Πικ Νικ πάρτυ!

Είχα σχεδόν πειστεί ότι δε θα ξαναέγραφα στο blogάκι μου παρόλο που μου λείπει πολύ! Είναι όμως από αυτά που αφήνω στην άκρη μέσα στο καθημερινό τρέξιμο κι ενώ μέσα στο μυαλό μου τρέχουν σελίιιιδες αναρτήσεων, τελικά στην οθόνη 0. Παρόλα αυτά, όταν η αγαπημένη Σ. μου έστειλε τις φωτογραφίες από το πάρτυ για τα 2α γενέθλια του Γιώργη είπα ή τώρα ή ποτέ! Άλλωστε σεβόμενη τις παραδόσεις αν δεν αργήσω ένα εξάμηνο να γράψω για το πάρτυ μας πώς θα με πειράζει η Κάλλη; Για πάμε λοιπόν!

Ο Γιώργης ήταν αποφασισμένος στα δεύτερα γενέθλιά του να κάνει πάρτυ Πέππα! (Να μιλάει γρι δεν ήξερε τότε αλλά η Πέππα Πέππα). Τι να κάνω κι εγώ λοιπόν, πάτησα στο ότι τον αδερφό της τον λένε George κι άρχισα να ψάχνω ιδέες. Σίγουρα θα ήταν πικ νικ πάρτυ και μάλιστα αφού είχα σταματήσει τη δουλειά και είχα χρόνο -κρατήστε το είχα θα μας χρειαστεί στην εξέλιξη της πλοκής-  θα ήταν πικ νικ πάρτυ υπερπαραγωγή! Με δεδομένο ότι ο μικρός ακόμη δεν πήγαινε σχολείο και θα ήμαστε 6-7 οικογένειες είχα στο μυαλό μου το τέλειο σχέδιο! Τσάντες πικ - νικ ανά οικογένεια ραμμένες από τα χεράκια μου, τσίγκινα κουτιά με σερβίτσια ανά οικογένεια και ταπεράκια με τα φαγητά μοιρασμένα εξίσου ανά οικογένεια. Ένα αυτοσχέδιο photo booth - κορνίζα, πομ πομ και φυσικά η αγαπημένη Τέτα από τα Παιδικά Γλέντια για να απασχολήσει τα πιτσιρίκια όπως μόνο εκείνη ξέρει! ξεκίνησα λοιπόν με την πρόσκληση ένα μήνα πριν:

Κατέβηκα στο κέντρο να διαλέξω υφάσματα για τις τσάντες πικ νικ που θα έραβα. Είχα καταλήξει ότι το καλύτερο θα ήταν να πάρω ύφασμα "αλέκιαστο" ώστε να μην έχουν φόβο και να κάνω την πιο απλή κατασκευή, μεγαλώνοντας απλά το τσαντάκι φαγητού που είχα φτιάξει πέρσι στη Χειροτέχνικα! Βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα στον Παρασκευόπουλο, έντονα ριγέ και τα πήρα. Και μετά αντί να στρωθώ στη δουλειά είπα "έλα μωρέ όλη μέρα σπίτι είμαι, τα κάνω την άλλη βδομάδα. Ή την παράλλη". Και μετά χτύπησε το τηλέφωνό μου, για κάτι που είχα θεωρήσει πώς δε θα γίνει ποτέ -αφού δεν έγινε όσο ακόμη ήταν ζεστό- και βρέθηκα μια εβδομάδα πριν το πάρτυ να ξεκινάω καινούρια δουλειά -τόσο καλή, τόσο ταιριαστή σε μένα και που τόσο μου αρέσει που θέλω μια ολόκληρη νέα ανάρτηση για να σας την πω -. Οπότε.... παλιά μου τέχνη κόσκινο και φωτιά στα βράδια της εβδομάδας πριν το πάρτυ ώστε να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους. Πολύτιμη για μια ακόμη φορά η βοήθεια της Μάνιας, που ανέλαβε εξ' ολοκλήρου την τούρτα George και φυσικά της Ράνιας που ανέλαβε την πινιάτα-γουρούνι! Με βρήκε λοιπόν η Πέμπτη το βράδυ, να ράβω και να κόβω και να μελετάω συνταγές, να γράφω και να σβήνω στη λίστα μου και να αναρωτιέμαι αν και πόσα θα προλάβω. Παραμονή πλέον του πάρτυ κι αφού έχουμε βάψει με τη Λένα το photobooth κι έχουμε φτιάξει τις γουρουνίσιες μύτες από αυγοθήκες που βρήκα εδώ ξεκινάω το μαγείρεμα: Κεφτεδάκια, σπιτικές κοτομπουκιές, σουβλάκια τυρί - ντοματίνι, αυγά βραστά και κάτι κράκερς που παραβγήκαν αλμυρά για τα παιδιά ήταν όμως εξαιρετικά για τη μπύρα των μεγάλων! 

