Η αγάπη είναι... μια μαμά!

Χθες η βόλτα μου στα social media ξεκίνησε με αυτό το στάτους της Μάγδας, που πριν καν ανοίξω τα σχόλια είχα καταλάβει τι εννοεί, μιας και συχνά βρίσκομαι κι εγώ στη θέση της και κάτι τέτοια τα νιώθω στο πετσί μου αμέσως.

Πόσα και πόσα πρωινά δεν έχω μπει στο αυτοκίνητο με τρία πιτσιρίκια μουτρωμένα (στην καλύτερη) ή και κλαμένα (στη χειρότερη) και τα δικά μου νεύρα κρόσσια. Για να μη μιλήσουμε για τα απογευματινά νεύρα, γκρίνιες και καυγάδες. Φεύγοντας προχθές από το σχολείο, λέγαμε με μια μαμά το πόσο κουραστική μπορεί να γίνει αυτή η διαρκής διπλωματία κι αυτό το συνεχές ντιμπέιτ. Και χθες, σε κουβέντα με τη δασκάλα της Λένας για το πόσο πιο ήρεμη είναι μετά τις γιορτές η απάντησή μου ήταν ότι εγώ κοντεύω να γίνω γιόγκι για να είναι εκείνη έτσι. Ειλικρινά σας μιλάω είναι μέρες που είναι πραγματικά εξοντωτικό. Δεν ξέρω σε σας τι γίνεται, αλλά εδώ με τρεις, και μάλιστα σκληρούς διαπραγματευτές που ο καθένας έχει τη δική του ατζέντα βεβαίως βεβαίως, γίνεται πόλεμος. Διότι έχουν κι επιχειρήματα τα χρυσούλια μου, έρχονται στη μάχη διαβασμένα!

Παρόλα αυτά είναι πολύ περίεργο πώς δουλεύει όλος αυτός ο μηχανισμός και όλη αυτή η σχέση γονιού - παιδιού. Τι εννοώ: 

Λίγο πριν σταματήσουν τα σχολεία για γιορτές είχαμε έναν πολύ άσχημο καυγά με τη Λένα το πρωί πριν φύγουμε, από αυτούς που τους σκέφτεται η δόλια μάνα όλη μέρα και την τρώνε οι ενοχές κλπ. κλπ. Ε, την ίδια εκείνη μέρα λοιπόν η Λένα έγραψε το εξής σε μια εργασία που έπρεπε να επιλέξει ένα αγαπημένο της πρόσωπο και να το περιγράψει και παρά τον καυγά μας 2 ώρες πριν διάλεξε εμένα. Και το κερασάκι; Έγραψε απλά ότι μερικές φορές είμαι αυστηρή! (καρδούλες, λουλουδάκια και αγάπη ολούθε όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό η μητέρα για το κορίτσι της)

Δε νομίζω πως θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει, να με εντυπωσιάζει αλλά και παράλληλα να με εξουθενώνει, το πόσο πολύ εξαρτάται από μας τους γονείς η διάθεση, το κέφι, ο θυμός ή ακόμη και η ένταση των παιδιών. 9,5 για να μην πω 10 στις 10 φορές που τα πράγματα έχουν εξελιχθεί σε τραγωδία, όταν ηρέμησα σκέφτηκα τουλάχιστον ένα διαφορετικό τρόπο χειρισμού από πλευράς μου που θα είχε κάνει τη ζωή μας ευκολότερη που όμως την ώρα της κρίσης φυσικά αγνόησα τελείως. 

 

Με αυτό στο μυαλό λοιπόν και στο πλαίσιο της χαλάρωσης και ξεκούρασης των γιορτών και παράλληλα της οργάνωσης της νέας χρονιάς, έκατσα κι έκανα με τα μεγάλα κυρίως μια κουβέντα για τις φάσεις κατά τις οποίες είχα παρατηρήσει ότι δημιουργείται ένταση μεταξύ μας και για το πώς μπορούμε να την αποφύγουμε. Κάναμε λοιπόν τις (αγαπημένες μου) λίστες, συμφωνήσαμε και μια ρουτίνα πρωινή και ομολογώ ότι υπάρχει σαφής βελτίωση για όλους μας. Δε θα σας πω πως δεν πιέζομαι για να είμαι ήρεμη και υπομονετική, πιέζομαι και σκάω. Ούτε θα σας υποσχεθώ ότι δε θα ξαναξεφύγω γιατί άνθρωπος είμαι. Κάνουμε όμως μαζί με τα παιδιά μια προσπάθεια να βρούμε κοινό έδαφος κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία.   

Το καλύτερο δε και αγαπημένο μου, που δίνει και τον τίτλο στο σημερινό ποστ: διαβάζοντας χθες κάτι με τον Προκόπη και βρίσκοντας αφορμή για κουβέντα, τον ρωτάω. Εσύ τι πιστεύεις ότι είναι η αγάπη; Και όσο ο Προκόπης σκέφτεται την απάντησή του, πετάγεται ο Γιώργης: "μια μαμά! Η α(γ)βάπη είναι μια μαμά!" 

