Η Πολυάννα μαμά - Καλωσορίσατε στην άλλη πλευρά!

Παρασκευή βράδυ. Χαμόγελα, αγκαλιές, γεμάτα ποτήρια κι ο πράσινος αναπτήρας στη μέση... Κουβέντες για όλα, πειράγματα. Ξαφνικά λες και κάποιος σήκωσε όλο το βάρος που κουβαλούσε ο καθένας μας τις προηγούμενες μέρες. Αν ένα από αυτά τα βράδια με ρωτήσει  κάποιος πόσο χρονών είμαι και τι υποχρεώσεις έχω στη ζωή μου, είμαι σίγουρη ότι χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντήσω 22 και καμία :-) 

Πάνω στην κουβέντα αρχίζουμε να μιλάμε για τους "έρωτες" των πιτσιρικιών μας στον παιδικό, στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό και συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν είμαι η μόνη που αναρωτιέται: πότε περάσαμε στην άλλη πλευρά;

Μέχρι προχθές αναλύαμε με τις ώρες τα δικά μας και των φίλων μας, και τώρα γίναμε οι γονείς μας; Και αν ναι, πού τη βρίσκανε οι γονείς μας την ψυχραιμία, πού θα τη βρούμε εμείς και πώς θα τα αφήσουμε μεν να βρουν το δρόμο τους χωρίς παρεμβάσεις, δίνοντας τους δε το χάρτη για την καλύτερη διαδρομή; 

Σε πολλές περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι ακόμη κάνω τραμπάλα ανάμεσα στην πλευρά που ξέρω κι έχω μάθει και σ'αυτή του γονιού, την αχαρτογράφητη που δεν ξέρω. Ίσως γι' αυτό αφήνω τη Λένα πολλές φορές και με κάνει ό,τι θέλει αλλά από την άλλη γι'αυτό κάνω και τις άπειρες καραγκιοζιές μαζί της. Σίγουρα γι' αυτό όταν η μαμά μου γίνεται λίγο πιο αυστηρή μαζί της ή της μιλάει λίγο πιο απότομα, εγώ μαζεύομαι και αντιδρώ σα να μάλωσε εμένα. Και γι'αυτό μάλλον όταν είμαστε όλοι μαζί με τους γονείς μου,  πιάνω τον καναπέ και το βιβλίο μου (ή το κινητό μου το ομολογώ) και ξεχνιέμαι και τσαντίζομαι όταν μου τη λένε.

Από την άλλη οι άνευ παιδιών κολλητοί μου φροντίζουν να μου θυμίζουν άθελά τους  συχνά πυκνά ότι έχω περάσει στην άλλη πλευρά. Πλέον, θεωρείται δεδομένο μάλλον το ότι δε θα μπορώ να πάω μαζί τους κάπου κι έτσι το τηλέφωνό μου δε χτυπάει τόσο συχνά για να ακολουθήσω. Γενικά είμαι οκ μ'αυτό, μερικές φορές όμως, ειδικά σε περιόδους στρες με παίρνει από κάτω και τους αναζητώ με λίγη νοσταλγία. 

Και τελικά υπάρχει άλλη πλευρά, ή απλώς όλα αυτά είναι συνέχεια στην ίδια πορεία; Γιατί αλήθεια σας το λέω όσο κλισέ κι αν είναι, η μαμά (και ο μπαμπάς ασφαλώς) είναι άνθρωπος με πολλές πτυχές στο χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του και καλό είναι να παραμένει και λίγο παιδί και να αποσυμπιέζεται πού και πού. Δεν ξέρω αν το χειρίζομαι σωστά, δεν ξέρω αν αφού έγινα μαμά αυτομάτως θα έπρεπε να αποκηρύξω πράγματα που με κάνουν να είμαι καλά, το ψάχνω όμως. Είπαμε, το να είσαι γονιός δεν έρχεται με manual, είναι DIY project και σαν όλα τα χειροποίητα είναι τόσο πιο όμορφο κι έχει μέσα του τόσο περισσότερη αγάπη...

