Το γαϊτανάκι μας - Μια παιδική φωτογραφία...

"Το Γαϊτανάκι" - Α2 τμήμα του 72ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, Μάιος 

Έχω ξαναπεί ότι είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς δασκάλους, αρχής γενομένης από την Α' Δημοτικού. Για το τέλος της πρώτης μας σχολικής χρονιάς λοιπόν, ο δάσκαλός μας Κώστας Ψαρουλάκης αποφάσισε να επενδύσει πολύ από το χρόνο του και να ανεβάσουμε το "Γαϊτανάκι" της Ζωρζ Σαρρή. Το πόσο πολύ δούλεψε πάνω στο έργο και μαζί μας το συνειδητοποίησα όταν φέτος πήγα τη Λένα να δει την ίδια παράσταση που παίζεται στο θέατρο Ακάδημος. Πόσες δεκάδες επιπλέον ρόλους έφτιαξε για να μην νιώσει κανείς αδικημένος, με πόσο αγάπη μας τους μοίρασε και φρόντισε να νιώθουμε όλοι καλά με αυτούς...  

Δε θυμάμαι να σας πω πολλά από τις πρόβες... Δε θυμόμουν καν ότι ο ρόλος μου (διέπρεψα ως Τριανταφυλλένια με τη μια και μοναδική αλησμόνητη ατάκα στην έναρξη της παράστασης "Ααααχ! Να' σαι καλά μπάρμπα - Γαρούφαλε") επινοήθηκε ειδικά για μένα γιατί δεν "τράβαγα" με τίποτα στον αρχικό ρόλο που μου είχε δώσει που είχε ΜΙΑ ολόκληρη παράγραφο. Ευτυχώς η ταλαντούχα συμμαθήτρια Ν.Κ. επωμίσθηκε 2 ρόλους και σώθηκε η παράσταση χωρίς να μου μείνει κι εμένα ψυχικό τραύμα που "δεν τα έλεγα". Ο κύριος Κώστας φρόντισε ώστε το έργο μας να έχει μια θέση για όλους μας. Δίκαιος, όπως ήταν δίκαιος σε όλα του δύο χρόνια που τον είχαμε.

Θυμάμαι όμως πολύ έντονα τη χαρά μας που ετοιμάσαμε κάτι όμορφο όλοι μαζί... Θυμάμαι τη μαμά του Σπύρου να μας βάφει στα παρασκήνια, τη μαμά του Θοδωρή να φτιάχνει τα υπέροχα σκηνικά μας, τη μαμά μου να διαλέγει και να φτιάχνει στολές και αξεσουάρ.  Θυμάμαι πώς μέσα από αυτή την παράσταση από 25 παιδάκια άγνωστα μεταξύ τους, γίναμε 25 φίλοι που φέτος, 25 χρόνια μετά από αυτή την παράσταση, θα μαζευτούν -όπως και κάθε χρόνο τα τελευταία 20 χρόνια- ένα Σάββατο του Μάρτη (παράδοση που καθιερώθηκε από τη δασκάλα που είχαμε τα επόμενα χρόνια την κυρία Μαρία που μας μάζευε τις Κυριακές και μας πήγαινε θέατρο, βόλτες, λούνα - παρκ). Και ξέρετε κάτι? Μπορεί να έχουν αλλάξει τόσα στις ζωές μας, να έχουμε παιδιά, δουλειές, σπουδές, νέα και υποχρεώσεις αλλά δεν έχει υπάρξει reunion που να μην αναφερθούμε στην πρώτη μας σχολική παράσταση, στην πρώτη μας ομαδική δουλειά, στο "Γαϊτανάκι" μας... 