  

Ιστορίες ΠροΝηπίου - Το Κουτί: Τιμώμενο πρόσωπο για μια μέρα // Η σειρά του Προκόπη

Όσοι θυμάστε την αντίστοιχη ανάρτηση για τη Λένα πέρσι καταλαβαίνετε από τον τίτλο περί τίνος πρόκειται. Ο Προκόπης φέτος, πάει προνήπιο (Πρώτη Προνηπίου για την ακρίβεια απαντάει σε όποιον τον ρωτάει) στο δημόσιο νηπιαγωγείο που πήγε και η Λένα. Οι δασκάλες έκαναν καταπληκτική δουλειά κι έτσι για μας δεν υπήρχε δίλημμα εφόσον έμειναν θέσεις για προνηπιάκια. 

Για να γνωριστούν τα παιδιά καλύτερα, αλλά και για να ενισχυθεί η αυτοπεποίθησή τους, οι δασκάλες χρησιμοποιούν "το κουτί". Κάθε παιδί με κλήρωση παίρνει την Παρασκευή το κουτί και τη Δευτέρα πρέπει να το πάει γεμάτο με αγαπημένα του πράγματα. Επίσης με τη βοήθεια των γονιών, συμπληρώνει μια μικρή παρουσίαση του εαυτού του και υπαγορεύει μια μικρή έκθεση για εκείνο που τη διαβάζει η δασκάλα στην τάξη. Επιπλέον εκείνη τη μέρα είναι βοηθός της δασκάλας και στο τέλος όλοι οι φίλοι του, του κάνουν από μια φιλοφρόνηση, τις οποίες η δασκάλα γράφει σε ένα "αναμνηστικό" που παίρνει το παιδί μαζί του! Έχοντας δει τη Λένα, ο Προκόπης το περίμενε πώς και πώς, οπότε καταλαβαίνετε τη χαρά του την Παρασκευή που κληρώθηκε: 

Μέχρι να φτάσουμε σπίτι εννοείται συζητούσαμε μόνο για το τι θα βάλουμε στο κουτί. Ήθελε να το ετοιμάσουμε αμέσως και "να το βάλεις κάπου ψηλά μαμά μη μου το χαλάσει ο Γιώργης!". Το τι ευχαριστιόμουν τη χαρά του δε λέγεται. Όπως έκανα και στη Λένα είχα αποφασίσει να τον αφήσω να διαλέξει ό,τι θέλει εκείνος και σε αυτά που έπρεπε να γράψουμε να λειτουργήσω μόνο σαν δακτυλογράφος χωρίς να επέμβω καθόλου στη σκέψη του. Για ακόμη μια φορά, αυτά που άκουσα (και έγραψα) με συγκίνησαν και με εξέπληξαν! Ας δούμε όμως πρώτα τι διάλεξε να παρουσιάσει στους φίλους του: 

- Τη συλλογή με τα αυτοκινητάκια του (με τέτοια μανία σιγά μη δεν τα έβαζε πρώτα πρώτα)

- Μια μπάλα McQueen (εντάξει είπαμε ό,τι κυκλοφορεί με το McQueen το αγαπάμε διπλά)

- Μια μπουμπουνιέρα από τη βάφτισή του (εντάξει εδώ έβαλα το χέρι μου για να αποφύγω τα δράματα. Βλέπετε το βλαστάρι μου ήθελε το βραχιολάκι του από το μαιευτήριο για να τους δείξει πόσο μικρούλης ήταν - ναι αυτό του ήρθε να θέλει- και εκεί που το είχα δεν ήταν πολύ εύκολο να του το δώσω, οπότε αντιπρότεινα τη μπουμπουνιέρα και ευτυχώς δέχτηκε)

- Τα Ψηλά Βουνά (δικό μου βιβλίο από το 1988) που τα διαβάζουμε το βράδυ, για να διαβάσουν λίγο αλλά και για να τους πει για την παράσταση που είδε

- Τα αλμπουμάκια του, λέγοντας μου κιόλας: "Μαμά, είμαι τέσσερα που είναι το τέταρτο αλμπουμάκι μου?!?!?!" Υπενθυμίζοντάς μου έτσι ότι δεν έχω φτιάξει ακόμη τα περσινά τους και πρέπει να το βάλω στο πρόγραμμα. 

- Το "Νυχτόπαιδο", όπως λέει το αρκουδάκι που του είχε φέρει ο μπαμπάς του από ένα επαγγελματικό ταξίδι και είναι το αγαπημένο του.

