείχνει στα υπόλοιπα παιδάκια, ότι είναι πολύ ευγενικός και υπάκουος κι άλλα τέτοια ωραία που κάνουν εμάς τις μαμάδες να ψηλώνουμε δέκα πόντους από υπερηφάνια. Θα μου πείτε και καλά εσύ γιατί θύμωσες και προβληματίστηκες; Ε λοιπόν, θα σας πω γιατί. Αν όλα αυτά τα είχα ακούσει σε συνάντηση για τη Λένα, θα τα περίμενα και θα τα θεωρούσα δεδομένα μη σας πω, για τον Προκόπη όμως έπιασα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται, ευχάριστα μεν αλλά να εκπλήσσεται.

Και θύμωσα με μένα! Γιατί ενώ ξέρω ότι ποτέ ποτέ ποτέ δεν πρέπει να συγκρίνουμε τα παιδιά άφησα την εικόνα της Λένας να "καπελώσει" αυτή του Προκόπη. Γιατί (προφανώς) απορροφήθηκα από το μωρό λίιιγο παραπάνω και δεν πρόσεξα τον Προκόπη να ανθίζει δίπλα μου. Έπρεπε να μου το πει η δασκάλα του για να το παρατηρήσω, για να βρω το χρόνο να κάνω κάτι μαζί του κι όχι με τη Λένα και να μας βοηθάει κι εκείνος. Όταν μου είπε δε η κυρία Ε. ότι ποτέ δε μιλάει για κανέναν εκτός από τη Λένα κατάλαβα ότι προφανώς μας χρειάζεται περισσότερο ή ουσιαστικότερα. 

Μπορεί και να αντέδρασα υπερβολικά (το' χω το drama queen λίγο άλλωστε). Πάντως στο μήνα που μεσολάβησε μέχρι την επόμενη συνάντηση γονέων, είχα το νου μου, κάναμε πράγματα μόνοι μας ή και όλοι μαζί αλλά με γνώμονα τις δικές του προτιμήσεις και ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα αντράκι που: 

- είναι πολύ καλό στα παζλ και μάλιστα από κει που είναι αεικίνητος, όταν ασχολείται με αυτά αφιερώνει όλη του την προσοχή

- μπορεί πια να ντυθεί μόνος του (ακόμη κι αν μερικές φορές μου βγάζει την ψυχή μέχρι να διαλέξει τι)

- έμαθε να χειρίζεται ψαλίδι καθώς όπως λέει "κάνει εξάσκηση" στο σχολείο 

- είναι απίστευτος θεατρίνος και πολύ πολύ εκφραστικός (εντάξει το ότι μεγαλώνουμε ένα μικρό Δημήτρη Χόρν το ήξερα από τη βρεφική του ακόμη ηλικία δεν το συνηδειτοποίησα τώρα) 

Επιπλέον και με μεγάλη μου χαρά στη συνάντηση αυτού του μήνα η κυρία Ε. μου είπε ότι ζωγράφισε για πρώτη φορά το μωρό εκτός από τη Λένα. Για την ακρίβεια έκανε ένα τόσο δα κυκλάκι που ήταν το καρότσι και μέσα μια τελίτσα που ήταν ο Γιώργης αλλά... είναι κι αυτό μια αρχή :) 

Χθες μάλιστα το απόγευμα ζωγράφισε όλη την οικογένεια. Όταν τον ρώτησα ποιός είναι ποιός άφησε το μωρό τελευταίο και μου είπε "Και ο μπούμπης είναι εδώ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!". Και βλέπω εγώ ότι και έχει κάνει τον εαυτό του μικρότερο από τα τρία τους και ότι σκόπιμα τον έχει βάλει το μικρό να του "κάθεται στο σβέρκο":

Προκόπης - Η οικογένειά μας 4.11.14

 

Ε και κάπου εκεί η μάνα κουράγιο που με λέει και η φιλενάδα μου η Ε. σηκώνει τα χέρια ψηλά. Πού θα μου πάει, θα τις βρούμε τις ισορροπίες μας. Άλλωστε η σοφή μαμά μου λέει και δίκιο έχει ότι κάθε παιδί αργά ή γρήγορα τη βρίσκει τη θέση του και το χώρο του μέσα στην οικογένεια.

