Τα Πολυαννάκια σε νέες περιπέτειες: Ερευνητές για ένα βράδυ - 25.9.2015

Κάθε χρόνο, την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη διοργανώνεται η Βραδιά του Ερευνητή. Το είχα αποφασίσει από πέρσι ότι φέτος θα πάμε με τη Λένα οπωσδήποτε, μιας και από το καλοκαίρι και μετά δείχνει εξαιρετικό ενδιαφέρον για πειράματα, βλέπει βιντεάκια με τις ώρες και όπως μας ανακοίνωσε: "Άη Βασίλη τον Άη Βασίλη θα μετατρέψω το δωμάτιό μου σε εργαστήριο"!  Ξεκίνησε πηγαίνοντας με τον Βασίλη στο pre event στο Ίδρυμα Ερευνών απ' όπου γύρισε κατενθουσιασμένη με το δικό της μόριο νερού από πηλό και ένα αίτημα για δικό της μικροσκόπιο! Όπως ήταν επόμενο ο Προκόπης από τις περιγραφές της και μόνο, όταν είπα ότι θα πάμε και στο κυρίως event με τα πολλά πειράματα κατενθουσιάστηκε και ζήτησε να έρθει κι εκείνος. Αν και θεώρησα ότι είναι λίγο μικρούλης, παρόλα αυτά τον πήρα μαζί μας και ήταν ό,τι καλύτερο έκανα!!!

Εννοείται ότι δεν καταφέραμε να τα δούμε όλα (μπορείτε να δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ για να έχετε μια ιδέα για του χρόνου), αλλά στις 5 ώρες που κάτσαμε είδαν και έκαναν τα εξής: 

- Πειράματα Χημείας: Χημικές ενώσεις, μαγικοί αφροί που εξαφανίζονται μόλις τους βάλεις φωτιά, πυροτεχνήματα με μαγνήσιο που καίγεται και λάμπει σαν το ραβδί του Ηarry Potter, κέρματα που από χάλκινα με λίγο ψευδάργυρο γίνονται ασημένια, ήταν λίγα από όσα κυριολεκτικά τους έκοψαν την ανάσα. Highlights, ο Προκόπης να λέει στον υπεύθυνο που είπε μπράβο στη Λένα για κάτι που απάντησε σωστά: "Είναι πολύ έξυπνη, είναι η αδερφή μου!" (καμάρι και συγκίνηση η μάνα στην πίσω σειρά δε σας το συζητώ) και.... η αναπάντεχη συγκινητική συνάντηση με το Φυσικό που είχα στο γυμνάσιο.

- Εξερευνώντας το λιμάνι: Με στόχο να φτιάξουν το δικό τους επιτραπέζιο τύπου Taboo με λέξεις σχετικές με λιμάνια, περνούσαν από κάθε σταθμό και μάθαιναν για τους τύπους καραβιών, δοκίμαζαν στολές και καπέλα, είδαν πυξίδες και έδεσαν ναυτικούς κόμπους. Έξτρα πόντους στην κοπέλα που υπομονετικά έκατσε μαζί με τη Λένα και τη βοήθησε να γράψει γράμμα γράμμα όλες τις λέξεις που χρειαζόταν για να φτιάξει ολομόναχη το παιχνίδι της!!!

-Φορητό Πλανητάριο: Αφού κάναμε κράτηση μια ώρα πριν και περιμέναμε υπομονετικά στη σειρά μας (είχε ένα κενό εκεί το σύστημα ομολογώ αλλά ΟΚ το προσπεράσαμε), τα πιτσιρίκια χωρίς γονείς πήγαν με τους υπεύθυνους του Αστεροσκοπείου και μπήκαν στο φορητό πλανητάριο. Πέπλο μυστηρίου καλύπτει το τι είδαν, καθώς βγαίνοντας η Λένα δήλωσε ότι δεν της άρεσε και ήταν βαρετό, ο δε Προκόπης ήταν ενθουσιασμένος μεν, φειδωλός στις πληροφορίες που μας έδωσε δε: "Είδαμε τα αστέρια - ζώα (Μικρή και Μεγάλη Άρκτο κλπ.) και τα αστέρια - αρχαίους ανθρώπους (Κασσιόπεια)