Και αφού γεμίσαμε το κουτί, ξεκινάμε να συμπληρώνουμε τα χαρτιά με τις πληροφορίες:

Του αρέσει να παίζει με αυτοκινητάκια, αγαπάει όλα τα ζωάκια, του αρέσει ο χορός και το θεατρικό παιχνίδι (σας έχω ξαναπεί ότι μεγαλώνω ένα μικρό Δημήτρη Χορν άλλωστε), το αγαπημένο του φαγητό είναι το παστίτσιο και η μοσχαρίσια γλώσσα, πάει κολυμβητήριο, του αρέσει η θάλασσα και ψαρεύει με το καλάμι, του αρέσει να παίζει με τα αδέρφια του. Ως εδώ μια χαρά, είναι πράγματα που τα ξέρουμε, τα βλέπουμε, μας τα λέει συχνά. Θα σταθώ όμως σε τρία που με συγκίνησαν και με εξέπληξαν: 

- Την ώρα που γράφουμε την έκθεση για τον εαυτό του η Λένα του λέει: "πες της να γράψει ότι έχεις δύο πολύ καλά αδέρφια!" (μη χάσει). Οπότε γυρνάει ο Προκόπης και λέει και σε κείνη και σε μένα: "Όχι! Μαμά, γράψε: Έχω μια καλή οικογένεια!!!" Αλοιφή έγινα η μάνα σας το λέω...

- Στο φύλλο "Το παζλ του εαυτού μου" έχει ένα κομμάτι που λέγεται Εγώ και η οικογένειά μου. Μέχρι πολύ πρόσφατα, ο Προκόπης έλεγε ότι η οικογένειά του είμαστε μόνο οι υπόλοιποι τέσσερις, δηλαδή οι γονείς και τα αδέρφια του. Μάταια προσπαθούσαμε να του εξηγήσουμε ότι και οι παππούδες κλπ. είναι οικογένεια και μερικοί μάλιστα το έφεραν βαρέως που δεν τους συμπεριλαμβάνει στην οικογένεια. Τώρα λοιπόν όταν του είπα εδώ πρέπει να γράψουμε για την οικογένειά σου, μου είπε και έγραψα τα εξής:

Όπως βλέπετε δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο το αγόρι μου! Επιπλέον διάσπαρτους στο παζλ του εαυτού του ζωγράφισε ένα ένα κάποια από τα μέλη της καλής και μεγάλης οικογένειάς του :) 

- Και για το τέλος σας φυλάω το καλύτερο. Στην ερώτηση Όταν μεγαλώσω..... η απάντησή του ήταν κατηγορηματική και στα δύο φυλλάδια: Θέλω να γίνω ένας μπαμπάς που θα κάθεται στο σπίτι με τα παιδιά του!!!

Τον ρωτάω: "Δηλαδή δεν έχεις σκεφτεί ακόμη τι δουλειά θα σου άρεσε να κάνεις?" και απαντάει: "Όχι μαμά, θέλω απλά να γίνω γονείς!!!!" Εντάξει όποια αμφιβολία υπήρχε διαλύθηκε είναι δικό μου κατάδικό μου αυτό το παιδί!!!

Η παρουσίασή του πήγε περίφημα και αν κι εκείνος δεν πολυμιλάει "αφού τα ξεχνάω αμέσως βρε μαμά", η δασκάλα του μου είπε ότι ήταν πανευτυχής και έδωσε ολόκληρη παράσταση παρουσιάζοντας τα πράγματα του!!! Μου παρέδωσε δε τις φιλοφρονήσεις του πολύ πολύ περήφανος: 

Όπως και με τη Λένα, έτσι και με τον Προκόπη ευχαριστήθηκα πολύ τη διαδικασία με το κουτί, όλες τις κουβεντούλες που ξεπήδησαν από αυτή και αυτές που θα προκύψουν μιας και είμαι σίγουρη ότι σε ανύποπτο χρόνο θα θυμηθεί κι άλλες λεπτομέρειες από τη μέρα του ως τιμώμενο πρόσωπο! 

Ομολογώ ότι θα ήθελα να ψάξω λίγο περισσότερο την κατασταλαγμένη του άποψη για το ότι θα γίνει μπαμπάς που θα κάθεται σπίτι με τα παιδιά του. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι ίσως θα ήθελε περισσότερο χρόνο με το μπαμπά του, αν και ειδικά αυτό το διάστημα περνάνε πολύ καιρό μαζί. Ένα άλλο ότι ίσως έχει πρόσφατη τη δική μου απόφαση να μείνω σπίτι μαζί τους και θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμά μου προσαρμοσμένο στο φύλο του. Ίσως και να λανσάρει Σουηδικό μοντέλο στην ελληνική οικογένεια μεγαλώνοντας. Σίγουρα πάντως η ερώτηση: Όταν μεγαλώσω θέλω να..... θα είναι αυτή που θα περιμένω με αγωνία όταν του χρόνου νηπιάκι πια θα ξαναπάρει το κουτί :)  