Ωραία που'ναι η Κυριακή...

μα να'ταν πιο -ο-ο-ο μεγάλη. Γιατί περνάει γρήγορα - α - α κι αργεί να έ -έρθει η άλλη :-)  Τραγουδούσε κι η Αλίκη κι απορούσα εγώ πριν μερικά χρόνια. "Καλά χαζή είναι αυτή? Τι ωραία η Κυριακή κι αηδίες! Χάλια μέρα. Ξυπνάς αργά γιατί έχεις βγει ή και να μην έχεις βγει έχεις ξενυχτήσει, κι από το μεσημέρι και μετά σκέφτεσαι ότι έρχεται η Δευτέρα και ξενερώνεις. Χαρά στην ωραία μέρα για να τη θέλουμε και μεγαλύτερη". 

Τα πάντα όμως εν σοφία εποίησε, ή αλλιώς ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι, στην περίπτωση της Κυριακής με την καλή έννοια. Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα ότι όλος ο σχεδιασμός του ΣΚ μας όπως και η προσμονή μου επικεντρωνόταν για ένα περίεργο λόγο στην Κυριακή. Θέατρο με τη Λένα, βόλτες στην πλατεία για ποδήλατο, βόλτα η δύο μας με τον καλό μου, παιχνίδι, χαλάρωση, όλα με ένα μαγικό τρόπο βρίσκουν πια τη θέση τους στην Κυριακή. Το συζητούσα και με τη Ρ. εχθές στον απογευματινό μας καφέ στην πλατεία ότι ξαφνικά "άλλαξε νόημα κι η Κυριακή δεν είναι πια μελαγχολική" (άρα αυτό εννοούσε ο Φοίβος τόσα χρόνια, έπρεπε να παντρευτώ και να κάνω παιδιά για να τον καταλάβω :P ). Από τότε που κάναμε παιδιά, οι μουρτζούφλικες Κυριακές βάλανε ροζ παντόφλες και έγιναν απλά χουχουλιάρες και αγαπησιάρες που τους αρέσει η παρέα, το σπίτι και τα παζλ :-) 

Εντάξει δε θα σας πω ότι πού και πού δε θέλω να βγω κι ένα Σάββατο βράδυ να πάρω σβάρνα τα μπαράκια και να γυρίσω ό,τι ώρα θέλω και να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, ειδικά τώρα που επαναπατρίστηκε η ιδανική μου παρέα για τέτοιες εξορμήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ :P  

H αλήθεια είναι πως τώρα με τα μικρά και με τις άπειρες δουλειές και τον ελάχιστο χρόνο σε καθημερινή βάση, το Σάββατο έχει μετατραπεί στη μέρα που τρέχουμε να στριμώξουμε λαϊκή, σούπερ μάρκετ, φασίνα, σπανίως τίποτα ψώνια κλπ. κλπ. κλπ., τόσο που όταν πια έχουν γίνει όλες οι δουλειές το μόνο που θέλουμε είναι να ξεκουραστούμε. Μοιραία λοιπόν, όλες μας οι προσδοκίες μεταφέρονται στην Κυριακή. Για παράδειγμα χθες, το πρωί πήγα με τη Λένα θέατρο, μετά πήγαμε στον πεθερό μου για φαγητό, μετά για καφέ και ποδήλατο στην πλατεία και μετά ήρθαν οι γονείς μου σπίτι για καφέ. Μετά είδα και Grey's Anatomy αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά. Υπερπαραγωγή οι Κυριακές πια σας λέω, ποιος να μου το' λεγε πόσα πράγματα χωράνε μέσα τους και πόσο καλύτερες είναι τώρα που έχουν ροζ αντί για γκρι απόχρωση!!! 