-Παρουσιάσεις Πειραματικών Σχολείων: Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία, οι πάγκοι των Πρότυπων και Πειραματικών Γυμνασίων. Εντελώς υποκειμενικά να σας πω ότι ο καλύτερος ήταν του σχολείου μου, δηλαδή του 1ου Πειραματικού (Γεννάδειο, Πλάκας). Τα παιδιά βέβαια και τα δύο ενθουσιάστηκαν με τον πάγκο του Πειραματικού Αγίων Αναργύρων και την υδραυλική πόρτα

-Εργαστήρια Δημόκριτου: Για το τέλος αφήσαμε τα εργαστήρια του Δημόκριτου, και κυρίως αυτό με το μικροσκόπιο και (φυσικά) αυτό της Χημείας, όπου η Λένα, έφτιαξε ζελεδάκια και το καλύτερο... τη δική της τρελόμπαλα! Φοβερό σουξέ και πανεύκολη κατασκευή, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ευτυχώς η αγαπημένη Ελίνα από το ftiaxtro.gr, φρόντισε για τις οδηγίες εδώ. Μην το σκεφτείτε τολμήστε το!!! Ο Προκόπης που προτίμησε τα ηλεκτρονικά με αισθητήρες κίνησης όση ώρα η Λένα έκανε την τρελλόμπαλά της, τώρα ανυπομονεί να προμηθευτούμε τα απαραίτητα και να φτιάξουμε μόνοι μας στο σπίτι!

Ειλικρινά, φύγαμε και οι τρεις κατενθουσιασμένοι! Πόσο όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα είδαμε, πόση τροφή για συζήτηση πήραμε μαζί μας. Μέχρι να τα πάρει ο ύπνος στο γυρισμό με βομβάρδισαν με ερωτήσεις του τύπου "Μαμά που θα βρούμε βόρακα και ψευδάργυρο; Θέλω κι εμείς να φτιάξουμε μια πόρτα με σύριγγες και νερό! Μπορούμε να αγοράσουμε ένα μικροσκόπιο;" 

Κλείνοντας, θα σταθώ λίγο στους πάγκους των Πειραματικών σχολείων. Καμάρωσα τόσο τα γυμνασιάκια, που με προθυμία και καμάρι μας έδειχναν τις κατασκευές τους, που εξηγούσαν στα παιδιά όσο πιο απλά μπορούσαν πώς δουλεύει ο ηλεκτρισμός, η υδροκίνηση κλπ. κλπ. Πίσω από τη στάση τους και τις περιγραφές τους "φώναζε" η δουλειά και ο κόπος των δασκάλων τους! Σκέφτηκα λίγο, πώς κάναμε εμείς χημεία, φυσική κλπ. στο σχολείο, ξερά και μόνο με βιβλία. Εμ έτσι, πώς να ενδιαφερθώ κυριούλη μου για τις εξώθερμες αντιδράσεις??? Κανονικά θα έπρεπε οι πρακτικές των πρότυπων και πειραματικών σχολείων να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση του "έπεσα σε καλό δάσκαλο / καθηγητή". Αλλά, τι λέω τώρα , ψιλά γράμματα δυστυχώς σε αυτή τη χώρα. Οπότε λέω να την ακούσω την κόρη μου και να το φτιάξουμε το εργαστήριο στο σπίτι σιγά σιγά :)

Α, και μέχρι την επόμενη βραδιά ερευνητή λέω να βγάλουμε διαρκείας στο Μουσείο Πειραμάτων, που πρόσφατα ανακάλυψα. 

Καλό ΣΚ και καλώς σας ξαναβρήκα!      