Α, και πού είστε μη νομίζετε ότι όλο αυτό το μεγάλωμα και άνθισμα του Προκόπη αφήνει τη Λένα αδιάφορη, αλλά λέω να αφήσω και κάβα για επόμενο ποστ μπας και επανέλθω η τρίτεκνη ;) 

 

  

Η Πολυάννα μαμά - και τώρα πού τα αγόρια γίναν δυο; (bonus ατάκες του μεγάλου)

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι είμαι έγκυος άρχισα να σκέφτομαι πώς θα γίνει να αποφύγω το ο Προκόπης να γίνει παιδί - σάντουιτς. Όταν μάθαμε δε ότι το μωρό που έρχεται είναι αγόρι, οι ανησυχίες μου εντάθηκαν. Σε φιλική παρέα όταν ρώτησα ένα φίλο παιδοψυχολόγο πώς θα το αποφύγω μου είπε "Δε μπορείς, συμβαίνει". 

Όλοι με ρωτάνε απ' όταν γεννήθηκε ο μπούμπης πώς το έχουν πάρει τα παιδιά κι αν ο Προκόπης ζηλεύει (γιατί η Λένα είναι πιο μεγάλη, το έχει ξαναζήσει κλπ. κλπ.). Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι το έχει πάρει μια χαρά κι ότι με το μικρό είναι πολύ εντάξει. Δεν έχουμε επιθέσεις, χτυπήματα και τέτοια. Θέλει όμως ανά πάσα στιγμή να βεβαιώνεται ότι η θέση του παραμένει η ίδια όπως επίσης και η στάση μας απέναντί του. Δοκιμάζει διαρκώς να δει αν εξακολουθεί να είναι κι αυτός προτεραιότητα για μας κι έτσι ζούμε συχνά πυκνά σκηνές από κόμικ όπου εγώ με το μπούμπη "κρεμασμένο" στην κυριολεξία στο στήθος μου,βάζω χυμό, δένω κορδόνια, βοηθάω με το ντύσιμο και φυσικά έχω πια μαστερ στο "θηλάζω με το μωρό στην αγκαλιά και τον Προκόπη στο σβέρκο" - μα αλήθεια δεν πιάνει για γιόγκα ή πιλάτες τουλάχιστον? - 

Επίσης ενώ όσο ήταν οι δυό τους με τη Λένα κοιμόταν πάντα πρώτος το βράδυ, τώρα περιμένει να κοιμηθούν η Λένα και το μωρό, κάθεται ένα τέταρτο με μένα και το Βασίλη και μετά κοιμάται σαν πουλάκι. Αυτό το ένα τέταρτο του είναι αρκετό έχω καταλάβει ώστε να σιγουρευτεί για τη θέση του στην οικογένεια, να χαρεί την αποκλειστικότητα και από τους δυό μας και να κοιμηθεί ήσυχος ότι ο θρόνος του είναι ακόμη δικός του. 

Είναι απίστευτο πόσο πολύ έχει μεγαλώσει και πόσο παιδάκι έχει γίνει πια. Όταν τον είδα γυρνώντας από το μαιευτήριο ξαφνικά μου φάνηκε τεράστιος Το μέχρι χθες μωράκι μου είχε γίνει ολόκληρος άντρας. Η δε γλώσσα του έχει λυθεί απίστευτα και μας στέλνει κάθε φορά με τις ατάκες του. Ακολουθεί μικρό δείγμα:    

1. - Προκόπη τι θα φας?

   - Μπιφτεκέδες μαμά (κεφτέδες από το μεσημέρι)

2. Προσπαθεί να κάνει το "Έχω μια σαρδελίτσα" στο πόδι του μωρού και τον ακούω:

"Έχω μια κατσαρίδα... Της βάζω ριγανίτσα...."

3. Τον κοιτάει η Λένα μόλις τον έχω κάνει μπάνιο και ντύσει: "Υπέροχος! Υπέροχος!". Την κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω και της απαντάει: "Υπέρηχη! Υπέρηχη!!!!"

Δεν ξέρω αν θα γίνει παιδί σάντουιτς με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία του και για τη μεταξύ μας σχέση. Προσπαθούμε να δίνουμε και στα τρία την αγάπη, το χρόνο και τη σημασία τους. Και όταν τον ακούω να λέει: "Ελάτε να κάνουμε μια αγκαλιά ΟΛΗ η οικογένεια Κιούση!" ή το αγαπημένο όλων στην οικογένεια κοιτώντας το μωρό με λατρεία: "είσαι τόοοσο λυκούλης (γλυκούλης), ξέρω ότι είμαστε σε καλό δρόμο κι ας του ξεφεύγει και καμιά τσιμπιά καμιά φορά....