Μπορεί να μη μαζευόμαστε όλοι πια... Ο ένας μας έφυγε πολύ νωρίς δυστυχώς, άλλοι ζουν στο εξωτερικό, άλλοι δε θα είναι φέτος γιατί λόγω κρίσης τα έξοδα για να έρθουν από την επαρχία είναι πολλά, άλλος δεν έρχεται γιατί παλεύει με δικούς του δαίμονες πότε καλά και πότε όχι και κάποιοι δε θα έρθουν γιατί απλά αδιαφορούν. Όλοι όμως έχουμε πάντα μέσα μας τα παιδιά αυτής της φωτογραφίας κι όπως λέει και το τραγούδι:

Ακόμη κι αν αυτοί που θέλαμε δε γίναμε 

ακόμη κι αν αυτοί που ήμασταν δε μείναμε 

Είμαστε ακόμα εδώ, είμαστε ακόμα εδώ,

ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους.

Η παραπάνω ανάρτηση αποτελεί μέρος αφιερώματος με θέμα "Μια παιδική φωτογραφία", με εμπνευστή τον Βιβλιοθηκάριο και το άβαταρ του Χαμένο Επεισόδιο. Στο αφιέρωμα συμμετέχουν επίσης και οι παρακάτω φίλοι - bloggers:

Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι
Καγουρώ: Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες 
Deva Aleema: Μια παιδική φωτογραφία
Nefosis & RoubinakiM: Φωτογραφίες χωρίς αρνητικό

Βιβλιοθηκάριος: Οι φωτογραφίες είναι καθρέπτες
A mother's diary: Παιδική φωτογραφία
Σημειωματάριο: Μια παλιά φωτογραφία
AnnaSiliaQ: Παυλάκης ο Τρομερός
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία
Κυνοκέφαλοι: Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
KidsCloud: Απόκριες κάποια χρόνια πριν
Ο ήχος του ανέμου: Είναι ψεύτρες οι φωτογραφίες;
Mambo Tango: Κοίτα το πουλάκι
Κόκκινο καγκουρώ: Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία

Η Πολυάννα blogger - Τα πρώτα γενέθλια :-)

Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012 ξεκινήσαμε με Τρικυμία εν κρανίω... Σήμερα ένα χρόνο μετά, το blog αυτό μπορεί ακόμη να μην έχει βρει το ρυθμό του και την ταυτότητά του, σίγουρα όμως έχει βρει μια θέση στη ζωή μου και σίγουρα μου την άλλαξε προς το καλύτερο. 

Ξεκίνησε "μαμαδίστικα", σε μια περίοδο που ακόμη δεν είχα γυρίσει στη δουλειά μετά τη γέννα και ο μικρόκοσμός μου ήταν κάπως περιορισμένος. Κι όπως άλλαζε η ζωή μου, προσαρμοζόταν κι αυτό κι ακόμη προσαρμόζεται... Και ξέρετε κάτι, αποφάσισα ότι δεν είναι ανάγκη να έχει ένα συγκεκριμένο στυλ και χαρακτήρα, όπως κι εγώ δεν έχω μόνο μια πλευρά. Κάθε φορά γράφω γι' αυτά τα οποία έχω ανάγκη να μιλήσω. Σίγουρα με βοηθάει και σίγουρα είναι εγώ! 

Αυτό όμως που κρατάω από αυτόν τον πρώτο χρόνο, είναι όσα μέσα από τη blogo-γειτονιά  ανακάλυψα, διάβασα, έμαθα και πάνω απ' όλα μια παρέα που πολύ γρήγορα την ένιωσα πολύ δική μου και με βοήθησε να ανακαλύψω ένα κομμάτι μου που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να τους αφιερώσω αυτή την ανάρτηση, ακόμη κι αν κάποιους ακόμη δεν έχω καταφέρει να τους γνωρίσω από κοντά. 

(Κι επειδή δε βρίσκω βιντεάκι στο youtube για την αφιέρωση, σας βάζω μόνο τους στίχους από αυτό που τραγουδούσα με τη Λένα χθες):

Η πόλη

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

παραμυθένια, αστεράτη

όλο παιδιά να 'ναι γεμάτη.