Πάσχα 2015 στο Πολυαννόσπιτο

Αν και ο καιρός φέτος αρχικά μας τα χάλασε και Τετάρτη - Πέμπτη μας έκλεισε μέσα στο σπίτι (μέχρι χαλάζι έριχνε την Πέμπτη στη Τζιά) και κράτησε και το μπαμπά Βασίλη στην Αθήνα μέχρι Παρασκευή απόγευμα, παρόλα αυτά πιστοί στην εμμονή μας να βλέπουμε πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων, όλοι εμείς στο Πολυαννόσπιτο κάναμε ένα Πάσχα με τα όλα του: 

Βγάλαμε τα κουτιά μέσα από το ξύλινο σεκρετέρ (το ίδιο τόσα χρόνια, τόσο αγαπημένο και χαρακτηριστικό των διακοπών μας έπιπλο που ήρθε στη Τζιά από το παλιό εξοχικό του Ωρωπού) και στολίσαμε τις λαμπάδες μας, παλιές και καινούριες και τα προσεκτικά κρατημένα αυγά - υπερπαραγωγές στα οποία φέτος προσθέσαμε και τα πρώτα αυγά των παιδιών από τα σχολεία: 

Μοσχομυρίσαμε το σπίτι κουλούρια και τσουρέκια και βάψαμε όλοι και τα φετινά μας αυγά. Μας πέτυχαν πολύ (κυρίως φυσικά γιατί βάλαμε πολλή αγάπη όπως μου υπενθύμισαν τα παιδιά):

Ε, από Παρασκευή και μετά που έφτιαξε κι ο καιρός, του δώσαμε και κατάλαβε. Τα παιδιά ευχαριστήθηκαν παιχνίδι στην αυλή, η Λένα με τη μαμά μου γίνανε χορταρούδες και η Λένα όλο καμάρι μου έλεγε ότι έμαθε να ξεχωρίζει και να μαζεύει αγκιναράκια, τα αγόρια με το μπαμπά μου το ρίξανε στα χωματουργικά και ο Προκόπης μέχρι και για μπάνιο στη θάλασσα ζήτησε να πάει: 

Με τις ετοιμασίες αλλά και με τη μέρα που περάσαμε ανήμερα το Πάσχα, ολοκληρώθηκε το εορταστικό κλίμα. Περάσαμε όλοι τόσο όμορφα και όπως όλοι φαντάζομαι φάγαμε τόσο πολύ! Είχαμε και καλό τέμπο πανάθεμά μας κι έτσι τρώγαμε αργά μεν σταθερά δε:

Φέτος δημιουργήσαμε και μια καινούρια οικογενειακή παράδοση, μιας και κάναμε το πρώτο μας Πασχαλινό κυνήγι αυγών! (Μπορείτε να δείτε περισσότερα στα σχετικά ποστ των αγαπημένων κοριτσιών του Ανθομέλι και της Άσπας). Η μαμά μου έφτιαξε από ένα πασχαλινό καλαθάκι για το καθένα τους κι εγώ έκρυψα τα αυγά και έδωσα τις κατάλληλες οδηγίες για να αρχίσει το κυνήγι. Είχαμε δύο κατηγορίες μια για τη Λένα, τον Προκόπη και τους λίγο μεγαλύτερους φίλους μας και μια μόνο για το Γιώργη γιατί φυσικά έπρεπε κι εκείνος να συμμετέχει:

Και το καλύτερο; Για μας τους γονείς (αλλά και για τα μεγάλα μας παιδιά) οι διακοπές συνεχίζονται μιας και μείνανε στο νησί με τους δικούς μου και για αυτή την εβδομάδα κι εμείς είμαστε εδώ μόνο με το Γιώργη :) :) :) Και ναι, πιστέψτε με αν η καθημερινότητά σου είναι τρία, ένα ίσον ΚΑΝΕΝΑ!!!!

Τζαντζιέρεβλάτ...

Μη με ρωτήσετε την ακριβή μετάφραση. Κάτι μεταξύ σπλάχνο μου και συκώτι μου μάλλον, στα τούρκικα. Κι όμως όταν μας το έλεγε εκείνη ήταν η πιο γλυκιά κουβέντα... Μέρες τώρα την έχω στο μυαλό μου. 

Ίσως είναι που από τότε που "κόλλησα" με τη ραπτομηχανή και το πάτσγουορκ, σκέφτομαι συχνά πυκνά πόσο θα ήθελα να με βλέπει και να με καμαρώνει. Και θυμάμαι τα καλοκαιρινά μεσημέρια στον Ωρωπό που γκρίνιαζα για την υποχρεωτική ξεκούραση και μου λεγε: "Ε βέβαια βαριέσαι, δεν έχεις ένα κέντημα, ένα πλεκτό, κάτι να ράβεις, πώς να μη βαριέσαι" και ξανάπιανε το χαρτομάντηλο γιατί ήταν η ώρα του Ξανθόπουλου κι όσο να πεις λίγο κλάμα το έριχνε. 