Όπως ήταν αναμενόμενο λοιπόν, με το που βούτηξα σήμερα πάλι σε λίστες, προθεσμίες, χρονοδιαγράμματα, ατέλειωτα mails κλπ. κλπ. δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να τραγουδάω από μέσα μου ως άλλη Αλίκη το γνωστό σκοπό και να περιμένω να βραδιάσει για να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου τη σκέψη. Α, και μια ατάκα της Λένας από χθες: "Μαμά, όταν μεγαλώσω θα πηγαίνουμε πάλι μαζί θέατρο σε θέατρο για μεγάλους και θα σε πηγαίνω και στις συναυλίες του Μίλτου, εντάξει?  :-)" Είναι να μην τις αγαπώ τέτοιες Κυριακές?

       

Το δέντρο είχε τη δική του ιστορία:-)

Λίγο νωρίτερα φέτος είναι η αλήθεια αλλά σήμερα στολίσαμε το δέντρο μας! Γενικά τη Χριστουγεννιάτικη σεζόν τη ζούμε πολύ, από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά και μεγαλύτερη και στα χρόνια χωρίς παιδιά. Έτσι ήταν αναμενόμενο το δέντρο μας να έχει ιστορία :-)

Όταν το 2006, με το Βασίλη μείναμε μαζί, η μετακόμιση συνέπεσε με την έναρξη της Χριστουγεννιάτικης σεζόν κι έτσι σκέφτηκα ένα άλλου τύπου home warming party για τους φίλους μας, που θα άφηνε σε όλους και κυρίως στο σπιτικό μας, ανεξίτηλο το σημάδι των ανθρώπων που αγαπάμε! Όλοι έλαβαν μια πρόσκληση που έλεγε ότι το σπίτι μας επιτέλους τελείωσε κι ότι τους περιμένουμε 15 Δεκέμβρη να μας βοηθήσουν να στολίσουμε το δέντρο μας. Ο κανόνας ήταν ένας: αντί για δώρα, γλυκά, ποτά κλπ. ο καθένας έπρεπε να έρθει με το στολιδάκι του ώστε να το βάλει στο δέντρο. Πρέπει από τα 78 τετραγωνικά μας να πέρασαν συνολικά καμιά 70αριά άτομα χωρίς υπερβολή (είμαστε και κοινωνικοί πανάθεμά μας) αλλά στο τέλος της βραδιάς, το δέντρο μας ήταν μαγικό!!!! 

Το Big Ben που μας έφερε η μαμά μου
και κάθε χρόνο μπαίνει πρώτο 

Την αξία εκείνης της ιδέας την καταλαβαίνω βέβαια χρόνο με το χρόνο, που κάθε φορά ανοίγω τα Χριστουγεννιάτικα και θυμάμαι πιο στολίδι είναι ποιανού. Εννοείται πως έχουν όλα θέση στο δέντρο μας και τα μιικρά και τα μεγάλα και τα κάπως πιο "μπουγιόζικα", και οι μπάλες και τα ζαχαρωτά και όλα: 

Η κρυστάλλινη μπάλα της Λίτσας
και ο φελλός από τη σαμπάνια που
ανοίξαμε εκείνο το βράδυ

Η τσαγιέρα της Ελευθερίας,
στολίδι από τα παιδικά της χρόνια

Μια καμπανούλα από τη Σοφία και το Στάθη

Η βενετσιάνικη μάσκα της Φανής

Το στολίδι που έφτιαξε η Ειρήνη
μαζί με τα παιδάκια στο ίδρυμα "Χαρά"
που δούλευε τότε

Our first Christmas από την Αριάνα
και τον Αλέξανδρο, δίδυμο με αυτό
του δικού τους δέντρου.

Το καλύτερο όλων είναι ότι στην πορεία των χρόνων και μετά την περσινή μετακόμιση, έχουν φυσικά προστεθεί και λίιιγα ακόμη (ω ναι, χωρούσε κι άλλα): Παιδικά μας στολίδια, στολίδια που έχω φτιάξει ως παιδί, στολίδια που έχουν αγοραστεί σε ταξίδια της κοινής μας ζωής, στολίδια baby's first Christmas επί δύο σε ροζ και γαλάζιο και από φέτος στολίδια που έχει φτιάξει η Λένα στο σταθμό. Το ακόμη πιο ωραίο στο φετινό στολισμό είναι ότι είπα στη Λένα την ιστορία με το πάρτυ κι έτσι κάθε στολίδι που βγάζαμε με ρωτούσε ποιός το έφερε ή από που το έχουμε και ανάλογα με το όνομα που της έλεγα ακολουθούσε και μια μικρή ιστορία ή επεξήγηση. 