Η Πολυάννα κάνει σκόρπιες σκέψεις - 9.6.2015: Ο καφές μου έχει κρυώσει

Παραφράζω το στίχο από το γνωστό και αγαπημένο βεβαίως βεβαίως τραγουδάκι στον τίτλο της σημερινής ανάρτησης για να μοιραστώ μαζί σας μια συνήθεια που έχω αποκτήσει τελευταία και κυρίως κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου γύρω από αυτή - και όχι μόνο-. 

Κάθε πρωί -χαράματα συγκεκριμένα- και πριν ξυπνήσουν τα θηριάκια κι αρχίσει το "πάρτυ" της πρωινής προετοιμασίας, ανοίγω το ράδιο και φτιάχνω καφέ να ανοίξει το μάτι. Ο καφές αυτός όπως πιθανότατα φαντάζεστε, μένει πάντα μισός, μιας και είναι ζήτημα αν τελικά προλαβαίνω να πιω τρεις γουλιές. (Όπως μισά μένουν πολλά πράγματα στη ζωή μου αυτόν τον καιρό μιας και ο χρόνος τρέχει απίστευτα κι εγώ κοιτάω) Παρόλα αυτά, με ευλάβεια τον ετοιμάζω κάθε μέρα και είναι και πρώτος πρώτος στην πρωινή μου checklist (για τα κολλήματά μου με τις λίστες τα έχουμε πει ας μην επαναλαμβανόμαστε).

Ο ίδιος καφές λοιπόν, με περιμένει κρύος πια την ώρα που επιστρέφω το μεσημέρο-απόγευμα με τα δύο από τα τρία πιτσιρίκια. Και κάπως έτσι με κρύο καφέ, ξαναπιάνω το νήμα που αφήνω κάθε πρωί και βρίσκομαι με χαρακτηριστική άνεση να παλεύω ανάμεσα στο παιχνίδι, το μαγείρεμα της ημέρας, κάποιες πολύ βασικές δουλειές, ένα - δυο τηλεφωνήματα κλπ. κλπ.  

Και τελικά, καταλήγω - έτσι καταπληκτικά που μας έχει πάει ο μήνας (και μη χειρότερα να λέμε βέβαια) - ότι όλες οι μέρες και οι ώρες κάπως έτσι κυλάνε. Και είτε είναι ο κρύος πρωινός καφές που σε ξαναβάζει στο ρόλο του σπιτιού, ή η ανοιχτή excel που σε περιμένει το πρωί στο γραφείο να σε ξαναβάλει στο ρόλο του γραφείου, ή ακόμη κι αυτό το μισοτελειωμένο mail με την κουμπαροφιλενάδα σου που ψάχνεις να βρεις λίγο χρόνο να συνεχίσεις, πάντα κάτι υπάρχει να σου θυμίζει αυτά που έχουν μείνει στη μέση, πάντα από κάπου πιανόμαστε και προχωράμε.  

Άλλωστε να, χθες ας πούμε, ο καφές μου μπορεί να ήταν κρύος αλλά είχε και συνοδευτικό μαζί: 

Ε λοιπόν, να το το μυστικό! Αυτά τα μικρά γλυκά συνοδευτικά είναι που εμένα τουλάχιστον με βοηθάνε και την παλεύω - τις περισσότερες φορές - . Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στα cupcakes, αλλά σε τόσα άλλα μικρά αλλά σημαντικά που μας συμβαίνουν κάθε μέρα κι ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουμε ή προς στιγμήν το αγνοούμε, είναι αυτά που μας κρατάνε και μας σπρώχνουν να συνεχίζουμε! Ένα βλέμμα, ένα χάδι, ή μια ατάκα του καλού μου την ώρα που είμαι έτοιμη να εκραγώ από νεύρα και κούραση, μια γκριμάτσα του Προκόπη, ένα χάδι του Γιώργη ή λίγο μποτέ με τη Λένα, ένα πρωί Κυριακής με τη Μάνια, ένα τηλέφωνο με την Ε. ή την Ε., μια όμορφη συναυλία με φίλους, μια καλή κουβέντα από έναν ευχαριστημένο πελάτη, μια επιτυχία στη δουλειά, είναι μερικά από αυτά για μένα. Βρείτε κι εσείς τα δικά σας, κρατήστε τα γερά και πού θα πάει.... θα φύγει κι ο Ανάδρομος, έρχεται και καλοκαίρι, όλα θα είναι πιο φωτεινά :)  

