And so this is Christmas...

Πάει ένας μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα και ομολογώ ότι δεν ήταν κι ο καλύτερος της ζωής μου, αν και ευτυχώς όχι και ο χειρότερος. Ο παππούς στο νοσοκομείο χωρίς να προβλέπεται να βγει κι εμείς σε μια δυσάρεστη διαρκή αναμονή του αναπόφευκτου, πολλή δουλειά (ναι, ναι ξέρω, ευτυχώς που υπάρχει θα μου πείτε αλλά αφήστε με λίγο να γκρινιάξω οκ?), λίγος χρόνος για τα παιδιά και τον καλό μου, 2-3 απανωτές αρρώστιες των παιδιών συνοδευόμενες με αυτή τη χαριτωμένη γκρίνια και μια επίσκεψη στο νοσοκομείο, πολλές μέρες χωρίς τη μαμά μου (είπαμε μαμόθρεφτο μην τα ξαναλέμε αυτά) και μέσα στη μέση τσουπ! Χριστούγεννα..... Ναι αλλά ποιά Χριστούγεννα? Όχι αυτά που έχω συνηθίσει, 31 χρόνια τώρα. Ο αδερφός μου στο Λονδίνο, ο παππούς στο νοσοκομείο, η γιαγιά φυσικά δίπλα του και το οικογενειακό τραπέζι με μισή οικογένεια. Α, και η Λένα με 38,9 ανά 12ωρο σαν το κοτόπουλο και μόλις της δίναμε πονστάν να μεταλλάσσεται σε τέρας ενέργειας. Α, και το σπίτι σα βομβαρδισμένο γιατί 1,5 μήνα τώρα δούλευα ασταμάτητα 7 μέρες τη βδομάδα. Πώς να μην ξυπνήσει ο Σκρούτζ μέσα μου μετά? 

Παρόλα αυτά (γιατί κάπως πρέπει να δικαιώσουμε και το όνομα της Πολυάννας) και κυρίως επειδή αν εξαιρέσεις το θέμα του παππού όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται και δεν είναι σοβαροί λόγοι Χριστουγεννιάτικης κατάθλιψης, φυσικά υπήρξαν και καλές στιγμές, όπως ας πούμε την παραμονή που ετοιμάσαμε το κέρασμα του Άι - Βασίλη, ή όταν φτιάξαμε με τη Λένα μαρεγκάκια για να μπουν σε όμορφα βαζάκια και να τα κάνουμε δώρα στους αγαπημένους μας:

Τα μαρεγκάκια μας έτοιμα
να μπουν στα βάζα

Όχι Προκόπη
δεν είναι για σένα αυτά!

Ή ακόμα το ζεστό και γεμάτο χαρά απόγευμα που περάσαμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων με αγαπημένους θείους και ξαδέρφια του καλού μου. 

Και κάπως έτσι κυλάνε οι Χριστουγεννιάτικες μέρες μου ως τώρα, έχοντας ποντάρει στην άδεια της επόμενης εβδομάδας μπας και ισιώσω και μείνω στο Polyanna mood. 

Και μετά κοιτάω το ημερολόγιο και βλέπω 28/12...η μέρα που έφυγε η Γωγώ τόσο άδικα και τόσο απότομα 5 χρόνια πριν στα 27 της. Έχω ακόμη στ' αυτιά μου τη φωνή της Αριάνας όταν με πήρε τηλέφωνο και μου το είπε κι ας μην καταλάβαινα τι έλεγε από την παγωμάρα μου... 

Και κάπου εκεί αποφασίζεις: ΘΑ ισιώσω! Γιατί είμαι καλά, γιατί όλοι οι δικοί μου άνθρωποι (εντάξει σχεδόν όλοι, είπαμε ο παππούς είναι το μόνο σοβαρό που αφήνουμε απέξω) είναι δίπλα μου, γιατί τα παιδιά μου χρειάζονται μια χαρούμενη μαμά και ο καλός μου μια ήρεμη σύντροφο κι όχι μια με τα νεύρα τσίτα. Γιατί αύριο δε θα έχω την ευκαιρία που ίσως έχω σήμερα και δεν θα τη δω βουτηγμένη στη γκρίνια μου. Γιατί στην ουσία, δεν έχω κάποιο πρόβλημα και ΝΑΙ γιατί είναι Χριστούγεννα κι έρχεται η Πρωτοχρονιά!!!! Και γιατί δυστυχώς τελικά αυτά που μετράνε τα αναγνωρίζουμε με τον άσχημο τρόπο και μόνο...