Να έχει δέντρα και πλατείες

να 'χει τζαμιά και εκκλησίες

να έχει σπίτια ένα κι ένα

ωραία, νοικοκυρεμένα.

Κι εγώ μπορώ κι εσύ και όλοι

να φτιάξουμε όμορφη την πόλη

φυτεύω εγώ ένα δενδράκι

κι εσύ στη γλάστρα λουλουδάκι!

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

χωρίς σκουπίδια και λακκούβες

να μη σκοντάφτουν οι παππούδες!

Να είν' οι κήποι ανθισμένοι

κι οι τοίχοι τους ζωγραφισμένοι

να 'χουν βεράντα και μπαλκόνι

να κουβεντιάζουν οι γειτόνοι.

Έλα να φτιάξουμε μια πόλη

να τη ζηλεύουν όλες κι όλοι

να' ναι οι άνθρωποι όλοι φίλοι

φίλοι κι οι γάτες και οι σκύλοι. 

Μια την ημέρα!!!

Η προηγούμενη εβδομάδα για την ψυχολογία μου ήταν σαν οδοστρωτήρας, το ομολογώ και  οι Πολυάννες λυγίζουν όταν Παρασκευή αφήνουν το inbox της δουλειάς με 450 αναπάντητα emails και ξέρουν τι τους περιμένει τη Δευτέρα! Παρόλα αυτά, κάτι η Παρασκευή βράδυ με καινούριους υπέροχους φίλους στο Κονσερβοκούτι, κάτι ο κυριακάτικος καφές με τη σταθερή αξία στη ζωή μου Ε., η οικογενειακή ατμόσφαιρα του ΣΚ, γενικά έστρωσε λίγο το πράγμα. Μετά βέβαια ήρθε η Δευτέρα και τα emails που είχαν γίνει 490 και το στομάχι ξαναδέθηκε κόμπος… Ήμουν όμως αποφασισμένη να τα νικήσω κι έτσι αισίως φτάσαμε στην Παρασκευή που ξεκίνησε με μόλις 45 mails (επιτέλους!) 

Ή μάλλον ψέμματα. Ξεκίνησε με τη Λένα να με ρωτάει αν θα προλάβει μετά το σχολείο να αλλάξει ρούχα για να υποδεχτεί το καμάρι της – έρχεται ο αδελφός μου σήμερα βλέπετε και μια αδυναμία υπάρχει πώς να το κάνουμε; Συνέχισε δε με αυτή την καταπληκτική φωτογραφία της αγαπημένης @roubinakiM. 

Οι ανθισμένες αμυγδαλιές ασκούσαν πάντα πάνω μου μια περίεργη γοητεία και πάντα μου φέρνουν χαμόγελο. Συνειρμικά και ενώ άνοιγα τον υπολογιστή μου στη δουλειά, θυμήθηκα αυτή την ανάρτηση της @KidsCloudgr και ψάχνοντας να τη βρω, είδα και τη σημερινή της – άτιμο κάρμα!!!

Έτσι λοιπόν μου ενισχύθηκε αυτή η ωραία διάθεση, δούλεψα με κέφι όλη μέρα και αποφάσισα ότι το μότο μου για αυτό το μήνα αλλά και η προτροπή μου για όλους θα είναι η εξής: Μην περιμένεις να σε βρει η μεγάλη χαρά και ευτυχία, βρες μια μικρή χαρά ΚΑΘΕ μέρα!!! (Κατά το τρώγοντας έρχεται η όρεξη ένα πράγμα…). Σιγά το πρωτότυπο θα μου πεις αλλά θα σου απαντήσω ότι αφού ακόμη δεν το έχουμε εμπεδώσει μια επανάληψη δεν έβλαψε κανέναν. Κι όμως, δε θα αλλάξει τη μαυρίλα που μας περιβάλει, δε θα βάλει λίγο περισσότερα λεφτά στις τσέπες μας, δε θα μειωθεί ο όγκος της δουλειάς μας, αλλά θα αλλάξει σίγουρα τη στάση μας απέναντι στα πράγματα, θα μας βοηθήσει σίγουρα να τα αντιμετωπίσουμε, ε και πώς να το κάνουμε η θετική ενέργεια είναι μεταδοτική, μπορεί να κάνουμε και τους υπόλοιπους χαμογελαστούς!!! 