Κι επειδή περί καφέ ο λόγος και με μένα όπως έχετε καταλάβει παντού κολλάει κι ένας Μίλτος να σας κεράσω κι ένα καφεδάκι αλλιώτικο αλλά πολύ πολύ αγαπημένο 

Η Ύβρις της Αράχνης

Με τούτα και με κείνα, πέρασε ένας ολόκληρος μήνας χωρίς να γράψω λέξη, παρόλο που το κεφάλι μου είναι μέρες που είναι γεμάτο ποστ. Θα προσπεράσω λοιπόν κάποια από τα ποστ που χρωστάω, για να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ιστορία από τη μυθολογία που έμαθε η Λένα σήμερα στο σχολείο και την οποία ομολογώ ότι αγνοούσα. Σας παρουσιάζω λοιπόν την Ύβρι της Αράχνης:

Την εποχή που οι θεοί βασίλευαν γαλήνιοι και παντοδύναμοι στα συννεφένια κάστρα του Ολύμπου, σε μια μικρή πολιτεία της Λυδίας, τα Ύπαιπα, ζούσε η Αράχνη, υφάντρα ξακουστή σε όλον τον κόσμο για τα υφαντά που έφτιαχνε στον αργαλειό της αλλά και για την απαράμιλλη ομορφιά της. Ήταν τέτοια η τέχνη της Αράχνης στην υφαντική που ο κόσμος πίστευε ότι την είχε διδαχθεί από την ίδια τη θεά Αθηνά που ήταν και προστάτιδα της Χειροτεχνίας. Αυτό, όμως, δεν άρεσε στην Αράχνη που δεν σταματούσε όχι μόνο να διατυμπανίζει ότι την τέχνη την είχε μάθει μόνη της, αλλά και να καυχάται ότι τα δικά της υφαντά ήταν ασυγκρίτως καλύτερα από εκείνα της θεάς. Και σε μια στιγμή έπαρσής της, τόλμησε να καλέσει την ίδια την Αθηνά σε αγώνα υφαντικής. Αυτή η πρόκληση δεν μπορούσε, βέβαια, ν' αφήσει αδιάφορη την κόρη του Δία, πολύ περισσότερο αφού προερχόταν από μια θνητή. Κατέβηκε, λοιπόν, η Αθηνά στη γη και παρουσιάστηκε στην Αράχνη σε όλο της το θεϊκό μεγαλέιο. Και ο αγώνας άρχισε: ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά την Ακρόπολη και τον αγώνα της με τον Ποσειδώνα, που θα έκρινε ποιος απ' τους δύο θα κέρδιζε την Αθήνα, την όμορφη και πλούσια αυτή πόλη της Αττικής. Κι ακόμη, κεντούσε την ιστορία του βασιλιά της Θράκης Αίμου που μαζί με τη γυναίκα του Ροδόπη περηφανεύτηκαν πως είχαν τη δύναμη του Δία και της Ήρας και γι' αυτή τους την ασέβεια ο βασιλιάς του Ολύμπου τους μεταμόρφωσε σε βουνά.Ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά τα όμορφα παραμύθια των θεών και των ανθρώπων, ύφαινε και κεντούσε κι η Αράχνη διάφορες ιστορίες των θεών και έδειχνε σ' αυτές τις πολλές μεταμορφώσεις του Δία, που άλλοτε γινόταν ταύρος, άλλοτε κύκνος, άλλοτε χρυσή βροχή... Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και η Αθηνά πήρε στα χέρια της το κέντημα της Αράχνης, άδικα προσπάθησε να βρει κάποιο ψεγάδι. Ήταν πραγματικά το καλύτερο που είχε δει ποτέ της και ασφαλώς καλύτερο από το υφαντό που είχε φτιάξει η ίδια. Όμως, παρόλο που σε τούτον τον πρωτότυπο αγώνα είχε νικήσει η Αράχνη, η Αθηνά δεν ήταν δυνατό ν' αφήσει ατιμώρητη την ασέβεια και την αλαζονεία της. Γι' αυτό την άγγιξε στο μέτωπο με τη χρυσή σαΐτα της κι εκείνη, τρελλή απ' το κακό της, τύλιξε στο λαιμό της όση κλωστή είχε περισσέψει στο αδράχτι της και μ' αυτήν κρεμάστηκε από το ταβάνι του σπιτιού της. Τη λυπήθηκε τότε η θεά και την άφησε να ζήσει, καταδικασμένη, όμως, να κρέμεται πάντα από τα ταβάνια και τους τοίχους των σπιτιών κι έτσι κρεμμασμένη να υφαίνει τον ιστό της. Κι από τότε η Αράχνη έπαψε να είναι όμορφη κοπέλα κι έγινε ένα μικρό κι άσχημο έντομο που κρέμεται άλλοτε στο ταβάνι, άλλοτε στις γωνίες των τοίχων κι άλλοτε ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Απλώνει εκεί τις κλωστές της και υφαίνει αδιάκοπα, γιατί, παρόλο που μεταμορφώθηκε σε έντομο, δεν μπόρεσε να ξεχάσει την παλιά της τέχνη.