Ή πάλι μπορεί να είναι που που όποτε είμαστε και οι τρεις μέσα στο εργαστήριο της Μάνιας και ράβουμε ή κάνουμε κάποια άλλη χειροτεχνία, σκέφτομαι πως τελικά κάτι περνάει στο dna και κάπως έτσι ήταν κι εκείνη με τη γιαγιά μου στο εργαστήρι στην Καρόρη. 

Είναι τόσα που θα ήθελα να έχει προλάβει να δει και να κάνει. Τον αδερφό μου να ανοίγει φύλλο που συναγωνίζεται πια το δικό της κι ας μην είχε ποτέ υπομονή να μας δείξει την τέχνη της. Τη Λένα, που τόσο μοιάζει στην αδερφή της αλλά και τα αγόρια μου. Τη Μάνια που ράβει σα να το έκανε από πάντα. Το Γιάννη που ενώ αναρωτιόμαστε αν θα ξαναπερπατήσει, τώρα κάνει 70 χλμ. ποδήλατο χωρίς σχεδόν να ιδρώνει. Τα εγγόνια της που μεγαλώνουν, το Θοδωρή, το σπίτι μας στη Τζιά, ένα σωρό.... 

Κι είναι και τόσα που θυμάμαι εγώ... Μπορεί να ήταν θεία (αδελφή της γιαγιάς μου) αλλά ήταν τόσο κοντά μας και τόσο μέσα στην καθημερινότητά μας (ειδικά μετά το θάνατο της γιαγιάς). Η θεία που όταν τα καλοκαίρια πήγαινε Κομοτηνή, μας έλεγε μόλις δούμε το αεροπλάνο να βγούμε στη βεράντα γιατί θα μας πετάξει τσίχλες. Κι όταν γύρναγε, έκρυβε τς τσίχλες στο παρτέρι και μας μάλωνε που "τάχα μου" δεν την ακούσαμε! Η θεία που έβλεπε Λάμψη και Καλημέρα Ζωή και παλιές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και μιλούσε στους ήρωες. Η θεία που μας μιλούσε τούρκικα, που έφτιαχνε τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια, την πιο ωραία μακαρονόπιττα και τις πιο ξεροψημένες πατάτες στα γεμιστά. Η θεία Ευδοκία μας!

Ε, είναι και οι μέρες βέβαια. Πάνω στην ισημερία έφυγε, την πρώτη επίσημη μέρα της Άνοιξης 21/3/2007. Δεν ήμουν εδώ, ήμουν στη Ρώμη εκδρομή με τη σχολή, το τηλεφώνημα με βρήκε στο δρόμο. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω για να νιώσω λίγο πιο κοντά της ήταν να μπω στην πρώτη Ορθόδοξη Εκκλησία που βρέθηκε μπροστά μου. Και σήμερα, να στολίσω το τραπέζι μας με φρέζες....   

Σπίτι σε ..... τάξη - Μαμά ....εντάξει;;;;

Δεν πιστεύω να περιμένατε ανταπόκριση από το μέτωπο κομμώτρια την Τετάρτη και να σας απογοήτευσα; Ε λοιπόν, η Τετάρτη ήταν μια καλή μέρα, τα μεγάλα πήγαν κολυμβητήριο και ο Γιώργης την ώρα της κομμώτριας κοιμήθηκε! Οπότε είπα να τα πούμε λίγο πιο ρεαλιστικά σήμερα. Αν ο σημερινός μου εαυτός έβλεπε αυτή την ανάρτηση θα γέλαγε μέχρι δακρύων μιας και μπροστά στο χάος που καλούμαι να αντιμετωπίζω πλέον και στην οργάνωση που χρειάζεται το σπίτι, ο Ιούλιος του 2012 φαντάζει παιχνιδάκι. Anyway, στα τωρινά μας λοιπόν:

Από το Νοέμβρη ακόμη, πριν επιστρέψω στο γραφείο είχα αρχίσει να "δουλεύω" στο μυαλό μου το θέμα της οργάνωσης του σπιτιού, των δουλειών κλπ. κλπ. ώστε να είμαι προετοιμασμένη κατάλληλα. (λέμε τώρα) Επιπλέον ήμουν αποφασισμένη, φέτος θα έφτιαχνα family binder. Αν αναρωτιέστε τι είναι τούτο να σας πω ότι στην ουσία είναι ένα ντοσιέ οργάνωσης σπιτιού κι αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες η αγαπημένη craftaholic τα έχει γράψει ωραιότατα εδώ. Βρήκα λοιπόν τις λίστες που με βολεύουν, ημερολόγια, μενού για να μη ζω το δράμα του "τι θα φάμε σήμερα", budget για να κρατάμε λογαριασμό, και έφτιαξα και μερικές δικές μου checklist - είναι και το χούι του επαγγέλματος στη μέση βλέπετε - για να έχω συγκεντρωμένα τα πράγματα που πρέπει να γίνουν π.χ. πριν πέσω για ύπνο για να μην παλεύω με το χάος την άλλη μέρα. Α, και να μην ξεχάσω το Ε - Κ - Π - Λ - Η -Κ - Τ - Ι - Κ - Ο εκτυπώσιμο με ιδέες για κολατσιό από τις Ανθομελένιες. Αν κι εσείς αντιμετωπίζετε το "Μαμάααα, τι μπορώ να φάω τώρα" συχνότερα απ' ότι θα θέλατε, θα σας λύσει τα χέρια.  