Υ.Γ. Επιφυλάσσομαι για πιο αισιόδοξα ποστ πριν το κλείσιμο της χρονιάς, αλλά το σημερινό το είχα ανάγκη...

      

Το δέντρο είχε τη δική του ιστορία:-)

Λίγο νωρίτερα φέτος είναι η αλήθεια αλλά σήμερα στολίσαμε το δέντρο μας! Γενικά τη Χριστουγεννιάτικη σεζόν τη ζούμε πολύ, από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά και μεγαλύτερη και στα χρόνια χωρίς παιδιά. Έτσι ήταν αναμενόμενο το δέντρο μας να έχει ιστορία :-)

Όταν το 2006, με το Βασίλη μείναμε μαζί, η μετακόμιση συνέπεσε με την έναρξη της Χριστουγεννιάτικης σεζόν κι έτσι σκέφτηκα ένα άλλου τύπου home warming party για τους φίλους μας, που θα άφηνε σε όλους και κυρίως στο σπιτικό μας, ανεξίτηλο το σημάδι των ανθρώπων που αγαπάμε! Όλοι έλαβαν μια πρόσκληση που έλεγε ότι το σπίτι μας επιτέλους τελείωσε κι ότι τους περιμένουμε 15 Δεκέμβρη να μας βοηθήσουν να στολίσουμε το δέντρο μας. Ο κανόνας ήταν ένας: αντί για δώρα, γλυκά, ποτά κλπ. ο καθένας έπρεπε να έρθει με το στολιδάκι του ώστε να το βάλει στο δέντρο. Πρέπει από τα 78 τετραγωνικά μας να πέρασαν συνολικά καμιά 70αριά άτομα χωρίς υπερβολή (είμαστε και κοινωνικοί πανάθεμά μας) αλλά στο τέλος της βραδιάς, το δέντρο μας ήταν μαγικό!!!! 

Το Big Ben που μας έφερε η μαμά μου
και κάθε χρόνο μπαίνει πρώτο 

Την αξία εκείνης της ιδέας την καταλαβαίνω βέβαια χρόνο με το χρόνο, που κάθε φορά ανοίγω τα Χριστουγεννιάτικα και θυμάμαι πιο στολίδι είναι ποιανού. Εννοείται πως έχουν όλα θέση στο δέντρο μας και τα μιικρά και τα μεγάλα και τα κάπως πιο "μπουγιόζικα", και οι μπάλες και τα ζαχαρωτά και όλα: 

Η κρυστάλλινη μπάλα της Λίτσας
και ο φελλός από τη σαμπάνια που
ανοίξαμε εκείνο το βράδυ

Η τσαγιέρα της Ελευθερίας,
στολίδι από τα παιδικά της χρόνια

Μια καμπανούλα από τη Σοφία και το Στάθη

Η βενετσιάνικη μάσκα της Φανής

Το στολίδι που έφτιαξε η Ειρήνη
μαζί με τα παιδάκια στο ίδρυμα "Χαρά"
που δούλευε τότε

Our first Christmas από την Αριάνα
και τον Αλέξανδρο, δίδυμο με αυτό
του δικού τους δέντρου.

Το καλύτερο όλων είναι ότι στην πορεία των χρόνων και μετά την περσινή μετακόμιση, έχουν φυσικά προστεθεί και λίιιγα ακόμη (ω ναι, χωρούσε κι άλλα): Παιδικά μας στολίδια, στολίδια που έχω φτιάξει ως παιδί, στολίδια που έχουν αγοραστεί σε ταξίδια της κοινής μας ζωής, στολίδια baby's first Christmas επί δύο σε ροζ και γαλάζιο και από φέτος στολίδια που έχει φτιάξει η Λένα στο σταθμό. Το ακόμη πιο ωραίο στο φετινό στολισμό είναι ότι είπα στη Λένα την ιστορία με το πάρτυ κι έτσι κάθε στολίδι που βγάζαμε με ρωτούσε ποιός το έφερε ή από που το έχουμε και ανάλογα με το όνομα που της έλεγα ακολουθούσε και μια μικρή ιστορία ή επεξήγηση. 