Για όποιον θέλει υπάρχει και αυτό το βιντεάκι που είναι και αυτό που είδε η Λένα στο σχολείο και μου μίλησε για την ιστορία. Είναι λίγο διαφορετικό από τα παραπάνω αλλά η γενική ιδέα της ιστορίας αποδίδεται. 

Πέρα από τη χαρά μου που έμαθα ένα καινούριο μύθο, καθώς η μυθολογία είναι από τα αγαπημένα μου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας για ακόμη μια φορά την ικανοποίησή μου για την τύχη που είχαμε με το νηπιαγωγείο και τις δασκάλες της Λένας. Μου αρέσει που το ψάχνουν, που δίνουν στα παιδιά υλικό πολύ και ενδιαφέρον. Στην τελευταία μας συνάντηση στο σχολείο, το "παράπονό" τους ήταν ότι τα παιδιά δεν τις "τσιγκλάνε" αρκετά για να τους μάθουν περισσότερα και με συγκίνησαν πολύ! Μου θύμισαν επίσης για ακόμη μια φορά πώς η μισή δουλειά γίνεται στο σχολείο αλλά αν δε βοηθάμε κι εμείς από το σπίτι τζίφος αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ μην τα μπλέξουμε όλα μαζί. 

Και να πω τέλος, μιας και ο μύθος καταπιάνεται με τη χειροτεχνία αλλά και με τις "αράχνες", και επειδή πολλά βλέπουν τα μάτια μας τον τελευταίο καιρό, να προτιμάτε τις.... μελισσούλες! Δουλεύουν ομαδικά και για το κοινό καλό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα σε τσιμπήσουν αν δεν τις πειράξεις ;)  

Όταν η Polyanna συνάντησε τον Teacher Tom

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι ο τίτλος αδικεί τους άλλους δύο εξίσου χαρισματικούς ομιλητές της προχθεσινής εκδήλωσης, αλλά η χαρά μου που αυτή τη φορά εκτός από το να τον ακούσω είχα και την ευκαιρία να γνωρίσω τον Teacher Tom και να έχω μια πεντάλεπτη κατ' ιδίαν συνομιλία μαζί του, είναι αρκετά μεγάλη ώστε ο τίτλος του ποστ να του είναι αφιερωμένος. Στο κείμενο θα είμαι αντικειμενική όμως το υπόσχομαι :)  