Ομολογώ ότι σε ένα βαθμό, με έχει βοηθήσει το binder. Τα έχω όλα μαζεμένα, είναι πάντα ανοιχτό το ημερολόγιο και (συνήθως) δεν ξεχνάμε όσα πρέπει να γίνουν και πότε. Κάποιον οι checklists μπορεί να τον αγχώνουν, εμένα με βοηθάνε πολύ να νιώθω και να έχω τον έλεγχο της κατάστασης. Εννοείται ότι δε χρειάζομαι λίστα για να θυμηθώ να ντύσω τα παιδιά ή να ετοιμάσω ταπεράκια για γραφεία και σχολεία, παρόλα αυτά με βοηθάει που υπάρχει.

Πίσω στη σκληρή πραγματικότητα, για να μη λέμε κιόλας ότι στα blogs όλα τα γράφουμε ρόδινα και οι πενταμελείς οικογένειες είναι όλες σαν τις διαφημίσεις του Βιτάμ :) Ναι, η αλήθεια είναι ότι το προσπαθούμε και αρκετές φορές είμαστε έτσι και καμαρώνω πολύ γι'αυτό. Υπάρχουν όμως και επίσης αρκετές φορές που η κατάσταση εδώ μέσα είναι σα να παρακολουθείς επεισόδιο της Νταντάς με αφιονισμένα πιτσιρίκια να τρέχουν παντού, μωρό να κλαίει απαρηγόρητο και γονείς σε κρίση. Και γι' αυτές τις μέρες είναι που προσπαθoύμε να εφεύρουμε το σύστημα που θα τις ελαχιστοποιήσει. Πότε το πετυχαίνουμε και  πότε όχι. Ευτυχώς με το Βασίλη κάνουμε καλό team κι έχουμε και δυνατό support (εδώ είναι που σαν τα Όσκαρ ευχαριστώ τη μαμά μου, το μπαμπά μου, τον κουνιάδο μου κλπ. κλπ.) :)  

Είναι μέρες λοιπόν σαν την προχθεσινή, που με το που άνοιξα την πόρτα ήθελα απλά να γυρίσω την πλάτη, να την ξανακλείσω και να φύγω, μέρες σαν τη χθεσινή που μπήκα σπίτι αποφασισμένη να λιώσω στη φασίνα και τα κατάφερα, μέρες που γυρνάω από τη δουλειά και εκτός από ένα φαγητό θέλω μόνο να παίξω με τα παιδιά και τίποτα άλλο και μέρες σαν τη σημερινή που ξύπνησα (νωρίτερα απ' ότι θα ήθελα) σε ένα σπίτι τακτοποιημένο και ήπια καφέ με ησυχία, πριν αρχίσει το Σαββατιάτικο τρέξιμο. Όλες καλοδεχούμενες και όλες στο τέλος τους κυρίως καλά μου αφήνουν. Γιατί όταν καθόμαστε το βράδυ να φάμε όλοι μαζί κι ακούω τον Προκόπη να λέει: "Ωραία, ποιός θα πει πρώτος τα νέα του;", ή έχω τη Λένα να θέλει να με βοηθήσει στο στρώσιμο και το Γιώργη να με τραβάει από το μανίκι για να καθίσει κι αυτός μαζί μας στο τραπέζι,  ευτυχώς, ένα εσωτερικό σφουγγάρι σβήνει ό,τι ένταση και απελπισία μπορεί να με έχει πιάσει - κυρίως βέβαια για να κάνει χώρο για τις επόμενες που έρχονται. Οπότε μέσα στο γενικό ομορφοχαμό για να δανειστώ και την ατάκα της αγαπημένης Έφης Ανέστη για μένα ισχύει το εξής: 

Το θέμα βέβαια έχει αρκετές προεκτάσεις όπως καταλαβαίνετε γιατί δεν είναι μόνο το όσα πρέπει να γίνουν στο σπίτι και η πρακτική μας οργάνωση που απαιτούν ικανότητες ζογκλέρ αλλά μη σας πάρω κι από τα μούτρα με μια μόνο ανάρτηση. Αυτή την εβδομάδα αυτό με απασχόλησε κυρίως οπότε και αυτό μοιράστηκα μαζί σας. Επόμενος στόχος: εξοικονόμηση λίιιιγο περισσότερου προσωπικού χρόνου. Γιατί βλέπετε είμαι και υπναρού και τον ύπνο μου δεν τον θυσιάζω εύκολα, χιχιχιχιχι! Stay tuned γιατί αυτό είναι δυσκολότερο task και θα με απασχολήσει λίγο παραπάνω νομίζω.