Κάποια στιγμή βαρέθηκε, όπως είναι λογικό για την ηλικία της να στολίζει, αλλά έκατσε να μου κάνει παρέα και να της λέω την "ιστορία των στολιδιών" κι αυτό έκανε τη διαδικασία ακόμη πιο μοναδική. Αυτό και οι στιγμές που μοιραστήκανε τα μαλακά στολίδια για τα κάτω κλαδιά με τον αδερφό της και στόλιζαν παρέα τραγουδώντας.

Η μπάλα με άμμο και κοχύλια
που φέραμε από το ταξίδι
μας στην Καραϊβική

Μικροσκοπικό αρκουδάκι - δωράκι
σε advent-calender από τα χρόνια του Γυμνασίου

Ζυμαροστολιδάκι φτιαγμένο
από τα χεράκια μου καμιά
20αριά χρόνια πίσω

Ξύλινο στολιδάκι χαρισμένο
από τη δασκάλα μου των Γερμανικών
στα 6 μου. Νομίζω ότι μυρίζει ακόμη
όπως το σπίτι της τα Χριστούγεννα

Το πιο καινούριο μας στολίδι.
Φτιαγμένο από τα χεράκια της Ελένης,
εξαιρετικής μαμαδοφίλης, δώρο για μια
υπέροχη συνάντηση!

Κατασκευή της Λένας στο
σταθμό. Τσόχα, μάτια
κι ένα μανταλάκι κι
έτοιμο το μηλαράκι!

Όλη αυτή η ιεροτελεστία του δέντρου και οι αναμνήσεις που ξεπήδησαν μέσα από τα κουτιά, την ίδια ώρα που μπροστά στα μάτια μου έφτιαχνα καινούριες με τα παιδιά μου, μου έφτιαξαν αρκετά τη διάθεση. Είχε μεσολαβήσει κι ένα πολύ ωραίο Σαββατοκύριακο, αλλά νομίζω το στόλισμα ήταν αυτό που το απογείωσε!!! Και τώρα, ξεκινάμε να καταστρώνουμε σχέδια για κατασκευές, δώρα, γλυκά, τραγούδια, μυρωδιές και αγκαλιές!!!! Α, κι ένα πρόχειρο συμπέρασμα..... Τις αναμνήσεις δεν τις φτιάχνουμε μόνοι μας! Πίσω από κάθε καλή ανάμνηση υπάρχει ένας καλός φίλος οπότε.... τους φίλους σας και τα μάτια σας και μέρες που έρχονται μαζευτείτε σε σπίτια, πείτε τραγούδια, πιείτε κρασάκια, παίξετε επιτραπέζια, συζητήστε, ό,τι σας αρέσει! Και αν θέλετε τη γνώμη μου, πάρτε και τα παιδιά σας μαζί. Δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος για ένα παιδί να καταλάβει την αξία και το νόημα της φιλίας από το να δει τους γονείς του με την παρέα τους να περνάνε όμορφα. Χώρια που οι μέρες των γιορτών είναι μέρες για να είναι όλοι μαζί:-0

Φιλιά από την οικογένεια Κιούση και το Κιουσόδεντρο:

From all of us to all of you, a very merry Christmas

Y.Γ. Η ανάρτηση εκτός των άλλων είναι και συμμετοχή στο διαγωνισμό του ParentsLandGr, για το πιο όμορφο στολίδι, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη για την εγκυρότητά της. Ο διαγωνισμός βλέπετε αναφέρεται σε κατασκευή στολιδιού κι εγώ σας έγραψα για το δέντρο μας αλλά.... για μας ολόκληρο το δέντρο μας είναι ένα ολόκληρο στολίδι!!!!!!