Για όσους δεν το είχαν πάρει χαμπάρι, προχθές το πρωί στο Ρομάντσο, συνέβη κάτι μαγικό με πρωτοβουλία του Dorothy Snot preschool: 

Ο Teacher Tom, ο Σπύρος Κασιμάτης και ο Άγγελος Πατσιάς (ή ο Έλληνας Teacher Tom όπως εύστοχα παρατήρησε ο Γιάννης) αφού μίλησαν λίγα λεπτά ο καθένας συμμετείχαν σε μια συζήτηση με το κοινό που κράτησε πάνω από 2 ώρες με αμείωτο ενδιαφέρον και πολύ πάθος. Μπορείτε να δείτε βίντεο της συζήτησης στο κανάλι του Dorothy Snot στο youtube εδώ. Εγώ θα σας πω μόνο κάποια σημεία στο οποία στάθηκα λίγο περισσότερο: 

Όλα ξεκινάνε από το παιχνίδι και καταλήγουν σε αυτό. Η φράση - μότο του Teacher Tom που δεν υπάρχει μέρα που να μη συνειδητοποιήσω πόσο αληθινή είναι. Είναι εκπληκτικό πόσα μπορούμε να μάθουμε παρακολουθώντας απλά ένα παιδί ή ακόμη καλύτερα μια ομάδα παιδιών να παίζει.

Εκπαιδεύτηκα για να ψαλιδίζω μυαλά... Αυτή η φράση του Σπ. Κασιμάτη (clip ήταν το ρήμα που χρησιμοποίησε στα αγγλικά) μου καρφώθηκε στο μυαλό. Να ακούς ένα δάσκαλο, με αγάπη και για τους μαθητές του και γι' αυτό που κάνει να σου λέει ότι το σύστημα ήταν και παραμένει τέτοιο 35 χρόνια τώρα που αντί ο δάσκαλος να μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να ανοίξουν τα φτερά τους, τον αναγκάζει να τους τα κόβει.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο εαυτός μου, είπε ο Άγγελος Πατσιάς στην αναμενόμενη ερώτηση για το ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συνάντησαν με τους συναδέλφους του όταν ξεκίνησαν την καταπληκτική δουλειά τους στο Φουρφουρά. Έχει σου λέει ριζώσει τόσο βαθιά μέσα του το "εκπαιδευτικό" μας σύστημα, που ενώ έχει περάσει μια καταπληκτική μέρα και άκρως παραγωγική με τα παιδιά στο σχολείο, γυρνάει σπίτι και τον βασανίζει το ερώτημα: "μα τι δάσκαλος είμαι που δεν τους έβαλα ούτε μια εργασία για το σπίτι;;;"     

photo credits to Christos Loufopoulos 

Η συζήτηση που ακολούθησε μου προξένησε πολλές σκέψεις (αυτός ήταν και ο στόχος άλλωστε) αλλά και πολλά συναισθήματα:

Θυμό που δυστυχώς ακόμη στην Ελλάδα, τα αυτονόητα και τα θετικά παραδείγματα όπως αυτό του Φουρφουρά αποτελούν ακόμη τις εξαιρέσεις. Φωτεινές μεν, εξαιρέσεις δε...

Χαρά & Ανακούφιση γιατί είδα μια αίθουσα γεμάτη τόσο με γονείς όσο και με εκπαιδευτικούς, στο ίδιο μήκος κύματος, με ανησυχία για τα παιδιά τους και τα πνευματικά αλλά και συναισθηματικά εφόδια που τους δίνονται (όλα ξεκινούν από τη συναισθηματική ισορροπία όπως εύστοχα τόνισε ο Σπύρος Κασιμάτης)

Προβληματισμό γιατί ενώ σε άλλες χώρες οι αλλαγές στην παιδεία ξεκινάνε από τη βάση της, δηλαδή τα νηπιαγωγεία, εδώ όλοι αλλάζουν το Λύκειο και για την ακρίβεια το εξεταστικό σύστημα, αφήνοντας όλα τα άλλα ίδια κι απαράλλαχτα. 