Οικογένεια εμπιστευτικό: Το συμβόλαιο

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού και ξεκίνησα τη μέρα μου με τον πρωινό καφέ μου και το πολύ ωραίο άρθρο της Πελιώς Παπαδιά στο Ταλκ για το θέμα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ. Θυμήθηκα λοιπόν -πηδώντας στο μυαλό μου από θέμα σε θέμα κατά την προσφιλή μου συνήθεια- ότι καιρό τώρα ήθελα να σας γράψω για το οικογενειακό μας συμβόλαιο και τσουπ, να τη η σημερινή ανάρτηση: 

Πριν από κάνα μήνα η Λένα γύρισε από το σχολείο αποφασισμένη: "Λοιπόν μαμά! Άκου τι θα σου πω και μη με διακόψεις πριν τελειώσω -το κάνω αυτό συχνά η αλήθεια είναι, οπότε παίρνει τα μέτρα του το παιδί όταν θέλει να κάνει σημαντικές ανακοινώσεις - Θα κάνουμε συμβόλαιο. Θα γράψουμε τους κανόνες, θα υπογράψουμε και μετά ό,τι μα ό,τι λέει θα το κάνουμε εντάξει?" Εντάξει είπα κι εγώ και αποφασίστηκε μετά από μίνι οικογενειακό συμβούλιο να έχουμε 3 κανόνες για μεγάλους που θα αποφάσιζαν η Λένα με τον Προκόπη και θα έγραφε η Λένα και 3 κανόνες για παιδιά που θα αποφασίζαμε ο Βασίλης κι εγώ και θα έγραφα εγώ. Μετά θα υπογράφαμε όλοι και... ταρατατάμ! θε είχαμε τους βασικούς κανόνες του σπιτιού. 

Μετά από σύντομη σύσκεψη, κατέληξαν στους κανόνες τους και λέγοντας της γράμμα γράμμα, η Λένα έγραψε τους κανόνες των παιδιών: 

1. Οι μεγάλοι δεν πρέπει να φωνάζουν - ξεκάθαρο το μήνυμα νομίζω δε χρειάζεται να σας το μεταφράσω ;) 

2. Οι μεγάλοι να μην τσιμπάνε - προφανώς και τα έχουμε ταράξει στο γαργάλημα, ζουζούνισμα ΚΑΙ τσίμπημα και αποφάσισαν να κάνουν κάτι γι'αυτό

3. Κάθε Παρασκευή τα παιδιά ξενύχτι - δηλαδή καναπές, ταινία και καμιά σαβουρίτσα για μασούλημα και ύπνος όποτε τους έρθει και όχι όταν λέμε εμείς

Στη συνέχεια ήταν η σειρά μας για μίνι σύσκεψη και καταγραφή των κανόνων των γονιών:

1. Τα παιδιά πρέπει να είναι ευγενικά και να μιλάνε όμορφα (δηλ. πείτε και κανένα παρακαλώ στους γονείς σας βρε πουλάκια μου που έξω είστε με το σεις και με το σας και μέσα μόνο τα ρε που δε μας έχετε αρχίσει)

2. Τα παιδιά πρέπει να βοηθάνε στις δουλειές τους μεγάλους (δηλ. όχι η μαμά κι ο μπαμπάς δεν έχουν οχτώ χέρια ο καθένας και μπορεί να κάνουν πολλά πράγματα αλλά τα τουβλάκια θα τα μαζέψετε μόνα σας χρυσούλια μου)  

3. Τα παιδιά δεν πρέπει να τσακώνονται (δηλ. πρέπει να σταματήσετε να τσιρίζετε και να μωλωπίζετε ο ένας τον άλλον όσο είναι νωρίς και σίγουρα αν θέλετε οι δόλιοι οι γονείς σας να τηρήσουν το δικό σας πρώτο κανόνα)

Λίγο πριν ξεκινήσουν να υπογράφουν τους είπα: Πριν υπογράψουμε το συμβόλαιο θα πρέπει να έχουμε αποφασίσει και τι συνέπεια θα έχει όποιος δεν ακολουθεί τον κανόνα. Και για να κάνω την αρχή τους ενημέρωσα ότι για τα παιδιά η ποινή αθέτησης του συμβολαίου θα ήταν να χαθεί το ξενύχτι και η ταινία της Παρασκευής.Μετά, τους είπα να αποφασίσουν ποιά θα είναι η ποινή για τους γονείς αν δεν ακολουθήσουν κάποιο από τους κανόνες τους. Η Λένα άρχισε να σκέφτεται για να έρθει η απάντηση - καταπέλτης του Προκόπη: θα σας παίρνουμε για μια μέρα τις ταμπλέτες σας!!! 