Με βρήκε λοιπόν το βράδυ της παραμονής κάπως έτσι: 

Το πρωί του Σαββάτου φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για το πάρκο. Κάτσαμε δίπλα σε ένα ξύλινο κιόσκι ώστε να υπάρχει αρκετός χώρος για όλους και οριοθετήσαμε το χώρο του πάρτυ με σημαιάκια και πομ πομ! Χρησιμοποίησα ένα τραπέζι πικ νικ που υπάρχει στο χώρο, το έστρωσα με ένα κομμάτι χλοοτάπητα κι έβαλα πάνω τις τσάντες του πικ νικ και το αυτοσχέδιο photo booth που έκανα από χαρτόκουτο: 

Στην αρχή οι μεγάλοι τα λέγαμε χαλαρά με καφεδάκι στο όρθιο και τα πιτσιρίκια έπαιζαν γύρω γυρω. Μετά όμως ήρθε η Τέτα και ξεκίνησαν όλοι μαζί να ψάχνουν το "μυστικό δώρο της φύσης", καθώς η αγαπημένη όπως πάντα είχε φτιάξει ένα ολόκληρο δύωρο πρόγραμμα γύρω από την ιδέα της φύσης, της άνοιξης κλπ.

Αφού λοιπόν βρήκαν όλοι το σακουλάκι με τους μαγικούς τους σπόρους ήταν η ώρα του φαγητού. Μοίρασα τις τσάντες πικ-νικ -μια ανά οικογένεια- που ήταν και ταυτόχρονα το δωράκι του πάρτυ, στρώσαμε τις κουβερτούλες μας κι άρχισε το φαγοπότι! 

Με τούτα και με κείνα πέρασε η ώρα και έφτασε η ώρα της τούρτας. Εντάξει, περιττό να σας πω ότι η Μάνια έδωσε τα ρέστα της  κι έφτιαξε τον πιο τέλειο George που έχετε δει ποτέ. Όχι πείτε μου:

Σε συνδυασμό δε με την πινιάτα γουρούνι που μας έφτιαξε η Ρ. είχαμε grande φινάλε στο πάρτυ:

Και του χρόνου λοιπόν! (Ή για να ακριβολογούμε άντε να ξεκινάμε το σχεδιασμό γιατί ο Απρίλιος πλησιάζει χεχεχε!)   

Μπουγέλο - πάρτυ γενεθλίων

Φέτος είχαμε την τύχη οι διακοπές μας να ξεκινήσουν στις 2/7 και έκτοτε είμαστε στο νησί. Αυτό σημαίνει ότι τα φετινά γενέθλια των παιδιών μας βρήκαν εδώ, άρα και το φετινό party προγραμματίστηκε για εδώ με λίγους κι εκλεκτούς. Η επιλογή του θέματος ήταν πανεύκολη και ήταν τι άλλο; Μπουγέλο party!!! Και για να το κάνουμε ακόμη καλύτερο αποφασίσαμε το party να γίνει στην κοντινή μας παραλία της Συκαμιάς. Και οι ετοιμασίες άρχισαν!

 

Προσκλήσεις: Αφού οι προσκλήσεις που χρειαστήκαμε ήταν μόλις πέντε, αποφασίσαμε να τις κάνουμε χειροποίητες και η Λένα ανέλαβε το μεγαλύτερο κομμάτι τους:

 

1. Ξεχωριστή ζωγραφιά - εξώφυλλο για την κάθε πρόσκληση με τα ονόματα (ή τις ιδιότητες) των καλεσμένων
2. Ίδιο εσωτερικό για όλες
3. Οδηγίες με δρομολόγια πλοίων κλπ. γραμμένες από μένα
4. Φάκελοι και ταχυδρόμηση

Και αφού είχαμε συμπληρώσει τη λίστα των καλεσμένων και είχαμε ρυθμίσει το πώς θα χωρέσουμε στο σπίτι (και στο παραδίπλα σπίτι των καλών μας γειτόνων και φίλων) 10 ενήλικες, 7 πιτσιρίκια από 2 έως 5 ετών και 2 βρέφη 3,5 και 4 μηνών, προχωρήσαμε στα υπόλοιπα.