Ελπίδα γιατί συνειδητοποίησα (για ακόμη μια φορά γιατί έχω και φίλες δασκάλες που είναι στο ίδιο μήκος κύματος) ότι πλέον ο Άγγελος δεν είναι ο μόνος. Υπάρχουν κι άλλοι, ο διευθυντής του 4ου Δημοτικού Νέας Σμύρνης , όλοι οι εκπαιδευτικοί που ήταν στο κοινό το Σάββατο, και πόσοι άλλοι σε διάσπαρτα σχολεία σε όλη την Ελλάδα που πασχίζουν να "παρακάμψουν" το σύστημα χωρίς να βγουν εκτός του "εγκεκριμμένου προγράμματος" (αυτό μας μάρανε....)  

Μεγαλώνοντας είχα την τύχη (μην τα ξαναλέμε στην Ελλάδα δυστυχώς από την τύχη εξαρτάται), να έχω εξαιρετικούς δασκάλους, ξεκινώντας από το δημοτικό και φτάνοντας μέχρι και το Λύκειο. Έτσι έχω και ίδια πείρα από το πόσο βοηθητικό και καλό είναι ο δάσκαλος να κεντρίζει και το συναίσθημα του μαθητή, να τον διδάσκει βιωματικά και να είναι πραγματικά δίπλα του. Απλό παράδειγμα: με τη δασκάλα των τριών τελευταίων τάξεων του δημοτικού, τη Μαρία (πλέον για όλους μας καθώς το κυρία το χάσαμε κάπου στη διαδρομή των ετών), συνεχίσαμε να μαζευόμαστε η μισή και παραπάνω τάξη και να πηγαίνουμε σε θεατρικές παραστάσεις και σε όλο το γυμνάσιο.    

Σκέφτηκα αρκετά και συζήτησα και με 2-3 ανθρώπους τι, πώς και πόσο μπορεί να συμβάλει ο καθένας μας για να γίνουν πράγματα και για τα δικά μας και για όλα τα παιδιά από δω και πέρα, προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, μια βασική παράμετρος είναι και οι γονείς. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε τα παιδιά μας, ούτε την εκπαίδευση αν δεν αλλάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Ο Teacher Tom σε σχετική ερώτηση είπε ότι αν και συνεργατικό σχολείο, δηλαδή σχολείο που κάθε μέρα κάποιοι γονείς είναι εκεί και βοηθάνε το δάσκαλο, όλοι ο γονείς είναι εργαζόμενοι, που όμως βρίσκουν το χρόνο να είναι και εκεί. Καταλαβαίνω ότι μπορεί στην Ελλάδα της κρίσης αυτό να ακούγεται ουτοπικό, αλλά μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα πιο απλά, τι λέτε; Με το χέρι στην καρδιά, πόσοι πάτε κάθε μήνα στη συνάντηση του παιδικού σταθμού και μάλιστα και οι δύο; (μπαμπάς και μαμά μαζί). Ελάτε τώρα μια φορά το μήνα είναι, είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να το ρυθμίσετε :) 

Όταν είπα στον Teacher Tom τον καημό μου, που κατάλαβα αργά την κλίση μου και τώρα έτσι όπως είναι τα συστήματα στην Ελλάδα δε μπορώ να γίνω νηπιαγωγός και να δουλέψω με παιδιά μου είπε αυτό που είχε πει και στην ομιλία του λίγο πριν: Τίποτα δεν είναι αδύνατο! Join these people, they have something really good going on :). Ο Γιάννης, έκλεισε την εκδήλωση με μια ευχή: Να γίνουμε μια κοινότητα, κάτι χειροπιαστό, κάτι που θα μπορέσει να δώσει ώθηση στα πράγματα να αλλάξουν προς το καλύτερο, να απ-εκπαιδευτούμε (DE-educate) για να επαν-εκπαιδευτούμε (RE-educate)! 