Η δική μου χαρά σήμερα είναι η μυγδαλιά της Ρούμπι κι ο αδελφός μου που έρχεται το απόγευμα – η δική σας? 

Καλό και φωτεινό Σαββατοκύριακο !!!

Ωραία που'ναι η Κυριακή...

μα να'ταν πιο -ο-ο-ο μεγάλη. Γιατί περνάει γρήγορα - α - α κι αργεί να έ -έρθει η άλλη :-)  Τραγουδούσε κι η Αλίκη κι απορούσα εγώ πριν μερικά χρόνια. "Καλά χαζή είναι αυτή? Τι ωραία η Κυριακή κι αηδίες! Χάλια μέρα. Ξυπνάς αργά γιατί έχεις βγει ή και να μην έχεις βγει έχεις ξενυχτήσει, κι από το μεσημέρι και μετά σκέφτεσαι ότι έρχεται η Δευτέρα και ξενερώνεις. Χαρά στην ωραία μέρα για να τη θέλουμε και μεγαλύτερη". 

Τα πάντα όμως εν σοφία εποίησε, ή αλλιώς ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι, στην περίπτωση της Κυριακής με την καλή έννοια. Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα ότι όλος ο σχεδιασμός του ΣΚ μας όπως και η προσμονή μου επικεντρωνόταν για ένα περίεργο λόγο στην Κυριακή. Θέατρο με τη Λένα, βόλτες στην πλατεία για ποδήλατο, βόλτα η δύο μας με τον καλό μου, παιχνίδι, χαλάρωση, όλα με ένα μαγικό τρόπο βρίσκουν πια τη θέση τους στην Κυριακή. Το συζητούσα και με τη Ρ. εχθές στον απογευματινό μας καφέ στην πλατεία ότι ξαφνικά "άλλαξε νόημα κι η Κυριακή δεν είναι πια μελαγχολική" (άρα αυτό εννοούσε ο Φοίβος τόσα χρόνια, έπρεπε να παντρευτώ και να κάνω παιδιά για να τον καταλάβω :P ). Από τότε που κάναμε παιδιά, οι μουρτζούφλικες Κυριακές βάλανε ροζ παντόφλες και έγιναν απλά χουχουλιάρες και αγαπησιάρες που τους αρέσει η παρέα, το σπίτι και τα παζλ :-) 

Εντάξει δε θα σας πω ότι πού και πού δε θέλω να βγω κι ένα Σάββατο βράδυ να πάρω σβάρνα τα μπαράκια και να γυρίσω ό,τι ώρα θέλω και να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, ειδικά τώρα που επαναπατρίστηκε η ιδανική μου παρέα για τέτοιες εξορμήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ :P  

H αλήθεια είναι πως τώρα με τα μικρά και με τις άπειρες δουλειές και τον ελάχιστο χρόνο σε καθημερινή βάση, το Σάββατο έχει μετατραπεί στη μέρα που τρέχουμε να στριμώξουμε λαϊκή, σούπερ μάρκετ, φασίνα, σπανίως τίποτα ψώνια κλπ. κλπ. κλπ., τόσο που όταν πια έχουν γίνει όλες οι δουλειές το μόνο που θέλουμε είναι να ξεκουραστούμε. Μοιραία λοιπόν, όλες μας οι προσδοκίες μεταφέρονται στην Κυριακή. Για παράδειγμα χθες, το πρωί πήγα με τη Λένα θέατρο, μετά πήγαμε στον πεθερό μου για φαγητό, μετά για καφέ και ποδήλατο στην πλατεία και μετά ήρθαν οι γονείς μου σπίτι για καφέ. Μετά είδα και Grey's Anatomy αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά. Υπερπαραγωγή οι Κυριακές πια σας λέω, ποιος να μου το' λεγε πόσα πράγματα χωράνε μέσα τους και πόσο καλύτερες είναι τώρα που έχουν ροζ αντί για γκρι απόχρωση!!! 