Δωράκια για τους μικρούς και μεγάλους καλεσμένους: Σε ένα μπουγέλο - πάρτυ τι άλλο θα μπορούσε να είναι, παρά νεροπίστολα σε όλες τις διαστάσεις από πολύ πολύ μικρά μέχρι πολύ πολύ μεγάλα:

Εκτός όμως από το μπουγέλο, το οποίο μας χάλασε λίγο το αεράκι (την άλλη μέρα βέβαια το πρωί του δώσαμε και κατάλαβε) είχαμε κι άλλη διασκέδαση.

Photobooth: Κάνοντας μια βόλτα στο Pinterest σε boards για πάρτυ στη θάλασσα και φυσικά ψάχνοντας για κάτι σχετικό με γοργόνες είχα αποφασίσει ότι το photobooth μας θα είναι γοργονίσιο. Είχα δε την τύχη μπαίνοντας στο σπίτι στο νησί και συμμαζεύοντάς το, να βρω την ιδανική κούτα για να το φτιάξουμε:

Photoprops: Τα έβλεπα πολύ καιρό και σκέφτηκα ότι φέτος που το party ουσιαστικά έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο, σε εντελώς χαλαρό στυλ στην παραλία ήταν η ιδανική περίπτωση για να τολμήσω να τα εμφανίσω και είχα δίκιο. Χρησιμοποίησα το δωρεάν εκτυπώσιμο με θέμα καλοκαίρι - θάλασσα που βρήκα εδώ και ομολογώ ότι το καταδιασκεδάσαμε μικροί αλλά και μεγάλοι:

Πινιάτα: Εδώ επιστρατεύσαμε την ταλαντούχα θεία Ράνια η οποία μεγαλούργησε και φέτος με μια πινιάτα - ενυδρείο από φελιζόλ γεμάτη μπαλόνια, νερόμπομπες και μπουγελόφατσες:

 

 

Φαγητό: Το μενού ήταν απολύτως κρεατοφαγικό μιας και ψήσαμε καλαμάκια, παντσέτες και παϊδάκια τα οποία όλοι απολαύσαμε με το χέρι συνοδεία ψωμιού. Το ψήσιμο (αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του κουβαλήματος από το σπίτι στην παραλία) ανέλαβε ο σούπερ μπαμπάς μου με βοηθό - σερβιτόρα τη Λένα:

 

 

Τούρτα: Φυσικά φέτος δε θα μπορούσαμε να φτιάξουμε τίποτε άλλο παρά μια τούρτα παραλία. Νομίζω ότι η ιδέα να χρησιμοποιήσουμε κουφέτα βότσαλα έδωσε πολύ ωραία την αίσθηση της παραλίας όπως και το χρωματισμένο ζελέ την αίσθηση της θάλασσας. Αυτό όμως που πραγματικά την έκανε πολύ ιδιαίτερη και χρωματιστή ήταν τα καλουπάκια άμμου, που χρησιμοποιήσαμε τα οποία ήταν μέσα γεμάτα με τούρτα και από αυτά σερβιρίστηκαν όλοι οι μικροί μας καλεσμένοι:

 

   

Την ώρα που έσβησαν τα κεράκια τους η Λένα κι ο Προκόπης (με λίγη βοήθεια από το μικρό τους αδελφό) η Πανσέληνος του Ιουλίου ήταν στο πιο ψηλό σημείο της πάνω από τα κεφάλια μας και φώτιζε όλη την παραλία. 

 

 

Ήταν ένα τριήμερο γενεθλίων, με αποκορύφωση το party αλλά και το μπουγέλο της επόμενης μέρας που είμαι σίγουρη θα θυμόμαστε όλοι μας για πολύ καιρό. Μερικές φορές τελικά δεν είναι το party υπερπαραγωγή με δεκάδες παιδάκια αυτό που χρειάζονται, αλλά ένα μικρό party με αγαπημένους ανθρώπους, που μικροί μεγάλοι είναι μια χαρούμενη παρέα και όλα έχουν γίνει με μεράκι και αγάπη. Ένα party που αργά το βράδυ κι αφού έχουν παίξει, τρέξει και φάει, κυνηγιούνται γελαστά στο φεγγαρόφωτο και στο τέλος τα παίρνει ο ύπνος στο αυτοκίνητο στην πεντάλεπτη επιστροφή στο σπίτι χαμογελώντας...