Κάποια στιγμή βαρέθηκε, όπως είναι λογικό για την ηλικία της να στολίζει, αλλά έκατσε να μου κάνει παρέα και να της λέω την "ιστορία των στολιδιών" κι αυτό έκανε τη διαδικασία ακόμη πιο μοναδική. Αυτό και οι στιγμές που μοιραστήκανε τα μαλακά στολίδια για τα κάτω κλαδιά με τον αδερφό της και στόλιζαν παρέα τραγουδώντας.

Η μπάλα με άμμο και κοχύλια
που φέραμε από το ταξίδι
μας στην Καραϊβική

Μικροσκοπικό αρκουδάκι - δωράκι
σε advent-calender από τα χρόνια του Γυμνασίου

Ζυμαροστολιδάκι φτιαγμένο
από τα χεράκια μου καμιά
20αριά χρόνια πίσω

Ξύλινο στολιδάκι χαρισμένο
από τη δασκάλα μου των Γερμανικών
στα 6 μου. Νομίζω ότι μυρίζει ακόμη
όπως το σπίτι της τα Χριστούγεννα

Το πιο καινούριο μας στολίδι.
Φτιαγμένο από τα χεράκια της Ελένης,
εξαιρετικής μαμαδοφίλης, δώρο για μια
υπέροχη συνάντηση!

Κατασκευή της Λένας στο
σταθμό. Τσόχα, μάτια
κι ένα μανταλάκι κι
έτοιμο το μηλαράκι!

Όλη αυτή η ιεροτελεστία του δέντρου και οι αναμνήσεις που ξεπήδησαν μέσα από τα κουτιά, την ίδια ώρα που μπροστά στα μάτια μου έφτιαχνα καινούριες με τα παιδιά μου, μου έφτιαξαν αρκετά τη διάθεση. Είχε μεσολαβήσει κι ένα πολύ ωραίο Σαββατοκύριακο, αλλά νομίζω το στόλισμα ήταν αυτό που το απογείωσε!!! Και τώρα, ξεκινάμε να καταστρώνουμε σχέδια για κατασκευές, δώρα, γλυκά, τραγούδια, μυρωδιές και αγκαλιές!!!! Α, κι ένα πρόχειρο συμπέρασμα..... Τις αναμνήσεις δεν τις φτιάχνουμε μόνοι μας! Πίσω από κάθε καλή ανάμνηση υπάρχει ένας καλός φίλος οπότε.... τους φίλους σας και τα μάτια σας και μέρες που έρχονται μαζευτείτε σε σπίτια, πείτε τραγούδια, πιείτε κρασάκια, παίξετε επιτραπέζια, συζητήστε, ό,τι σας αρέσει! Και αν θέλετε τη γνώμη μου, πάρτε και τα παιδιά σας μαζί. Δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος για ένα παιδί να καταλάβει την αξία και το νόημα της φιλίας από το να δει τους γονείς του με την παρέα τους να περνάνε όμορφα. Χώρια που οι μέρες των γιορτών είναι μέρες για να είναι όλοι μαζί:-0

Φιλιά από την οικογένεια Κιούση και το Κιουσόδεντρο:

From all of us to all of you, a very merry Christmas

Y.Γ. Η ανάρτηση εκτός των άλλων είναι και συμμετοχή στο διαγωνισμό του ParentsLandGr, για το πιο όμορφο στολίδι, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη για την εγκυρότητά της. Ο διαγωνισμός βλέπετε αναφέρεται σε κατασκευή στολιδιού κι εγώ σας έγραψα για το δέντρο μας αλλά.... για μας ολόκληρο το δέντρο μας είναι ένα ολόκληρο στολίδι!!!!!!