Αφού λοιπόν είχαμε έτοιμες και τις ποινές και συμφωνήσαμε και οι τέσσερις, βάλαμε τις "υπογραφές" μας φαρδιές - πλατιές και ιδού το οικογενειακό μας συμβόλαιο: 

Και κάπως έτσι απασχολούμενοι με το Οικιακό Συμβόλαιο της οικογένειας, περάσαμε ένα απόγευμα κατά το οποίο μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε για κανόνες, δικαιώματα, υποχρεώσεις αλλά και συνέπειες. Στάθηκα αρκετά στην επιλογή του πρώτου κανόνα τους, να μη φωνάζουμε δηλαδή γιατί συνειδητοποίησα ότι αν και σε γενικές γραμμές δεν φωνάζουμε, αυτές οι λίγες φορές που (άνθρωποι είμαστε) ξεφεύγουμε και ανεβάζουμε τους τόνους, τους μένουν. Μένει τώρα να βρω τρόπους να μην το χάνουμε αν και ομολογώ -όπως ξέρετε κι εσείς- ότι μερικές φορές είναι απλά α - δ ύ - ν α -τ ο ν. Οπότε μάλλον θα το ρίξουμε στη γιόγκα ή στην άτακτη υποχώρηση για ανασύνταξη εκτός χώρου. Ε, και τι να κάνουμε θα χάσουμε και για καμιά - δυό μέρες τις ταμπλέτες μας :P

Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο σημείο που στάθηκα στην όλη διαδικασία. Η φυσικότητα με την οποία ο Προκόπης επέλεξε την "τιμωρία μας" δε θα έπρεπε να με εκπλήξει παρόλα αυτά με έκανε να σκέφτομαι δύο και τρεις φορές πριν πιάσω την ταμπλέτα στα χέρια μου ώρες που είμαι μαζί τους. Πλέον ένα μήνα και κάτι μετά τη σύνταξη και υπογραφή του "συμβολαίου μας" μπορώ να πω ότι είμαι σε εξαιρετικά καλό δρόμο απεξάρτησης. 

Τώρα όσο για το αν έπιασε τόπο το συμβόλαιο ή όχι επί του πρακταίου; Λοιπόν.... Οι μεγάλοι προσπαθούν να μη φωνάζουν καθόλου (τα είπαμε παραπάνω άλλωστε). Οι μεγάλοι δεν τσιμπάνε πιά. Όποτε κάνει κίνηση ο Βασίλης να τα τσιμπήσει του λένε: "το συμβόλαιοοοο ... έχεις υπογράψειιιιιι"  και γλυτώνουν!!! Και εννοείται ότι κάθε Παρασκευή τα παιδιά ξενυχτάνε ΜΑΖΙ με τους μεγάλους. Διαλέγουμε ταινία και σαβουρίτσα και.... family movie night!!! Τα παιδιά τώρα: Στο οικογενειακό τραπέζι είναι δύο μικροί Ζαμπούνηδες (λέμε τώρα) και χρησιμοποιούν πλέον 9 στις 10 φορές ευχαριστώ και παρακαλώ αυθορμήτως. Το καθιστικό κάθε μα κάθε απόγευμα μετά το φαγητό είναι άδειο από τουβλάκια κλπ. Εντάξει βοήθησε και μια ανακατάταξη πραγμάτων που κάναμε πρόσφατα αλλά... βοηθάνε. Η δε Λένα, τα Σάββατα βοηθάει και στη γενική καθαριότητα. Ε, δε θα σας πω ότι σταμάτησαν να τσακώνονται γιατί μεταξύ μας αδέρφια είναι δε θα τα σταματήσει ένα ψωροσυμβόλαιο, όμως σίγουρα μόλις πω "Σταματήστε το καυγά τώρα γιατί σύμφωνα με το συμβόλαιο θα χάσετε το ξενύχτι της Παρασκευής" ο καυγάς σταματάει! 

Το μόνο που μου μένει τώρα είναι να κάνω λίγο scrapbooking και να βάλω το συμβόλαιό μας σε κάδρο να μπει μαζί με το μηνιαίο μας πλάνο αλλά αυτά είναι θέμα άλλου ποστ. 

Υ.Γ. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν υπέγραψε και ο Γιώργης το συμβόλαιο, όπως αναρωτήθηκε και η Λένα, η απάντηση είναι απλή. Πρέπει πρώτα να μεγαλώσει, να του το διαβάσουμε για να ξέρει τι υπογράφει κι αν συμφωνεί και μετά :P