Εγώ είμαι μέσα - εσείς;;;

Πάσχα 2015 στο Πολυαννόσπιτο

Αν και ο καιρός φέτος αρχικά μας τα χάλασε και Τετάρτη - Πέμπτη μας έκλεισε μέσα στο σπίτι (μέχρι χαλάζι έριχνε την Πέμπτη στη Τζιά) και κράτησε και το μπαμπά Βασίλη στην Αθήνα μέχρι Παρασκευή απόγευμα, παρόλα αυτά πιστοί στην εμμονή μας να βλέπουμε πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων, όλοι εμείς στο Πολυαννόσπιτο κάναμε ένα Πάσχα με τα όλα του: 

Βγάλαμε τα κουτιά μέσα από το ξύλινο σεκρετέρ (το ίδιο τόσα χρόνια, τόσο αγαπημένο και χαρακτηριστικό των διακοπών μας έπιπλο που ήρθε στη Τζιά από το παλιό εξοχικό του Ωρωπού) και στολίσαμε τις λαμπάδες μας, παλιές και καινούριες και τα προσεκτικά κρατημένα αυγά - υπερπαραγωγές στα οποία φέτος προσθέσαμε και τα πρώτα αυγά των παιδιών από τα σχολεία: 

Μοσχομυρίσαμε το σπίτι κουλούρια και τσουρέκια και βάψαμε όλοι και τα φετινά μας αυγά. Μας πέτυχαν πολύ (κυρίως φυσικά γιατί βάλαμε πολλή αγάπη όπως μου υπενθύμισαν τα παιδιά):

Ε, από Παρασκευή και μετά που έφτιαξε κι ο καιρός, του δώσαμε και κατάλαβε. Τα παιδιά ευχαριστήθηκαν παιχνίδι στην αυλή, η Λένα με τη μαμά μου γίνανε χορταρούδες και η Λένα όλο καμάρι μου έλεγε ότι έμαθε να ξεχωρίζει και να μαζεύει αγκιναράκια, τα αγόρια με το μπαμπά μου το ρίξανε στα χωματουργικά και ο Προκόπης μέχρι και για μπάνιο στη θάλασσα ζήτησε να πάει: 

Με τις ετοιμασίες αλλά και με τη μέρα που περάσαμε ανήμερα το Πάσχα, ολοκληρώθηκε το εορταστικό κλίμα. Περάσαμε όλοι τόσο όμορφα και όπως όλοι φαντάζομαι φάγαμε τόσο πολύ! Είχαμε και καλό τέμπο πανάθεμά μας κι έτσι τρώγαμε αργά μεν σταθερά δε:

Φέτος δημιουργήσαμε και μια καινούρια οικογενειακή παράδοση, μιας και κάναμε το πρώτο μας Πασχαλινό κυνήγι αυγών! (Μπορείτε να δείτε περισσότερα στα σχετικά ποστ των αγαπημένων κοριτσιών του Ανθομέλι και της Άσπας). Η μαμά μου έφτιαξε από ένα πασχαλινό καλαθάκι για το καθένα τους κι εγώ έκρυψα τα αυγά και έδωσα τις κατάλληλες οδηγίες για να αρχίσει το κυνήγι. Είχαμε δύο κατηγορίες μια για τη Λένα, τον Προκόπη και τους λίγο μεγαλύτερους φίλους μας και μια μόνο για το Γιώργη γιατί φυσικά έπρεπε κι εκείνος να συμμετέχει:

Και το καλύτερο; Για μας τους γονείς (αλλά και για τα μεγάλα μας παιδιά) οι διακοπές συνεχίζονται μιας και μείνανε στο νησί με τους δικούς μου και για αυτή την εβδομάδα κι εμείς είμαστε εδώ μόνο με το Γιώργη :) :) :) Και ναι, πιστέψτε με αν η καθημερινότητά σου είναι τρία, ένα ίσον ΚΑΝΕΝΑ!!!!