Όπως ήταν αναμενόμενο λοιπόν, με το που βούτηξα σήμερα πάλι σε λίστες, προθεσμίες, χρονοδιαγράμματα, ατέλειωτα mails κλπ. κλπ. δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να τραγουδάω από μέσα μου ως άλλη Αλίκη το γνωστό σκοπό και να περιμένω να βραδιάσει για να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου τη σκέψη. Α, και μια ατάκα της Λένας από χθες: "Μαμά, όταν μεγαλώσω θα πηγαίνουμε πάλι μαζί θέατρο σε θέατρο για μεγάλους και θα σε πηγαίνω και στις συναυλίες του Μίλτου, εντάξει?  :-)" Είναι να μην τις αγαπώ τέτοιες Κυριακές?

       

Ένα αντίο που άργησε...

Την προηγούμενη Κυριακή, πήγαμε με τον καλό μου στο θέατρο να δούμε "Το κοροϊδάκι της δεσποινίδας". Κλασσική και αγαπημένη ως ταινία και μπαίνοντας στο θέατρο το σκηνικό με έντονο άρωμα Παλιάς Αθήνας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αυτή είναι μια παράσταση που υπό "κανονικές" συνθήκες θα έβλεπα με τον παππού.... Για τις εξόδους μας με τον παππού σας έχω μιλήσει άλλωστε κι εδώ. Το είχε καμάρι ο παππούς, που βγαίναμε παρέα, σε ένα κύριο μάλιστα στην τελευταία μας έξοδο το είπε: "Εγώ την έχω μάθει την εγγόνα μου και την πηγαίνω πάντα στις ωραίες παραστάσεις" - παρόλο που τα τελευταία χρόνια εγώ τον πήγαινα αλλά τι να κάνεις το χούι δεν αλλάζει -. 

Άρχισε η παράσταση, η οποία ήταν ομολογουμένως πολύ προσεγμένη και καλή κι εκεί που προσπαθούσα να θυμηθώ ποιός έπαιζε στην ταινία το μπαμπά, ξαφνικά άκουσα στο μυαλό μου τη φωνή του: "Στην ταινία αυτόν τον έκανε ο Παπαγιαννόπουλος. Και ήταν γυρισμένη...... μπλα μπλα μπλα". Γιατί έτσι έκανε ο παππόυς, για όλα είχε να σου πει κάτι παραπάνω, μια ιστορία, ένα παραλειπόμενο, κάτι να σε βάλει μέσα στην εποχή. Δεν τα πάω καλά με το θάνατο, δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη και δεν μπορώ να τον χωρέσω καθόλου στη λογική μου. Και κάπου εκεί, μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα, παρακολουθώντας μια αγαπημένη κωμωδία, που όλα της μου τον θύμιζαν, το συνειδητοποίησα. Δε θα μπορέσει να με ξαναπάει στις παραστάσεις που του άρεσαν, δε θα τον ξανακούσω να τραγουδάει παρέα με το ραδιόφωνό του, ούτε θα μου ξαναπεί για τότε που ταξίδευε στα πλοία, για το ζαχαροπλαστείο του μπαμπά του στην Αίγινα, για τα τσολιαδάκια που πουλούσε σε πάγκο στην Ακρόπολη και για όταν πρωτοάνοιξε το μαγαζί στην Πλάκα. Ούτε θα τον ξανακούσω ποτέ να με φωνάζει "κοπελάρα του"...... 

Έπρεπε να βρεθώ σε κάτι τόσο οικείο και τόσο δικό μας για να μπορέσω να ψιθυρίσω μέσα μου: Αντίο παππού....